Donaudelta

nl       uk

Wateren der rust; het ultieme loslaten

Quiet waters; the ultimate release

 

Nada Chronicles # 95

Hans Brockhuis

Wateren der rust; het ultieme loslaten

Een van de weinige zekerheden in ons leven is dat er voor ons allemaal een dag komt dat wij deze aarde gaan verlaten. Op die dag hebben we ons leven geleefd. Misschien wel als een reeks gebeurtenissen die aan je zijn voorbijgetrokken. Maar misschien heb je wel getracht om elk belangrijk voorval te duiden, er iets mee te doen en dan door zijn gegaan met het gevoel dat je iets  geleerd hebt. In de praktijk zal het erop neerkomen dat ieder zijn eigen wijze interpretatie geeft aan alles wat aan hem of haar voorbijtrekt.

Kortom , de dag is aangebroken dat jij – of ik – het aardse met het eeuwige gaat verruilen. Misschien was je ziek en heb je het zien aankomen, of je was oud en het hoefde voor jou allemaal niet meer zo. Misschien was het wel plotseling, door een ongeluk of een ander voorval.

In alle gevallen is het zo dat je ‘in de andere wereld’, waar dat ook mag zijn, meer dan welkom zult zijn. Het proces van overgang is iets heel bijzonders. Een aantal werkers (Engelen) zullen jou en je ziel voorbereiden op de verhuizing van het ‘hier’ naar het ‘daar’. Op het moment supreme wordt het gouden koord doorgesneden en zal je ziel zijn laatste reis maken, waarbij het je aardse lichaam zal achterlaten. 

In dit verband kan ik zeggen dat ik kortgeleden uit de eerste hand, van iemand die enkele maanden tevoren (plotseling) was overleden, vernam dat wat wij het soms het hiernamaals noemen, helemaal niet ‘daar’ is. Mijn zegsvrouw verzekerde me dat de ‘hemel’ om ons heen is en dat het op die manier mogelijk is dat onze geliefden die eerder overgingen, zo zij dat wensen en de juiste ontwikkeling hebben doorgemaakt, contact kunnen maken met jou die nog is achtergebleven. Soms gebeurt dat in de vorm van lampen die gaan knipperen, een klok die op een bepaald tijdstip stil gaat staan, geluiden, bekende geuren en geluiden en soms is het zelfs zo dat, wanneer alle omstandigheden gunstig zijn, je overgegane geliefde zich als het ware voor je materialiseert en op die manier zijn of haar boodschap aan je overbrengt.

Ik heb het laatste ruim 16 jaar geleden mogen meemaken toen onze overleden dochter, op de dag dat zij 25 jaar geworden zou zijn zich, in een prachtig gewaad van twee tinten blauw, aan mij vertoonde.

Het onderstaande geeft een aanzet tot het begrijpen van hoe een ‘overgang’ en  vervolgens het arriveren in het hiernamaals, in zijn werk kan gaan. De bekende reis door de tunnel laat ik hier bewust buiten beschouwing.

~*~*~*~

Daar sta ik dan. Ik kijk omlaag langs een flauwe helling, versierd met onwaarschijnlijk mooie bloemen en het groenste gras. Beneden zie ik een traag beekje door de bosjes stromen. Vogels kwinkeleren en alles straalt een weldadige rust uit. Er is geen mens te bekennen en alles straalt een weldadige vrede uit. Met een intensiteit wat ik op aarde nooit heb meegemaakt. Op de achtergrond van mijn waarneming ervaar ik prachtige muziek. Bach in het kwadraat, zal ik maar zeggen.

Op dat moment besef ik; dit is het dan; uit met de pret; eindpunt; basta. Ik wandel omlaag, de glooiing af maar voel ineens een lichte tik op mijn schouder.
“Niet zo snel, mijn vriend”, hoor ik en als ik omkijk zie ik een rijzige bebaarde gestalte die me vriendelijk toeknikt. Hij heeft een enorme bos sleutels in zijn hand. “Petrus”, schiet mij door het hoofd, “maar geen hemelpoort.” De man glimlacht. “Dat van die hemelpoort is een fabel”, zegt hij. “Maar in deze bos zit ook jóuw sleutel, de sleutel tot je hart.” Hij rommelt even en laat me een grote ouderwetse sleutel zien
1944~Oldenburg~HSB~Leiderdorp~202X staat erop; het laatste getal is niet goed leesbaar. Maar er staat ook een streepjescode op. “Streepjescode, huh!?!”. Petrus grijnst. “Hier gaan we ook met onze tijd mee hoor. We waren het zat om met dikke boeken te sjouwen.”

Hij haalt de code langs een apparaatje en de film van mijn leven ontvouwt zich. Alles is er. Mijn geboorte en jonge jaren; Leiden, het Rembrandt Lyceum; mijn huwelijk met Annie; 38 jaar in de boekhandel; drie dochters, één zoon en negen kleinkinderen; de geweldige muziek van Bach; gemeenteraad in Zoeterwoude; www.runningfox.nl ; tenslotte een prachtig appartement in Leiderdorp en onze gouden bruiloft. Natuurlijk, ook de missers, de fouten en de ‘dat had ik beter niet kunnen doen’ momenten komen aan bod.

“Het is tijd”, hoor ik Petrus later zeggen. Het lijkt of ik mijn hele leven opnieuw geleefd heb. En dat alles in slechts enkele momenten. Ik zie vanaf de oever van de beek vier prachtige vrouwen naar mij toekomen. Ze zijn blootsvoets en dragen blauwe gewaden; ieder in een andere tint. Ik weet het zeker. Het zijn Judith, onze dochter, Appolonia, mijn moeder, Jacoba, mijn grootmoeder met wie ik zo’n goede band had en Magdalena mijn geleidegids. Ik hol ze tegemoet en hevig geëmotioneerd omhelzen we elkaar langdurig.

~*~*~*~

Zoals je misschien ergens hebt gelezen is tijd niet lineair, maar loodrecht gestapeld en dat is het dan ook waarom deze potenties van wat onvermijdelijk eens komen zal, reeds hebben plaatsgehad, dan wel op dit moment plaatsvinden. Toekomst, heden en verleden, vervat in een enkel woord een moment.
Een merel zingt als om één en ander te bevestigen. Maar het is niet de merel die daar zingt. Het is de wekker die wil dat ik vanuit mijn sluimering terugkom en aan een nieuwe dag begin. Eén van vele dagen die zullen verstrijken totdat de dag komt dat ik Petrus bij de onzichtbare poort ga ontmoeten en ook ‘mijn’ vier vrouwen bij de beek in het groene dal.

Het is goed om een glimp te hebben mogen opvangen van wat ooit komen gaat. Het geeft me vertrouwen en ik weet nu dat het een grote dag zal zijn wanneer ik uiteindelijk in staat zal zijn om alles achter me te laten wat zich afspeelde gedurende mijn huidige levensreis op deze aarde.
Ik ben zeer dankbaar dat ik dit voorproefje heb mogen meemaken van wat eens was, is, en uiteindelijk zal zijn.

Hoe dan ook; het komt erop neer dat jouw aardse sterfdag tegelijkertijd je geboortedag in de andere wereld is. Je zult er begroet worden door jouw geliefden die je voorgingen en die je verder zullen helpen in deze, voor jou inmiddels, onwennige situatie.
Running Fox wenst jou, als de dag is gekomen, een grootse overgang toe.

terug

Quiet waters; the ultimate release

One of the few certainties in life is that for all of us the day will come that we are going to leave earth. That very day we will have lived our life. Perhaps as a series of events that have gone by. But maybe you have tried to denote every major incident, to do something with it, and then went on with the feeling you have really learned something. In practice, it will be tantamount that each of us will give our own way of interpreting everything that passes by.
In short, the day has come that you - or I – are to exchange the earthly for the eternal. Maybe you were ill, and you saw it coming, or you were old and you did not like life that well anymore. Or maybe it was all of a sudden, by an accident or some other incident.

In all cases, it is true that you will be more than welcome in ‘the other world’, wherever that may be. The process of transition is something very special. A number of workers (Angels) will prepare you and your soul for the move from ‘here’ to ‘there’. When your time has come, the golden cord will be cut and your soul will make its final journey, leaving behind your earth body.

In this connection I can say that I recently learned, from someone who was deceased brusquely only a few months before, that what we sometimes call the afterlife, is not ‘there’ at all. My spokeswoman assured me that ‘heaven’ is all around us and that it is in this way possible that our loved ones who passed before, if they so wish and have undergone the right development, are able to contact you. Sometimes this happens in the form of blinking lights, a clock that stands at a certain time, sounds, familiar scents, and sometimes it is even possible that, when all conditions are right, your deceased loved one materializes before you, and thus brings his or her message to you.

I have experienced this some 16 years ago, when our deceased daughter, on the day that she would have been 25 years of age, showed herself to me. She was clad in a beautiful gown in two shades of blue.

The following gives a beginning to understanding how a 'transition' and subsequent arrival in the afterlife, may take place.   The famous journey through the tunnel I deliberately left out of consideration.

~*~*~*~

Here I am. I am looking down a gently slanting slope, abundantly decorated with flowers and the greenest grass. I watch a meandering quiet brook in the shrubbery below. Birds are a singing and everything is joyful, gentle and calm. No one is in view and everything radiates a benevolent peace with an intensity I have never experienced on earth. In the background of my awareness I experience wonderfilled music. Bach squared I would say.
In that moment I realize: “This is it; gone with the wind, the end of the road, terminus.” I walk down the hill but suddenly I feel someone touching my shoulder.

“Slow down, my friend,” I hear. When I look over my shoulder I see a tall bearded figure who is friendly nodding to me. He carries a huge bunch of keys. “Saint Peter, the guardian,” I understand, yet I realize no gate of heaven is to be seen. Peter smiles. “That business about the gate is a fable,” he says, “but in this bunch of keys your key is included, the key to your very heart.” He rumbles for a while and shows me a big old-fashioned key.

1944~Oldenburg~HSB~Leiderdorp~202X is engraved on it; the last digit is not very well legible though. But also a bar code is visible. “Bar code, now what!?!” I exclaim. Peter grins. “Here we opt also for modern times, you know.
We are very much done with carrying large books.“

He draws the code through a small device and the movie of my life unfolds itself. It is all there. My birth and younger years; Leiden, the Rembrandt High school; my marriage with Annie; 38 years in the bookshop; three daughters, one son and nine grandchildren; Bach’s wonderful music; the Zoeterwoude council; www.runningfox.nl ; and last but not least our fantastic apartment in Leiderdorp, as well as our golden anniversary. And of course, also the failures, the mistakes and the ‘I wish I had done that otherwise’ moments are shown.

“It is time,” Peter tells me. It is as if I experienced my entire life once again. And all this in just seconds, or so it seems. From the bank of the creek I can see four magnificent women coming my way. Their feet are bare and they are wearing blue robes; each of them in another hue. I know for sure who they are. They are our daughter Judith; my mother Appolonia; my grandmother Jacoba, with whom I had such a wonderful connection with when she was alive; and also Magdalena, my guardian Angel. I hasten towards them and with heavy emotions we hug each other for a long time.

~*~*~*~

As you maybe have heard somewhere, time isn’t linear but perpendicular and it is therefore that these potentials of what ultimately is inevitable, have already taken place or either are just taking place right now. Future, present and past, presented in a single phrase.
A blackbird is singing as if to acknowledge all this. But it isn’t a blackbird that is singing. It is the alarm clock wanting me to get out of my state of slumbering and enter a new day. One of many more that still have to come until the day arrives I will meet Peter at the invisible gate and ‘my’ four women near the stream in the green valley.

It is good to have had this glimpse into what is yet to come. It gives me confidence and I know now that it will be a grand day when at long last I will be able to let go of all that transpired during my current lifetime on this very earth.

I am very grateful to have been able to experience this foretaste of what was, is and ultimately will be.
In any event; it means that your earthly dying day will at the same time be the day of your birth in the afterlife. You will be greeted by your loved ones who passed away before you and who will be of aid to you in this temporarily awkward situation.

Running Fox wishes you, when the day has come, a grand transition.

back