Gio within

‘’Go within. Be silent, they shall await your arrival’’


Photo: Martha Hart

 

Diepe valleien en steile bergen nl

Deep valleys and steep mountains uk

Martin Pleiades

Nada Chronicles # 103

Spiritualiteit, het kan worden beschouwd als een volkomen ontastbaar fenomeen terwijl het tegelijkertijd gevoeld kan worden als een frisse zomerbries, als een adem de mogelijkheid hebbend om verborgen schatten te onthullen en in staat de meest duistere harten te verfrissen. Staat u mij, dit gezegd hebbende, toe drie persoonlijke ervaringen te delen. Gebeurtenissen die elk hun eigen titel dragen.

Spirituality, it can be seen as an utterly intangible phenomenon while it can, at the same time, be felt as a fresh summer breeze, a breath capable of revealing hidden treasures and able to refresh even the darkest of hearts. Please allow me, having said this, to share three personal experiences. Each are carrying their own title.

 


Diepe valleien en steile bergen

Een korte introductie
Een heldere avondhemel. Een jonge jongen met een twinkeling in zijn ogen. Dat betekende, hij tegenover het mysterie van het Universum. Als zo vaak stond hij daar, voor zijn slaapkamerraam, met groots ontzag de sterren te observeren. Een oneindige ruimte vervuld van ontelbare minuscule lichtpuntjes. Zoals altijd vormde het voor hem een intrigerend landschap dat nooit leek te vervelen. Steeds vroeg hij zich af; daarbuiten zou er toch iemand moeten zijn? Wellicht iemand naar zijn evenbeeld, misschien iemand of iets zonder enige gelijkenis. Iets of iemand op een afgelegen paradijs of op een wereld van soberheid. De jongen wist het niet, noch kon hij het bevatten. Alles wat hij werkelijk voelde was dat er toch… iets zou moeten zijn, wat dan ook.

De jongen groeide op terwijl hij een uitdagend parcours volgde die door de diepste valleien en over de meest steile bergen leidde. Er waren altijd zoveel zaken die hij gewoon niet kon doorgronden. Zijn eenzaamheid, klasgenoten, ouderen om hem heen, menselijke emoties en gevoelens, het waren slechts enkele van dit soort enigma’s. Hij beschouwde zichzelf als anders. Nimmer als beter of minder dan een ander, neen... hij voelde zich slechts een vreemdeling in een omgeving die zeker niet de zijne was. Er was altijd een plaaggeest die de jongen gedurende zijn gehele kindertijd achtervolgde. Toch kwam er onvermijdelijk een dag, na het ervaren van de noodzakelijke hoogte- en dieptepunten, dat de jongen volwassen was geworden.

Hoewel zijn persoonlijkheid nooit veranderde, leek het plotseling dat zijn ogen door een dikke mantel waren bedekt. Hij zocht een baan omdat er facturen betaald dienden te worden. Op dit punt trok hij een nieuw paar wandelschoenen aan en met verminderd zicht begon hij een ander pad te betreden. Hij stopte met het zien van het geheel terwijl hij een competitieve route volgde, een pad dat verantwoordelijkheden en duidelijke vijandigheden inhield. Nooit stelde hij vragen gedurende deze periode van blindheid. De enige ware mijlpaal langs de weg was de wonderbaarlijke dame die hij te langen leste zou ontmoeten. Het was liefde op het eerste gezicht. Na een poosje besloot ze hem op zijn reis te vergezellen.

Nochtans waren de deuren die naar zijn tuin leidden nog altijd hermetisch afgesloten, waardoor de kleurrijke planten uit zijn vroegste dagen stonden te verwelken. Totdat hij, tijdens een periode van zelfonderzoek, na een nacht slapen opstond met een ander gevoel van eigenwaarde. Het was alsof zijn paarse vlam opnieuw was aangewakkerd terwijl hij in de richting van een imaginaire wandkast liep. Zonder erbij na te denken opende hij een grote lade, waarbij een grote glanzende sleutel te voorschijn kwam. Hij kon gemakkelijk zien dat het al geruime tijd ongebruikt was. Zonder verdere aarzeling pakte hij de sleutel en hield het stevig tegen zijn hart, wetend dat dit deel van hem uitmaakte.

Hij betrad zijn innerlijke kamers en slaagde erin het bijpassende slot te vinden. Met minimale inspanning liet hij de sleutel in het slot glijden en draaide het om. Een zware deur naar een andere dimensie werd ontsloten. Een goed begaanbaar pad manifesteerde zich. Een pad dat in ieder opzicht bekend voelde. Toch vroeg hij zich af, waarheen het zou leiden? Hij besloot zijn nieuwsgierigheid te bevredigen en volgde de weg die voor hem lag. Aan het eind ervan bevond zich een glinsterend licht en als vanzelf vond hij zichzelf weer terug in het middelpunt van zijn eigen tuin.

Met grote droefheid in zijn wezen beschouwde hij de slecht verzorgde vegetatie en het vervallen tuinhuisje. Hij wist dat het hem geheel ontschoten was de gewassen, de planten, de aarde, de struiken en de bomen te verzorgen; afschuwelijk! Ondanks zijn zelfmedelijden, begon hij onmiddellijk de plaats naar haar voormalige glorie te herstellen. Vanaf die dag had bij hem een definitieve verandering plaatsgevonden.

De man herwon zijn interesse in het Universum en begon een zekere verwantschap met het Zevengesternte, de Plejaden te ontwikkelen, hoewel het zeker ook als een soort van herontdekking beschouwd zou kunnen worden. Oh absoluut, de omstandigheden waren nog altijd zoals voorheen, alleen leek zijn visie te zijn verruimd. Die verraderlijke mantel, de sluier, was eindelijk verdwenen. De uren verstreken en werden dagen. De dagen werden weken en de weken werden maanden, de maanden..., nou ja, dat laat zich makkelijk raden. Dus inderdaad, een aantal jaren waren voorbijgegaan. De man besloot dat de tijd was aangebroken om alles wat hij had geleerd, samen met zijn eigen visie die hij daardoor had ontwikkeld, met anderen te delen.

Op dit specifieke moment vond hij een spirituele website genaamd Running Fox. Hij kwam in contact met haar eigenaar, die de man toestond één van zijn verhalen op de site te delen. Een wonderbaarlijk succes, met het gevolg dat er meer kwam. Het verwarmde het hart van de jongeman en het inspireerde hem. Met enorme dankbaarheid voor zowel de gelegenheid als de mooie samenwerking met Running Fox, wilde dit stuk geschreven worden. Ja, inderdaad, een relaas verteld door de hoofdrolspeler van het verhaal zelf.

Spiritualiteit, het kan worden beschouwd als een volkomen ontastbaar fenomeen terwijl het tegelijkertijd gevoeld kan worden als een frisse zomerbries, als een adem de mogelijkheid hebbend om verborgen schatten te onthullen en in staat de meest duistere harten te verfrissen. Staat u mij, dit gezegd hebbende, toe drie persoonlijke ervaringen te delen. Gebeurtenissen die elk hun eigen titel dragen.

~*~*~*~

De hemel bestaat in het hart
Een van de meest verbazingwekkende dingen die ik tijdens mijn Aardse tocht heb ontdekt was het zekere feit dat zich diep van binnen een authentiek thuis bevindt. Het spreekwoord dat we allen zo goed kennen: ‘’Thuis is waar het hart is” is inderdaad waar. Gelukkig als ik ben, heb ik vele plaatsen op planeet Aarde mogen bezoeken. Eigenlijk wel een voorrecht, denk ik. Tegenstrijdig als het misschien klinkt echter, heb ik er zeker niet altijd van genoten. Nou ja, niet ten volle. Nee, bij sommige gelegenheden wenste ik dat ik gewoon thuis was gebleven. Dat ik op mijn eigen comfortabele bank zat, in mijn eigen bed sliep, dat ik in mijn eigen badkamer een douche kon nemen, dat ik mijn ouders even kon bezoeken. Het plaatje zal helder zijn. Maar vorig jaar tijdens een bezoek aan Praag heb ik een diep mysterie kunnen ontrafelen. Alweer voelde ik die overbekende last op mijn schouders drukken. Het was avond terwijl ik op een krakend bed in een schemerige hotelkamer zat. O, bliksem, was ik maar weer thuis. Ik besloot even te gaan liggen voor een korte meditatie. Gewoon om eens te zien wat er zou kunnen gebeuren.

Nadat ik mijn ogen een poosje gesloten had vervaagden subtiel de geluiden van het drukke verkeer buiten. Toen voelde ik een uiterst geruststellende sereniteit. Ik vond het haast overweldigend. Hoe dan ook begreep ik onmiddellijk dat ik me al thuis bevond. Ik voelde het aan. Kijk gewoon binnenin. Engelen, Gidsen, Hogere of Toekomstige Zelven, de Hemel, het bestaat simpelweg van binnen. Dit op zijn beurt veranderde de gehele ervaring. Ik voelde me vredig, een gevoel van kalmte had eindelijk mijn hart betreden.

Het was in feite een theorie waar ik al in geloofde, maar ik had het zelf nog nooit mogen ervaren. Nu geloof ik niet alleen in die waarheid, ik weet het zeker. Als gelovige in het concept van reïncarnatie weet ik dat reizen het ware karakter van elke Ziel is. Zeker, het bezoeken van de Aarde, andere werelden en zelfs de Engelenrijken is zeker geen uitzonderlijkheid. Hoewel al deze koninkrijken van karaker zullen verschillen, zal één ding toch altijd hetzelfde zijn. ‘Thuis’, zal te allen tijde in het hart worden meegedragen. Ongeacht waar je verblijft, met of zonder fysiek voertuig. Het maakt werkelijk geen verschil. Het Hart is de enige authentieke kern. Het is een waarheid dat ik een passend weten neig te noemen. Een weten dat er altijd zal zijn. Met mijn zegeningen aan het Hart.

‘’Ieder oog bezit zijn eigen visie.’’ Hier komt mijn tweede ervaring.

~*~*~*~

Toon liefde door het te leven
Het goede voorbeeld tonen. In de nacht van 22 november 2012 raakte ik betrokken bij een zekere transmissie. Op dat bijzondere moment ontving ik bezielende informatie. Het was alsof een waterval van woorden en een stortvloed van beelden mijn wezen binnentrok. Wellicht wijsheid komend uit het onderbewuste brein. De primaire boodschap die ik doorkreeg was: “Toon liefde door het te leven”.

Een zachte aanraking, een tedere glimlach, een vriendelijk klopje op de schouders en een liefdevolle omhelzing, alles zoete herinneringen van waardering. Eenvoudige maar toch ook zulke krachtige gebaren die rechtstreeks tot het hart spraken. Het voelde als een wederzijdse uitwisseling van energie. Het waren in feite expressies van de hoogste frequentie, want dit was liefde die aan mijn deur klopte, een altijd aanstekelijke energie. Het enige echte eeuwige thuis. Een huis dat alle grenzen doet vervagen omdat het alle talen spreekt. Het vertegenwoordigde het Universum als een constructie, sterker dan alles wat men ooit zou kunnen bedenken. Met een kern echter, zachter dan het lichtste veertje. Het sloot alle beperkingen uit omdat het een eeuwig landhuis was, voorzien van ontelbare vertrekken. Het vormde een eindeloze verbinding met de Bron omdat Liefde de enige ware bloeiende kracht is dat al het bewuste leven met elkaar verbindt.

‘’Het wegwerken van uw ketenen zal het pad van een nieuw begin markeren.’’ Vandaar mijn derde en laatste ondervinding. Informatie die ik ontving na het bezoeken van mijn duistere delen.

~*~*~*~

Naargeestige kamers
Eenzaam en koud. Een sinistere onderneming. Het verkennen van zekere innerlijke ruimten zonder zaklamp. Er is zelfs geen kaars bij betrokken. Geen verwarmend lichtje dat in staat is enige zekerheid te bieden dat het juiste pad wordt gevolgd.

Gedesoriënteerd en verdwaald. Volledig teruggeworpen op mezelf, verlaten, rondzwervend, schijnbaar in cirkels. Hoe ben ik hier verzeild geraakt? Op een plaats zo luguber en koud als deze? Het voelt alsof ik me op de bodem van een uitgedroogde waterput bevind.

Het bezoeken van deze klamme binnenkamers in een poging ze wat beter te leren begrijpen zonder het volledig te willen bevatten, bleek een eenzame ervaring te zijn. Het was uitsluitend om wat inzicht van deze andere zijde te verkrijgen. Een veelal afgewezen kant gezien deze vertrekken meestal nogal diep begraven liggen. Diep verborgen voor de buitenwereld en zo ook voor mijzelf.

Het naar omlaag klimmen van die innerlijke afgrond was bij tijden een pijnlijke, verwarrende en uiterst griezelige reis. Hoewel het in werkelijk uitsluitend om her- en erkenning vroeg. Een compassievol en oordeelloos gezichtspunt. Dit stelde me in staat eruit te klimmen met een beetje meer liefde verankerd in het centrum van mijn hart. Ik klom weer naar boven, terug naar het licht en droeg nieuwe inzichten van duisternis en licht met me mee. Inmiddels erkende ik een duidelijk en eenvoudig feit.Obscuriteit, helderheid. Een eeuwige balans die voor altijd zal standhouden.

‘’Een vraag kan duizend antwoorden bevatten. Een antwoord kan duizend vragen oproepen.’’

Beste medereiziger tot zover, ik gaf u drie uiteenlopende paden die door mij zijn afgelegd. Ik hoop van harte dat het u van nuttige informatie of inspiratie heeft kunnen voorzien. Energie dat al dan niet kan worden ingezet bij een ander avontuur. Wellicht uw avontuur. Vrede zij te allen tijde met u.

terug


Deep valleys and steep mountains

A short introduction
A clear night sky. A young boy with a sparkle in his eyes. It was him against the mystery of the Universe. There he stood, once again in front of his bedroom window, with great reverence, observing the stars. An infinite space filled with countless tiny patches of light. As always it formed intriguing scenery that never seemed to bore him. As always he was wondering; someone just has to be out there, right? Perchance someone resembling his own appearance, perhaps someone or something quite different. Something on a remote paradise or on a world of gloom. The boy didn’t know nor could he comprehend. All he truly felt was that there had to be… something, anything.

Gradually the boy became older while following a defiant trail trough the deepest valleys and up and down the steepest mountains. All the time there were so many things he just didn’t understand. His loneliness, classmates, adults surrounding him, human emotions and feelings, these were only a few of those enigmas. He considered himself to be different. Not better or any less than anyone, no..., certainly not. He just felt like an alien in an environment that wasn’t his. There was always this tormentor that pursued the boy throughout his entire childhood. But one day, after experiencing all the necessary downfalls and pinnacles, the boy would inevitably become a grownup.

Even though his personality never changed, it suddenly seemed as if his eyes were covered by a thick cloak. He got a job because there were bills to be paid. At this point he put on a different pair of hiking boots and with a diminished view, he started walking another pathway. He stopped seeing the entirety of it all while he followed a competitive trail, a path filled with responsibilities and obvious animosities. Never had he asked any questions during this period of blindness. The one and only milestone along the way was this wonderful lady he ultimately met. It was love at first sight. After a while she decided to accompany him on his journey.

Nevertheless, the doors that would lead to his garden were still tightly locked which caused the colorful plants of his earliest days to wither. However one day, in a period of self investigation, the young man arose with a different sense of self esteem. It was as if his purple flame had been reignited when he walked towards an imaginary cabinet. Without thinking he opened a big drawer, just to reveal a large shiny key. He could easily see that it hadn’t been used for quite some time. With no further hesitation he grabbed the key and held it firmly to his heart, knowing it was a part of him.

He entered his inner chambers and managed to find the matching lock. With minimal effort, he pressed the key in and turned it over. A heavy door into another dimension was opening. A well-travelled pathway manifested itself. A path that felt very familiar in every respect. Yet he wondered, to where would it lead? He decided to appease his curiosity and followed the road in front of him. At the end there was this shimmering light and the young man suddenly found himself back in the midst of his own garden.

He observed the poorly groomed vegetation and the dilapidated shed with great sadness inside his being. He knew he totally had forgotten to nurture the crops, the plants, the soil, the bushes and the trees; how gruesome! Notwithstanding the self-pity he felt, he immediately started to restore this place to its former glory. That very day a definite change had occurred to him.

The man regained his interest in the Universe and started to develop a certain kinship with the Sevenstar, or Pleiades, although it can also be seen as a rediscovery of some sort. Oh yes, the circumstances remained the same, only his view seemed to be enhanced. That tricky cloak, this veil, was finally gone. The hours went by to become days. The days became weeks and the weeks became months, the months…, well that’s an easy guess. So indeed, several years had passed. The man decided the time had come to share with others all that he had learned, along with his personal vision he had thereby developed.

At this particular point he found a spiritual website called Running Fox. He came in contact with her owner, who allowed him to share one of his stories on the site. A wonderful success and a few more followed. It warmed the young man’s heart and it inspired him. With enormous gratitude for the opportunity as well as for the lovely conjunction with Running Fox, this piece needed to be written. Yes indeed, a tale written by the protagonist of the story himself.

Spirituality, it can be seen as an utterly intangible phenomenon while it can, at the same time, be felt as a fresh summer breeze, a breath capable of revealing hidden treasures and able to refresh even the darkest of hearts. Please allow me, having said this, to share three personal experiences. Each are carrying their own title.

~*~*~*~

Heaven exists within the heart
One of the most amazing things I discovered during my Earthly journey was the very fact that deep within an authentic home exists. The proverb we all know so very well: ‘’Home is where the heart is’’ is indeed true. Lucky as I am, I travelled to many varying places on planet Earth. Quite a privilege I suppose. Contradictive as it may seem however, I didn’t always enjoy it. Well, not fully. No, on some occasions I just wished I stayed home. That I was sitting on my own comfortable couch, sleeping in my own bed, that I could have a shower within my own bathroom, that I could go visit my parents. Well you get the picture. But yesteryear when I was visiting Prague, I unraveled a deep mystery. Once again I did feel that familiar burden on my shoulders. Oh darn, I wished I was back home right now. It was already evening when I found myself sitting on a creaking bed inside this dusky hotel room. I decided to lie down for a small meditation. Just to see what might happen.

After closing my eyes for a short while, the sounds of the outside traffic were gently fading away. Then I felt a very reassuring serenity. I found it almost to be overwhelming. Somehow I immediately understood that I was home already. I sensed it. Just looked within. Angels, Guides, Higher or Future Selves, Heaven, they simply exist inside. This in turn altered the whole experience. I felt at peace, at last a sense of tranquility entered my heart.

It was in fact a theory I already believed in but so far hadn’t experienced for myself.  But now I do not believe it to be true..., I know it is. As a believer in the concept of reincarnation, I know that travelling is the true nature of each Soul. Yes, visiting the Earth, other worlds and even Angelic Realms are certainly no oddity. Although all of these kingdoms vary in nature, one thing shall always remain the same. ‘Home’, shall at all times be carried within the heart. No matter where you are at, with or without a physical vessel. It truly doesn’t make any difference. The Heart is the one and only authentic core. It is a truth that I tend to call a convenient knowing. A knowing that will always be. With my blessings to the heart.

‘’Every eye has a view of its own.’’ Here comes my second experience.

~*~*~*~

Express love by living it
Leading by example. On the night of November 22th, 2012, I got involved in some kind of transmission. On that special moment I received inspiring information. It felt as if a cascade of words and a flood of images entered my being. Perhaps wisdom from the subconscious mind. The main message I received was: “Express love by living it”.

A gentle touch, a tender smile, a friendly knock on the shoulders and a loving hug, all sweet reminders of appreciation. Simple but yet so very powerful gestures speaking straight to the heart. It felt like a mutual energy exchange. In fact they were expressions of the highest frequency for this was love knocking at my door, an ever contagious energy. The one and only eternal home. A house that lacks all boundaries whereas it speaks all languages. It represented the Universe as a construction, stronger than anything one could ever imagine. However, with a core, softer than the lightest feather. It ruled out all restrictions because it was an infinite mansion with countless rooms. It formed an endless connection with Source as Love, being the one and only flourishing force that binds all sentient live.

 ‘’Getting rid of thy chains shall mark the path of a new beginning.’’ Hence my third and last experience. Information I received after visiting my darker parts.

~*~*~*~

Desolated Chambers
Lonely and cold. A dark venture. Exploring certain inner chambers without a flashlight. Not even a candle is involved. No warming light capable of giving some reassurance that a right path is being followed.

Disoriented and lost. Completely dependent on my own, abandoned, wandering about, seemingly in circles. How did I get here? In a place as sinister and cold as this? It feels like being on the bottom of a dried up well.

Visiting these damp inner chambers in an attempt to understand them just a little bit better, without fully comprehending, turned out to be a lonely experience. It was just to gain some insights of this other side. An often rejected side as these quarters mostly lie deeply buried. Deeply concealed for the outside world as well as for myself.

Climbing down the inner abyss was at times a painful, confusing and utterly scary voyage. However in reality, all it truly needed was recognition and acknowledgement. A compassionate non judgmental point of view. This enabled me to climb out with a bit more love anchored in the heart centre. I climbed upward again, back to the light, carrying new insights of darkness and of light. By then I acknowledged a plain and simple fact, obscurity, brightness. An eternal balance that is to last forever.

‘’One question may hold a thousand answers. One answer may raise a thousand questions.’’

Fellow journeyer so far, I offered three divergent paths I travelled. I sincerely hope it has brought you some useful insights or inspiration. Energy that can perhaps be used at another adventure. Maybe your adventure. Peace be with you at all times.

back