rain

 

Op reis door de wolken; mediteren na een regenbui nl

A journey through the clouds; meditating after a rain shower uk

 

Hans Brockhuis; Nada Chronicles # 116


Op reis door de wolken; mediteren na een regenbui

Zojuist regende het nog. Niet alleen hier, maar ook ver weg. Waar jij bent, is de hemel nog een beetje grauw en de lucht is vervuld van ozon en het ruikt fris, blij en verwachtingsvol. Je maakt je op om een mooie meditatie mee te maken en je bevindt jezelf op een rustige plaats waar niets of niemand je kan storen..

Als je omhoog kijkt zie je schuin boven je een ovaal lichtende gouden plek in de wolkenversluiering die je innerlijke blik trekt en tot je verbazing ontstijg je met een zwierige zwaai onverwacht de aarde en reis je schuin omhoog in de richting van het gouden oog in de lucht.

Door een onzichtbare kracht word je meegevoerd en je vraagt je af wat je gaat  aantreffen. Wat trekt je aan? Wie bewerkstelligt dit? Je hebt geen idee. Wel weet je dat het heel vredig is. Er daalt een warme sereniteit over je neer, die je alle Aardse beslommeringen laat vergeten en die je verzekert dat het onvoorwaardelijke liefde is die je begeleidt.

Een stem spreekt over mededogen, over goedheid en over de kracht die alle levende zielen in dit en andere universa verbindt. Het is de kracht van God/Godin/Bron. De levenskracht, de Ki, hoe je het ook benoemen wilt.

Je kijkt om je heen en ziet wolkenflarden die naarmate we opstijgen lichter en lichter worden. We? Ineens dringt het bewust tot je door dat de liefde die je in je nabijheid hebt gevoeld een metgezel is. Iemand die met je meereist, die met je het zwerk doorklieft en die je dingen wil laten zien en je doet beseffen dat je voordien van sommige daarvan op een bewuste wijze geen weet hebt gehad.

Lichter en lichter wordt het. Ook voel je jezelf steeds lichter worden naarmate jullie opstijgen. Plots zijn de wolken verdwenen en je voelt je zo licht, lichter dan een veertje. Het licht is intens en je voelt steeds meer die lichtheid, die liefde, die levenskracht die je omspoelt en die je streelt.

Plotseling vliegen jullie we over een licht glooiend groen landschap. Je begeleidster die je nog steeds niet kan zien, maar wel kan aanvoelen, wijst je op belangwekkende objecten, zoals een immens groot glazen gebouw met een enorme koepel. Je beseft dat de Sint Pieter in Rome hierin vele malen zou passen. Binnen het gebouw zijn wonderbaarlijke wezens zichtbaar, waarvan het voor je onduidelijk is waar alle activiteiten waarmee ze bezig zijn, voor dienen. Maar als jullie laag over de koepel zweven, vang je een flard op van een gelukzalige genegenheid die de, vanuit een menselijke gezichtspunt gezien, niet al te fraaie wezens, uitstralen.
 
Verderop word je een grote klomp graniet gewaar die als een losse tand hoog boven het landschap uitsteekt. In de buurt gekomen lijkt het of het graniet in een traag tempo vibreert. Het lijkt te vertellen over de goede en slechte dingen die het gedurende zijn lange bestaan heeft ervaren. Deze enorme klomp steen straalt eenheid uit en het gevoel van saamhorigheid met alles wat bezield is. Want ook in dit enorme brok materie lijkt met leven te vibreren.

Nog weer verder staat een marmeren piramide die oprijst vanuit een groot, groen woud. Op de punt van de piramide is een klein platform gebouwd waarop een soort vliegtoestel staat geparkeerd, en waaruit een aantal reptielachtige wezens stappen. Een van de wezens kijkt op en ziet je blijkbaar. Hij of zij kijkt je even aan met zijn koude, gele ogen, voorzien van een brede zwarte verticale streep. Tot je verbazing steekt het wezen een viervingerige hand op en maakt daarmee onmiskenbaar een V-teken!

Nog steeds gaan we verder. Het bos houdt op en maakt plaats voor een onmetelijke bloemenzee, die staat te wuiven in een lichte bries. Grote en minder grote dieren, bekende en onbekende, waarvan sommigen onmiskenbaar vleeseters zijn, en weer anderen die de kenmerken hebben van planteneters, lopen vreedzaam door elkaar heen.

Vele vogels vliegen rond en strijken soms neer op struiken en solitaire bomen tussen de kleurenpracht van al deze bloemen. Je raakt niet uitgekeken op al dat moois; al die schitterende kleuren, waarvan je er vele nog nooit gezien hebt en je voelt je blijer en blijer. Deze opgetogenheid vergroot zich en wordt uitgelatenheid en je hebt het gevoel dat je in de lucht zou willen rondwentelen, om je zo één te kunnen voelen met al dat moois. Uiteindelijk lijkt je lichaam te vibreren met een gelukzaligheid die je nog nimmer hebt gevoeld.

Toch is het nog niet alles want verderop meandert een grote, gezwollen rivier, die jullie oversteken. Aan de andere kant is het allemaal niet zo mooi. De stad aan die kant van de rivier is ondergelopen. Verderop is de grond dor en droog. De gebouwen die jullie zien zijn door de tand des tijds verworden tot ruïnes en de wezens die hier rondwaren stoten je af. Je wilt niets met dezen van doen hebben. Het maakt je heel erg bang.

Het is op dat moment dat je begeleidster aan je vraagt of je dacht dat deze wezens niet net als jij geen kinderen van God waren, en niet ook de keus hebben moeten maken om tot het licht te kunnen komen. Natuurlijk, het is je weer eens gelukt om zonder er bij na te denken te oordelen over anderen. Met het schaamrood op je kaken moet je beamen dat ook deze wezens de vrijheid hebben om hun eigen keuzes te maken en dat er soms maar een heel klein zetje nodig is om hen te doen beseffen dat ook zij geroepen zijn tot het licht.

En er is ook nog dit andere aspect. Geen licht zonder duisternis; geen op zonder neer; geen droge grond, zonder water. Het lijkt erop dat je alweer herinnerd moet worden aan deze voor jou toch zo overbekende feiten.

Je bent nog steeds een beetje beschaamd terwijl jullie verder zweven en allengs wordt de ondergrond weer groener en de horizon lichter. Je bent opgelucht, want je hebt weer iets geleerd en wel uit de eerste hand en dat is iets om heel erg dankbaar voor te zijn. Je kijkt opzij naar je metgezel want je wil haar bedanken, maar je ziet niets, nada, niente, nothing, nichts. Maar een warme stem zegt:

“Besef je nu wat het is om licht te zijn, te voelen en te verschaffen? Ben je je nu bewust dat de zwaarte en de donkerheid die je hebt ondervonden slechts schijn zijn? Weet je nu dat de dualiteit die je hebt gevoeld slechts een manier is om te kunnen onderkennen dat er licht bestaat? Het is het licht om te kunnen zien, het licht om te kunnen zijn, het licht om te kunnen schenken. Je blik werd aangetrokken door de poort in de hemel en binnenin je was er een vraag. Je wilde weten wat er zich achter die poort bevond. En nu vraag ik je: heb je gevonden wat je zocht?”

Ja, je hebt het gevonden, en meer dan dat. Je hebt een grote les geleerd en je neemt je voor om, wanneer je weer terug bent, dat licht te zijn, dat licht te voelen en dat licht te dragen. Want waarom moeten we de illusie van zwaarte in stand houden als het zoveel gemakkelijker is wanneer het licht en de liefde binnenin onszelf wacht om naar buiten te treden. Is het niet veel gemakkelijker om een lichte steen te dragen dan een zware? Is het niet gemakkelijker om in de avond bij het licht van een lamp te lezen, dan om je ogen te bederven in het donker?

Op hetzelfde ogenblik zit je weer op je stoel, of waar je deze meditatie ook bent begonnen. Je kijkt dankbaar omhoog naar de lucht, waar je ziet dat de wolken aan het oplossen zijn. En ook dat de ovaal lichtende gouden plek in de wolkenversluiering is verdwenen. Je wilt je ongeziene begeleidster bedanken, maar het is onmogelijk om haar energie nog te voelen. Nochtans ben je dankbaar dat je dit alles heb mogen meemaken.

Espavo!
(Uit Lemurië; betekenis: Dank je dat je in je eigen kracht wilt staan.)

terug


A journey through the clouds; meditating after a rain shower

 

Just moments ago it was raining heavily. Not only here, but also faraway. Where you are, the heavens still look a bit grey, but are full of ozone, and they smell fresh, elated and loaded with expectation. You are about to enter into a good meditation and you find yourself in a quiet place were nothing nor anybody will disturb you.
Askew above you an oval shining golden spot in the veil of clouds attracts your eye. To your surprise and with an elegant swing you unexpectedly rise up from the earth and seem to travel in the direction of the golden eye in the heavens.

An unseen force takes you and you are wondering what to expect. What is it that pulls at you? Who brought this about? You have no idea. All you know is that it feels serene. A warm tranquility envelopes you and you are forgetting all your earthly worries, assured it is unconditional love that is calling you.

A presence, a force maybe, speaks softly about compassion, kindness, empathy and the power uniting all living souls in this and other universes. It is the power of God/Goddess/Source. The Power of Life, the Ki, or anything else you would name it. All sentient beings are, without exception, aware or unaware, connected to this universal power of existence. Thus they are able to choose to live, either here or elsewhere.

You look about and see fragments of clouds, which become clearer as the both of you are climbing. Two of us? It occurs to you that the love you are feeling really is that of a companion. Someone who travels with you, who moves with you through the skies and shows you things you earlier have not been consciously aware of.
It grows lighter and brighter, and while climbing you feel as light as a feather. The luminosity is intense and increasingly you feel lightness, love, and a power of life that bathes and caresses you.

Now you fly over a sloping landscape. Your companion, whom you still cannot see, shows you some astonishing objects, such as an immense glass building with a huge dome. Saint Peter’s Basilica in Rome would fit inside it many times. In the structure extraordinary beings are to be seen, and for you it isn’t clear at all what the activities they perform could mean. But when you float over the dome, you perceive a wisp of a blissful affection that is emanating upon, from your viewpoint, not too beautiful creatures.

Further on you notice a large piece of granite standing high above the landscape like a loose tooth. While coming closer the stone seems to vibrate slowly. It reveals images about good and bad things it has perceived during its long existence. This huge piece of stone radiates oneness and a sensation of solidarity with all that is animated. The granite seems to pulsate with a life of its own.

In the distance a marble pyramid seems to rise out of a green forest. On the tip of the structure a small platform is built and some sort of flying machine is parked there, out of which a number of reptile-like beings step down. One of those looks up with cold yellow eyes, its pupils distinctly marked with broad black vertical bands. To your astonishment the creature raises a four-fingered hand and unmistakably shows you a Peace sign!

On and on you go. The forest disappears, replacing itself by an immeasurable sea of flowers that wave in a gentle breeze. Bigger and lesser animals, both carnivores and plant eaters, roam peacefully alongside one another. Some are unfamiliar to you.

Scores of birds are flying about, sometimes settling upon foliage or solitary trees in between the colorful beauty of the various flowers. You just cannot stop looking at all this loveliness, all the stunning colours of which many you have never seen before. You feel more delighted all the time. Your happiness increases and becomes exuberant, and you feel like revolving in the air in order to feel one with all the splendor. Your body seems to vibrate with a bliss you have never before experienced.

It isn’t over yet, because a short distance further on a big swollen river meanders. You cross it, and on the other side it is quite a different story. The town on that side of the river is flooded. Farther on the high grounds are barren and dry. The buildings that you see have become ruins by the ravages of time, and the beings lurking there repel you. You do not want to mingle with them in any way. Seeing them causes you intense fear.

It is at that precise moment that you companion asks you if you thought that these beings, just like you, would not be children of God and if they wouldn’t also be in need of the possibility to choose for the light if so desired? Of course. It had happened again. Once again you have succeeded in judging others without thinking. With a blush of shame you can only admit that these beings also have the freedom to choose for themselves, and that sometimes only a little push is needed to make them understand they also have been called to the light.

There is another aspect. No light without darkness; no up without down; no dry ground without water. It seems that once again you have had to be reminded about these well known facts.

You are still a bit ashamed, yet by and by as you fly the ground becomes greener and the horizon lighter. You are relieved because once again you have learned something, and this is first hand information. Something to be very grateful for. You look sideways to my companion and want to thank her, but still you cannot see anything.

Yet you hear a warm voice saying: “Do you now realize what it is to be light, to truly feel it and to give it away? Are you aware now that the heaviness and the darkness you felt are only apparent? Do you understand now that the dualities you experienced are only a means to be able to recognize the existence of light?”

“It is the light to be able to see, the light to be, the light to grant anything to others. The sight of the gate in the heavens touched you and inside you there is this question. You wanted to know what is to be found behind that gateway. And now I ask you: did you find what you were looking for?”

Yes, you have found it, and more. You have learned great lessons and then and there you make the intent that when back, you will try to be that light. To feel and to  carry it forward. Because why do we have to maintain this illusion of heaviness when it is so much easier to let the light and the love within us to become evident? Is it not so much easier to carry a light stone than a heavy one? Is it not so much easier to read by the light of a lamp in the evening, than to spoil your eyes in the darkness? Is it not much better to face your fears and let them pass, rather than to oppose them?

On that very moment you are back on your seat, of wherever you started with this meditation. Gratefully you look up, and you see that the clouds are disseminating. Also the golden piece in the heavens has now closed itself. You want to thank your unseen companion, but it is impossible to feel her delicate energy anymore. But you are thankful that you have been able to experience all this.

Espavo!
(From Lemuria; meaning: Thank you to stand in your own power.)

back