Crystal Skull Circle

 

Wat zeggen kristallen schedels mij?

De Nada Kronieken, deel 88

Door Hans Brockhuis



Niet lang geleden maakte ik voor het eerst kennis met kristallen schedels. Natuurlijk, ik had er in het verleden het een en ander over gelezen, maar het raakte mij indertijd uitsluitend in de zin van: “Dat is niks voor mij, met dat min of meer griezelige gedoe wil ik niets te maken hebben.” Ik kan me voorstellen dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt.

Het leek zowaar op de manier waarop ik jarenlang, hoewel ik er als kind al mee in aanraking was gekomen, alle gevoel voor spiritualiteit buiten de deur hield met het voorwendsel dat dit toch beslist niets voor mij zou kunnen zijn.

Maar nu waren de schedels dan toch op mijn pad gekomen. De eerste keer in Oegstgeest, bij Maria van der Geest, [zie: haar artikel in deze nieuwsbrief: Wat was de rol van kristallen schedels & wat is hun rol nu?] en twee weken later bij Laurens Manus die in Boskoop in zijn atelier kristallen schedels in alle mogelijke maten en met behulp van een groot aantal kristal- en steensoorten, vervaardigt. [Ook van zijn hand is een artikel daarover in deze nieuwsbrief te lezen: Het maken van en werken met Kristallen Schedels].

Laurens verzorgt in zijn werkruimte een soort familieopstelling, hij noemt dat een Kristallen Schedels Constellatie van Voorouders, waarbij de voorzaten, tot in de zesde generatie, vertegenwoordigt zijn door rijen schedels in afnemende grootte. Het is dan de bedoeling om ervoor te gaan zitten, te mediteren en te proberen de invloed die je ouders, grootouders, overgrootouders, bedovergrootouders, enz. nog steeds op je hebben, in te voelen en te ervaren. Behalve Laurens was ik daar samen met nog enkele anderen, die allemaal een dergelijke sessie mochten beleven.

Ik kan je zeggen dat zo’n sessie heel bijzonder is. Mijn aanvankelijke tegenstand, zelfs mijn angst voor dergelijke objecten was volledig verdwenen. Tijdens de workshop, wanneer anderen op het culminatiepunt, het punt – Ik – zitten, kun je ongelofelijk veel ervaren van wat er allemaal gaande is. Eén van de ‘verhalen’ die op die manier tot mij kwamen, wil ik – uiteraard anoniem – met je delen.

~*~*~*~

Tijdens de sessie die één van de dames meemaakte, kwamen er enorme energieën vrij waarvan het onmogelijk was die niet te voelen. Aanvankelijk voelde ik alleen een forse beklemming in mijn hoofd, het werd me duidelijk dat de denkwereld van deze mevrouw, zonder dat ik de redenen ervan kon of moest kennen, fors op haar moest drukken. Na enige tijd verdween dat gevoel vrij plotseling en het voelde alsof ik, samen met haar, dieper en dieper afdaalde in een oceaan, mijlen diep, omlaag, omlaag, een adembenemend diepe kloof in. Hoe dieper we doken, steeds helderder werd het dat de zeewezens die we tegenkwamen vriendelijker werden; liefdevoller en wijzer. Het was ongeveer het gevoel dat ik kreeg bij het zien van de film: “The Abyss”, waarin ook ongelofelijk liefdevolle wezens voorkomen.
Na korte tijd veranderde alles weer en waren wij beiden dolfijnen die in een bijna eindeloze oceaan zwommen, een prachtig lonkende zonsondergang tegemoet.

Na een lange reis door de wereldzeeën arriveerden we eindelijk op een punt waar een groot aantal dolfijnen samen waren gekomen. Een groot aantal groepen waren bijeenkomen om elkaar te ontmoeten. Ik mocht haar ter plekke ‘afleveren’ bij al haar voorouders, zodat zij in staat was ze werkelijk te ontmoeten en gelouterd verder kon gaan op haar levenspad.

~*~*~*~

Terwijl andere deelnemers aan de beurt waren voelde ik soms helemaal niets; soms kwamen er flarden door van inzichten die soms belangrijk waren om te delen; in andere gevallen niet.

Maar toen was ikzelf aan de beurt. Ik werd op de plek – IK – neergezet; een groot aantal voorvaderen achter me. Zachte serene muziek omspoelde me en ik mocht me overgeven aan wat er stond te gebeuren. Helaas gebeurde dat niet, althans niet volledig.

Natuurlijk voelde ik de aanwezigheid van mijn beide overleden ouders die er altijd bij zijn wanneer ik mijn inspiratieavonden geef, of in mijn coachingpraktijk gesprekken voer met mensen over wat hèn bezighoudt. Ik voelde ook mijn oma die er tijdens mijn jonge leven altijd was als ik haar nodig had. Ik voelde flarden van energieën van onbenoemde voorvaderen die mij moed en vooral overgave trachtten in te fluisteren.

Ook ervoer ik onbenoemde krachten die kort voorvallen te zien gaven van zaken die zich hadden afgespeeld toen zij nog op aarde leefden en die misschien voor mij interessant zouden kunnen zijn om te herbeleven. Het was allemaal buitengewoon interessant.

Maar de echte klik, de ware harmonie bleek niet bereikbaar. Het lukte me niet om me, zoals me dat met eerdergenoemde dame wel was gelukt, volledig over te geven aan wat er op me afkwam. Dat was een teleurstelling, maar meer ook niet; er zouden opnieuw mogelijkheden komen om zelf te ervaren en te leren hoe het is om diep in jezelf af te dalen en om, zoals ik dat al jaren via het Running Fox gebeuren met anderen doe, eindelijk bij mezelf te laten indalen wat werkelijk belangrijk is.

Hoewel ik voor mijn gevoel toch ook wel veel had meegemaakt, kapte ik na een minuut of 10 de boel af. Ik wist dat op die dag het uur U nog niet was aangebroken. Laurens sloeg precies de spijker op de kop toen hij sprak: “Dat was hem niet hè; dat gaan we op een goede dag nog eens overdoen!” Hij had gelijk!