Tree

 

Oak tree

 

Een meditatieve wandeling door het bos nl

A meditative walk through the woods uk

Hans Brockhuis

Nada Chronicles # 106

Dan is het tijd om te beseffen dat jij en allen waarmee jij het niet zo goed kunt hebben, net als jij de goddelijke vonk in zich dragen en dat jullie allemaal proberen, ieder op zijn eigen wijze – zich te her-inneren waar men is en hoe de weg terug te vinden. Wanneer jij dan nijdig op iemand staat te wezen zit je die ander niet in de weg maar jezelf....

It is time to realize that you and all with whom you cannot get on with properly, carry, just like you the divine spark within themselves and that you all try for, each in their own way - to remember themselves where they are from and how to find the way back. When you are angry at someone in such a situation, you do not stand in the way of them, but much more so in that of yourself


Een meditatieve wandeling door het bos

Je zit rustig op je stoel; je hebt ervoor gezorgd dat je niet gestoord kunt worden. Als je wilt, sluit je je ogen. Je handen liggen rustig in je schoot. Keer in jezelf en sluit je af voor de prikkels van de wereld om je heen.

Je ademt diep in door je neus, uit door je mond en gaat er eens goed voor zitten want ik neem je mee, diep de natuur in, waar je één kunt worden met alles wat daar leeft en groeit en ons altijd weer boeit.

Stel het jezelf voor, je loopt door een heerlijk rustig bos. Terwijl je over een mooi pad wandelt, schijnt de stralende zon zo nu en dan door de takken heen op je huid. Je staat even stil om de zon werkelijk te voelen. Je ademt een aantal keren heel bewust in en uit.

De temperatuur is precies goed en je snuift de geur van het bos op. De aroma’s die je waarneemt zijn weldadig voor je en je voelt je blij, open en ontvankelijk voor alles wat je tegenkomt. Onder je voeten voel je de bladeren en takjes die op jouw pad liggen.

Stel je nu voor dat je iedere pas die je verzet heel bewust voelt. Je voelt het afwikkelen van je voeten, je voelt de schoenen om je voeten; je sokken; de voeten in de schoenen. Je gaat als vanzelf langzamer wandelen. Wandelen om te wandelen, niet om ergens te komen. Je ademt weer een aantal keren heel bewust in en uit. In en uit.

Je kent het bos niet, je bent er niet eerder geweest en iedere boom of struik brengt je verder op je ontdekkingsreis. Wat kom je allemaal tegen? Neem eens de tijd om je gedachten af te laten dwalen.

Wat zie je? Is het een loof- een dennen- of een gemengd bos? Zijn er dieren? In welk jaargetijde ben je hier? En weer adem je een aantal keren heel bewust in en uit. In en uit.

Je wandelt langzaam verder en terwijl je een kromming in het pad volgt, zie je ineens een tweetal grote Heckrunderen midden op het pad staan. Ze hebben enorme horens, maar doen verder helemaal niets. Alleen maar staan en herkauwen. Maar ze versperren wel je weg.

Wat nu te doen. Omkeren? Is dat een optie? Erop afstappen? Dat is eng, want ze zijn wel erg groot. Aan de andere kant, het enige wat ze doen is herkauwen en zo nu en dan een lome blik op je werpen.

Je krijgt een ingeving. In gedachten vraag je ze of ze zo vriendelijk willen zijn om een paar passen opzij te doen, zodat jij erlangs kunt. Je verzekert ze dat je geen kwaad in de zin hebt en dat je ze alle goeds toewenst.

Tot je verbazing zie je dat ze zich allebei tegelijk in beweging zetten en inderdaad een paar passen vooruit zetten, zodat jij je weg kunt vervolgen. Je bedankt de dieren in gedachten en beseft dat je een bijzondere les hebt geleerd.
Het was het gemakkelijkst geweest om terug te keren op je schreden om zo de moeilijkheden uit de weg te gaan. Maar je hebt jezelf vermand en een oplossing gevonden om de moeilijkheden het hoofd te bieden.

Langzaam wandel je verder. Je bent tevreden over de les die je hebt geleerd. Nu loopt het pad omhoog en wordt steeds steiler. Je merkt dat je conditie wel eens beter is geweest en denkt eraan om terug te keren. Maar nee, weer verman jij jezelf en op een goed moment sta je op de top van een heuvel en wordt beloond een prachtig uitzicht.

Er staat daar een bankje waarop je gaat zitten. Je kijkt naar de wereld aan je voeten. Je ziet de bomen; van bovenaf lijkt het wel een groot veld broccoli. Maar je ziet ook een meer glinsteren en ergens, in de verte een hele hoge boom die boven alles uitsteekt.

Het mooie bij bomen is, bedenk je, dat ze evenveel wortels als takken hebben. Stel je nu eens voor dat er vanuit jouw voeten wortels de grond in zouden groeien. Dat jij als het ware een boom bent. Een boom die al vele stormen heeft doorstaan.

Is dat ook bij jou het geval? Sta jij, ondanks alle stormen, net als deze boom nog altijd recht en fier overeind? De boom veert mee met alle winden. Net als jij. Net als jij is hij sterk en weerbaar. Net als jij denkt hij er niet over om een stap terug te doen, zoals je hebt geleerd bij de Heckrunderen. Hij is met zijn wortels geaard en met zijn kruin reikt hij in de hemel. Je neemt je voor om net als de boom te zijn.

Maar nu, vind je, is het tijd om verder te wandelen. Je wilt naar die hoge boom, die woudreus, die je in de verte hebt gezien. Je wilt wel eens opmerken wat deze boom, die immers ongelofelijk oud moet zijn, jou te vertellen heeft.

Op de heuvel leek de boom erg ver weg te zijn. Maar na een kwartiertje ben je er al en je overweegt dat tijd variabel is. Soms duurt iets lang; een andere keer lijkt een uur te zijn ingekrompen tot luttele minuten. Afhankelijk van de omstandigheden.

Maar daar is de machtige eik die hoger is dan alle bomen in de wijde omtrek. Je loopt erheen en wilt hem omarmen, maar dat gaat niet. Daar is de stam veel te dik voor.

Je gaat aan de voet van de boom zitten en laat over je heen komen wat er staat te gebeuren. Want je weet, je voelt, dat dit het geval is en je bent in blijde afwachting van wat er komen gaat.

Je hoeft niet lang te wachten.

“G-o-e-d-e-m-o-r-g-e-n”, schijnt te boom te zeggen met een heel laag timbre. Het tempo waarin dit we-Zen communiceert, is enkele versnellingen lager dan wat je gewend bent.

“Ik merk op, dat jij wat wilt leren over de eenheid die mensen zouden moeten opbrengen ten opzichte van elkaar?”

“Eh, ja”, antwoord je aarzelend. Dit had je niet verwacht. “Ik affirmeer elke dag dat ik open sta voor nieuwe inzichten, dus dat valt daar waarschijnlijk ook onder”.

 “Welnu,” is het antwoord. “Probeer vaak, zoals je al eerder op de heuvel deed, net als ik je wortels diep de aarde in te laten priemen, want je zult een goede aarding nodig hebben voor wat ik je ga vertellen”.

“Dat is goed, eh, o.k.…, ik ben zover, steek maar van wal”, zeg je. Een onmogelijke opgave voor een boom, besef je als jij je realiseert wat je hebt gezegd. Maar het is natuurlijk niet letterlijk bedoeld.

“Ha, ha,” buldert de boom. Zijn stam lijkt werkelijk enigszins te schudden. “Je zou eens moeten weten hoeveel van mijn soortgenoten ooit van wal zijn gestoken als mast of als romp of roer van een van de grote windjammers. Maar dit terzijde.”

“Het gaat hier over eenheid, zoals je hebt begrepen. Ik weet, ik lees dat in je ziel, dat je op zoek bent naar de ware gedachten die ten grondslag liggen aan het begrip eenheid. Het zal niet eenvoudig zijn om je dat duidelijk te maken want het is een gecompliceerd begrip.”

“Op het eerste gezicht lijkt het niet zo moeilijk. Immers, is eenheid niet datgene wat je wilt nastreven om je leven gelukkig en volslagen te maken. Het samenleven met een partner, geeft een rechtschapen gevoel van eenheid.”

“Dat is tenminste datgene waar beide partners naar streven. Maar helaas lukt dat niet altijd en verwordt het streven meer naar iets wat lijkt op eenheid met jezelf.”

“Daarbij eigen je jezelf zoveel mogelijk voorrechten, gunsten en bezittelijkheden toe. Wanneer dat gebeurt zonder dat je afbreuk doet aan de ander, is daar weinig tegen in te brengen, maar wanneer dat gebeurt ten koste van iemand, wordt het een heel ander verhaal.”

 “Zoals je zojuist hebt ontdekt, maar waarschijnlijk wel wist, is werkelijke eenheid iets dat je met elkaar leeft. Met je partner, met je familie, met je vrienden en kennissen, met iedere ziel die zich op deze Aarde en in dit Universum bevindt.”

“Daar stapelen de moeilijkheden zich op, want ieder heeft zijn eigen lichaam, ieder heeft zijn eigen huidskleur, culturele verworvenheden, behoeften, hang naar macht, hebzucht, of wat dan ook dat de eenheid in de weg staat.”
“Bovendien komt er ook nog oordeel om de hoek kijken. Oordelen we niet allemaal over ieder ander. Altijd en overal? Ja, ik hoor je al denken, dat overkomt mij niet, maar kijk eens in je hart.”

“Je probeert het misschien wel – zo nu en dan – maar leef je het ook? Die onbevooroordeeldheid? Kun je dat werkelijk zeggen? Ik geloof er niets van en jijzelf gelooft het toch ook niet?”

Dat moet je beamen. De theorie is altijd gemakkelijker dan de praktijk. Je moet bekennen dat jij jezelf er regelmatig op betrapt in de fout te gaan.

“Maar”, zeg je, “in de boeken van Neale Donald Walsh, over de gesprekken met God, wordt er aldoor maar weer op gehamerd dat je het niet fout kunt doen. Dat er altijd weer een reden te bedenken valt waarom je handelt zoals je handelt en dat daaruit dan weer lessen te trekken zijn.”

“Natuurlijk”, antwoordt de boom. “Dat is zo, maar je moet jezelf niet voor de gek proberen te houden. Inderdaad moet je er altijd naar blijven streven om te proberen je eigen vibratie te verhogen.”

“Maar dat neemt niet weg dat je eerlijk ten opzichte van jezelf moet blijven en moet proberen om erachter te komen wat voor jou, in communio met ieder ander, het beste is.”

“Altijd weer. Dan is het tijd om te beseffen dat jij en allen waarmee jij het niet zo goed kunt hebben, net als jij de goddelijke vonk in zich dragen en dat jullie allemaal proberen, ieder op zijn eigen wijze – zich te her-inneren waar men is en hoe de weg terug te vinden. Wanneer jij dan nijdig op iemand staat te wezen zit je die ander niet in de weg maar jezelf. Is dat duidelijk?”

“Tja, als je het zo wilt stellen. Maar dan lijkt het erop dat het ieder voor zich is en God voor ons allen, maar dat we geen moed kunnen putten uit de goedertierenheid van anderen die ons proberen te leren hoe het is om een te worden. Dat we op onszelf staan en dan toch geen eenheid zijn, hoezeer we ook proberen om tot die eenheid te komen. Ik moet zeggen dat het allemaal nogal verwarrend is.”

“Kom, kom, moed verloren al verloren. Denk eens aan die collega bomen van mij die als mast op de grote wereldzeeën hun werk hebben gedaan ter voortstuwing van de schepen waarop zij waren verankerd.”

“Al die masten die, in samenwerking met de aan hun bevestigde zeilen, zo trouw de wind hebben gevangen en er zo, voor anderen, toe bijdroegen de wereldzeeën te kunnen bezeilen.”

“Zij deden dat vanuit een gevoel van ware eenheid. Zij vroegen zichzelf niet af, is de kapitein wel een geschikte kerel, of de bootsman? Nee, ze deden het gewoon.”

“Als er drie masten op een schip waren, werkten die masten samen als eenheid voor het gezamenlijke doel. Het waren afzonderlijke masten, getuigd met zeil en stag, die individueel hun werk deden. Maar er waren wel degelijk drie masten nodig om dat ene schip op de juiste wijze voort te stuwen. En in Een-heid volbrachten ze hun taak.”

“Zo is het ook met mensen. Er kan wel eens een schoot afbreken, of een zeil in de storm teloor gaan. De mast kan zelfs afbreken, maar te allen tijde is het de eenheid die het schip voorstuwt.”

“Wanneer de ene mast is afgebroken, werken de andere masten samen om het karwei te klaren, om in Een-heid met de kapotte mast te trachten het gemeenschappelijke doel te bereiken.”

 “Wanneer je die gedachte projecteert op het mensdom, zie je dat je inderdaad niets fout kunt doen. Want er bestaat niet zoiets als fout en goed. Er bestaat alleen maar ZIJN.”
“Vanuit dat zijn kun je leren om de eenheid te bereiken om samen met alle andere een-heden te trachten het karwei te klaren en om je samen te herinneren terug te keren naar die plaats van waaruit dit allemaal begonnen is.”

“Zoek in vrede, zoek in eenheid, zoek in aandacht voor en met elkaar naar die herinnering en in een-heid zul je leren op jezelf te vertrouwen. Zo zul je in de gelegenheid zijn om die Liefde gestalte te geven die leidt naar eenheid, naar Bron.”

Je merkt op dat de boom kennelijk is uitgepraat, want je hoort niets meer. Wel zie je dat een grote tak zich enkele meters omlaag beweegt. Als om afscheid te nemen. En dat terwijl er hoegenaamd geen wind is.

Langzaam wordt jij je weer bewust van je omgeving. In de verte hoor je misschien wel de geluiden van een autoweg. Een trein glijdt voorbij en je weet dat al die auto’s en die trein met hun inzittenden, al die mensen, op weg zijn naar hun eigen doel. Zij zijn, net als jij op reis, allemaal op hun eigen waardevolle wijze….

Geleidelijk richt jij je aandacht opnieuw op het hier en nu. Je gaat even verzitten op je stoel. Je beweegt je armen en benen en geleidelijk kom je weer terug in het heden.

Als je er klaar voor bent, gaan je ogen als vanzelf weer open en je ziet weer de vertrouwde omgeving van zoals je deze meditatieve reis begonnen bent.

Je bent dankbaar en blij dat je die runderen en die boom hebt mogen ontmoeten….

Espavo!

(Uit Lemurië; betekenis: Dank je dat je in je eigen kracht wilt staan.)

terug


A meditative walk through the woods

You sit quietly on your chair and you've made sure that you cannot be disturbed. If you want to, you close your eyes. Your hands lie quietly in your lap. Shut yourself off from the stimuli of the world around you.

You breathe in deeply through your nose, out through your mouth. You check out if you are truly seated well, because I'll take you with me, deep into the countryside, where you can be one with all that lives and grows.

Imagine you walk through a lovely quiet forest. While you walk on a beautiful path, every now and then the rays of the sun shine through the branches upon your skin. You stand a moment to really feel the sun. Consciously you breathe several times in and out.

The temperature is just right and you sniff the scent of the forest. The smells you perceive are beneficial to you and you feel happy, open and receptive to all you encounter. Under your feet you can feel the leaves and twigs that lie on your path.

Then imagine that you can feel every step very consciously. You feel the unwinding of your feet, you feel the shoes on your feet; your feet within the shoes. You just happen to slow down a bit. Walking, just to walk, not to get anywhere. Again you breathe a number of times very mindfull and out. In and out.

You do not know this forest. You haven’t been here before and each tree or shrub brings you further on your quest. What do you encounter? Take time to just let your thoughts wander away.

What do you see? Is it a deciduous, a mixed or a pine forest? Are there animals? In which season are you here? And again you breathe several times very consciously in and out. In and out.

You walk slowly and while following a bend in the path, you suddenly are aware of two large Heck cattle in the middle of your path. They have huge horns, but they just stand there, doing nothing. Only standing and chewing. Looking at you absent-mindedly. But they do obstruct your way.

What to do now. Turn around? Is that an option? Getting to them? That's scary, because they are very large. On the other hand, the only thing they do is to ruminate and occasionally throw a languid glance at you.

You get a hunch. In your mind you ask them whether they want to be kind enough to do a few steps to the side so that you can pass by. You assure them that you have no evil intentions, and that you wish them very well.

To your surprise, you see that the both of them as if in one move indeed put forward a few steps so that you are easily able to pass by. In your mind you thank the animals and realize that you've learned a splendid lesson.

It would have been easiest to retrace your steps to avoid all difficulties. But you pulled yourself together and found a solution to meet with the challenge.

Slowly you walk further. You are satisfied with the lesson that you have learned. Now the path goes up and gets steeper. You notice that there was a time that your condition has been better and you think about returning. But no, again you pull yourself together and at a very good moment you find yourself on the top of a hill and are rewarded with a beautiful view.

There is a bench on which you sit. You look at the world at your feet. You see the trees; from above it looks like a large field of broccoli. But you also see a lake sparkling and somewhere in the distance a very tall tree that rises above all.

The good thing about trees, you remember, is that their crowns are of the same size as its roots. Now imagine that roots grow from your feet into the ground. That you have become, as it were, a tree yourself. A tree that has already weathered many storms.

Is that the case with you as well? Are you, despite all the storms, still standing straight and proud, like this tree? The tree bounces with every wind. So are you.

Like you, it is strong and resilient. Like you, it does not have to think about taking a step back, as you learned from the Heck cattle. It is grounded with its roots and with its head, and reaches into the sky. You are determined to be like the tree.

But now, you do think, it is time to walk further. You want to go to that high tree, the giant you've seen in the distance. You want to ever notice what this tree, which surely has to be incredibly old, has to tell to you.

On the hill the tree seemed to be very far away. But after fifteen minutes you're already there and you muse that time is variable. Sometimes time seems to creep; another time an hour takes a lifetime. All depending on the circumstances.

But here is the mighty oak that is taller than all the trees for many miles around. You walk over and want to embrace it, but it cannot be done since the trunk is too thick.

Then you sit down at the foot of the tree and wait for anything that is going to happen. Because you know, you feel, that this will be the case and you are in happy anticipation of what is to come.
You don’t have to wait very long.

"G-o-o-d-m-o-r-n-i-n-g," the tree seems to say in a very low timbre. The rate, at which this Be-ing communicates, is some gears lower than what you're used to.

"I perceive that you want to learn something about the unity that people should yield to one another?"

"Uh, yes," you reply hesitantly. This was not what you expected. "I affirm each day that I am receptive to new ideas, so it’s likely this has also something to do with that.”

"Well then," is the answer. "Try often, as you did before on the hill, to stab your roots as deep into the earth as I do, because you'll need a good grounding for what I'm about to tell to you."

"That's good, eh, okay, I'm ready, cast but off from shore," you reply. An impossible task for a tree, you think when you realize what you have said. But of course it is not meant literally.

"Hah, hah," roars the tree. His trunk really seems to shake ever so gently. "You should know how many of my peers ever were cast from shore as mast or hull or helm on one of the great windjammer. But never mind.”

“It is all about one-ness, as you have understood. Yes, I know. I read in your soul that you are looking for the true thoughts that underlie the concept of oneness. It will not be easy to make that clear because it is a complicated concept.”

“At first glance it does not seem so difficult. After all, is oneness not what you want to strive for to make your life happy and complete? Living with a partner, surely creates a righteous sense of oneness.

“At least that is what both partners strive for. But unfortunately this does not always come true and the challenge degenerates more into something like oneness with yourself.”

“In addition, you take possession of as many privileges, favors and ownerships as possible. When that happens without you detracting from the other, there is little to bring in against, but when it happens at the expense of someone, it is quite a different story.”

“As you've just discovered, but probably already knew, real oneness is something that you live with each other. With your partner, with your family, with your friends and acquaintances, with every soul living on this earth and in this Universe.”

“Then and there the difficulties are piling up, because each has its own body, everyone has its own color, cultural achievements, needs, desire for power, greed, or whatever gets in the way of oneness.”

“Moreover, there is judgment coming into play. Don’t we not all judge one another. Always and everywhere? Yes, I hear you think, that will not happen to me, but take a look into your heart.”

“You try it maybe - occasionally - but do you also live it? That impartiality? Can you really say that? I don’t believe it and you; you don’t believe it either, right? "

You have to agree. Theory is always easier than practice. You have to admit that you regularly catch yourself in the wrong.

"But," you say, "in the books by Neale Donald Walsh, the conversations with God, it is over and over again maintained that you cannot do anything wrong.”

"That there is always a reason to think of why you act the way you do and from there new lessons are to be learned."

"Sure," the tree replies. "That is true, but you should not try to fool yourself. Indeed, you should always strive for trying to enhance your vibration."

"But the fact remains that you should stay honest with yourself and have to try to figure out what for you, in communion with each other, is best."

"It is time to realize that you and all with whom you cannot get on with properly, carry, just like you the divine spark within themselves and that you all try for, each in their own way - to remember themselves where they are from and how to find the way back. When you are angry at someone in such a situation, you do not stand in the way of them, but much more so in that of yourself. Do I make myself clear?"

"Well, if you want to put it that way. But then it seems that it's every man for himself and God for us all. We cannot draw courage from the kindness of others who are trying to teach us how it is to be one."

"That we are on ourselves and yet are no unity, however much we try to achieve that one-ness. I must say that it is all rather confusing. "

"Come on; courage lost all lost. Think of all those colleague trees of mine who, as a mast on the great oceans of the world, have done their jobs for propulsion of the ships on which they were embedded."

"All these masts, in collaboration with their attached sails, did catch faithfully the winds and so, for others, contributed to sail the seven seas."

"They did so out of a sense of real oneness. They did not ask themselves, is the captain a good guy, or the boatswain? No, they just did it."

"If there were three masts on a ship, the masts worked together as a unit for the common goal. They were separate masts, rigged with sail and forestay. But all did their jobs individually."

"But actually there were three masts needed to propel that one ship in the right way. And in one-ness they did their jobs."

"And so it is with people. Sometimes a sheet may break off, or a sail gets lost in the storm. The mast might even break, but at all times it is the oneness that propels the ship."

"When one mast is broken, the others work together to get the job done, to try in one-ness with the broken mast to achieve the common goal."

"When you project that thought onto humanity, you see that you really can’t do any wrong. Because there is no such thing as wrong and right. There is just BE en LOVE."

"From that BE and LOVE you can learn to achieve the oneness, along with every other one-nesses and attempt to do the job and to remember to return together to the place from where it all started."

"Search in peace, search in oneness, search in awareness and with each other to that memory, and in oneness you will learn to trust yourself. Thus, you will have the opportunity to shape that Love which leads to oneness, to Source."

You notice that the tree has apparently done talking, because you do not hear anything more. You do see however that a large branch moves down a few meters. As if to say goodbye. And yet there is no wind whatsoever.

Slowly you again become aware again of your surroundings. In the distance you can hear sounds, in the street, perhaps of a motorway. A train passes by and you know all those cars and the train with their occupants, all those people are on their way to their different goals. They are just like you on a journey, all in their own valuable way....

Gradually you focus your attention back to the here and now. You are shifting a bit in your seat. You move your arms and legs and gradually you come back into the here and now.

When you're ready, you open your eyes naturally and you see the familiar environment just as it was when you began this meditative journey.

You are grateful and glad that you were able to meet those cattle and the tree....

Espavo!

(From Lemuria; meaning: Thank you to stand in your own power.)

back