De ringtone van mijn mobiel geeft een riedel. “Hans, met Mara, ik heb een verhaal voor je nieuwsbrief , maar ik heb geen tijd om het op te schrijven. Vanmiddag moet ik met de Thalys voor een week naar Parijs, maar als je geïnteresseerd bent wil ik je het in de restauratie van station Hollands Spoor vertellen. Mijn trein vertrekt om 13:06 van spoor 4.”

Ik ken Mara van het internet. Zij is één van mijn lezeressen van het eerste uur. In de loop van de jaren hebben zij en ik enkele malen E-mails uitgewisseld. Zo nu en dan heeft zij een bijdrage geleverd en deze keer verwacht zij ongeveer een uur nodig te hebben. We spreken om 12:00 af in de stationsrestauratie. Op mijn vraag hoe ik haar ga herkennen meldt ze dat zij míj zal herkennen. Er staat immers een foto van mij op de portaalpagina van Running Fox.

Aangekomen in de broodjesbar tussen spoor 3 en 4, de naam restaurant zou te veel eer zijn, kijk ik om me heen. Aan de weinige tafeltjes zitten een paar mensen. Maar wie is Mara? Omdat er niemand opstaat neem ik plaats met uitzicht op spoor 4 en wacht op de dingen die komen gaan.
Ik hoef niet lang te wachtten. Even later arriveert een rijzige, in een lange donkere jas geklede dame van een jaar of 35. Ze kijkt om zich heen en loopt resoluut mijn richting uit. Hartelijk schudt ze mijn hand. “Hallo Hans, ik ben Mara”.

Om te zeggen dat Mara mooi is, is een understatement. Ze is lang en ik moet, hoewel ik ook niet echt klein ben, tegen haar opkijken. Ze is gekleed in een mantelpak en sleept een trolley, met laptop, achter zich aan. Ze draagt haar donkere haar golvend over haar schouders en haar plezierige gezicht straalt. Haar blik is om in te lijsten. Peilloze amberen ogen kijken mij flonkerend aan en ik merk op dat achter die ogen veel beleving verborgen moet zitten. Kortom, met deze Mara wil ik wel een kopje thee drinken.

Ze vertelt mij haar story, kijkt om exact 1 uur op haar horloge en meldt dat zij ervandoor gaat. Enkele minuten later stapt zij, na nog één keer te hebben gezwaaid, in de grijs met rode Thalys naar Parijs, zodat ik gelegenheid heb eens goed op dit prachtige station rond te kijken.

Het station is al oud en werd in 1843 geopend, als onderdeel van de ‘oude lijn’ tussen Amsterdam via Leiden naar Rotterdam. Beneden, aan de straat, is in de vorm van de voormalige rijtuigenkap nog een onderdeel van het eerste station aanwezig. Het huidige gebouw, van architect Margadant, is hoewel een deel ervan in 1989 door brand is verwoest, na een grondige renovatie waarbij vele architectonische elementen bewaard zijn gebleven, nog steeds in gebruik. In 1883 werd de koninklijke wachtkamer gebouwd met een eigen luifel links van de hoofdingang, voorzien van een fraai bas-reliëf.

Hoe het ook zij, het is goed toeven op Den Haag Hollands Spoor. De sfeer op een station is er altijd één van verwachting, van te onderzoeken verten en vooral van leven. Bovendien heeft het prachtig gerenoveerde gebouw een uiterst prettige indruk op mij gemaakt.

En Mara’s relaas? Dat is iets voor een volgende keer….