Ik
zou wel eens willen weten
Waarom zijn de wolken zo snel
Misschien dat het een les aan de mens is
Die hem leert hoe fictief een grens is
Of misschien is het ook maar een engelenspel
Daarom zijn de wolken zo snel
Dit
lied van Jules de Korte schoot mij op een winterse avond
te binnen, terwijl ik de hond uitliet. Het vroor dat het
kraakte en opeens werd ik getroffen door de voortjagende
wolken boven mijn hoofd. Het had pas gesneeuwd en het was
volle maan, zodat het maanlicht, gereflecteerd door de sneeuw,
de wolken van onderen bescheen. Een prachtige matwitte glans
gaf aan de voortjagende wolken – het had pas gestormd -
een heel bijzondere kwaliteit mee. Lange tijd stond ik naar
boven te staren, door deze aanblik geroerd en beroerd.
Ik zag ook de sterren
die tussen de gaten in het wolkendek waren te zien; het
waren er niet veel; maar enkele planeten schitterden in
al hun pracht. Mijn blik werd getrokken door een bijzondere
formatie van drie vlak bij elkaar staande sterren. Door
de snelheid van de voortjagende wolken leek het of ze in
beweging waren maar, vergelijking met enkele hoge bomen
in de buurt leerde dat het drietal – hoe kan het ook anders
met sterren – schijnbaar stilstond aan het uitspansel.
Terwijl ik dat dacht
echter leek er een wolk voor de formatie te schuiven maar
tot mijn stomme verbazing was dat niet het geval. Ze bleven
helder zichtbaar, terwijl de wolk zijn weg vervolgde.”Een
vliegtuig dan?”, luidde mijn rationele benadering. Tenslotte
was het hier een aanvoerroute voor één van
de landingsbanen van Schiphol. Maar nee, weer werden mijn
gedachten gelogenstraft, want op dat moment schoten de drie
sterren uitéén; allemaal in een andere richting
en met een enorme snelheid, zodat de drie lichtpunten in
korte tijd geheel waren verdwenen. Weet u wat het was? Ik
niet, en het is voor mij nog steeds een raadsel wat dit
verschijnsel kan hebben veroorzaakt.
Maar dat is niet waar
ik het over wilde hebben. Ik wilde met u spreken over een
verblijf van een jaar geleden in de sneeuw van de Franse
Alpen. Naar aanleiding daarvan wil ik iets vertellen over
mijn spirituele avonturen in het ski-oord Châtel,
vlakbij de Zwitserse grens.
We waren daar met onze
oudste dochter, haar man, hun twee jonge kinderen en een
huisvriend. Wij zouden, terwijl de anderen aan het wintersporten
waren, voor onze twee kleinkinderen zorgen hetgeen op zichzelf
wonderbaarlijk was. Daarom hoef ik daar verder niet over
uit te wijden. Het meemaken van deze jonge levens vertelde
ons opnieuw hoe gelukkig we zijn om grootouders te mogen
zijn van deze grote kleine mensen, die aan het begin staan
van hun eigen pad en weg op deze Aarde van de Geliefde Moeder.
Waar ik het vooral
over wil hebben, zijn mijn avonturen in afzondering in het
donker van de nacht. Iedere avond, met het oog op het hebben
van een moment voor mijzelf, was ik steeds gewend om in
het donker op de veranda te zitten die uitkijkt over de
vallei. Terwijl ik dan mijn sigaar rookte en uitkeek over
de lichten van het dorp beneden, kon ik stil worden, om
te mediteren en om te mijmeren over alles wat zich in onze
levens afspeelt. Dan waren er ook de kleine lichtjes op
de berghellingen aan de overzijde van het dal. Dan waren
er de schijnwerpers van de machines die de skipistes gereedmaakten
voor de nieuwe dag en er was het altijd veranderende weer.
Soms waren er de sterren en heel speciaal was het dan Orion
die majesteitelijk zijn briljante sterren tot mij richtte.
Soms was het ook donker en mistig en kon je maar weinig
gewaarworden en bij één gelegenheid leek het
of alle lichten, de sterren en de bergen vanwege de dichte
nevel waren weggemoffeld.
Die eerste dag was de temperatuur beneden het vriespunt
en het was op dat moment dat ik voor de eerste maal het
fenomeen waarnam van het bevriezen van de mistdeeltjes,
daarbij van die hele kleine splintertjes vormend, die in
de linkse straatlantaren zilver oplichtten en goud in die
aan de rechterkant van het appartement waarin wij logeerden.
Het was toen, dat ik mij realiseerde dat die deeltjes er
exact zo uitzien als de meestal ongeziene, wanneer de engelen
aanwezig zijn of er ergens een hemelse sfeer heerst.
Op een andere avond,
was er een vallende ster. Natuurlijk verzond ik mijn wens
daarbij en op de laatste avond, terwijl het hevig sneeuwde,
stak een bijna witte vos rennend de weg over, slechts ongeveer
30 meter van mij verwijderd. Het is daarbij van belang te
vermelden dat de vos mijn Totemdier is en dat het lang geleden
was dat een deel van mij zeer waarschijnlijk deel uitmaakte
van het Noord-Amerikanen Hopivolk, waarbij mijn volwassen
naam ‘Running Fox’ zou zijn geweest. Een naam die mij heel
vertrouwd voorkomt en die op de één of andere
manier bij mij hoort.
De belangrijkste ervaring
echter vond plaats op donderdagavond. Mediterend maakte
ik contact met Judith, mijn overleden dochter en even later
arriveerde Magda, één van mijn geleidegidsen.
We denk-praatten een poosje en geleidelijk werd het duidelijk
dat zij beiden als het ware naast mij hadden plaatsgenomen,
aan weerszijden op de grote houten bank waarop ik zat. Links
van mij, heel dicht tegen mij aan, bevond zich Judith, rechts
Magda. We zetten onze conversatie voort en het werd meer
en meer overweldigend hoe de Liefde, de Warmte en het Mededogen
ons stilletjes omringden. Tenslotte werd het glashelder
dat wij drieën baadden in die Liefde en het was voor
mij onmogelijk om mijn ogen droog te houden. Beide vrouwen
omvatten met hun armen mijn schouders en ik kan je verzekeren
dat ik op dat moment werd overstraald door Licht, Liefde
en Warmte.
Op dat moment keek
ik op en werd ik een reusachtige engel gewaar die daar voor
ons stond! Hij stond op de grond en torende ruim boven het
chalet van drie verdiepingen uit! Hij had zijn enorme vleugels
uitgestrekt en op dat moment realiseerden wij ons dat het
deze engel was die de liefde die wij uitstraalden reflecteerde
en duizendvoudig vergrootte. Er waren op dat moment geen
woorden meer. Heel geleidelijk vervaagde dit alles en was
ik weer alleen. Ik bedankte de Engel en Judith en ik bedankte
Magda en geruime tijd was ik niet in staat om me te bewegen.
Toen ik wat was bijgekomen
vertelde ik mezelf dat ik hoegenaamd geen bevestiging van
het gebeurde behoefde, omdat dit allemaal zo overweldigend
was geweest en zo werkelijk, dat er in mij totaal geen twijfel
was of dit allemaal wel werkelijkheid was geweest. Op dat
moment wist ik echter nog niet dat er meer zou komen. Ongeveer
een kwartier later verscheen, in de bres tussen twee bergen
tegenover me, een buitengewone lichtende wolk. En dat in
een stikdonkere nacht, zonder maan. De wolk werd groter
en helderder en tenslotte bijna wit in de donkere hemel.
Plots realiseerde ik me dat deze wolk de Engel representeerde
die zo kort tevoren nog bij ons was. Toen, terwijl de wolk
niet meer groter werd, vormde zich een tweetal – veel kleinere
– satellieten, die Magda en Judith vertegenwoordigden. Korte
tijd later kwam alles weer bij elkaar, daarbij de EEN-heid
van alles tonend. Vervolgens vervaagde alles geleidelijk
weer en enkele ogenblikken later was ik weer alleen met
de sterren…
Toen Jules de Korte
indertijd met zijn lied kwam, en het lange tijd een hit
was op de Nederlandse radio heb ik niet vermoed dat de woorden
van dit lied op een dag in 2002 opnieuw tot mij zouden komen
en mij in staat zouden stellen om erop door te denken en
te beseffen dat de snelheid van de wolken waarover hij zong
een dimensie heeft kunnen toevoegen aan mijn denken omtrent
de waarheid die wolken ons te vertellen hebben en die mij
in dat speciale geval in de Franse Alpen zo veel hebben
verteld over de Liefde, over de vraag waarom er grenzen
zijn in deze wereld en waarom er steeds maar weer moet worden
afgebakend, terwijl de wolken ons leren dat we allen Eén
zijn en dat we allemaal deel uitmaken van de mensheid in
het algemeen en van alle levende wezens in het heelal in
het bijzonder.
Ik kan je verzekeren
dat ik ongelofelijk dankbaar ben voor deze les en dat het
voor mij vanzelfsprekend was om dit met jullie te delen,
want maken wij niet allemaal deel uit van het geheel. Zijn
wij niet allemaal een radertje in de grote machine die door
het Goddelijke in gang is gezet. Wanneer er een radertje
ontbreekt of niet goed functioneert, wordt het tijd dat
de reparatieploeg te voorschijn komt en zal trachten om
het radertje te repareren en zo opnieuw te komen tot een
goed geoliede machine...
Wij
willen op geen enkele manier het copyright claimen van de
diverse kunstwerken/illustraties die wij gebruiken om afbeeldingen
voor onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen zijn dan
wel door ons gemaakt, maar het copyright van de originele
kunstwerken/illustraties blijft expliciet eigendom
van de individuele artiest.
De plaatjes op deze pagina zijn gemaakt van een afbeelding
van een schilderij van Josephine Wall. Meer van haar werk
kun je bekijken door middel van een klik op onderstaande
plaatje
Mochten
er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen
zijn gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij
geen toestemming hebben verkregen, dan verzoeken wij je
om ons dit zo snel mogelijk te laten weten. Wij zullen dan
direct het betreffende item verwijderen of de gewenste stappen
ondernemen om het materiaal wel te mogen gebruiken.
|
