|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Running Fox Papers 6e Jaargang nummer 42 ~ november 2006 ~ Stilte Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief Wie mij tegemoet gaat... Wie Mij tegemoet gaat in de stilte van zijn Hart, zal Mij ontmoeten. Jakob Lorber (Deze woorden zijn door Jakob Lorber (1800 - 1864) ontvangen als goddelijke openbaring door het innerlijk woord.)
Het fenomeen stilte ~ door Hans Brockhuis De aanleiding om voor deze nieuwsbrief als thema ‘stilte’ te kiezen, was de stiltewandeling op 22 oktober, georganiseerd door Caroline Groeneveld van Modron coaching en mijzelf. Deze wandeling – met stiltegebod – was een unieke ervaring. Verschillende deelnemers getuigen daarvan in de artikelen die zij daarover hebben geschreven. Ik verwijs je daar graag naar. Gelet op het enthousiasme van de deelnemers én op de ambities van Caroline en mij, willen we in de toekomst vaker van zulke stiltewandelingen organiseren. Via de nieuwsbrieven van Modron en Running Fox zullen wij jou daarvan op de hoogte houden. Maar wat is stilte eigenlijk? Nadenkend over dat fenomeen stuit ik op de filosofische vraag of stilte eenvoudigweg het ontbreken van geluid is (passief), of dat stilte een daad, een handeling op zichzelf is (actief). Deze vraag is niet zo eenvoudig te beantwoorden. Om te proberen tot een gefundeerd antwoord te komen lijkt het mij noodzakelijk om zelf stil te worden, te proberen om die stilte op me te laten inwerken, stilte te ervaren en dan proberen gewaar te worden of die stilte aanvoelt als een handeling of als iets neutraals, iets waarbij elke actie afwezig is. Het lukt me niet om daarop een afgewogen antwoord te krijgen. Is stilte natuurlijk en rustgevend, of kan het ook als beklemmend of bedreigend worden ervaren? Dat hangt natuurlijk vooral van de omstandigheden af. Van jezelf, zowel als van je omgeving. Bestaat stilte niet? Is stilte een illusie? (ervaring), of is stilte iets wat je nooit hoort (handeling), want er is altijd wel ergens geluid. Al is het alleen maar je hartslag of het ruisen van je eigen bloedsomloop. Hoe het ook zij, voor mij is stilte, of die nu wel of niet absoluut is, een noodzakelijk rustpunt in het steeds hectischer en luider wordende leven van alledag. Is het dan belangrijk om wetenschappelijk te kunnen aantonen wat stilte is en wat niet? Het antwoord hierop moet ontkennend zijn, want alles wat ik wil, is om passief in de stilte van mijn hart te geraken. Om actief te proberen om mijn geest passief te krijgen waardoor ik dichter kom bij datgene wat voor mij belangrijk is, om te kunnen communiceren met de andere wereld, om God te ontmoeten, om mijzelf te leren kennen. Daarom is deze nieuwsbrief gewijd aan de stilte van het hart, aan het één worden met moeder Aarde, aan de kennis van het Zelf. Running Fox wenst jou hele mooie stille uren toe. N.B. Via het internet stuit ik op de z.g. stiltesite. Allerlei wetenswaardigheden over stilte passeren hier de revue; het is werkelijk interessant wat op die site wordt geboden.
door Hans Brockhuis. Langzaam kwam Abigail tot zichzelf. Ze merkte dat ze op de grond lag en rechtstreeks in het schijnbaar lachende gelaat van Rhiannon de Moedergodin keek. Het was volle maan! Maar het was allemaal erg verwarrend. Het ene ogenblik bevond ze zich nog in de grote keuken van Athlone castle, het volgende moment lag ze hier in de vrije natuur. Er was duidelijk een stuk uit haar geheugen gewist. Omdat het eind oktober was en nogal fris had ze het ook tamelijk koud. Verder had ze een stekende hoofdpijn, overal spierpijn en haar benen zaten vol schrammen. Kortom, ze voelde zich belabberd. Ze ontdekte dat ze in het struikgewas van een hulstbosje lag, met haar hoofd op een grote platte steen die allerlei tekens bevatte die ze niet kon thuisbrengen. Ze voelde eens aan haar hoofd. H’m, er zat een behoorlijke bult op die er eerst niet was. Bovendien was haar jurk gescheurd en zat ze onder de vuile vegen. Wat deed ze hier in Godsnaam, hoe kwam ze hier? Honderd vragen spookten door haar hoofd. Ze keek eens naar de maan, maar die wist het ook niet. Een vleermuis die voorbij klapwiekte, evenmin. Toen hoorde ze de liefdevolle stem in haar hoofd, die haar al sinds het moment dat ze haar beide ouders had verloren, in een grote brand ongeveer vijf jaar geleden, in moeilijke tijden had bijgestaan.
door Myriah Krista Walker Meditatie is als een rivier. Het is een beweging, een voortgang. Het bereiken van een innerlijke ruimtelijke stilte, helemaal zonder gedachten, is als het aanschouwen van een rivier. In het begin is je Denkgeest vervuld van allerlei gedachten en kletspraat, zoals een rivier die in de lente haar overtollige water kwijt moet zien te raken. Je wilt heel erg graag dat je geest zo stil wordt als een vijver, maar de rivier is te luidruchtig bezig om zijn aandacht voor zich op te eisen. Eerst moet je luisteren naar de herrie van de rivier van je gedachten om te komen bij de vijver waar helemaal geen gedachten meer zijn. Gedachten schijnen verwant te zijn aan je ademhaling. Als je loopt te hijgen en te steunen, zullen je gedachten dat zeer waarschijnlijk ook doen. Als je rustig ademhaalt, ritmisch, diep, kom je tot de onderliggende stroom van stille gedachten.
Als ik sterf, wil ik sterven
door Yvette Leidelmeijer Mijn ontwikkelpad (steeds vaker voel ik
het meer als een inwijdingsweg) bestaat een groot deel van de tijd uit
heerlijk hoge duik- en glijvluchten. Soms krijg ik daarbij door: "je
gaat te snel, sta stil bij wat je ziet en hoort, anders mis je de essentie".
Ik weet/voel dat dat klopt. Bewust gecreëerde momenten van stilte,
van stilstaan bij, geven in mij ruimte aan vrije mijmeringen, spontane
meditaties en visualisaties. Soms zakken eerder opgedane inzichten naar
hun innerlijke plaats van bestemming van waaruit nieuwe kunnen ontkiemen.
Soms ook kunnen ingevingen binnen komen, niet gehinderd door de ruis
van mijn gedachten. Hoe vaker ik dit vrije spel ervaar, des te meer
iets in mij ernaar verlangt.
Stilte zit van binnen. Buiten zijn geluiden: ver verwijderd verkeer, wind die ruist in de bomen, een knappende tak. Van binnen bevindt zich mijn innerlijke natuur, buiten is de levende natuur, die mij symbolen geeft: de bomen, de struiken, het landschap, de lichte hei en het donkere bos, de spiegeling van het water, de verte. De symbolen, die binnen vallen in de stilte en mij de weg wijzen, de weg die ik kan gaan. In stilte zet ik vele stappen, de ene voet na de andere, over zandwegen, asfalt, mos en gras. Met een groep mensen in stilte lopen is de stilte nog intenser te beleven dan alleen. Stilte is leegte en in die leegte kan ik ontvangen, er openen zich perspectieven, mogelijkheden, die ik anders niet zie. Ik sta meer open voor de omringende natuur, voor de mensen met wie ik een dag oploop. Beelden en onuitgesproken woorden vallen gemakkelijk binnen. In de stilte putten wij uit een en dezelfde bron, de oerwijsheid, het zero-point-field, het collectieve onderbewustzijn. Zo geven wij elkaar geschenken van wijsheid, ik aan jou en jou aan mij. Zo delen wij in stilte. De stilte is mij heilig, in de stilte kan ik Heel-Zijn ervaren, in verbondenheid met de kosmos, het universum. Stilte is Liefde.
In de weidse oceaan der stilte Zij
weet wat zij is geweest in de wateren van het leven Zij her-innert zich wat eens
was. Intens
dankbaar is zij en Wij die hier achterblijven, Dag lieve dolfijn,
door Maria Groot Op 22 oktober j.l. werd de Stiltewandeling
van Running Fox en Modron coaching gehouden. Op de parkeerplaats bij
het bos maakte ik kennis met Caroline, Elke, Ineke, Yvette , en Hans
en zijn kinderen, Irene en Jan-Bart. Caroline gaf uitleg over de tocht
en de betekenis van het meegebrachte lint. Dit zou een persoonlijk reis
worden en het was de bedoeling om in onze eigen gedachten te lopen,
elkaar niets aan te wijzen en niets te delen. Wat je opvalt is voor
jou van betekenis en niet voor een ander. Ons lint was ons levensverhaal,
we moesten ermee spelen en aanvoelen wat het ons te zeggen had. Daarna gingen we op pad. De eerste stop was een heilige hulst, waar we ons op afstemden. Ik heb gemakkelijk contact met de natuur. Tegen een boompje gezeten heb ik met de hulst gepraat. Hij zei dat hij me spiegelde, dat je niet eeuwig groen kan zijn zonder punten aan de bladeren en dat zelfbescherming erbij hoorde. Ik moest ook mijn scherpe kantjes leren accepteren. Dank je wel hulst, dat is een les die ik wel kan gebruiken. Heel mooi was het geluid van de wind in de bladeren, als het gezang van de bomen. Het plezierige van in stilte lopen is dat je veel meer hoort en ziet, omdat je aandacht niet versnippert. Water, wind in de bomen en vogels zijn nadrukkelijker aanwezig. Er kwam een paard voorbij, groot en mooi, maar wat strak aan de teugel. Hij was niet helemaal blij, maar wel lekker buiten. Daarna gingen we verder. Ik zag vlinders en libelles en geneeskrachtige kruiden, vooral groeiend in de bermen. Een nog bloeiende leeuwenbek en een koppel jonge koeien die genoten van het mooie weer. Het geluid van de buizerd en de kraaien, een Vlaamse gaai. Het was heerlijk om zo één te zijn met de omgeving. We liepen langs een gedenkplaats van een kind, met bloemen en beertjes, midden in het bos. Wat zal daar voor triests hebben plaatsgevonden? Er hing een soort zwaarte in de lucht, maar ook troost van het bos. We stopten bij de hazelaar, die vrouwelijke energie uitstraalt en net als de hulst een richtinggevende boom is. De hulst is mannelijk. Zijn takken werden gebruikt als speer. De hazelaar heeft veel stammen. Bij afstemming voelde ik de kracht van de veelzijdigheid en de nuance. Later hadden enkelen van ons een stok gevonden. Caroline vertelde dat we allemaal onze staf zouden tegenkomen. Ik vond een mooie grote bij de hazelaar en heb daar later mijn blauwe lint omheen geknoopt. Ik heb hem versierd met kleurige blaadjes, omwikkeld met wat berkenschors en er nog veertjes en haren van mijn hond bijgedaan. Bij de volgende stop mediteerden we over een woord dat we in de wereld wilden neerzetten. Daarna ruilden we van staf om te voelen wat die nodig had. Het was heel mooi om de energie van de staf van iemand anders in te mogen voelen. Vervolgens gingen we mediteren over het nieuw ontvangen woord. Dit was bij een ven waar ik heerlijk onder een boom heb gezeten. Terwijl ik genoot van de wind over het water, de lucht, de wolken en de kracht van de bomen, wiekte een zilverreiger voorbij. De dennen spraken me erg aan en de berken voelden vertrouwd. Ik hoorde even de stem van de den, een soort fluittoon, heel mooi. Bij de volgende stop kregen we weer de staf van één van de anderen en was het de bedoeling een geschenk te benoemen, gevormd uit de twee eerder ontvangen woorden. Opnieuw gemediteerd en vervolgens uitgewisseld wat de reis ons gebracht had. Iedereen bleek precies díe woorden te hebben ontvangen die hij of zij nodig had. Het was erg mooi en ontroerend om dit met elkaar te delen. Dit was een bijzonder avontuur en een mooie manier om bij jezelf te komen en om zonder te spreken iemand anders te leren aanvoelen. Ook bijzonder was het om te merken dat er in die stilte toch een groepsdynamiek aanwezig was, een verbinding met elkaar en een manier van elkaar aanvoelen die misschien juist wel sterker is omdat je verder geen informatie hebt dan je intuïtie. Dank jullie wel Hans en Caroline. ‘Running Fox Papers’ is een medium dat zich ten doel stelt om werk van mijzelf en dat van anderen dat mij raakt, beschikbaar te stellen aan allen die daarin zijn geïnteresseerd. Wanneer je nog niet op mijn verzendlijst staat, is het mogelijk om je gratis te abonneren op dit medium door een E-mail te sturen aan runningfox met in de onderwerpregel: “abonneren Running Fox.” Mocht je niet meer zijn geïnteresseerd, schrijf dan naar hetzelfde adres en vermeld als onderwerp: “staken Running Fox”. Je wordt dan met liefde en zonder oordeel van de lijst afgevoerd. Teksten, vertalingen en redactie: Mirjam Coumans B.A., Idelette en Hans Brockhuis. Running Fox Papers 6e Jaargang nummer 42 ~ november 2006 ~ Stilte Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief Wie mij tegemoet gaat... Wie Mij tegemoet gaat in de stilte van zijn Hart, zal Mij ontmoeten. Jakob Lorber (Deze woorden zijn door Jakob Lorber (1800 - 1864) ontvangen als goddelijke openbaring door het innerlijk woord.)
Het fenomeen stilte ~ door Hans Brockhuis De aanleiding om voor deze nieuwsbrief als thema ‘stilte’ te kiezen, was de stiltewandeling op 22 oktober, georganiseerd door Caroline Groeneveld van Modron coaching en mijzelf. Deze wandeling – met stiltegebod – was een unieke ervaring. Verschillende deelnemers getuigen daarvan in de artikelen die zij daarover hebben geschreven. Ik verwijs je daar graag naar. Gelet op het enthousiasme van de deelnemers én op de ambities van Caroline en mij, willen we in de toekomst vaker van zulke stiltewandelingen organiseren. Via de nieuwsbrieven van Modron en Running Fox zullen wij jou daarvan op de hoogte houden. Maar wat is stilte eigenlijk? Nadenkend over dat fenomeen stuit ik op de filosofische vraag of stilte eenvoudigweg het ontbreken van geluid is (passief), of dat stilte een daad, een handeling op zichzelf is (actief). Deze vraag is niet zo eenvoudig te beantwoorden. Om te proberen tot een gefundeerd antwoord te komen lijkt het mij noodzakelijk om zelf stil te worden, te proberen om die stilte op me te laten inwerken, stilte te ervaren en dan proberen gewaar te worden of die stilte aanvoelt als een handeling of als iets neutraals, iets waarbij elke actie afwezig is. Het lukt me niet om daarop een afgewogen antwoord te krijgen. Is stilte natuurlijk en rustgevend, of kan het ook als beklemmend of bedreigend worden ervaren? Dat hangt natuurlijk vooral van de omstandigheden af. Van jezelf, zowel als van je omgeving. Bestaat stilte niet? Is stilte een illusie? (ervaring), of is stilte iets wat je nooit hoort (handeling), want er is altijd wel ergens geluid. Al is het alleen maar je hartslag of het ruisen van je eigen bloedsomloop. Hoe het ook zij, voor mij is stilte, of die nu wel of niet absoluut is, een noodzakelijk rustpunt in het steeds hectischer en luider wordende leven van alledag. Is het dan belangrijk om wetenschappelijk te kunnen aantonen wat stilte is en wat niet? Het antwoord hierop moet ontkennend zijn, want alles wat ik wil, is om passief in de stilte van mijn hart te geraken. Om actief te proberen om mijn geest passief te krijgen waardoor ik dichter kom bij datgene wat voor mij belangrijk is, om te kunnen communiceren met de andere wereld, om God te ontmoeten, om mijzelf te leren kennen. Daarom is deze nieuwsbrief gewijd aan de stilte van het hart, aan het één worden met moeder Aarde, aan de kennis van het Zelf. Running Fox wenst jou hele mooie stille uren toe. N.B. Via het internet stuit ik op de z.g. stiltesite. Allerlei wetenswaardigheden over stilte passeren hier de revue; het is werkelijk interessant wat op die site wordt geboden.
door Hans Brockhuis. Langzaam kwam Abigail tot zichzelf. Ze merkte dat ze op de grond lag en rechtstreeks in het schijnbaar lachende gelaat van Rhiannon de Moedergodin keek. Het was volle maan! Maar het was allemaal erg verwarrend. Het ene ogenblik bevond ze zich nog in de grote keuken van Athlone castle, het volgende moment lag ze hier in de vrije natuur. Er was duidelijk een stuk uit haar geheugen gewist. Omdat het eind oktober was en nogal fris had ze het ook tamelijk koud. Verder had ze een stekende hoofdpijn, overal spierpijn en haar benen zaten vol schrammen. Kortom, ze voelde zich belabberd. Ze ontdekte dat ze in het struikgewas van een hulstbosje lag, met haar hoofd op een grote platte steen die allerlei tekens bevatte die ze niet kon thuisbrengen. Ze voelde eens aan haar hoofd. H’m, er zat een behoorlijke bult op die er eerst niet was. Bovendien was haar jurk gescheurd en zat ze onder de vuile vegen. Wat deed ze hier in Godsnaam, hoe kwam ze hier? Honderd vragen spookten door haar hoofd. Ze keek eens naar de maan, maar die wist het ook niet. Een vleermuis die voorbij klapwiekte, evenmin. Toen hoorde ze de liefdevolle stem in haar hoofd, die haar al sinds het moment dat ze haar beide ouders had verloren, in een grote brand ongeveer vijf jaar geleden, in moeilijke tijden had bijgestaan.
door Myriah Krista Walker Meditatie is als een rivier. Het is een beweging, een voortgang. Het bereiken van een innerlijke ruimtelijke stilte, helemaal zonder gedachten, is als het aanschouwen van een rivier. In het begin is je Denkgeest vervuld van allerlei gedachten en kletspraat, zoals een rivier die in de lente haar overtollige water kwijt moet zien te raken. Je wilt heel erg graag dat je geest zo stil wordt als een vijver, maar de rivier is te luidruchtig bezig om zijn aandacht voor zich op te eisen. Eerst moet je luisteren naar de herrie van de rivier van je gedachten om te komen bij de vijver waar helemaal geen gedachten meer zijn. Gedachten schijnen verwant te zijn aan je ademhaling. Als je loopt te hijgen en te steunen, zullen je gedachten dat zeer waarschijnlijk ook doen. Als je rustig ademhaalt, ritmisch, diep, kom je tot de onderliggende stroom van stille gedachten.
Als ik sterf, wil ik sterven
door Yvette Leidelmeijer Mijn ontwikkelpad (steeds vaker voel ik
het meer als een inwijdingsweg) bestaat een groot deel van de tijd uit
heerlijk hoge duik- en glijvluchten. Soms krijg ik daarbij door: "je
gaat te snel, sta stil bij wat je ziet en hoort, anders mis je de essentie".
Ik weet/voel dat dat klopt. Bewust gecreëerde momenten van stilte,
van stilstaan bij, geven in mij ruimte aan vrije mijmeringen, spontane
meditaties en visualisaties. Soms zakken eerder opgedane inzichten naar
hun innerlijke plaats van bestemming van waaruit nieuwe kunnen ontkiemen.
Soms ook kunnen ingevingen binnen komen, niet gehinderd door de ruis
van mijn gedachten. Hoe vaker ik dit vrije spel ervaar, des te meer
iets in mij ernaar verlangt.
Stilte zit van binnen. Buiten zijn geluiden: ver verwijderd verkeer, wind die ruist in de bomen, een knappende tak. Van binnen bevindt zich mijn innerlijke natuur, buiten is de levende natuur, die mij symbolen geeft: de bomen, de struiken, het landschap, de lichte hei en het donkere bos, de spiegeling van het water, de verte. De symbolen, die binnen vallen in de stilte en mij de weg wijzen, de weg die ik kan gaan. In stilte zet ik vele stappen, de ene voet na de andere, over zandwegen, asfalt, mos en gras. Met een groep mensen in stilte lopen is de stilte nog intenser te beleven dan alleen. Stilte is leegte en in die leegte kan ik ontvangen, er openen zich perspectieven, mogelijkheden, die ik anders niet zie. Ik sta meer open voor de omringende natuur, voor de mensen met wie ik een dag oploop. Beelden en onuitgesproken woorden vallen gemakkelijk binnen. In de stilte putten wij uit een en dezelfde bron, de oerwijsheid, het zero-point-field, het collectieve onderbewustzijn. Zo geven wij elkaar geschenken van wijsheid, ik aan jou en jou aan mij. Zo delen wij in stilte. De stilte is mij heilig, in de stilte kan ik Heel-Zijn ervaren, in verbondenheid met de kosmos, het universum. Stilte is Liefde.
In de weidse oceaan der stilte Zij
weet wat zij is geweest in de wateren van het leven Zij her-innert zich wat eens
was. Intens
dankbaar is zij en Wij die hier achterblijven, Dag lieve dolfijn,
door Maria Groot Op 22 oktober j.l. werd de Stiltewandeling
van Running Fox en Modron coaching gehouden. Op de parkeerplaats bij
het bos maakte ik kennis met Caroline, Elke, Ineke, Yvette , en Hans
en zijn kinderen, Irene en Jan-Bart. Caroline gaf uitleg over de tocht
en de betekenis van het meegebrachte lint. Dit zou een persoonlijk reis
worden en het was de bedoeling om in onze eigen gedachten te lopen,
elkaar niets aan te wijzen en niets te delen. Wat je opvalt is voor
jou van betekenis en niet voor een ander. Ons lint was ons levensverhaal,
we moesten ermee spelen en aanvoelen wat het ons te zeggen had. Daarna gingen we op pad. De eerste stop was een heilige hulst, waar we ons op afstemden. Ik heb gemakkelijk contact met de natuur. Tegen een boompje gezeten heb ik met de hulst gepraat. Hij zei dat hij me spiegelde, dat je niet eeuwig groen kan zijn zonder punten aan de bladeren en dat zelfbescherming erbij hoorde. Ik moest ook mijn scherpe kantjes leren accepteren. Dank je wel hulst, dat is een les die ik wel kan gebruiken. Heel mooi was het geluid van de wind in de bladeren, als het gezang van de bomen. Het plezierige van in stilte lopen is dat je veel meer hoort en ziet, omdat je aandacht niet versnippert. Water, wind in de bomen en vogels zijn nadrukkelijker aanwezig. Er kwam een paard voorbij, groot en mooi, maar wat strak aan de teugel. Hij was niet helemaal blij, maar wel lekker buiten. Daarna gingen we verder. Ik zag vlinders en libelles en geneeskrachtige kruiden, vooral groeiend in de bermen. Een nog bloeiende leeuwenbek en een koppel jonge koeien die genoten van het mooie weer. Het geluid van de buizerd en de kraaien, een Vlaamse gaai. Het was heerlijk om zo één te zijn met de omgeving. We liepen langs een gedenkplaats van een kind, met bloemen en beertjes, midden in het bos. Wat zal daar voor triests hebben plaatsgevonden? Er hing een soort zwaarte in de lucht, maar ook troost van het bos. We stopten bij de hazelaar, die vrouwelijke energie uitstraalt en net als de hulst een richtinggevende boom is. De hulst is mannelijk. Zijn takken werden gebruikt als speer. De hazelaar heeft veel stammen. Bij afstemming voelde ik de kracht van de veelzijdigheid en de nuance. Later hadden enkelen van ons een stok gevonden. Caroline vertelde dat we allemaal onze staf zouden tegenkomen. Ik vond een mooie grote bij de hazelaar en heb daar later mijn blauwe lint omheen geknoopt. Ik heb hem versierd met kleurige blaadjes, omwikkeld met wat berkenschors en er nog veertjes en haren van mijn hond bijgedaan. Bij de volgende stop mediteerden we over een woord dat we in de wereld wilden neerzetten. Daarna ruilden we van staf om te voelen wat die nodig had. Het was heel mooi om de energie van de staf van iemand anders in te mogen voelen. Vervolgens gingen we mediteren over het nieuw ontvangen woord. Dit was bij een ven waar ik heerlijk onder een boom heb gezeten. Terwijl ik genoot van de wind over het water, de lucht, de wolken en de kracht van de bomen, wiekte een zilverreiger voorbij. De dennen spraken me erg aan en de berken voelden vertrouwd. Ik hoorde even de stem van de den, een soort fluittoon, heel mooi. Bij de volgende stop kregen we weer de staf van één van de anderen en was het de bedoeling een geschenk te benoemen, gevormd uit de twee eerder ontvangen woorden. Opnieuw gemediteerd en vervolgens uitgewisseld wat de reis ons gebracht had. Iedereen bleek precies díe woorden te hebben ontvangen die hij of zij nodig had. Het was erg mooi en ontroerend om dit met elkaar te delen. Dit was een bijzonder avontuur en een mooie manier om bij jezelf te komen en om zonder te spreken iemand anders te leren aanvoelen. Ook bijzonder was het om te merken dat er in die stilte toch een groepsdynamiek aanwezig was, een verbinding met elkaar en een manier van elkaar aanvoelen die misschien juist wel sterker is omdat je verder geen informatie hebt dan je intuïtie. Dank jullie wel Hans en Caroline. ‘Running Fox Papers’ is een medium dat zich ten doel stelt om werk van mijzelf en dat van anderen dat mij raakt, beschikbaar te stellen aan allen die daarin zijn geïnteresseerd. Wanneer je nog niet op mijn verzendlijst staat, is het mogelijk om je gratis te abonneren op dit medium door een E-mail te sturen aan runningfox met in de onderwerpregel: “abonneren Running Fox.” Mocht je niet meer zijn geïnteresseerd, schrijf dan naar hetzelfde adres en vermeld als onderwerp: “staken Running Fox”. Je wordt dan met liefde en zonder oordeel van de lijst afgevoerd. Teksten, vertalingen en redactie: Mirjam Coumans B.A., Idelette en Hans Brockhuis. |
