Omlaag kijkend langs een flauwe helling, versierd met onwaarschijnlijk mooie bloemen en het groenste gras, zie ik een traag beekje door de bosjes stromen. Vogels kwinkeleren en alles straalt een weldadige rust uit.

Dat is het dan; uit met de pret, eindpunt. Ik wandel omlaag, de glooiing af maar voel ineens een lichte tik op mijn schouder.

“Niet zo snel, mijn vriend”, hoor ik en als ik omkijk zie ik een rijzige bebaarde gestalte die me vriendelijk toeknikt. Hij heeft een enorme bos sleutels in zijn hand. “Petrus”, schiet mij door het hoofd, “maar geen hemelpoort.” Petrus glimlacht. “Dat van die hemelpoort is een fabel”, zegt hij. “Maar in deze bos zit ook jóuw sleutel, de sleutel tot je hart.” Hij rommelt even en laat me een grote ouderwetse sleutel zien.

1944~Oldenburg~HSB~Leiderdorp~20?? staat erop, maar ook een streepjescode. “Streepjescode, huh!?!”. Petrus grijnst. “Hier gaan we ook met onze tijd mee hoor. We waren het zat om met dikke boeken te sjouwen.”

Hij haalt de code langs een apparaatje en de film van mijn leven ontvouwt zich. Alles is er. Mijn geboorte en jonge jaren; Leiden, het Rembrandt Lyceum; mijn huwelijk met Annie; 38 jaar in de boekhandel; drie dochters, één zoon en zeven kleinkinderen; de geweldige muziek van Bach; gemeenteraad in Zoeterwoude; runningfox.nl; tenslotte een prachtig appartement met uitzicht op de Houtkamp in Leiderdorp en onze gouden bruiloft. En ja, ook de missers en de ‘dat had ik beter niet kunnen doen’ momenten komen aan bod.

Vanochtend stonden mijn vrouw Annie en ik nog hand-in-hand op het balkon te genieten van een overweldigende zonsopgang met fantastische kleuren in een betoverend palet van schoonheid, daarbij vele verwachtingen oproepend. Enkele uren later voelde ik me niet goed. Mijn hart maakte overuren en nadat Annie 112 had gebeld was ik in het ‘Rijnlands’ op de IC beland, waar ik zojuist mijn laatste adem had uitgeblazen.

“Het is tijd”, hoor ik Petrus zeggen. Ik zie vanaf de oever van de beek drie prachtige vrouwen naar mij toekomen. Ze zijn blootsvoets en dragen blauwe gewaden; ieder in een andere tint. Het zijn Judith, onze dochter, Paula mijn moeder en Jacoba, mijn grootmoeder. Ik hol ze tegemoet en hevig geëmotioneerd omhelzen we elkaar langdurig.

Zoals je weet is tijd niet lineair, maar loodrecht gestapeld en dat is het dan ook waarom deze potenties van wat onvermijdelijk eens komen zal, reeds hebben plaatsgehad, dan wel op dit moment plaatsvinden. Toekomst, heden en verleden, vervat in een enkel woord.

Een merel zingt als om één en ander te bevestigen. Maar het is niet de merel die daar zingt. Het is de wekker die wil dat ik vanuit mijn sluimering terugkom en aan een nieuwe dag begin. Eén van vele dagen die zullen verstrijken totdat de dag komt dat ik Petrus bij de poort ga ontmoeten èn ‘mijn’ drie vrouwen bij de beek in het groene dal.

Het is goed om een glimp te hebben mogen opvangen van wat ooit komen gaat. Het geeft me vertrouwen en ik weet nu dat het een grote dag zal zijn wanneer ik uiteindelijk in staat zal zijn om alles achter me te laten wat zich afspeelde gedurende mijn huidige levensreis op deze Aarde.

Ik ben zeer dankbaar dat ik dit voorproefje heb mogen meemaken van wat eens was, is, en uiteindelijk zal zijn.