|
Met
de weinige bessen die niet waren verrot, had hij nog iets kunnen
eten, maar omdat de regen maar aanhield en de grote vlakte in
een omfloerste afwachtende atmosfeer had gehuld, was er van
zijn queeste nog niets terechtgekomen. Het was hondenweer, en
zelfs de coyotes hielden het voor gezien. Slechts zelden kwam
een muis of een eekhoorn tevoorschijn maar het was hem niet
gelukt er een te verschalken. Hij zou die toch rauw hebben moeten
opeten, want hij mocht geen vuur maken. Als er vuur aan deze
tocht te pas zou komen, zou het hem vinden en niet andersom,
was de redenatie van de stamoudsten
Het
was middag, wat te zien was aan de plaats aan de hemel waar
het iets helderder was en hij besloot, om niet van kou om te
komen, in de richting van het licht te rennen en te zien wat
zich zou voordoen.
Urenlang
hield hij dat vol, steeds de zon volgend, zodat hij bij het
vallen van de avond, met een grote bocht naar het oosten was
afgebogen. Geen levend wezen had zich laten zien. Zelfs de vogels
leken verdwenen. Alleen hij bevond zich daar, slechts getooid
met zijn jongensnaam Pride, op deze kale prairie. Toch
was hij door het draven wat warmer geworden. De grond liep naar
beneden een ondiep ravijn in, waar een kleine rivier zich meanderend
door de bossages een weg zocht. Het was een goede plek om een
schuilplaats te bouwen voor de nacht.
Hij
bad tot de Grote Geest en droomde van geroosterd bisonvlees
en van Springblossom, de mooie dochter van de Hoofdman.
Bij het eerste licht werd hij huiverend wakker en realiseerde
zich dat er vandaag iets zou moeten gebeuren want met lege handen
naar de stam terugkeren, was een schande die hij niet over zich
wilde afroepen.
Opnieuw
begon het te regenen en in de verte hoorde hij het donderen.
Even hagelde het en de onweersbui kwam onmiskenbaar zijn kant
op. Langzaam liep hij stroomafwaarts de regen in en schuilde
zo nu en dan onder een grote boom. Toch ging hij altijd maar
voort want hij wist dat wanneer hij op één plek zou blijven
er nooit iets zou komen van zijn zoektocht.
Ineens
was daar een enorme lichtflits en vrijwel direct daarop het
donderende geraas van de donder. Dat was vlakbij en onverwachts
zag hij dat een bramenstruik, honderd meter verderop, vlam had
gevat en bovendien zag hij een schim zich vanuit de brandende
bladeren uit de voeten maken. Het was een rode vos die een hazenpad
koos. Dat stond voor passie en kracht als positieve eigenschappen
en woede, agressie en impulsiviteit als negatieve aspecten,
wist hij. Bovendien was het er maar één, hetgeen oorspronkelijkheid
en leiderschap zou moeten betekenen.
Hij
rende achter de vos aan, daarbij bedenkend dat er nu toch vuur
was gekomen, ondanks het vele water dat zich de laatste maand
aan de stam had geopenbaard. Water en vuur. Twee uitersten,
maar beiden onmisbaar voor het overleven van zijn volk. Zou
dit mijn totemdier kunnen zijn, vroeg hij zich af. Zou hij voortaan
als Running Fox door het leven gaan? Alleen maar deze
ontmoeting was daarvoor niet genoeg, besefte hij. Hij zou met
iets beters moeten komen.
Opnieuw
lichtte de hemel op en nu sloeg de bliksem gelijktijdig met
de donder in de boom waaronder hij zojuist passeerde. Hij werd
tegen de grond geslagen en raakte onmiddellijk buiten bewustzijn...
Pride,
Pride, wordt wakker! Langzaam sloeg hij zijn ogen op en keek
in het bezorgde gezicht van Morning Thaw, zijn moeder.
Hij schudde zijn hoofd om wijs te worden uit de warrige beelden
die hij zag en om zijn gedachten te ordenen. Geleidelijk werd
het allemaal wat helderder. Hij zag een kring gezichten om zich
heen. Prominent daarin aanwezig was de rijzige gestalte van
Grey Eagle, zijn vader en sjamaan van de stam die met
een ondoorgrondelijk gezicht en zijn armen over elkaar, de situatie
stond op te nemen.
“Ik
heet geen Pride meer, vader. Mijn naam is nu ‘Running
Fox’”, hoorde Pride zichzelf trots zeggen. “Je zult
je relaas aan de Raad moeten voorleggen, zoon. Sta op”. Met
enige moeite lukte dat en ondersteund door zijn moeder werd
hij naar de grote staande steen gebracht waar de Raad van Oudsten
altijd bij elkaar kwam.
Onder
het lopen voelde hij zijn linkerzijde branden en ontdekte dat
die kant van zijn lichaam zwartgeblakerd was. Bovendien stond
hij nog wat onvast op zijn benen en ook de vingers van zijn
linkerhand tintelden behoorlijk. Maar over het algemeen gesproken
kon je zeggen dat hij zijn ontmoeting met de dondergeesten wonderlijk
goed had doorstaan.
Staande
voor de Raad der Oudsten vertelde hij het verhaal dat in zijn
onbewuste toestand tot hem was gekomen. Nadat hij had uitgelegd
hoe hij achter de vos was aangerend in de hoop zijn lotsbestemming
te vinden verhaalde hij over de dromen die hij had gedroomd,
voordat hij door zijn moeder was gewekt.
“Het
eerste wat ik zag was een rijzige jonge vrouw, gekleed in een
gebroken wit lang gewaad, voorzien van lichtblauwe bloemen.
Zij had een lichte huid met donkere wenkbrauwen en droeg lang
en golvend geelachtig haar. Heel eigenaardig allemaal. De kleur
van haar amandelvormige ogen was lichtblauw als de bloemen op
haar kleding.
Zij straalde liefde, geluk en vrede uit en hoewel ze niets zei,
wist ik dat ze blij was met deze vluchtige ontmoeting.”
“Even
later verdween het beeld maar het intense blije en warme gevoel
bleef nog lang bij me. Ik was gelukkig en ik besefte dat de
vos mij op een plaats had gebracht van Liefde, Geluk en Overvloed.
Maar dat gevoel verdween na verloop van tijd en weer voelde
ik me koud, hongerig en eenzaam.”
“Weer
zag ik een beeld. Nu was het een eekhoorn die vrolijk naar me
toe huppelde. Vlak voor me begroef hij een paar noten. Tenslotte
keek hij naar me op en zei: “Je bent nimmer alleen. Je Begeleiders
zijn zo zeer een deel van jezelf dat ze je nooit zouden kunnen
verlaten. Je spreekt regelmatig met Spirit. Toch kijk je steeds
weer naar buiten voor de antwoorden. Vertrouw jezelf.
Je bent volledig Heel binnen in jezelf. Denk aan de rennende
vos die je hierheen heeft gebracht en bedenk dat Geest eens
van je gevraagd heeft om de Goddelijke Vonk in jezelf te eren
en voort te zetten naar de vervulling van datgene wat voor de
vooruitgang van je ziel werkelijk van belang is.” Ik was
blij met deze uitspraak, maar het was allemaal wel wat mysterieus
en ik voelde me licht in het hoofd. Toen dit allemaal
ophield was ik weer alleen en verlangde ik vurig naar
warmte. Ik wist dat Moeder Aarde mij onderdak bood en dat de
Luchtgeesten mij van zuurstof voorzagen, maar ik wist ook dat
mijn zoektocht nog niet ten einde was.”
“Opnieuw
verscheen er een beeld. Nu was het een grijze adelaar die me
plechtig toesprak.” (Zijn volk aanbad de grijze adelaar. Niet
voor niets had zijn vader, de Medicijnman, de naam van Grey
Eagle aangenomen. De adelaar vertegenwoordigde de symbolen
van de ziel, en deed de stam leren om een nieuw bewustzijnsniveau
te bereiken.)
“Welkom
thuis, ‘Running Fox’, zei de adelaar. “Dit is een verhaal van
vrede binnen jezelf, waardoor het mogelijk zal worden vrede
met anderen te sluiten. In je nog jonge leven heb je vaak in
onmin met jezelf en anderen verkeerd. Je besefte eigenlijk niet
dat het leven tot nu toe een leerschool is geweest om op een
dag als vandaag daarvoor toegerust te zijn. Vaak heb je anderen,
maar ook jezelf, veel te serieus genomen en je hebt dan niet
beseft dat het hele leven een spel is. Ook heb je de krijg gadegeslagen
tussen jouw stam en de ‘anderen’. Je hoopte dat wanneer je de
leeftijd daartoe zou hebben bereikt, je mee ten strijde kon
trekken. Maar je besefte niet dat deze oorlogen hun functie
hebben. Het creëert voor allen die daarmede te maken hebben
een kans om met het hart te leren luisteren en aldus innerlijke
vrede te verkrijgen. Om te groeien naar Liefde jegens anderen.
Want Liefde is het sleutelwoord voor alle stammen.”
“Want
dit gaat ook over Liefde, Wijsheid en Vergiffenis. Over de Band
tussen het hier en daar. Over communicatie met de Grote Geest.
Er schijnt een gouden pilaar van licht vanuit jouw kruin, ver
het universum in, waar het kan worden opgevangen door vele wezens.
De zaadjes van moed, kracht, vertrouwen en liefde die jij uitstraalt,
kunnen op grote afstand in het universum worden gevoeld. De
rennende vos was de boodschapper die jijzelf zult zijn en heten.
Straks zul je worden gevonden door je moeder en je zult de stam
vertellen over de ontmoeting met ons drieën en dat het tijd
voor je is om je eigen boodschap uit te dragen. In de eerste
plaats binnen de stam, maar later ook naar anderen toe en naar
de vreemde witgekleurde volkeren die spoedig jullie bestaan
zullen binnendringen.”
“Maar
denk er voor alles aan om vrede en liefde in je hart te bewaren
want jij en zij zijn één en ondanks dat deze anderen daar misschien
anders over lijken te denken, zul jij, Running Fox, bij machte
zijn om deze boodschap van vrede uit te dragen zodat je overal
zaadjes kunt planten die hun tijd zullen afwachten om uit te
botten. Ik wens je veel succes, Running Fox, en ik weet dat
je deze taak waardig zult zijn…”
Wij
willen op geen enkele manier het copyright claimen van de diverse
kunstwerken/illustraties die wij gebruiken om afbeeldingen voor
onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen zijn dan wel door
ons gemaakt, maar het copyright van de originele kunstwerken/illustraties blijft
expliciet eigendom van de individuele artiest.
Het boek bovenaan deze pagina is gemaakt met behulp van een
psp-les van Dee. Meer van haar lessen kun je bekijken door middel
van een klik op onderstaande link.
Mochten
er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen
zijn gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij geen
toestemming hebben verkregen, dan verzoeken wij je om ons dit
zo snel mogelijk te laten weten. Wij zullen dan direct het betreffende
item verwijderen of de gewenste stappen ondernemen om het materiaal
wel te mogen gebruiken.
|
