Skylar

Skylar; Photo: Martha Hart

Skylar de magiër nl

Skylar the wizard uk

Martin Pleiades & Hans Brockhuis

Met empathie strekte zij beide handen, en met groot ontzag omarmden beide zussen elkaar langdurig en beloofden om vanaf nu samen te werken als Dageraad-brengers, om zo de mensen van Stihlum te leren waarachtige eenheid te bereiken….

And with high regard for one another, both sisters embraced at length and promised to from now on go out together and teach as Dawnbringers the people of Stihlum to truly try and reach oneness….


Skylar de magiër

Enkele woorden vooraf
Planeet Aarde in een afzonderlijke tijdlijn. Mensen met verschillende bedoelingen op een wereld die ze kennen onder de naam Stihlum. In onze ogen zijn de mensen hier begiftigd met buitengewone namen, meestal met een Frans ritme. Ik denk dat de gemakkelijkste manier om deze werkelijkheid te beschrijven is als een wereld die nog steeds midden in de middeleeuwen verkeert, maar toch met een spiritueel ontwikkelde bevolking. Een wereld met een populatie die in staat is de ware betekenis van Eenheid te begrijpen. Maar zou dat levenslessen overbodig maken? Zou in plaats daarvan niet verveling Stihlum karakteriseren?

Laat me je iets vertellen over een buitengewoon boeiend persoon. Ik weet dat sommige zielen aan onze kant van de sluiers deze persoon excentriek, zelfs zonderling, zouden noemen maar tegelijkertijd ook fascinerend. Dientengevolge heeft men de neiging hem ongunstige opmerkingen, veroorzaakt door wanbegrip, toe te werpen. Op Stihlum weet niemand iets over zijn verblijfplaats. Of dat het een man of een vrouw is? Niemand kan het zeggen omdat hij behalve een kap, duidelijke kenmerken van beide draagt. Misschien weten de schrijvers het? Daar moet ontkennend op worden geantwoord; dat wil zeggen, ... op dit moment. Het enige wat nu bekend is, is de naam van deze vreemde persoon.

Hij / zij luistert naar de naam Skylar en noemt zichzelf een magiër. Een tovenaar met een - voor de Stihlum mensen - afwijkende naam als Skylar klinkt niet vertrouwd. Echter, is het gewoon een slim mens die de geheimen van tovenarij beheerst of is het iemand met capaciteiten van mediamieke aard? Met iets groters of met iets dat alle verwachtingen overtreft? Op deze prachtige zondag zal de inkt een nieuwe stem gegeven worden. Laat het u door het verhaal leiden. Ik wens u een goede reis.

 

Het Plein der wonderen

"Goedemorgen, illustere mensen van Stihlum, zullen vandaag al uw wensen uitkomen? Bent u klaar om ze tot wasdom te zien komen? Wat fluistert uw hart? Het lot heeft gesproken en hier staan we. Is er een open geest noodzakelijk om door de illusie van toeval heen te kijken? Ik bied u een kans om een duik in het onbekende te nemen. Een gelegenheid om de diepste krochten van uw eigen wereld te verkennen. Ja geliefden, mijn jutezak is gevuld met het juiste gelaat dat bij u past. Laat de vorm van het persoonlijke masker u naar wens betoveren. Ge zult haar onmiddellijk herkennen als u een kijkje neemt. Zien is voelen, voelen is weten. Al wat nodig is, is een beetje moed en begrip van uw kant."

Het was een van de vele rustige zondagmorgen op een zomerse dag. De echo van de woorden van de tovenaar reikten wijd en zijd en waren duidelijk hoorbaar voor iedere aanwezige ziel. Het leek een gemakkelijke dag te worden voor een welsprekend persoon als Skylar.
Na een tijdje ontstond er een subtiel gefluister. Het doorboorde de ongemakkelijke stilte van het moment. Er had zich een kleine menigte in een bijna perfecte cirkel rondom het podium verzameld. Het was een platform vervaardigd uit zwaar eikenhout. De mannen en vrouwen van Stihlum hadden zijn woorden al heel vaak gehoord, maar hadden ze echt weet van hun betekenis? Zou er een dieper doel binnen die woorden liggen? Woorden achter de woorden?

Skylar vervolgde zijn monoloog: "Geliefden, het is niet alleen retoriek of een chique lippendienst die Ik u bied. Ik verzoek u dringend om een korte blik op de appel te werpen die ik hier in mijn linkerhand heb. Wat is er te zien? Het heeft een mooie en glanzende huid, toch? Ik vind dat ook; de rode kleur van dit prachtige stuk fruit ziet er gezond en zoet uit. Maar betekent dat detail noodzakelijk een heerlijke smaak? Kunnen we aannemen dat deze appel te vertrouwen is? Wacht maar af."

Met een subtiele beweging van zijn rechterhand toverde Skylar een klein mes van ergens uit zijn gewaad tevoorschijn. Hij hield die stevig in zijn rechterhand. Hij zette de appel op een kleine bijzettafel en begon voorzichtig te snijden.

"En wat zien we nu? Wat toont deze kern? Kijk naar de rotte plekken, geliefden. Van buitenaf was er niets te zien. Deze appel blijk uiteindelijk toch misschien niet de beste kandidaat voor consumptie te zijn. Maar is ziekte het enige echte potentieel van deze prachtige creatie? Om dit te beantwoorden, zeg ik NEE! Met het grootst denkbare uitroepteken. Ik dring er bij u op aan om naar de zaden te kijken. Het toont u pure kracht. Elke appel draagt hetzelfde in zich. De kracht van het leven. De kracht van de schepping. Dit stuk ooft is in staat om een geheel nieuwe appelboom voort te brengen. Het kan reproduceren.” Hij pauzeerde even: “Wat kunnen we uit deze les concluderen?"

"Eén simpel feit. Sommige dingen zijn gewoon latent aanwezig. Toch betekent dit niet dat ze niet bestaan. Hecht daarom niet teveel waarde aan een glanzend uiterlijk, maar kijk in plaats daarvan naar de kern. Daar leeft potentie. Wees daarom de zaden van uw eigen boom."

Een kromme oud man kwam uit het publiek naar voren. Duidelijk een grootvader met een lange geschiedenis achter zich. Hij hoestte luidruchtig, terwijl hij op zijn wandelstok leunde. Toen wendde hij zich tot Skylar met een minachtende blik op zijn gezicht.

"Nou, nou jongedame..., of jonge man. Vergeef me alsjeblieft. Ik kan je ware aard niet doorgronden. Het spijt me om je nietszeggende verhaal te onderbreken. Vertel me, kan een man met duidelijke markeringen op zijn gezicht weer jong zijn? Kan de signatuur van de vrouwe des tijds ongedaan gemaakt worden? Is het cynisch om uw woorden niet te geloven? Heeft de wijze appel daar misschien iets over te zeggen?"

"Aha, een ongelovige", antwoordde Skylar met een glimlach. "Maakt u zich geen zorgen. Ik kan u uw onwetendheid niet kwalijk nemen. U draagt een wonderbaarlijke energie met zich mee, oude man. Bereidt u voor op een daad van magie. Wil iemand deze man een helpende hand bieden?"
Twee vrijwilligers hielpen de oude man op het podium.

‘Rimpel rimpel, wat ziet mijn oog, onthul uw wijsheid, omlaag en hoog.’
“Sta me toe mijn jute zak der mysteriën te raadplegen, grote kleine man. Hij kent uw behoeften veel beter dan ik. Laten we een bres slaan in deze buidel vol wensen."

‘Teder, teder tot op het bot, toon deze ziel..., wat is zijn lot?’
“Ja, ik heb het. Dit masker past u goed. Het toont de edele contouren van een gans. Maar wees niet bang, zet ze gewoon op. Laat het u door de diepste krochten van uw ziel leiden. Uw privé Hemel. Vertrouwen en moed is alles wat nu nodig is."

Een plagend giechelen van de menigte domineerde de atmosfeer. Wat ter wereld is dit? Kon er iets magisch van een groezelige oude lap komen? De oude man antwoordde schaapachtig: "Is dat niet een leuk speeltje ..., voor een klein kind? Maar goed, laten we het op jouw manier doen. Ik zal op dit dwaze masker opzetten als het je gelukkig maakt. Ikzelf ben toch al in verlegenheid gebracht."

Een beetje apathisch plaatste hij het masker op zijn gezicht en terwijl hij de binnenkant van zijn oogleden observeerde, ontstond bij de oude man een nogal onverwacht besef. Een rijk van wonderen; het bestaat echt!
'' Dag jong mens, wees toch niet bang. Vertrouw de veerman. Hij weet het antwoord al zo lang.''

 

 Tweede Hemel

Een vervagende stem ergens in de verte: "De bron van de eeuwige jeugd is voor jou." De oude man herkende duidelijk de stem van Skylar. Wat gebeurde er allemaal? De stralen van een nieuwe zon had een rustgevend effect op zijn fysieke en etherische lichaam. Hij besloot zijn ogen zo voorzichtig mogelijk te openen. Oef, het was zo fel dat het pijn deed op zijn netvlies. Kleine lichtdeeltjes voerden een mysterieuze dans uit, recht tegenover hem. De bijbehorende muziek was bijna onhoorbaar. De oude man kon zichzelf horen denken: "Meester dirigent, toon mij je magie, wijs met je baton opwaarts, creëer een melodie van stilte; wees voorzichtig, maar wees dapper als je durft." Betoverende woorden die geboorte zouden geven aan een nieuwe ochtend.

De man nam zijn lichaam waar en merkte dat er inderdaad iets magisch was gebeurd. Hij leek weer jong te zijn. Verjongd naar zijn vroegere jaren twintig. Hij voelde zijn spieren, ze leken terug te zijn, net als zijn glanzend zwarte bos haar. Oh wat een vreugde, geen grijze haar of kale plekken meer te bekennen. Hij kon zich ook weer van alles herinneren. Hij herinnerde zich vernoemd te zijn naar zijn grootvader. Natuurlijk, hij zou nooit de ware klank van zulke magische letters vergeten. Nee, hij kon zich alleen niet zijn ware identiteit herinneren, de betekenis van een prachtige naam; Pascal.
Daar stond hij dan. Precies in het midden van een perfect groen gazon, een omgeving doordrenkt van onschuld en mysterieuze pracht. Hij begreep niet wat het te betekenen had. Zou het een grote illusie zijn of misschien een soort levendige droom of wellicht die plaats die bij de massa bekend stond als het rijk van de wensen, ook wel het Morgenland genoemd? Pascal wist het niet, maar dat maakte niet uit; hij had andere dingen aan zijn hoofd. Dingen, zoals wat te doen met zo veel geluk in een wereld met een dergelijke aansprekende grootsheid?

De omgeving veranderde voortdurend. Paardenbloemen, madeliefjes en boterbloemen ontstegen uit de grond, samen met een statige olijfboom vol vlinders. De kleur van de lucht veranderde van paars naar roze en weer terug. In het zenit zag hij een prachtige zon met een zilverachtige glans. Pascal opende zijn hart omdat hij duidelijk een verlangen voelde om te communiceren. Liefdevolle woorden vulden zijn wezen.

"Wees niet bang. Verken gewoon; maak opnieuw kennis met uw authenticiteit. Onderdruk uw behoeften niet. Kijk in de spiegel, heb elk detail lief; van uw vingers tot uw tenen. Aanschouw haar glorie want dit bent U. Elk deel ervan. Deze hele plek bent U: Pascal."

De onvervalste regendruppels uit de bijna doorschijnende Zon hadden een rustgevend effect op het welzijn van Pascal. Hoewel de woorden hem tot in zijn diepste wezen hadden geraakt, hadden ze ook nogal moeilijke vragen opgeroepen. Wat was er werkelijk op het podium gebeurd? “Ben ik misschien gestorven? Is dit het hiernamaals? Zouden dat masker en die excentrieke tovenaar niets meer zijn dan alleen een extreem vreemde wending van het lot?”

Pascal keek op, de zon was nog steeds aanwezig, maar zijn behoefte om te praten leek hem te hebben verlaten. Het was aan Pascal om zijn eigen vragen te doorgronden. Hij besloot om een wandeling te maken in een wanhopige zoektocht naar repliek.

Uitgestrekte bossen, sprankelende bergen, parelwitte stranden en steden van licht. Zijn zoektocht mondde uit in een enorme verkenning. Hij had de schittering van zoveel wisselende wonderen aangeraakt. Echter, het had hem ook een aantal antwoorden opgeleverd. Pascal ontrafelde uiteindelijk een prachtig geheim. Elk landschap waar hij op stuitte, de hele werkelijkheid, was niets meer dan een product van zijn eigen verbeelding. Hij was de katalysator, ja de regisseur met zijn eigen filmklapper.
"Dus dit is waar ik sta, ergens in mijn eigen film gevangen, binnen mijn persoonlijke cocon van bewustzijn. Waar is de weg naar buiten, wat moet ik doen?"

Het was een wereld ergens tussen het rijk van het materialisme en die ongrijpbare plek, die plaats van mysterie. De Hemel of het Hiernamaals. Pascal had nooit aan het bestaan van een dergelijke ruimte getwijfeld. Hoewel zijn vitaliteit en jonkheid naar hem waren teruggekeerd, alles wat hij werkelijk wilde was om naar huis terug te keren. Terug naar Stihlum, terug naar zijn kinderen en kleinkinderen, terug naar zijn vrouw, zijn familieleden en ja, zelfs terug naar zijn frêle seniele lichaam. Zijn vrienden en geliefden zouden inmiddels ziek van bezorgdheid zijn, omdat Pascal elke zondag alleen maar naar de markt ging om wat groenten en fruit te kopen.

Natuurlijk, hij had die rare tovenaar eerder gezien, maar er nooit enige aandacht aan besteed. Pascal keerde altijd terug naar huis na het doen van zijn boodschappen. Vandaag was het iets anders gelopen; heel anders.

Een uiterst vreemd en ongekend gerommel domineerde plotseling het tafereel. Uit het niets verscheen er een pikzwarte tunnel, het formaat van een vliegtuigromp. Pascal voelde dat het hem opzoog. Een langzaam maar pijnloos proces, een grote wereldvreemde zuigkracht. Eenmaal binnen in de tunnel voelde Pascal een ongelooflijke sensatie. Het voelde alsof hij bleef vallen, sneller en sneller, totdat hij een oorverdovende knal hoorde. Met grote snelheid was hij naar zijn vroegere werkelijkheid teruggekeerd. Daar was hij, terug op het podium in het centrum van de aandacht. Wat een buitengewone reis. Nog met een gevoel van verwarring in zijn maag probeerde Pascal op te staan.

Skylar bood hem een helpende hand, terwijl hij vroeg hoe het met hem ging. "Welnu meneer, hoe was uw kleine avontuur? Oh ... wat onhandig, laten we dat masker eerst eens afzetten.”
"Meneer of mevrouw," zei Pascal na een korte aarzeling: "Het spijt me, maar uw geslacht is nog steeds een raadsel voor me. Luister, ik heb nooit mijn naam verteld. Hoe ter wereld wist u dat?"
Skylar antwoordde met een brede glimlach op zijn gezicht: "Nou dat is niet zo heel moeilijk, mijn beste man, er is zoveel dat ik weet. Ik draag het Universum in mijn zak. Ik verzeker u, u hebt geen idee. Totaal niet."

“Oké, vreemdeling, ik mag de feiten dan niet kennen, maar ik verwacht wel dat u het mij uitlegt. U bent me de waarheid verschuldigd. Die cocon van bewustzijn, hoe is het voor een ogenschijnlijk eenvoudig, zelfs infantiel, masker mogelijk om me op die plek te krijgen. U weet waar ik het over heb."

Skylar glimlachte: "Sta mij toe u te feliciteren meneer. Het vond plaats als gevolg van uw toewijding en een diep geworteld verlangen. Het was niet toevallig dat u mij en het masker hebt gevonden. Nu was het perfecte moment. Op de een of andere manier geloofde u erin. Dit masker was reeds de uwe. Geloof herenigde u beiden. Weet dat elke wezen zijn eigen wereld in zijn herinneringen meedraagt, een schemerzone van verwondering, een tweede Hemel als u wilt."

"Maar waarom een masker?" Pascal zwaaide bijna wanhopig met zijn handen. "Ik kan er nog steeds geen vinger achter krijgen. En hoe zit het met de tijd discrepantie? Die lijkt er niet te zijn."
"Ik kan zien waar dit toe zal leiden. Nou, mijn vriend, de smid is vandaag niet van plan om zijn geheimen te onthullen. Neem het masker mee naar huis, ze is gratis. Zorg er goed voor, ze is helemaal van u. In tegenstelling tot dit fascinerende speelgoed kan informatie u geen geluk garanderen. Houd de geest leeg en wees vooral gelukkig. Zodra u klaar bent met spelen, kom dan gewoon terug. Houd je uittreding voor ogen en je zwarte vriend zal je opzuigen. Onnodig te zeggen natuurlijk, omdat je dat al lang weet."

Benauwd zei Pascal: "Impliceert dit, dat het altijd werkt?"
"Ha, zou ik ooit friet verkopen aan een man die kaviaar verkiest? Ja, het werkt wanneer je maar wilt. Hoewel er één voorwaarde is. Dit masker behoort u toe en niemand anders. Denk er zelfs niet over na om het uit te lenen. Het past alleen u. Uitlenen aan uw buurman of iemand anders kan desastreuze gevolgen hebben. Het kan een donkere wereld van intentie manifesteren waarin zij voor altijd vast kunnen komen te zitten. Onthoud die ene voorwaarde. Ga nu naar huis beste man en neem uw gratis masker mee. Beschouw het als een les van geven en ontvangen. Accepteer mijn geschenk of het zou een belediging zijn. Er is geen noodzaak om dank je te zeggen. Sayonara, Pascal."
En tot de menigte: “Wil iemand deze man van het podium afhelpen?

Pascal keerde eindelijk naar huis terug met hernieuwd geluk in zijn hart. Nu kon hij definitief de zomer van zijn leven in een tijdloze sfeer ervaren, gewoon door het te wensen. Wat ook bijzonder was dat Pascal zijn boodschappen was vergeten. Iets wat nooit eerder was voorgekomen. Ach wat, geen fruit of groenten voor het avondeten. Wat een deugniet!

Afwijkende vragen

Een met stomheid geslagen menigte. Iets heel onpeilbaars had zich zojuist afgespeeld. Zou het kunnen worden omschreven als een onberispelijke magische handeling of misschien als een misleidende gimmick van een verstrooide tovenaar? Niemand die het echt wist. De zon had het plein van wonderen verlaten. Inmiddels was het weer druilerig geworden. Het vormde een prachtig contrast tussen soberheid en verbazing. Nieuwsgierigheid zwaaide de scepter.

"Alweer heeft een tevreden klant het gebouw verlaten. Is dat niet wonderbaarlijk? Geloof me illustere menigte, ik geniet van deze opdracht en alles wat daarbij komt kijken. Maar op dit moment vraag ik jullie om de aandacht op de regen te richten. Alsjeblieft, houd je hoofd omhoog; voel haar pracht, open je hart en ervaar haar gouden beloften. Water van onze Heilige Moeder voedt het land, de gewassen en elke andere bewuste levensvorm. Ze voedt elke ziel. Vertel me nu, is dat geen onafhankelijke daad van magie? Niettegenstaande de grootsheid van dit natuurwonder bezit het ook een keerzijde. Jullie weten allemaal wat ik hiermee bedoel. Jullie weten ook dat het je natte kleren kan bezorgen. Toch, aan welke kant van de medaille wil je kijken? Zal het kop of staart zin?"

Skylar strekte zijn handen en vormde daarmee een delicate kom. Het leek wel een poging om enkele van de vele regendruppels op te vangen. Hij / zij observeerde de vloeistof met een onverklaarbare genade in de ogen. Zou het evenement nog vreemder kunnen worden? Ik raad u; blijf gewoon lezen en uiteindelijk zal een oordeel u vinden. Niettemin, het water in zijn handen leek geleidelijk te fossiliseren. Na een tijdje waren de druppels veranderd in clusters van een soort bergkristal.

"Kijk eens goed," zette Skylar uiteen. "Het water is vast geworden. Het zijn nu glanzende juwelen met een onnatuurlijke schoonheid. Mooi als ze zijn, zou ik u nog graag een bepaalde vraag aanreiken. Heeft deze actie iets concreets veranderd? Zo op het oog wel. Maar heeft het werkelijk de energie van de regendruppels gewijzigd? Zijn er energetische veranderingen? Het antwoord daarop staat tot uw beschikking; luister in liefdevolle stilte naar het Universum. Uiteindelijk zal de uitkomst aan je deur kloppen."
Met een zwaai wierp Skylar de mineralen het publiek in.
"Voel je vrij om ze mee naar huis nemen mensen. Verdeel ze goed; er is voor elk van jullie een exemplaar beschikbaar. Ik verzoek u dringend om ze goed te verzorgen, en ze vooral liefde en waardering te tonen want ook zij dragen een ziel in zich.”

~*~*~*~

Een slanke knappe jongeman met een goed onderhouden ringbaard en een nette bril trad plotseling naar voren. Hij straalde een betoverende energie uit, maar droeg ook een heleboel vragen in zijn hart. Met een nogal verbaasde blik wendde hij zich tot Skylar’s manifestatie.
"Skylar is de naam, heb ik gelijk? Kunt u mij alstublieft helpen? U bent mijn laatste hoop, want ziet u, ik heb een nogal uitzonderlijk verzoek; twee in feite."
“Jongeman,” antwoordde Skylar met een stralende blik: “Ik wist dat je tot mij zou komen. Het is hard nodig om er mee voor de dag te komen. Kom en zie me als de voorstelling voorbij is. Ik begrijp uw wensen, maar ik weet ook dat aan deze wensen niet publiekelijk kan worden voldaan. Dat is iets voor de privésfeer."

"Het spijt me, ik ben niet zo geduldig. Laat maar. Ik zal naar huis gaan. Vergeet gewoon dat u me ooit hebt ontmoet. Ik dicht u geen afgunst toe. Tot ziens, tovenaar."
"Etienne, zoon van Claude Michel, een moment. Ik kan niet tegen verdriet. Droog je tranen en wacht even.” En tot de toeschouwers: “Liefste menigte, doe een moment uw eigen ding. Sta me toe om deze jongeman eerste hulp te bieden. Hij heeft enkele brandende wensen. Ik zal binnen het uur terugkeren."
Skylar pakte zijn jutezak en verliet het podium met de man Etienne in zijn kielzog.

"Hoe kent u onze namen? Mijn vader overleed precies tien jaar geleden."
"Is het zo ongewoon voor een persoon die je diepste wensen kent om de klank van de naam van de vader te herkennen? Laat het feit je soelaas bieden dat ik ook de naam van je moeder ken, en inderdaad ook de jouwe. Dit is op dit moment echter niet van betekenis. We zijn op weg naar mijn tent. Het is slechts een paar straten verderop."

Na een kleine tien minuten in stilte wandelen, kwam het tweetal bij de tent aan.
"Neem plaats mijn beste. Deze bijeenkomst treedt niet op goed geluk op. Het stond al in de Akasha Kronieken beschreven. Vertrouwen is alles wat nodig is. Nu, over je verzoeken. Ik zie dat je beroemd wilt worden. Heel bijzonder. Maar er is nog een ander verlangen. Je wilt ook prinses zijn, heb ik gelijk? Natuurlijk, voor een jongeman is dit is toch wel een heel klein beetje ongewoon. Maar wees niet ontmoedigd, Ik ben de juiste persoon om je te helpen."
Tranen hadden zich in de ogen van Etienne gevormd. Woorden waren niet nodig om een ongelegen, maar universele waarheid te bevestigen.
"Je koestert deze wens ondanks het feit dat je al zo knap bent. Dit is niet zo vreemd als het lijkt mijn vriend. Vergeet niet, grote tempels met een prachtig bewerkte façade kunnen een sleets interieur bezitten. Neem ook acht op de gedachte dat het bouwwerk op een verzakte fundering kan staan."

“Vanaf het begin tot het einde en zelfs nog verder. Het Universum kent geen grenzen. Tijdens mijn leven reisde ik naar heel veel werelden. Planeten in onderscheiden zonnestelsels. Op reis kwam ik vele uiteenlopende levensvormen tegen. Weet dat veel van de werelden die ik bezocht ook door mensachtigen worden bewoond. Wezens met een heleboel overeenkomsten. Laat me je een kort verhaal vertellen, een klein geheim."

"Mensen zijn altijd verbonden met de seizoenen van hun gastheren. Een ziel neemt de vorm aan van een pasgeboren baby in de winter. Na de fysieke geboorte, zal het slechts kilheid en verdriet voelen, vooral vanwege de zielen die het achter zich heeft gelaten in de causale etherische wereld. Met een onontwikkelde visie zal het kind het gevoel van de depressie van de winter ervaren."

“Het is nu lente. Een seizoen vol geluk want er is zo veel om naar uit te kijken. Het kind is gegroeid en staat in dit specifieke seizoen op het punt om vele vaardigheden te ontwikkelen. Het bezit een breed scala van beloften. Vergelijk het met een rups die in een vlinder verandert. Een prachtige transformatie, vind je niet? Zie het als een eerste teken van wat tot bloei zal komen. De prelude van een nieuw tijdperk ... "

“Zomer. Het kind is meerderjarig geworden. De gave van volwassenheid opent veel verschillende deuren. Zie het als een seizoen van keuzes, als een tijd van groei en bezinning binnen de genezende aanwezigheid van de Zon. Een tijdperk van verantwoordelijkheid en vrijheid."

"Tijd voor de herfst. Sommige haren zullen uitvallen, net als bladeren van de takken van een boom. De mens heeft een rijpe leeftijd bereikt. Een bestemming wordt gekozen; de meeste van de levenstaken worden nu voltooid. De avond van een volledig jaar."
 
"Want de winter zal uiteindelijk terugkeren. En niet anders dan de sneeuwvlokken zal het haar van het menselijk wezen eveneens wit worden. In dit seizoen zal de ziel naar huis terugkeren. Terug naar zijn wortels. De reis is tot een einde gekomen. Het fysieke voertuig wordt achtergelaten, ongeacht of je het leven leidde van een knappe prins of die van een mooie koningin."

"Lijkt dat een uitdaging voor je te zijn? Dat hoeft niet, omdat de bron van leven uiteindelijk nooit zal opdrogen. Het leven zal altijd terugkeren." Skylar zweeg.
Na een tijdje antwoordde Etienne: "Eigenaardig, een beetje vergezocht maar toch ook zeer intrigerend. Ja meneer, ik denk dat ik de moraal van dit verhaal begrijp. Hoewel, op dit moment, is alles wat ik wil het bespreken van mijn vragen."

"Oh zeker; de ‘vrouw-zijn’ wens. Het benodigde masker ligt al in mijn handen. Zet het op. Dit masker heeft de vorm van een kat. Schaam je niet." Skylar hief beide handen ten hemel. "Geliefde Vader, ik smeek U om de drijfveer van deze mens te erkennen, transformeer hem om tot de dame die hij ooit was; gebruik al Uw macht, raak deze ziel in nood aan. "
De omgeving loste langzaam op. Welke wonderen zouden zich manifesteren?

 

Lady Mathilde
Terwijl hij het masker opzette, herinnerde Etienne zich ineens wie hij werkelijk was, waarom hij hier op Stihlum was, en het verkeerde lichaam droeg. Ogenblikkelijk besloot hij, dat hij vanaf nu de naam van Lady Mathilde zou dragen. Die vrouwelijke naam was een alliteratie van haar echte naam, die ooit, hij besefte het ineens, Ladamadata luidde, op een planeet genaamd Meldek, één van de twee bewoonbare planeten van het dubbelster systeem genaamd Alcyone in het sterrenbeeld Trehuas, die op Stihlum bekend stond als de Plejaden, het gesternte der Zeven Zusters.

Sinds zijn vroege jeugd op Stihlum, had Etienne / Mathilde altijd geweten dat hij het lichaam van de verkeerde persoon droeg. Elke nacht, in zijn avondgebed had hij aan de hogere krachten gevraagd om zijn liefste wens in vervulling te laten gaan, en nu, als de aantrekkelijke maar eigenwijze man die hij nu was, was hij op deze Skylar gestuit van wie het onmogelijk was te zeggen of het een man dan wel een vrouw was, en die hem dit eigenzinnige masker had laten opzetten.

Tot zijn grote verbazing was hij, terwijl hij dit masker droeg, nu zeker niet meer Etienne. Nu was en voelde hij zich een vrouw, droeg de kleren van een vrouw, waaronder hij de kenmerken van een vrouw gewaar werd. Nog steeds een beetje koppig, voelde ze dat ze vanaf nu moest worden benaderd als de eervolle Lady Mathilde!

Tegelijkertijd herinnerde ze zich ook haar leven op Meldek. Daar was ze Ladamadata, een van zeven zusters, die allen streefden om lid van de interstellaire Society te worden, waar ze, afgestudeerd, aangesproken zou worden als Lady Ladamadata, omdat ieder lid, man of vrouw, van het Genootschap van Brengers van de Dageraad, altijd in hoog aanzien stond bij de rest van de bevolking. Op deze planeet was het onderscheid tussen de seksen niet zo prominent als het was op Stihlum, dus vanaf de buitenkant was het niet altijd mogelijk om te vertellen of alle zeven zusters inderdaad wel allemaal zusters waren.

Tot haar grote verbazing, besefte ze ook bijna onmiddellijk dat terug in de tijd (of was het vooruit) op Meldek, de maffe Skylar toen haar excentrieke zus Aramiona, zo genoemd naar de lokale naam van de helderste van de twee sterren waaromheen hun thuisplaneet draaide, moest zijn geweest.

Zowel Aramiona als zijzelf bereikten uiteindelijk het lidmaatschap van het Genootschap, waar ze werden opgeleid tot een zogenoemde Dageraad-brenger, het meest gerespecteerde beroep op de planeet.

Deze 'Dageraad-brengers’ *) werden opgeleid in de Plejadische wijsheid. De leden die door de millennia heen, uiteindelijk naar vele plaatsen in het universum, met inbegrip van Stihlum / Terra, werden gestuurd, kwamen altijd om de lokale bevolking te helpen bij een nieuwe ontwikkelingsfase van hun respectieve evoluties.

Zij brachten en brengen het advies om onafhankelijk van de media te worden, om met elkaar samen te werken, om alle barrières te slechten en om ware eenheid te bereiken, en als planeet – zo die ervoor kiest - lid te worden van de Galactische Federatie. Altijd met de wet van 'vrije wil voor elke onafhankelijke ziel' in gedachten.

De Dageraad-brengers propageren dat alle mannen en vrouwen in staat zijn om hun angsten te overwinnen en dat de mensheid, hier en elders, ooit prachtige wezens waren, met 12 DNA-strengen en 12 chakra's. Ze communiceren ook de aard van onze ware 'goden'. Met mededogen en met nadruk nemen ze, als tijdreizigers uit de toekomst, de mensen mee op een reis door alle menselijke ervaringen om uiteindelijk de 5e dimensie (en hoger) te bereiken. Net zoals Skylar deed met zijn maskers op het podium.

Lady Mathilde, ze dacht al op die manier over zichzelf, keek omhoog naar de lachende Skylar. "Goede middag, Ladamadata, welkom terug." Skylar zette zijn kap af, zodat ze eindelijk herkenbaar was als de prachtige jonge vrouw die ze was. Met empathie strekte zij beide handen, en met groot ontzag omarmden beide zussen elkaar langdurig en beloofden om vanaf nu samen te werken als Dageraad-brengers, om zo de mensen van Stihlum te leren waarachtige eenheid te bereiken….


*) Bekijk ook het boek van Barbara Marciniak: Brengers van de dageraad; Lessen van de Plejaden (Uitgeverij Petiet)

 

terug


Skylar the wizard

A few words prior
Planet Earth in a separate timeline. Humans with different tendencies on a world they know by the name of Stihlum. Right here, in our eyes people are gifted with extraordinary names, mostly with a Frenchlike rhythm. I believe the easiest way to describe this reality is one like a world still in the middle of medieval times, yet with a spiritually evolved population. A world with a citizenry capable of understanding the true meaning of Oneness. But would that make life lessons superfluous? Wouldn’t instead boredom characterize Stihlum?

Let me tell you something about a rather enthralling person. I know some souls on our side of the veils would call this individual eccentric, even weird, but fascinating at the same time. Because of it, unfavorable remarks caused by misunderstanding tend to be thrown at him. On Stihlum no one knows anything about his whereabouts. Or if it be a man or a woman? No one can tell as apart from a hood, he wears clear features of both sexes. Perhaps the writers know? This however, has to be denied, that is to say…. for the moment. All that is known at this point is the name of this odd individual.

He/she carries the name of Skylar and calls himself a wizard. A magician with a – for the Stihlum people - deviant name as Skylar does not sound familiar. However, is it just an astute person who masters the secrets of sorcery or is it anyone with abilities of a mediumistic nature? With something bigger or with anything that exceeds all expectations? On this magnificent Sunday the ink shall be given a new voice. Allow it to guide you through the story. I would say, bon voyage. 

 

Square of miracles

“Good morning glorious people of Stihlum, did you bring your wishes today? Are you ready to see them come to fruition? What is your heart whispering? Destiny has spoken and here we are. Does it take an open mind to see through the illusion of coincidence? I am offering you a chance to plunge into the unknown. An opportunity to explore the deepest caverns of your world. Yes beloveds, my burlap sack is filled with the exact countenance you are in need of. Allow the shape of your personal masque to enchant you at will. You will recognize her as soon as you take a peek. To see is to feel, to feel is to know. All it takes is a little bit of courage and understanding from your side.”

It was one of the many quiet Sunday mornings on a summery day. The echo of the wizard’s words reached far and wide as they were clearly audible for every present soul. It seemed like an average task for an eloquent person such as Skylar.

After a while a subtle susurration arose. It pierced right through the awkward silence of the moment. A small crowd had gathered in an almost perfect circle around the stage. It was a platform crafted out of heavy oak wood. The men and women of Stihlum had heard his words already every so often, but did they truly know what they meant? Could there be a deeper purpose within those words? Words behind words?

Skylar continued his monologue:
“Beloved, it isn’t just rhetoric or a fancy lip service I am offering you. I urge you to take a close look at the apple I carry in my left hand. What do you see? It has a nice and shiny skin, right? I agree, the red color of this wonderful piece of fruit looks healthy and sweet. But does that detail necessarily provide a delicious taste? Can we assume that this apple is to be trusted? Just wait and see.”

With a subtle motion of his right hand Skylar conjured a small knife from somewhere out of his garment. He clutched it firmly with his right hand. He put the apple on a small side table and gently started to cut it.

“And what do we see now? What does this core reveal? Look, dear ones, at the rotten spots. You didn’t see them from the outside. This apple may not be the best candidate for consumption after all. However, is sickness the one and only potential of this beautiful creation? To this I reply NO! With the biggest exclamation mark imaginable. I urge you to look at the seeds. It shows pure strength. Every apple carries the same. The power of life. The power of creation. This piece of fruit is capable of bringing forth an entirely new apple tree. It is able to reproduce. What can we conclude out of this lesson?”

“One simple fact. Some things are just latently present. Nevertheless it doesn’t mean that they do not exist. Just don’t attach too much value to a shiny appearance, but look instead at the core. Potential lives right there. So, be the seeds of thy own tree.”

A crooked elderly man approached out of the public. Clearly a grandfather with a long history. He coughed noisily while leaning on his walking cane. He turned to Skylar with a contemptuous look upon his face.

“Well, well young lady…, or young man. Please forgive me. I can’t fathom your true nature. I am sorry to interrupt your vacuous story. Tell me, can a man with clear markings on his face be young again? Can the signature from the lady of time be undone? Is it cynical not to believe your words? Does the wise apple has to say anything about this?”

“Aha, a disbeliever”, Skylar replied with a smile. “Please do not worry. I can’t blame you for being ignorant. You are carrying a miraculous energy old man. Get ready for an act of magic. Somebody, offer this man a helping hand.”
Two volunteers helped the old man onto the stage.

‘Wrinkle wrinkle, catch my eye, reveal your wisdom, and don’t be shy.’
“Allow me to consult my burlap of mystery, grand little man. He knows your needs even better than I do. Let’s dig a hole within the sack of wishes.”

‘Tender tender to the bone, please show this soul..., he is not alone.’
“Yes, I’ve got it. This mask should suit you well. It holds the noble contours of a goose. Don’t be afraid, just put it on. Let it guide you through the deepest caverns of your soul. Your private Heaven. Trust and courage is all it takes.”

A teasing giggle from the crowd dominated the atmosphere. What in the world is this? Can there be anything magical about a crazy worn rag? The old man sheepishly replied: “Isn’t that a nice toy..., for a little kid? But okay let’s do it your way. I will put on that fatuous mask if it makes you feel better. I am already embarrassed anyway.”

A bit apathetic he clutched the mask upon his face and while he observed the inside of his eyelids, the old man came to a rather unexpected realization. A realm of miracles truly does exist. 
‘Young lad, get rid of all your fears. Trust the ferryman; he is your listening ear.’

 

Second Heaven

A fading voice somewhere in the distance: “The source - of eternal youth - is yours.” The old man clearly recognized the voice of Skylar. What was happening? The rays of a new Sun had a soothing effect on his physical and ethereal body. He decided to open his eyes as prudently as he could. Ouch, it was so bright it hurt his retina. Tiny particles of light were performing a mysterious dance right in front of him. The accessory music was barely audible. The old man could hear himself thinking: “Mister Conductor, show me your magic, raise your baton in the air, create a melody of silence, but please be gentle, be brave, if you dare.” Enchanting words that would give birth to a new morning.

The man observed his body and noticed that something magical indeed had happened. He appeared to be young again. Rejuvenated to his former twenties. He could feel his muscles, they seemed to be back just like his shiny black hair mass. Oh what a joy, no more grayness or any bald spots. He also retrieved a beautiful remembrance. He remembered being named after his grandfather. Of course, he never forgets the actual sound of such magical letters. No, he just couldn’t recall his true identity, the signification of a wonderful name; Pascal.

There he stood. Straight in the middle of a perfectly green lawn, an environment steeped by innocence and mysterious splendor. He didn’t realize where he was at. Could it be a grand illusion or maybe some kind of a vivid dream or perhaps that place known by the masses as the realm of wishes, sometimes called Morningland? Pascal didn’t know nor did he mind, he had other things to worry about. Things such as what to do with so much happiness in a world with such appealing grandeur?

The area changed every second. Dandelions, daisies and buttercups came out of the soil, accompanied by a stately olive tree full of butterflies. The color of the sky changed from purple to pink and back again. In the zenith he saw a magnificent Sun with a silvery glow. Pascal opened his heart as he clearly felt his wish to communicate. Loving words filled his being.

“Don’t be afraid. Just explore; reacquaint yourself with authenticity. Do not suppress your needs. Look in the mirror; love every detail from your fingers to your toes. Behold her glory for this is you. Each and every part of it. This entire place is you... is Pascal.”

The unadulterated raindrops from the almost translucent Sun were having a soothing effect on Pascal’s being. Although the sentences had touched him to the core, they had also evoked some rather difficult questions. What had truly happened at the stage? “Did I perhaps die? Is this the Afterlife? Could that masque and that eccentric wizard be nothing more than just an extremely weird twist of fate?”

Pascal looked up, the Sun was still present but his need to talk seemed to have left him. It was up to Pascal to fathom his own queries. He decided to take a walk in a desperate search for rejoinder.

Vast forests, sparkling mountains, pearly beaches and cities of light. His quest culminated in a huge detour. He had touched the brilliance of so much varying marvels. However, it had also provided him a few answers. Pascal finally unraveled a splendid secret. Each and every outlook he encountered, the entire reality, was nothing more than a product of his own imagination. He was the catalyst; yes the director holding the clapperboard.
“So this is where I am standing, trapped somewhere within my own movie, within my personal cocoon of consciousness. Where is the way out, what am I supposed to do?”

It was a world somewhere between the realm of materialism and that intangible place, that place of mystery. Heaven or the Afterlife. Pascal had never doubted the existence of such a space. Albeit vitality and youngness had returned to him, all he really wanted was to return home. Back to Stihlum, back to his children and grandchildren, back to his wife, his relatives and yes, even back to his frail senile body. His friends and loved ones, they must be worried sick by now. Like every Sunday, Pascal went to the market solely to buy some fruit and vegetables.

Of course, he had seen that crazy wizard before but never paid any attention to him. Pascal always returned home immediately after doing his groceries. This day turned out to be slightly different; just a little bit otherwise.

An utterly strange and unprecedented rumbling suddenly dominated the scene. Out of nothing a pitch black tunnel, the size of a plane trunk appeared. Pascal felt it was sucking him up. A slow but painless process, a great unworldly suction. Once inside the tunnel Pascal felt an incredible sensation. It felt as if he kept falling, faster and faster, just until he heard a deafening bang. With great velocity he had returned to his former reality. There he was, back at the stage in the center of attraction. What an amazing journey. With a sense of confusion still within his stomach Pascal tried to stand up.

Skylar offered him a helping hand while he asked how he was doing. “Well then, sir, how was your small adventure? Oh... how very awkward, let’s put that mask off first.”
“Mister or lady,” Pascal said after a short hesitation: “So sorry, but your gender is still a mystery to me. Listen, I never told you my name. How in the world did you know?”
Skylar answered with a broad smile on his face: “Well isn’t that a sweet thing. My dear, there is so much I already know. I carry the Universe in my pocket. I assure you, you have no idea. Not at all.”

“Okay stranger, I may not know the facts. However, I request of you to explain it to me. You owe me the truth. That cocoon of consciousness, how is it possible for an apparently simple, even infantile, masque to get me there. You know what I am talking about.”

Skylar smiled. “Allow me to congratulate you sir. It took place due to your dedication and a deeply ingrained desire. You didn’t find me or that mask by chance. Now was the perfect time. You believed in it somehow. This masque was yours already. Faith reunited the two of you. Know that every single being carries his own world within his memories, a twilight zone of wonder, a second Heaven if you will.”

“But why through a mask?” Pascal waved his hands in near desperation. “I still don’t get the picture. And how about time loss? There doesn’t seem to be any.”
“I can see where this is leading to. Well my friend, the blacksmith is not going to reveal his secrets today. Just take the mask home, she is free of charge. Take good care of her, she is all yours. In contrast to this fascinating toy, knowledge can’t guarantee you any happiness. Keep your mind blank and most importantly be happy. As soon as you are done playing just intend to return. Envision your retrieval and your black friend will suck you up. Needless to say of course because you already know.”

Anxiously Pascal said: “Are you implying that it always works?”
“Hah, would I ever sell fries to a man that prefers caviar? Yes it works whenever you wish. Though there is one condition, this mask belongs to you and only to you. Don’t you ever even think about lending it out to someone else? It only suits you. Lending it to your neighbor or anyone else may have disastrous consequences. It may manifest a dark world of intention wherein they can get stuck forever. Always remember that one prerequisite. Now go home dear one, pick up your complimentary masque. Consider it to be a lesson of giving and receiving. Accept my gift or it would be an insult. There is no need to say thank you. Sayonara, Pascal.”
And to the crowd: “Somebody, please help this man off the stage.”

Pascal finally returned home with renewed happiness in his heart. Now he could permanently experience the summer of his life in a timeless realm just by desiring it. Revolutionary as it may be, Pascal had completely forgotten his errands. Something that never happened before. Oh well, no fruit or vegetables for supper. Ain’t that a naughty boy?

 

Aberrant requests

A dumbfounded crowd. Something quite unfathomable had just occurred. Could it be described as an impeccable act of magic or perhaps as a misleading gimmick from a scattered magician? No one really knew. The Sun had abandoned the square of miracles. Drizzly weather had taken its place in the meanwhile. It formed a breathtaking contrast between soberness and astonishment. Curiosity waved the scepter.

“Another satisfied customer just left the building. Isn’t that a miraculous thing? Believe me glorious crowd; I enjoy this assignment and all that comes with it. Yet at this point I ask you to focus your attention to the rain. Please, keep your heads up; feel her magnificence, open your hearts and experience her golden promises. Water from our Holy Mother is feeding the lands, the crops and every other sentient life form. She feeds every soul. Now tell me isn’t that an act of magic completely by itself? Notwithstanding the grandness of this natural wonder it also possesses a downside. You all know what I mean by this. You all know that it can also leave you with wet clothes. Yet, which side of the coin do you wish to look at? Will it be heads or will it be tails?”

Skylar stretched out his hands by which they formed a subtle bowl. It seemed like an endeavor to catch some of the many raindrops. He/she observed the liquid with an inexplicable gentleness in his eyes. Could the event become even stranger? Just keep reading and a conclusion may find you. Nonetheless, the water within his hands seemed to fossilize gradually. After a while the drops had turned into clusters of some sort of rhinestone.

“Look at that,”Skylar commented. “The water has become solid. Shiny jewels with an unnatural beauty. Lovely as they are, I would still like to submit a particular question. Did this act alter anything concretely? On the eye it did. But did it really change the energy of the raindrops? Are there any energetic alterations? The answer is right at your disposal; just listen to the Universe in loving silence. Eventually, the answer shall knock at your door.”
With a sway Skylar tossed the minerals into the public.
“Feel free to take them home people. Share them well; there is a piece available for each and every one of you. I urge you to take good care of them, and most importantly, show them your love and appreciation for they too carry a soul within.”

~*~*~*~

A slender handsome young man with a well maintained ring beard and a neat pair of glasses suddenly came out of the crowd. He emanated an enchanting energy but carried also a lot of queries in his heart. He turned to Skylar’s appearance with quite an astonished look.
“Skylar is the name, am I right? Can you please help me? You may be my last hope. You see, I have a rather extraordinary request; two in fact.”
“Young man,” Skylar replied with a radiating look.”I knew you would come to me. You need to get it off your chest. Come and see me when the show is over. I understand your desires but I also know that these wishes can’t be met with publicly. It needs to be done in private.”

“Oh sorry, I am not that patient. Never mind. I will go home. Just forget that you ever met me. I bid you no animosity. Goodbye wizard.”
“Etienne, son of Claude Michel, wait a second. I can’t stand sadness. Dry your tears and wait a bit. And to the spectators: “Dearest crowd, occupy yourself for just a moment. Allow me to help this young man first, he has some burning desires. I shall return within the hour.”
Skylar grabbed his burlap sack and left the stage with the man Etienne in his wake.

“How did you know our names? My father passed away exactly ten years ago.”
“Is it so unusual for a person who knows your deepest wishes to recognize the sound of your father’s name? Take solace in the fact that I know your mother’s name too, and indeed I know yours as well. However, this is not of any importance right now. We are heading towards my tent. It’s just a few blocks away.”

The twosome arrived at the tent after an almost silent ten minutes of walking.
“Take a seat my dear. This meeting doesn’t occur haphazardly. It was already written in the Akasha Chronicles. Trust is all it behooves. Now, about your requests. I can see you want to be famous. How very special. But there is another longing. You wish to be a princess, am I right? I agree, for a young man this is a tiny bit unusual. But do not be disheartened, I am the right person to help you.”

Tears had formed within the eyes of Etienne. Words weren’t necessary to confirm an inconvenient but universal truth.
“You cherish this wish despite the fact that you are so handsome already. This is not as strange as it appears my friend. Remember, grand temples with a beautifully completed front may possess a jaded interior. Also take heed of the idea that the structure may stand on a prolapsed foundation.”

“From the beginning to the end and even beyond. The Universe knows no frontiers. During my life I travelled to many worlds. Planets located in differing solar systems. I encountered so many varying life forms during my voyages. Know that a lot of the worlds I visited were also inhabited by humanoids. Beings with a whole lot of similarities. Let me tell you a little tale, a small secret.”

“Humans are always connected with the seasons of their hosts. A soul takes on the shape of a newborn baby in the winter. After the physical birth, all it will feel is coldness and grief, mostly because of the souls it left behind in the causal ethereal world. With an undeveloped vision it will experience the sensation of a winter’s depression.”

“Spring has arrived. A season filled with bliss for there is so much to look forward to. The child has grown and many abilities are about to develop in this particular season. It holds a wide range of promises. Compare it with a caterpillar that changes into a butterfly. A wonderful transformation, don’t you think? See it as a first sign of things coming to fruition. The prelude of a new era…”

“Summertime. The child turned into an adult. The gift of maturity opened a lot of different doors. See it as a season of choices, as a time of growth and contemplation within the healing presence of the Sun. An era of responsibilities and freedom.”

“Time for autumn, certain hairs will fall out just like leaves falling off the branches of a tree. The human has reached a ripe age. A destiny is chosen, the majority of life’s tasks are completed by now. The evening of an entire year.”

“Because the winter shall eventually return. And not unlike the snowflakes the hair of the human shall also become white. In this season the soul will return home. Back to its roots. The journey has come to an end. The physical vessel will be left behind, regardless whether you lived the life of a handsome prince or the life of a pretty queen.”

“Does that seem daunting to you? It doesn’t have to be, because ultimately the source of life will never run dry. Life shall always return.” Skylar was silent. After a while, Etienne answered: “Typical, a little bit farfetched yet also very intriguing. Yes sir, I suppose I understand the moral of this story. Though right now, all I want to do is to discuss my requests.”

“Oh certainly; the ‘woman-hood’ wish. The needed mask is already within my hands. Please put it on. This mask holds the shape of a cat. Do not be ashamed.” Skylar raised both hands to heaven. “Dearest Father, I beseech Thee to recognize this human’s needs, transform him into the lady he once was; wield all of Thyne power, touch this soul in need.”
The environment slowly dissolved. Which wonders would wait in store?

 

Lady Mathilde
While putting on the mask, Etienne all at once remembered who he really was, and why he was here on Stihlum, wearing the wrong body. He resolved then and there, that from now on he would wear the name of Lady Mathilde. That ladies name was an alliteration of her real name which used to be, he/she realized all of a sudden, Ladamadata, who derived from a planet called Meldek, one of the two habitable planets of the double star system called Alcyone in the constellation of Trehuas, which on Stihlum was known as the Pleiades, the seven Star sisters.

Since his early youth on Stihlum, Etienne/Mathilde had always known he occupied the body of the wrong person. Each night, in his evening prayers he requested from the higher powers to make his dearest wish come true, and now, as the handsome but pigheaded man he now was, he had stumbled upon this Skylar person of whom it was impossible to say whether it was a man or a woman, who had given him this idiosyncratic mask.

To his huge amazement he now, when wearing this mask, was certainly no longer Etienne. Now he was and felt like a woman, wore the clothes of a woman, under which he felt the features of a woman. Still a bit stubborn, she felt that from now on she needed to be approached as the honorable Lady Mathilde! 

At the same time, though, she remembered her life on Meldek, there being Ladamadata, where she was one of seven sisters, all of whom were striving to become member of the interstellar Society, where she, when graduated, would be addressed as Lady Ladamadata, because every member, man or woman, of the Society of the Bringers of the Dawn, stood always in high esteem by the rest of the population. On this planet the distinction between the sexes were not that prominent as it was on Stihlum, so from the outside it was not always possible to tell whether all seven sisters indeed were sisters at all.

To her great amazement, she also almost immediately realized that way back (or was it forth) on Meldek, the lunatic Skylar person used to be her eccentric sister Aramiona, so called after the local name of the brightest of the double stars about which their home planet was revolving.

Both Aramiona and she at long last made it to become a member of the Society, where they had been trained to become a so-called Dawnbringer, the most respected profession on the planet.

These ‘Dawnbringers’ *) were trained into the Pleiadian wisdom. The members, who, over the millennia, eventually were sent out to many places in the universe, including Stihlum/Terra, always came to help the local people into a new developmental stage of their respective evolutions.

They brought and bring advice to become independent of the media, to cooperate with each other, to reduce all barriers and to reach true oneness, and as a planet – if so chosen - become a member of the Galactic Federation. Always with the law of ‘free will for every independent soul’ in mind.

The Dawnbringers propagate that all men and women are able to conquer their fears and that mankind, here and elsewhere, used to be magnificent beings, with 12 DNA strings and 12 chakra’s. They also communicate the nature of our true ‘Gods’. With compassion and insistently they, as time travelers from the future, take the people on a journey through all human experiences and to eventually reach 5th (and higher) dimension. Just like Skylar was doing with his masks on the stage.

Lady Mathilde, she already thought about herself in that way, looked up to the smiling Skylar. “Good day, Ladamadata, welcome back.” Skylar put away his hood, so that at last she was recognizable as the magnificent woman she was. With empathy she stretched out both hands. And with high regard for one another, both sisters embraced at length and promised to from now on go out together and teach as Dawnbringers the people of Stihlum to truly try and reach oneness….

 

*) Check out the book by Barbara Marciniak: Bringers of the Dawn; Lessons from the Pleiades (Great Bear Publishers)

 

back