River of Life

  River of Life  

 

 

 

 

De Rivier van het Leven; een meditatie nl

The River of Life; a meditation uk

Hans Brockhuis

Nada Chronicles # 107

Je kijkt om je heen en ziet vele mensen die zijn gekomen om je te begroeten. Veel van hen herken je ogenblikkelijk. Anderen komen je bekend voor maar hun namen schieten je even niet te binnen. Maar allemaal stralen ze liefde naar je uit en je voelt je vreugdevol en dankbaar.

You look around and see many people who have come to greet you. You recognize many of them instantly. Others are familiar to you but you just don’t remember their names. But they all radiate love and you feel quite joyful, thankful, and extremely welcomed.


De Rivier van het Leven; een meditatie

Ga, als je wilt, met me mee op een tocht naar de Rivier van het Leven. Ervaar hoe het is om aan die rivier te staan en te verlangen naar hoe het aan de overkant zal zijn. Maar er zijn belemmeringen die je misschien wel tegenhouden.

Deze meditatie is bedoeld om te leren hoe het is om je door de stroom van het leven mee te laten voeren naar een plaats waar je eerder bent geweest en die je graag weer wilt bezoeken.

Voor deze ervaring vraag ik je op een rustige plek plaats te nemen en je te overtuigen dat je niet kunt worden gestoord. Misschien wil je het licht wel enigszins dempen om de atmosfeer wat zachter te maken.

Zit op je stoel en voel de aanraking ervan tegen je lichaam. Let op je ademhaling en merk op dat die geleidelijk rustiger wordt. Ga als het ware terug in de tijd en ervaar een boswandeling de je ooit maakte.

Terwijl je blijft ademhalen her-inner jij je hoe je door dat bos liep. Soms was het warm; soms een beetje kouder. Je merkt dat je op blote voeten loopt, maar de grond is van tijd tot tijd ongelijk.

Er liggen stenen op je pad en zo nu en dan lijkt het spoor te zijn verdwenen. Toch komt het ook voor dat alles mooi en goed lijkt; dan is het spoor bemost met hier en daar bloemen en je kunt de vogels hun wonderbaarlijke liederen horen zingen.

Je draagt een rugzak. Er zitten drie dingen in. Het eerste is proviand, want het kan zijn dat je geen voedsel zal kunnen vinden. Ten tweede zijn er laarzen voor wanneer de weg te glibberig wordt, of overgroeid met doorns en bosschages, zodat je je voeten zult kunnen beschermen.

Het derde, de zwaarste last die je meedraagt, is je verleden. Op sommige van de spullen uit het verleden in je rugzak kun je met tevredenheid terugkijken.

Toch zijn er ook andere dingen die je met schaamte of zorg vervullen, of zelfs wanhoop, en je vindt het niet prettig je deze dingen te herinneren. Er zitten zelfs zaken vanuit het verleden in de rugzak die je vergeten lijkt te zijn. Misschien hebben zij al te zeer een indruk op je ziel achtergelaten, en daarom schijnen ze te zijn verborgen in de nevel van vergetelheid.

Toch zijn het de zwaarste lasten die één zijn geworden met je ziel. Het zijn herinneringen die komen en gaan en die je last bezorgen wanneer je ze het minste verwacht. Het zijn herinneringen waar je zo spoedig mogelijk afstand van wenst te doen.

Wanneer deze herinneringen de kop opsteken, lijkt je pad te slingeren en omhoog en omlaag te gaan langs duistere hellingen, en je voelt je alsof je verloren bent en zonder enige ondersteuning.

Je voelt je zo enorm alleen, dat je nauwelijks kunt ademhalen. Op dit punt van de weg lijkt het alsof je einddoel voor altijd voor je is afgesneden.

Maar dat is niet het geval. Je bent nooit alleen. Je bent nooit alleen! Er zijn altijd diegenen om je heen die je willen helpen, je leiden en je een mogelijke uitweg tonen.

Dan, onverwachts, stuit je pad op een snel stromende rivier die je weg lijkt te blokkeren. Je kunt de bemoste oever aan de overzijde zien, en vele gekleurde bomen overladen met fruit. Er zijn dieren die daar rondlopen onder een milde zon, met bomen die schaduw geven aan alle wezens die zich daar verzameld hebben.

O, wat wil je graag naar de overkant; er is maar één vraag die bij je opkomt en dat is: hoe kom ik daar?

De rivier is gezwollen en te diep en snel om doorheen te waden. Je kijkt om je heen en vindt een lange brede tak van een boom die vlakbij staat, die op de grond is gevallen.
Een beetje verderop liggen een paar houten planken die iemand heeft achtergelaten en wat touw, maar verder is er geen nuttig gereedschap aanwezig.

Je gaat zitten op een kleun heuveltje aan de oever en begint na te denken. Met de planken en het touw zou je een vlot kunnen maken, maar die zou te klein zijn om je te dragen. Je zou de tak over de rivier kunnen leggen, maar met het gewicht van jou en je rugzak, zou die ook niet sterk genoeg zijn om je te ondersteunen.

Het wordt al snel duidelijk dat er keuzes gemaakt dienen te worden. De grote vraag heb je al beantwoord. Je moet en zal naar de andere kant komen. Je voelt dat dit van het grootste belang is. Hoe er te komen is een andere zaak.

Je vraagt je af hoe je je pak lichter zou kunnen maken. De eerste keuze die je moet maken is: “Heb ik het voedsel dat ik heb meegebracht nog nodig?” En je antwoord is nee. De overvloed aan voedsel aan de overzijde maakt de drie overgebleven korsten brood voor jou nutteloos.

Je besluit om een stuk ervan in het water te gooien. Dat doe je en je ziet dat een vis het vangt en dan weet je dat deze hongerige vis gelukkig is met en dankbaar voor dit voedsel.

Nu werp je het tweede stuk de lucht is, waar het wordt gevangen door een meeuw. Dan leg je het laatste stukje brood naast je op de grond, waar een groot aantal blije mieren het meenemen.

Op dit moment moet er een tweede keuze worden gemaakt. Wat te doen met de laarzen? De andere oever is bedekt met zachte bemoste aarde, dus ziet het ernaar uit dat je die niet meer nodig zult hebben. Je besluit de laarzen achter te laten voor de eerlijke vinder en je begrijpt dat je een goede keus hebt gemaakt.

Tenslotte moet er een laatste grote keuze worden gemaakt. Je realiseert je dat je de andere kant slechts kan bereiken als je de last achter je laat van alles wat in je zak is verborgen: alle herinneringen uit het verleden waar je nog steeds last van hebt.

Bovendien begrijp je dat je daar aan de overzijde geen profijt meer van zult hebben. Dat begrip geeft je een warm gevoel van binnen. Het is een gevoel van liefde – licht en bevrijding – vol van vrede en harmonie.

De volgende gedachte sluipt je geest binnen: “Ik zou een klein vlot kunnen maken om de knapzak op te zetten.” Dus maak je dit kleine vlot en als het klaar is, plaats je de rugzak erop.

Je zegent het en bedankt alle acties van het verleden voor wat ze voor jou hebben betekend en je zegt ze dat je niet langer baat bij ze hebt. Je zendt het verleden weg op de golven en kijkt ze na, terwijl het vlot verder en verder wegdrijft, totdat het tenslotte is verdwenen in de ruimte.

Je voelt je buitengewoon licht, en vredevol. Je voelt je mooi omdat je weet dat alle lasten van het verleden je niet meer in de weg zullen zitten.

Je dankt de schepper dat je zo gelukkig bent geweest om dit wondervolle verleden te mogen ondervinden. Je kunt je alles herinneren, maar toch hindert het je nu helemaal niet meer. In vreugde en blijdschap schreeuw je het uit omdat je nu zo vrij bent.

Nu is het tijd om werkelijk de rivier over te steken. Je legt de tak erover heen en op dat moment zijn de wateren plotseling niet meer zo gezwollen. De golven vlakken af en de oppervlakte wordt glad.

Je glimlacht als jij je realiseert dat als je het maar zou proberen, je in staat zou zijn om over het water heen te lopen naar de andere kant van de rivier. Maar dan realiseer je je dat er nog steeds een beetje van de oude jij in je systeem is overgebleven en je besluit om over je zelfgemaakte brug over te steken.

Op hetzelfde moment dat je de andere kant bereikt, zie je X, [vul hier de naam van een eerder overgegane geliefde van jou in] die zich haast om je te begroeten.

Hij/zij omarmt je en zegt: “Welkom, welkom op deze oever.” Je kijkt om je heen en ziet vele mensen die zijn gekomen om je te begroeten. Veel van hen herken je ogenblikkelijk. Anderen komen je bekend voor maar hun namen schieten je even niet te binnen. Maar allemaal stralen ze liefde naar je uit en je voelt je vreugdevol en dankbaar.

Toch aarzel je. “Welk land is dit?” vraag je. “Ben ik overgegaan? Is dit de hemel?” Omdat het hier zo anders aanvoelt van alles wat je eerder hebt ervaren gedurende jouw leven, kan dit zeker niet de aarde zijn, waar alles zo veel zwaarder is en minder kleurrijk.

“Nee hoor,” antwoordt X. “Dit is alleen maar een ander bestaansniveau, maar omdat jij zojuist jouw grote beslissing hebt genomen, ben je nu in staat om alles letterlijk in een ander daglicht te zien.

Je bent nu beter in staat om het goede in andere mensen te herkennen. Je was gewend om naar de zogenaamde negatieve kant van de medaille te kijken, maar nu ben je meer onbevooroordeeld en kun je je leven op een meer ontspannen manier leven dan voorheen.”

“Wij allemaal hier feliciteren jou dat je het voor jezelf mogelijk hebt gemaakt om deze stap te zetten. Je kunt trots op jezelf zijn voor het maken van deze grote beslissing.

Natuurlijk was er gereedschap beschikbaar die je hielp om over te steken, maar dit gereedschap, en alle andere uitrusting die je gedurende je leven is aangereikt, was precies dat, gereedschap. Dat gereedschap is nutteloos zonder een bekwame hand om het te hanteren.”

“En nu, geliefde, vraag ik je om aan je nieuwe leven te beginnen. Groet alle mensen die hier verzameld zijn en zeg ze dat je hen van nu af aan op een andere wijze tegemoet zal treden. De weg van de plaats voorbij de rivier van het leven.”

Nu is het tijd om weer terug te keren in het hier en nu. Langzaam wordt jij je weer bewust van je omgeving en merkt dat jij je niet meer aan de overzijde van de rivier van het leven bevindt.

Je zit weer in je stoel en wordt je bewust van de geluiden om je heen. Je bent dankbaar voor wat je tijdens deze meditatie mee hebt mogen maken en je bent trots op jezelf dat je deze grote keuze, deze beslissing, hebt mogen en kunnen maken.

Espavo!

(Uit Lemurië; betekenis: Dank je dat je in je eigen kracht wilt staan.)

terug


The River of Life; a Meditation

Come with me, if you like, on a journey to the River of Life

Experience what it's like to be on the bank of that river and longing for what it will be on the other side. But there are obstacles that might stop you.

This meditation is meant to learn how it is to be carried along by the flow of your life to a place where you've been before that you'd like to visit again.

For this experience, I ask you to sit in a quiet place and convince yourself that you cannot be disturbed. Maybe you want to mute the light somewhat in order to make the atmosphere a little softer.

Sit on your chair and feel its touch against your body. Watch your breathing and notice that it becomes gradually calmer. Go, as it were back in time, and experience a walk through the woods, you ever made.

As you continue breathing, you re-member how you walked through that forest. Sometimes it was hot; sometimes a bit colder. You notice walking barefoot, the ground occasionally being uneven.

There are stones on your path, and every now and then the trail seems to have disappeared. Yet there are also parts along the path that everything seems nice and well; then the track is mossy with some flowers and you can hear the birds singing their wonderful songs.

You’re wearing a backpack. In it are three things. The first item is food, because it may be that you will not be able to find anything to eat. Secondly, there are boots for when the road is too slippery or overgrown with thorns and bushes, so you’ll be able to protect your feet.

The third, the heaviest burden you carry, is your past. Upon some of the stuff from the past in your backpack, you can look back with satisfaction. Yet there are other things that fill you with shame or worry, or even despair, and you do not find it pleasant to remember these things.

There are even cases from the past in the bag that you seem to have forgotten. Maybe they have marked too much of an impression on your soul, and they seem to be hidden in a mist of oblivion.

Yet, the heaviest burdens have become one with your soul. These are memories that come and go and get you to suffer when you least expect it. These are the memories about what you do.

When these memories resurface, your path seems to sway up and down along dark slopes, and you feel like you’re lost and without any support.

Then you feel so very alone that you can hardly breathe. At this point of the path it seems as though your destination is forever blocked off for you.

But that is not the case. You are never alone. You are never alone! There are always those around you who can and want to help you, guide you, and show you a possible solution.

Then, unexpectedly, you stumble on a fast flowing river that seems to block your way. You can see the mossy bank on the other side and many colored trees, loaded with fruit. There are animals roaming under a mild sun with trees that give shade to all beings who have gathered there.

Oh yes, you really want to be there; there is just one question that comes to mind and that is: how do I get there?

The river is swollen and too deep and fast to wade through. You look around and find a long broad branch of a nearby tree that has fallen upon the ground.
A little further are few wooden planks that someone has left behind and some rope, but otherwise there are no useful tools available.

You sit down on a small knoll on the shore and start thinking. You might build a raft using the boards and the rope, but that one would be too small to carry you. You could place the branch across the river, but it would not be strong enough to support the weight of you and your backpack.

It soon becomes clear that there are choices to be made. You have already answered the big question. You must and shall come to the other side. You feel that it is of paramount importance. How to get there is another matter.

You wonder how to lighten your pack. The first choice you have to make is: “Do I need the food anymore?” And your answer is no. The abundance of food on the other side makes the three remaining bread crusts useless. So you decide to throw one scrap of it into the water.

You do so and you see a fish catching it, and you know that this hungry fish is happy and grateful for this food. Then you throw the second tidbit up in the air, where it is picked up by a passing gull. Then you put the last piece of bread next to you on the ground, where a large number of happy ants carry it away.

You understand that all this food has reached its goal and for that you are glowing with pleasure.

Now a second choice has to be made. What to do with the boots? The other side is covered with soft mossy soil, so it seems that you will no longer need it. You decide to leave the boots behind for anyone who may be in need of them. You know you’ve made a good decision.

Lastly, the final big choice must be made. You realize that you can only reach the other shore if you let go of the burden of everything hidden in your bag; all the memories from the past that are still bothering you.

You understand that you would not be in need of your past on the other side. This concept gives you a warm feeling inside. It is a feeling of love, light and liberation, filled with peace and harmony.

The next thought creeps into your mind: “I could make a small raft upon which I could place the knapsack.”
So you construct one with the planks and the rope, and when it is ready, you place the backpack on it.

You bless it and thank all the actions of the past for what they have done for you and you tell them that you are no longer in need of them. You send the past away on the waves and watch, while the raft drifts further and further, until it finally disappears in the voids of time and space.

You feel extraordinarily light and peaceful, because you know that all the burdens of the past will no longer stand in the way. You thank the creator that you’ve been as lucky as to be able to experience this marvelous past.

Indeed, you can remember everything, also the awful things, but now it no longer bothers you in any way. In joy and happiness you cry out because you’re free now.

Now is the time to really cross the river. You put the branch over it and at that very moment the waters are suddenly not so swollen anymore. The waves flatten, and the surface is smooth.

You smile when you realize that if you would but try, you’d be able to walk across the water to the other side. But then you realize that there is still a bit of the old you left in your system and you decide to walk your homemade bridge to the other shore.

At the same time you reach the other side, you see X [fill in the name of one of your passed loved ones], who hastens to greet you. He/she embraces you and says, “Welcome, welcome to these shores.”

You look around and see many people who have come to greet you. You recognize many of them instantly. Others are familiar to you but you just don’t remember their names. But they all radiate love and you feel quite joyful, thankful, and extremely welcomed.

Yet you hesitate. You ask: “What lands are these?  Have I passed? Is this heaven?” Because it feels so different here from everything else you have experienced during your life. Yet, this is certainly not Earth, where everything is so much heavier and less colorful.

“No,” replies X. “This is just another level of existence, but because you have made your big decision only moments ago, you are now able to literally see everything in a different light. You are now better able to recognize the good in other people. You used to look at the so-called negative side of the coin, but now you’re more open-minded and you can live in a more relaxed way than before.”

“We are all here to congratulate you that you have made it possible for yourself to make this progress. You can be proud of yourself for making this big decision.
 
Of course there were tools available that helped you and these were needed for you to get you across. But these tools, and all the other equipment that has been handed to you today and during your life, have been just that, tools. Tools, which are useless without a skilled hand to handle them.”

“And now, my dear one, I ask you to begin with your new life. Greet all the people who have gathered here and tell them that you are going to face them in a different way from now on. The way of River of Life... .”

Now it’s time to return again to the here and now. Slowly you become aware again of your surroundings and notice that you are no longer on the other side of the river of life.
You sit back in your chair and become aware again of the sounds around you. You are grateful for what you experienced during this meditation and you're proud of yourself that you have been able to make this great choice, this grand decision.

Espavo!

(From Lemuria; meaning: Thank you to stand in your own power.)

back