Running Fox Papers

December 2003 ~ Ervaringen

Citaat van de maand: Mysterie

Een mysterie blijft een mysterie zolang het voor ons onbekend is…


Stacey Allen McGee

~*~*~*~

Inhoud

Citaat van de Maand Stacey Allen McGee
Nieuwe uitspraken van Karim Veronica Boers
Het Auditorium. Woodrow Haus
De Bosduif Ilse Verleyen
Verschijningen Marianne Spanjaardt
De Duif Hans Brockhuis
Toevoegingen aan de website per 1 november 2003


~*~*~*~

Inleiding

Aan het onderstaande heb ik niet meer toe te voegen dan dat deze nieuwsbrief is gevuld met bijzondere ervaringen van mensen die de moed hebben gevonden om die aan het papier toe te vertrouwen. Ik dank daarom allen die aan deze uitgave hebben bijgedragen vanuit de grond van mijn hart.

Het eerste nummer van volgend jaar zal ‘Nieuwetijdskinderen’ als thema meekrijgen. Ik roep jullie op om jullie daarop voor te bereiden en als jullie iets te melden hebben over dit onderwerp dat jullie met anderen willen delen, dan houd ik me van harte aanbevolen.

Rest mij niets anders dan jullie een hele goede kersttijd toe te wensen met bezinning, liefde en vreugde en jullie het allerbeste mee te geven voor een goede overgang naar het nieuwe jaar en naar het nieuwe tijdperk dat voor ons ligt.
Liefde en Licht en Vrede,

Hans Brockhuis

~*~*~*~

Nieuwe uitspraken van Karim
Veronica Boers

Sterrenpoort

Sinds de vorige keer heeft Karim weer een aantal belangwekkende uitspraken gedaan die ik jullie niet wil onthouden.

Hij sprak in de eerste plaats weer over het opengaan van een sterrenpoort. Deze poort zal een soort symbolische nooduitgang zijn voor de totale duisternis die oorspronkelijk zou zijn gepland voor 21, 22 en 23 december aanstaande. Omgekeerd is het ook zo dat de duisternis niet doorgaat vanwege de opening van de sterrenpoort die is geschapen om de mensen nog een kans te geven. Het werkt dus twee kanten uit.

Het is voorzien dat de Aarde en allen die zich daarop bevinden, zich door die poort zullen bewegen zodat er van allen en alles een symbolisch kopietje wordt gemaakt, zodat wij ons vrijer kunnen voelen.

Oorlog door de bril van Karim.

Dit vertelde Karim mij vanmorgen. Hij heeft het zelf opgeschreven en een plaatje erbij uitgezocht.

Er is oorlog voorzien: Oost Egypte, Australië, China, Zuid Korea en Hongkong. In Hong Kong zitten veel belangrijke vechthuizen.

Wat belangrijk is aan Oost Egypte, is dat ze daar onder de grond huizen en mensen hebben. Er wordt daar een rivier tegengehouden. Verder hebben ‘ze’ in China (behalve Hongkong) veel vechters. China had hele mooie gebouwen, die andere landen wilden afpakken. Zuid Korea heeft weer goede apparaten, vooral uit Japan, die ze uit gierigheid niet willen betalen. Japan vindt dat niet leuk, zodat die oorlog wil.

Australië had veel eten en was blij. Egypte moest blij zijn met hun gravers. Vanuit Amerika kreeg Australië veel make-up, want de USA had geen oorlog, maar de make-up spullen komen officieel uit Egypte, maar Egypte gaat geen make-up aan Australië geven, want ze hadden oorlog. Daarna was het weer verdrietig. Er gingen heel veel mensen dood in Australië, want Amerika had ze genept met de make-up. Er zat gif in. Dampkring.

Bij de dampkring gaat het kapot als de zon er doorheen komt. We zijn echter op weg naar een andere zon. De andere mensen blijven de zon van nu zien en wij gaan naar 4d, zij blijven in 3d. Maar het is een soort combinatie.

Vissirius

Net zoiets wat Karim mij vertelde vanmorgen, dat hij van de week een droom heeft gehad over Sirius, door hem Vissirius genoemd. Hij zei dat hij sliep en toen werd wakker gemaakt om naar het grote park te komen. Daar aangekomen waren er meerdere kinderen en een schotel die glom en licht uitstraalde. Het was net alsof het dag was in plaats nacht. Toen gingen ze allemaal voetballen met de schotel, die zich klein als een bal had gemaakt en de wezentjes uit de schotel voetbalden ook mee. Toen het afgelopen was werd de schotel weer gewoon en de wezens stapten in en verdwenen. [Ik denk dat dit gedeelte over de schotel gewoon een droom is geweest. Maar toch hè, waar een kind zoal mee bezig is.]

De volgende ‘droom’ van Karim dateert van enkele weken geleden.

Hij werd opgehaald door de wezentjes van Vissirius, die een huid hadden als van gedroogde modder. Niet dat ze eruit zagen als modder, maar de huid had deze kleur. Ze hadden twee grote ogen en een derde oog op hun voorhoofd. Hij ging mee naar hun planeet; ze waren er in enkele uren. De wezens waren lief en mooi. Anders mooi dan de mensen op aarde maar toch mooi.

[Van de planeet zelf heeft hij uit deze droom geen herinnering, maar hij weet er toch veel van, omdat hij mij er vroeger veel over heeft verteld. Hij zegt ook al heel lang dat hij daar vandaan komt. Nu even weer verder met zijn droom.]Toen ze hem terugbrachten naar aarde, mocht hij het ruimteschip besturen, omdat ze zeiden dat hij dat vroeger ook al had gedaan en ze zoefden terug naar de aarde...

[Natuurlijk is Karim een kind, dus er zal wel heel veel fantasie bijkomen. Maar aan de andere kant weet hij zo ontzettend veel. Altijd al. Dus misschien omdat hij nog zo jong is kan het ook zo zijn dat ze hem spelenderwijs voorbereiden. Hij zegt bijvoorbeeld. ook dat Bassie en Adriaan er soms ook bij zijn. Dan zegt hij erbij dat die wezens zich op deze manier laten zien, omdat we anders teveel zouden schrikken.

Over de modderkleurige wezens zegt hij dat wanneer ze op aarde zijn, ze zich voordoen als een mens en er ook zo uitzien, maar dat dat niet hun echte uiterlijk is.De aarde Als je de aarde als een appel doormidden zou kunnen snijden zou je zien dat daar een kern in zit. Net als een klokhuis. In die kern leven ook wezens. Ik zei toen: ‘maar daar in de buurt zit toch het magma?’. ‘Ja’ zei hij, dat is voor hen zoiets als voor ons de dampkring is, want zij wonen in die kern en daarboven. Zeg maar zoiets als op de hoogte waar bij ons de dampkring zit. Zo moet je dat zien. Het zijn heel kleine wezentjes, maar ze kunnen van alles, zoals reizen in het heelal.

De zon

Op de zon leven ook wezens. Warmte wezens. Zij kunnen niet op de aarde leven net zoals wij nooit op de zon zouden kunnen leven, of de vissen niet op het droge kunnen leven. Het zijn hoge engelen, hoge zielen en hoge leraren die daar leven, want de zon is een hoge ster.

Lieve groetjes, Veronica.

~*~*~*~

Het Auditorium

Woodrow Haus

Allereerst moet ik meedelen dat ik één van die ‘wedergeboren Christenen’ ben. Hoewel ik katholiek ben opgevoed en nooit veel over de bijbel wist, kreeg ik op mijn achtste een droom die ik mij tot op de dag van vandaag herinner.

In mijn droom leek het alsof ik in een immens auditorium stond. Ik was een wezen dat bestond uit wit licht en stond tussen andere lichtwezens, allemaal witte lichten, echter, sommigen waren langer dan anderen. Op één of andere manier herinnerde ik me dat ik al enige tijd wachtte. Er was een entiteit waarvan ik aannam dat het God was, die een zilveren plateau droeg met rollen perkament erop. Op elke rol stond een levensopdracht. Sommige levens waren lang en fijn, andere kort. Elk leven was in één of ander aspect anders.

Toen ik me herinnerde dat ik zo vaak was overgeslagen, was deze entiteit aan het voorlezen hoe dat specifieke leven zou zijn en er waren geen andere gegadigden. Het leven bestond uit wat liefde, maar meer pijn dan er in de andere levens was die hij had voorgelezen.

Op dat moment klaagde ik dat ik niet was uitgekozen. Hij kwam naar me toe en zei dat ik dat leven zou hebben. De we-ZENS om me heen kwamen me feliciteren. Ik herinner me dat de lange achter me zei: ‘Doe gewoon je best.’

Toen ik het auditorium verliet kwam ik bij een deur, die een tentflap werd toen ik hem opende. Ik verwonderde me dat het immense auditorium maar net iets hoger was dan ik wanneer ik het verliet en bovendien bevond het zich binnen in nog een andere tent. Toen ik de tweede tent verliet en buiten liep was ik niet alleen een wezen van licht, maar had ik ook een bedekking van vlees. Ik keek naar het andere einde van de tent waar het ‘Auditorium’ binnen de tent zou moeten staan. Kleine wolkjes kwamen onder de tent vandaan golven.

Vanaf die plaats liep ik over een kronkelend pad. Dat was het einde van mijn droom.Ik zeg je, lieve lezer, dat ik iedere keer als ik pijn had placht te denken: ‘hmm ik vraag mij af of dit die pijn is waarvan sprake was op dat stuk perkament?’. Van de gebroken botten via de derdegraads verbrandingen toen ik nog maar een kind was tot aan de botproblemen die ik als tiener had. Nu ben ik al twee jaar bezwaard met chronische pijn en zelfs als die over is zal er in de toekomst iets anders pijnlijks komen.

Als een kroniek, terugkijkend op de achter mij liggende jaren, is die droom een feit geworden.De reden dat ik vertelde van mijn nog korte ervaring van het Christen zijn, is de volgende: die tent binnen een tent en de wolken die eronder vandaan kwamen, zijn als het heiligste van de heiligheid. Het was de tent waarin zich de ark van het verbond bevond. Ik ontving deze droom lange tijd voordat ik ook maar iets van deze dingen af wist. Het zou kunnen dat Dr. Jung toch gelijk had; misschien bevatten onze cellen blauwdrukken voor toekomstige generaties.

~*~*~*~

De Bosduif

Ilse en Hannah Verleyen

Het begon allemaal zo’n 4, 5 jaar geleden. Mijn dochter en ik verhuisden toen na een moeilijke periode van (v)echtscheiding en agressie naar ons toe, naar een nieuwbouwhuis in een volledig nieuwe wijk buiten de stad.

Hannah was toen net geen zes. Ze is nu tien jaar oud. Hier kon ze vrolijk buiten spelen in een kindvriendelijke doodlopende straat met een heleboel leeftijdsgenootjes!

Op een dag moest ik dringend weg en ik kon haar niet onmiddellijk vinden! Ik liep in mezelf te foeteren “Waar zit dat kind nu weer?” Onmiddellijk daarna zwaaide de deur open en ze kwam binnengehuppeld met de vraag: “Wat is er mama, de vogels vertelden me dat je me zoekt!” Ik stond versteld.

Maar dat was niet alles! Een paar dagen later zat er op de vensterbank bij het keukenraam een jonge bosduif. Hannah deed het gordijn opzij om het diertje te bekijken. De duif bleef zitten en keek terug! Daarop zei Hannah dat ze naar buiten ging om de duif te aaien. Ik vertelde haar dat het diertje wel zou wegvliegen als ze zo dichtbij kwam maar ze zei dat ze dat niet geloofde.

Ze liep naar buiten op de duif af zonder voorzichtig te zijn of stilletjes, zoals ik zou hebben gedaan. Een paar seconden later aaide ze de duif, nam ze in haar handjes en bracht ze mee naar binnen.Ik dacht eerst dat de vogel gewond was, maar bij nazicht bleek dat niet zo te zijn. Ook ik mocht de duif aaien en vasthouden. Het dier bleef heel rustig en met vrolijke kraaloogjes naar ons kijken.

Even later droeg Hannah de duif terug naar buiten, strekte haar armen uit en de duif vloog tot op haar schommel waar ze nog eens landde en omkeek. Ook tot vandaag nog komt deze dappere bosduif - we hebben hier ook twee katten en een hond - regelmatig op datzelfde plekje zitten, bekijkt ons doen en laten en als we haar allebei hebben gezien vertrekt ze.

Ondertussen praten zowel Hannah als ik met onze huisdieren. Het heeft de verstandhouding heel wat verbeterd. Zo deed de oudste van de twee katten plots regelmatig zijn behoefte op het tapijt in de woonkamer. We begrepen helemaal niet waarom hij dat zo ineens begon te doen. Ik probeerde met hem te praten maar stootte telkens op een muur!

Toen vroeg ik Hannah om aan Pluche te vertellen dat wij het niet zo leuk vonden dat we elke morgen zo'n boodschap vonden en of hij daar mee wilde ophouden. Hannah had een lang gesprek met Pluche. Hij is echt haar kat en ze lijken vreselijk veel op elkaar! Sindsdien doet hij het niet meer in huis!! Toeval??? Ik hoop dat ik nog veel van die prachtige momenten mag beleven samen met mijn dochter en alle dieren die ons hier omringen. Ik ben vreselijk bang voor spinnen, maar sinds ik hen vraag een beetje afstand te houden leven we hier heel goed samen.

Ilse en Hannah.

~*~*~*~

Verschijningen

Marianne Spanjaardt

Toen ik op een middag als vrijwilliger bezig was om mensen boven de zeventig te voorzien van koffie en thee met diverse versnaperingen, begon er iemand te spreken. Wat er toen gebeurde; ik geloofde mijn eigen ogen niet. Achter de spreker materialiseerde zich een figuur zonder ogen die helemaal wit was. Zulk wit had ik nog nooit gezien. Tussen die figuur en de woordvoerder stond ook nog een klein kind met helblauwe grote kijkers.

Ik knipperde met mijn ogen. ‘Dit kan niet waar zijn’, zei ik tegen mijzelf, maar het visioen bleef gedurende het hele gebeuren aanwezig. Het verbaasde me dat de persoon en het kind zo wit waren. Nee ik moet mezelf corrigeren; ze waren verlicht! Toen de spreker het podium verliet, verdween de persoon links in de muur. De woordvoerder stapte rechts van het podium af. Het gekke was dat het kind bleef staan, totdat ik het naderde. Toen ging ook het kind weg.

Ook wil ik jullie vertellen over wat ik soms in de lucht waarneem. Dat zijn geen samengepakte wolken maar wat ik echt zie, is net zo helder als een foto. Een gestalte die op een engel lijkt en vervolgens verandert in een Jezus-figuur. Omdat ik het zelf vreemd vind maar er niet bang voor ben, kijk ik altijd even naar de andere kant, om even later nog eens te kijken en dan blijkt dat ik het me niet verbeeld.

Dit alles heb ik met open ogen en een open mond van verbazing gezien. Tevens heb ik kristallen gezien waaruit heel veel gekleurde energie straalde met zoveel kracht als ik nog nooit heb gezien. Ik probeer dan ook zo’n poster te pakken te krijgen omdat ik het niet zelf kan schilderen. Toch wil ik hier wel even kwijt dat ik deze met gesloten ogen heb gezien. Wel twee keer op een dag. Ik was niet aan het mediteren, want dat kan ik helemaal niet. Dat geldt ook voor poorten die ik soms tegenkom. Het lijken eerst normale poorten waar je onderdoor kunt lopen, maar vervolgens blijken ze een slurf te zijn, een wervelwind in de kleuren blauw en prachtig groen.Ik wilde dit alles toch een keertje kwijt; niet om belangrijk te lijken, maar het overkomt mij gewoon.

~*~*~*~

De Duif

Hans Brockhuis

Direct achter onze achterdeur bevindt zich een grote acacia waarvan wij erg houden omdat zij prachtige schaduwen geeft op ons terras, wanneer de zon het er heet maakt. In het najaar regent zij kleine blaadjes, die onze konijnen lekker vinden en tenslotte biedt zij onderdak aan een groot aantal kleine vogels, zoals mussen, kauwtjes en soms mezen.

Ongeveer een half jaar geleden echter, werd onze boom ontdekt door één van de duiven die regelmatig onze tuin opzoeken om konijnenvoer te pikken. Hij posteerde zich strategisch precies tegenover de konijnenhokken waar Sazu en Knabbel gewend zijn in en uit te springen.

Alles wel. Echter, één van de deugden van duiven is dat zij het plezierig vinden om hun markeringen achter te laten, hetgeen resulteerde in een dagelijkse laag excrementen onder de boom die tot zes keer per dag zouden moeten worden opgeruimd. Je kunt begrijpen dat we dat tenslotte niet zo fijn meer vonden

Maar wat was eraan te doen? Eerst probeerde ik de vogel er met de tuinslag uit te spuiten. Zonder resultaat. Toen probeerde ik hem met dennenappels weg te jagen. Hetzelfde resultaat. De duif bleef waar hij was en het enige waartoe hij bereid was, was om zo nodig een andere tak op te zoeken. Toen probeerde ik hem met een lange stok vanuit het raam weg te jagen. De vogel lachte me uit en koos een andere tak. Iemand bood aan om me zijn hagelgeweer te lenen, maar dat was voor mij geen optie.

Op een ochtend kreeg ik het idee dat ik zou proberen om met het dier te communiceren. Na al mijn eerdere pogingen leek dat een goede keus. Terwijl ik het terras boende vertelde ik het dier dat ik zijn geschenken waardeerde, maar dat ik er helaas geen bestemming voor had. Bovendien legde ik uit dat hij mijn territorium was binnengedrongen en dat ik hem in overweging gaf om van een andere boom gebruik te maken, bijvoorbeeld de vliegden van een paar meter verderop, of nog beter, een van de bomen in het park achter ons huis. Ik benadrukte dat ik hem des te meer zou waarderen wanneer hij zo vriendelijk zou zijn om zich weg te scheren en om geen gebruik meer te maken van zijn hoogstaande plee.

Die morgen herhaalde ik dit ritueel een paar keer, maar kreeg geen antwoord. Maar, de volgende keer dat ik de rommel opruimde, liet hij voor het laatst iets vlak naast mijn hoofd vallen, alsof hij goedendag wilde zeggen en vloog weg, om nooit meer terug te keren. Nu kunnen we daar weer zitten zonder bang te zijn voor vlekken en omdat het warme weer ook over is, heb ik nu voldoende tijd om deze woorden te schrijven.

~*~*~*~


Toevoegingen aan de website per 1 november 2003:

1) Nada Kronieken: Boodschap van Nada

2) Nada Kronieken deel 14: Dorestad. Engelstalige editie.

3) Nada Kronieken, deel 17: Iedere week reis ik

4) Wintermeditatie, door Myriah Krista Walker: Het spel der grondtonen

5) Written with Love: Wijsheid Door Anita Boom.

6) Running Fox Papers # 18: Ervaringen

7) Verhalen van de Grasses Roots: Het Regenvolk Door Myriah Krista Walker.

 

~*~*~*~