Het teken van de Zon

Mara in Neveralwaysland, deel 2

De Nada Kronieken, deel 41

 

Door Mara Oldenburg



“Voordat ik verder ga met mijn verhaal, Hans, wil ik dat je even een blik werpt op mijn linkerhandpalm.” Mara liet me de binnenkant van haar hand zien. In het midden daarvan, in de hoek tussen levenslijn en hoofdlijn, was het lijnenspel zodanig gevormd dat er duidelijk een cirkel zichtbaar was met in het midden een stip. “Weet je wat dat is, Hans?”, vroeg ze. “Nou ja”, antwoordde ik.“Astrologisch gezien is dat het zonneteken, maar hoe komt het daar?”

“Het is er al vanaf mijn geboorte,” antwoordde ze. “Als kind heb ik het altijd voor kennisgeving aangenomen; wist ik veel. Maar toen ik ouder werd begon ik er toch over na te denken. Zo van, wat betekent het en wat kan ik ermee!”

Mara en ik zaten weer in de Leidse stationsrestauratie met uitzicht op de bedrijvigheid van het busstation. Gezeten achter koffie, thee en appeltaart vertelde Mara tijdens deze tweede sessie verder over haar ‘avonturen’ in Neveralwaysland.

~*~*~*~

“Oma en ik stonden dus met de armen om elkaar heen geslagen. Het was een prachtig, waardig en tegelijkertijd opgewekt weerzien. Wat was ik blij om haar weer te zien, hoewel ik wist dat ik haar, weer terug in het volle leven, weer geweldig zou missen.

“Tenslotte zei oma: ‘Lieve Mara, het is tijd om afscheid te nemen.’ En opnieuw stroomden de tranen over mijn wangen. Wat was het moeilijk om te moeten vertrekken. Maar opeens voelde ik weer die liefdevolle ‘aanwezigheid’ die zachtjes mijn schouder omvatte. En ik voelde en zag ons wegzweven vanuit het stille dal. Geleidelijk werd de snelheid opgevoerd en we vlogen laag over een schitterend landschap.

“Ik zag heuvels, bergketens en rivieren. Grote groene en glooiende weilanden, bossages met bomen en struiken in vele soorten groen. Veel meer dan we hier gewend zijn. Ik wist niet dat er zoveel soorten groen waren. Maar het meest opvallende waren de bloemen. Zo nu en dan vlogen we laag en kreeg ik ongelofelijk mooie bloemen te zien in de meest onwaarschijnlijke kleuren. En de geuren! Elke bloem had zijn eigen geur. Het leek wel Yves Rocher, L’óreal en Lacoste samen, maar dan in het veelvoudige. Als ik het vergelijk met de spullen in mijn badkamer, dan kom ik er bekaaid af.

“Tijdens onze vlucht had ik allerlei gebouwen gezien. Allemaal verschillend van vorm en architectuur en elk met zijn eigen identiteit. Ook waren er de meest fantastische kleinere bouwwerken. Toen ik onderweg bedacht wat dat zou moeten zijn, stroomde onmiddellijk het antwoord mijn brein binnen. ‘Die kleinere bouwwerken zijn woningen, Mara. Elke ziel die zich daartoe geroepen voelt en het gewenste niveau heeft bereikt bouwt zijn eigen domicilie naar zijn smaak en maatstaven. De mate van transparantie die je hebt opgemerkt heeft te maken met de openheid waarmee elk individu zich ten opzichte van anderen opstelt. Maar zoals je hebt gezien hebben de meesten geen moeite om de voorbijganger een blik naar binnen toe te staan. De grotere gebouwen hebben verschillende functies. Er zijn gebeds- en meditatiegebouwen, gemeenschapsgebouwen waar zielen bij elkaar komen voor gezamenlijke activiteiten, ziekenhuizen, waar zielen die met een ziekte zijn overgegaan geholpen worden, grote werkplaatsen, musea, slaaphuizen, enzovoort.

Ik wil je nu, als je daarvoor voelt, kennis laten maken met één van degenen die jou hiervandaan begeleidt. Je zou hem je Gids kunnen noemen. Hij en jij hebben, voordat je incarneerde, deze afspraak gemaakt en Corazón heeft jou – zeker in moeilijke momenten – altijd bijgestaan om je waar nodig te troosten en om te helpen díe keuzes te maken die voor het welslagen van jouw missie op aarde van nut waren’.

“Nou dat wilde ik wel. Bij bijzondere gelegenheden had ik altijd wel een aanwezigheid gevoeld, echter zonder me daar erg druk over te maken. Mijn moeder had me verteld van dit soort dingen, dus het kwam allemaal niet als een verrassing. Maar ja, mijn gids heette dus Corazón. Ik wist dat het in het Spaans ’hart’ betekent. Dat leek me precies een mooie naam voor zo iemand die van boven het gedoe beneden in de gaten moest houden. Met zo’n naam zou hij onvermijdelijk in zijn acties zijn hart volgen. Bovendien, toen die naam voor het eerst viel, voelde het zo ongelofelijk bekend aan en werd ik zo blij van binnen, dat ik niet kon wachten om hem, mijn tweede hart, te mogen ontmoeten. Toch maakte het me wel een beetje nerveus, maar onmiddellijk was daar weer die beschermende hand op mijn schouder die me vertelde dat ik me niet druk hoefde te maken.

“Corazón stond op me te wachten bij zijn ‘buitenhuis’, een met veel glas opgetrokken bouwsel. Hij stond mij voor de deur met open armen op te wachten. ‘Welkom lieve Mara’, welkom. Ik ben zo blij dat ik je hier in mijn kristallen woning mag begroeten. Kom binnen, je zult wel aan een verfrissing toe zijn’. Ik volgde hem naar zijn ‘huiskamer’ die volledig rond was, met in het midden een hoge doorschijnende koepel.

“De ronde muren van de koepel waren schitterend transparant wit. De cirkelvormige vloer spiegelde en rondom, tegen de gebogen wand lagen kussens in allerlei maten en pasteltinten. Corazón bood me een groot glas met een koele drank aan. “Dit noem ik nectar, Mara. Het is heel verfrissend. Maar ga toch zitten; kussens genoeg.” Zonder overgang zei hij: “Ik wil je iets laten zien en ik weet zeker dat je verrast zult zijn over wat ik mijn ‘caleidoscopisch scala van kosmisch licht noem’”.

“Wat volgde kan ik niet anders omschrijven dan een eruptie van subtiele lichteffecten. Een waterorgel zonder water, uitsluitend spetterende lichtindrukken waarin elke kleur van het spectrum, en meer dan dat, voorkwam. Geleidelijk convergeerden ze naar een enkel punt in het midden van de ruimte onder de koepel. Opeens merkte ik dat een zachte meditatieve muziek werd gespeeld die samen met de vele kleuren volkomen in balans leek te zijn.

”Plotseling, werden deze fonkelingen onderbroken in honderden lichtstralen die naar alle kanten uitwaaierden. Al deze kleuren, vormen, en uitingen van energie mengden zich met verscheidene kristallen die zich vrijelijk door de ruimte leken te bewegen. Elke collisie gaf zijn eigen unieke lichtsignatuur prijs en projecteerde dit buitenwaarts in een verbazend veelkleurig patroon van etherisch licht. Met andere woorden, het was een uniek, flitsend en toch liefdevol spektakel. Toen was het voorbij en we bleven lange tijd stil.

“Terwijl we daar op de grote kussens zaten bood Corazón me opnieuw een groot glas met koele nectar aan. We begonnen te praten over van alles en nog wat en daar, in het gouden licht van de indirecte verlichting leerde ik veel over zijn leven in Neveralwaysland, dat hij ook zo noemde.

“Al die tijd had ik een brandende vraag op mijn lippen en tenslotte kwam er een moment dat ik mijn grote vraag kon stellen. Ik liet hem mijn handpalm zien, net zoals ik dat aan jou heb laten zien, Hans, en vroeg aan Corazón naar de bedoeling hiervan. “Zijn antwoord was niet kort en bondig, zoals ik had verwacht, maar uitgebreid en getuigend van diep meegevoel.

“’Lieve Mara’, Corazón sprak met oneindige warmte in zijn stem, ‘Ik wens je toe dat er in je verdere leven veel van dit soort vragen komen, die je dan weer met mij of anderen, of delvend in jezelf, zal weten te beantwoorden. Het is altijd goed om te delen. Dat geldt ook voor je zorgen en die zorgen er dan weer voor dat je verder kunt gaan op je spirituele pad. Als het om persoonlijke dingen gaat, heb je hier altijd moeite mee gehad. Wees er echter van overtuigd dat wij hier in ‘Neveralwaysland’ altijd klaar staan om je op aarde bij te staan en dat je wat je maar wilt aan ons kunt vragen, overal, altijd. Er zal immer antwoord komen in welke vorm dan ook. Maar je moet het wel vragen.

“Het mensdom is op weg naar een betere tijd en hoewel dat met vallen en opstaan gebeurt, wil dat nog niet zeggen dat de stagnatie die hier en daar optreedt, niet zou leiden tot het uiteindelijke resultaat, de vervolmaking van de schepping en dat is dan ook datgene wat we voor ogen dienen te houden.

“Het zonneteken in je hand geeft aan dat je met grote instemming mag deelnemen aan de werken van de liefde. Staat de zon niet voor licht? Is de zon niet de entiteit die het leven op de planeet aarde mogelijk maakt? Is de zon niet de hartenklop van dat deel van het universum waar jij dit leven leidt? Wees dan ook bereid, Mara, om dit waardevolle leven te leven in al zijn uitbundigheid en met gebruikmaking van het licht dat door Onze Lieve Heer mogelijk wordt gemaakt. Jij mag je steentje bijdragen om dat licht te helpen verspreiden naar allen die daarom, bewust of onbewust, vragen. Wees een lichtwerker, Mara, een zonnehelper, een liefdebrenger. Leef je leven in al zijn volheid en werk met je eigen wijsheid mee om die lichtwerken tot een goed einde te brengen.

“Lichtwerkers staan voor Intense liefde die door middel van de uitdraging van de waarden die de ziel die eens de Christus was ons heeft voorgedaan, bijna 2000 jaar geleden. In deze overgangstijd wordt er enorm veel gedaan door heel veel zielen waar dan ook, en hoe dan ook, om het licht in het donker te laten schijnen zodat de duisternis kan worden getransformeerd en er eens te meer een balans kan ontstaan in dit prachtige universum.

“Alle zielen, op aarde en hier, die daarbij behulpzaam zijn, zijn ongelofelijk waardevol en om te weten dat jij, Mara, daar één van bent geeft - dat weet ik zeker - een groot gevoel van instemming in jouw hart dat er tijdens je ongeluk overigens goed vanaf is gekomen!

“Wees verheugd en toon je vreugd, weet je nog?

“Tenslotte kom ik weer terug op het zonneteken in jouw hand. Kijk er vaak naar, Mara, zodat je wordt her-innerd aan jouw missie, het doorgeven van licht. Tot voordeel van al degenen die deze pennenvruchten onder ogen zullen krijgen. Weet dat je daarbij altijd wordt geholpen. Wij allen wensen je daarbij alle goeds toe.’”

Weer was er een uur verstreken en Mara maakte aanstalten om op te stappen. Haar trein zou spoedig vertrekken. Ik zette de taperecorder af en keek haar aan. “Goh”, zei ik, voor mijn beurt sprekend. “Zo te horen gaan er nog meer van deze sessies komen, heb je daar al over nagedacht?” “Ik heb er over nagedacht, Hans, en als jij het goed vindt en als er plaats voor is op Running Fox kunnen we dit beslist vaker doen. Ik ben er klaar voor, jij ook?

Ik ben er klaar voor, net zoals de lezers van Running Fox en daarom kun jij vanaf nu, regelmatig bijdragen verwachten van hetgeen onze lezeres, Mara Oldenburg, met Liefde voor jou lezer, in petto heeft.


Mara.