Running Fox Papers

 

November 2003 ~ E.T.

Citaat van de maand:

Laten we in Liefde onze harten openstellen

Laten we in Liefde onze harten openstellen, zodat we leren te houden van verschillen, en onze wereld openstellen voor Anderen om zo de mogelijkheid te hebben om alle naties om te vormen tot éénheid in verscheidenheid.

Nada

~*~*~*~

Inhoud

Citaat van de Maand Nada
Uitspraken van Karim Veronica Boers
Toen ik nog heel jong was... Hans Brockhuis
Voorbij de sterren Grey Eagle
Het lied der schepping Benjamin van Doorn
Overdenking Yo Ossenberg
Ontmoeting K. Schneider
Atlantis en haar betekenis in onze tijd Ed Vos
Zo belangrijk ben je Eckhart Tolle
Jij bent het lichaam van God Neale Donald Walsch
Toevoegingen aan de website per 1 november 2003


~*~*~*~

Inleiding

Mijn oproep om kopij te leveren voor dit nummer is niet aan dovemansoren gezegd en heeft een grote hoeveelheid materiaal opgeleverd. Ziehier een nieuwsbrief over Buiten-aardsen en andere onderwerpen die daarmee samenhangen. Ik vroeg de lezers om hun eigen gedachten hierover met elkaar te willen delen en kijk eens aan. Dat heb ik geweten. Het is onnodig te zeggen dat, omdat wij allemaal in het centrum van ons eigen universum leven, elke bijdrage verschilt van alle andere en ook over dit onderwerp kan worden gezegd dat we allemaal onze eigen gedachten hebben over welke smaak van de waarheid we aanbieden. Daarom presenteer ik hier en nu een verscheidenheid aan artikelen, opinies en ondervindingen met als gemeenschappelijk onderwerp: E.T.

Door de grote omvang bestaat ‘Running Fox’ deze maand uit twee edities. Een volledige en een ingekorte. De ingekorte editie wordt per E-mail aan je verzonden. De volledige editie kun je lezen op internet door HIER te klikken.

“Beam me up Scotty!”

Hans

~*~*~*~

Uitspraken van Karim
Veronica Boers

Lieve mensen,

In verband met het onderwerp van deze Running Fox Papers wil ik jullie deelgenoot maken van enkele uitspraken van mijn zoon Karim, die nu 11 jaar oud is. Al vanaf
jonge leeftijd doet hij uitspraken die mij steeds weer verbazen.

K’NEX

Toen Karim ongeveer 7 jaar was, vertelde hij me dat je een grote ziel boven hebt en dat als je weer naar boven gaat, aan elkaar wordt geklikt als K’NEX. En, zo verzekerde hij me, dan ben je weer één met je grote ziel en die grote ziel heeft een nog grotere ziel en op een dag worden die ook weer aan elkaar geK’NEXt, enzovoort. Totdat je op een dag, maar dat duurt nog heel lang, aan God word geK’NEXt. Het is maar dat je het weet!

Toen hij 8 jaar was vertelde hij me het volgende: “Mama, de aarde gaat naar een andere plek als alle mensen goed zijn geworden. Want de aarde is ver weg van haar eigen plek en als de mensen goed zijn geworden, gaat hij weer terug naar zijn eigen plek.”

Televisie

Karim zegt dat hij als hij groot is een flat gaat bouwen. Boven op de flat gaat hij door een soort telescoop kijken en dan zie je ‘het’ met een soort computer, wat dan weer op de televisie komt. Karim zelf komt dan ook op de televisie om te laten zien dat mensen niet ook nog eens het heelal kapot mogen maken.

Vervolgens: “Mama, wij komen niet van de aarde maar van andere planeten. Wij komen van buiten de aarde, maar wij zij geen buitenaardsen of aliens.” “O” zei ik, “hoe heten wij dan als wij van buiten de aarde komen?”. “ Nou,” zei Karim, “in elk geval niet: ‘aliens’, wij komen van achter Venus. Dus zeg maar dat wij Buiten-Venussers zijn.”

Toen ik hem vroeg hoe hij dat wist, zei hij: “Dat weet ik gewoon.” Ik vroeg hem hoe de Buiten-Venussers eruit zien en of ze een lichaam hebben zoals wij. Karim antwoordde: “Ja hoor, een soort lichaam, maar ik denk geen ogen, want daar weten en voelen ze alles.” “Maar waarom komen we daar vandaan en hoe kom je daarbij,” vroeg ik. Karim verzekerde me: “Dat is toch logisch; omdat we op al die planeten moeten leren, of in ieder geval iets. En op de aarde kun je het meeste leren, maar nu ga ik naar de w.c. hoor!”.

Dampkring

Inmiddels is Karim 11 jaar geworden en kortgeleden kwam hij met de volgende uitspraken.

Volgens Karim is de dampkring een bescherming. Als je wordt geboren en dus neerdaalt, raak je je herinneringen kwijt over vorige levens. De dampkring houdt niet alleen meteorieten tegen, maar ook de herinneringen van vorige levens. Die verdampen in de dampkring. Hij zei heel nadrukkelijk: “Luister goed naar wat ik zeg..DAMP-KRING.” Ook zei hij dat zijn stukjes uit het verleden (zijn vorige levens en die van iedereen) nog allemaal leven, evenals die van de toekomst.
Als je vanuit de ruimte kijkt dan is alles nu “Poehhhhhhhhhhhhhhhhhh.”.

Sterrenbeeld

Hij meldde ook dat iedereen al zijn of haar levens op aarde onder hetzelfde sterrenbeeld worden geboren. Dus eens een Ram altijd een ram. Pas als je die dingen hebt geleerd op aarde waarbij je sterrenteken je vertelt wat je moet leren, hoef je niet meer naar de aarde terug, maar mag je onder een ander sterrenbeeld op een andere planeet worden geboren om dat weer te leren. Maar al je levens op aarde word je onder hetzelfde sterrenbeeld geboren.

Omdat dit allemaal soms boven mijn pet gaat vroeg ik (weer aan) hem eens: “Waar kom jij eigenlijk vandaan?” “Heel simpel, waar iedereen vandaan komt.” “Waar dan vandaan?” vroeg ik. “Van bij God natuurlijk.” was het stellige antwoord. “Ja,” vroeg ik “maar van welk sterrenstelsel?”. Hij antwoordde dat we óf van Sirius komen, óf van één van haar ruimteschepen, die net zo groot zijn als planeten.

Toen zei hij: “Eigenlijk moet ik iedereen een vraag stellen. Als ik zou vragen: “wat zou je doen als je de ruimte inging?” welk antwoord zou je dan geven?” Ik gaf het volgende antwoord: “Ik denk dat ik zou willen zien hoe het in de ruimte is en misschien wel willen leren hoe andere rassen leven.”

Hij zei dat hij dat niet wilde horen. “Ik zou willen horen dat je op één van de planeten een beeld van een leeuw zou oprichten en dat zou opofferen.“ “Waarom,” vroeg ik. “Als je een beeld opoffert voor een goed mens, echt met gevoel en uit je hart, dan kan je een mens redden.“

Scheiden

Vanmorgen vroeg, ik was net wakker, vertelde hij me dat de mensen in december gaan scheiden. Verbluft antwoordde ik: “Wie gaan er scheiden en wat bedoel je daarmee?” “Nou gewoon, de mensen gaan scheiden van elkaar, omdat de één wel bewust is en de ander niet en dat wordt erg duidelijk.” Wat hij denk ik bedoelt, is dat die scheiding tussen de mensen ontstaat omdat de één wel mee kan en de ander niet. Dit denk ik omdat Karim beweert dat we ongeveer op 23 december een stukje in de vierde dimensie gaan opschuiven, althans dat het dan gaat beginnen.

Hij zei vanmorgen ook dat dat misschien gepaard kan gaan over oorlogen of zogenaamde oorlogen of geruchten van oorlogen. Dat ligt aan de mensen. Want ‘hunnie’ willen dat niet. Maar toch kan je tegelijkertijd in de derde en in de vierde dimensie leven.

En op dat moment, net toen het interessant begon te worden, moest hij naar school.

Karim zegt dat de zonnevlam uitbarstingen die nu op de zon gaande zijn, te maken hebben met de uitlijning van de sterren. Ze gaan dus op één lijn staan en ook de zon gaat in de uitlijning staan. Op die manier wordt er (symbolisch) een kopie van de aarde gemaakt. Die symbolische kopie gaat door en deze blijft. Als alle sterren in één lijn met de zon staan, wordt er een sterrenpoort geopend waar wij dan wij doorheen kunnen gaan. Dan komen we in 4D.
Op 8 november is de galactische uitlijning van de sterren en zon en maan...

Lieve groetjes, Veronica.

~*~*~*~

Toen ik nog heel jong was...

Hans Brockhuis

Toen ik nog heel jong was, nam mijn moeder mij soms ‘s avonds mee naar buiten om naar de sterren te kijken. In die tijd was de melkweg nog goed zichtbaar en soms viel er een ster. Later leerde ik dat dit geen ster kon zijn, maar een meteoriet was. Wij mijmerden dan over de (groene?) wezens die op al die sterren zouden kunnen wonen en het was voor mij nogal mystiek om te bevatten dat er mensen konden leven op zulke kleine lichtpuntjes. Bovendien plachten wij naar het hoorspel: ‘Monus de man van de maan’ te luisteren, hetgeen ons de bibberaties gaf.

Wat later vertelden de mensen van de kerk mij iets heel anders. De mensheid leefde op de planeet Aarde en dat was dat. Daar buiten existeerden God en de Engelen en concepten zoals hemel en hel. Ze waarschuwden me om vooral braaf te zijn, anders zou het leven na dit leven bepaald niet plezierig zijn en zou ik worden uitgesloten van het vooruitzicht om eens te mogen vertoeven aan de voet van de troon van God Almachtig.

Tijdens mijn schooljaren werd ik onderwezen in de wetenschap en leerde ik veel over astronomie en over het radarwerk van het universum. Planeten, Sterrenstelsels, Meteoren, Kometen en op een grotere schaal Melkwegstelsels, Nevels, Rode dwergen en Reuzensterren en het leek erop dat ik alle antwoorden kreeg gepresenteerd met inbegrip van het concept dat wij op aarde er alleen voorstonden en dat er geen concurrentie voor de mensheid (kon) bestaan.

Op de één of andere manier veroorzaakte dit bij mij een merkwaardig gevoel. Als God zo almachtig was en het universum zo groot en complex, hoe was het dan mogelijk dat God niets beters had kunnen creëren dan zulk een nietig mensdommetje op een miniplaneet? Nee hoor, ik dacht het niet. In die tijd was ik verslaafd aan Science Fiction literatuur en daarin werd een heel ander verhaal verteld.

En toen kwam Erich von Däniken, die een heleboel boeken nodig had om het publiek te informeren dat wij niet alleen in het universum zijn. Hij verzamelde een grote hoeveelheid ‘wetenschappelijk’ bewijsmateriaal en probeerde door middel van een groot aantal bizarre artefacten die hij over de gehele wereld had gevonden, te bewijzen dat ‘zij’ ons – ergens in het verleden – hadden bezocht. De UFO euforie kwam en ging. Graancirkels begonnen zich te materialiseren, maar officiële en wetenschappelijke bronnen spraken immer van bedrog.

Was dat wel zo? Ik denk het niet. Mijn gevoel vertelde me iets anders en op een dag, zes of zeven jaar geleden, in een communicatie met een van mijn zegslieden ‘aan de andere kant van de sluier,’ is mij verteld over een leven dat ik doorbracht op de planeet Moira, die tot het zonnestelsel Amadis behoort, bekend bij de astronomen als Barnard’s Ster. Als je geïnteresseerd bent om hier meer over te weten, stuur me dan een e-mail op het adres runningfox@worldmail.nl Later, op het internet, vond ik steeds meer informatie over wezens die soms erg op ons lijken, maar in andere gevallen hebben zij een totaal ander uiterlijk en gedragingen. Voor meer info kun je de link volgen: http://www.nibiruancouncil.com

Een vraag uit mijn kinderjaren werd op die manier opgelost. Gedurende vele jaren had ik twijfels over de bijna exponentiële groei van de bevolking op Moeder Aarde. Waar kwamen al deze zielen vandaan? Het antwoord hierop is natuurlijk dat in vergelijking met de onmetelijkheid van het universum en het grote aantal wezens dat daar leeft, de bevolking van Terra slechts onbeduidend te noemen is…

~*~*~*~

Voorbij de Sterren
© Grey Eagle 2001

We zaten gewoon op het gras en keken naar de eindeloze nachtelijke hemel en we zagen de sterren. Misschien wachtten we er wel op dat één ervan een bericht aan ons zou terugzenden. Het was wel zeker, dachten we, dat daar ‘ergens’ zich levende wezens bevonden, andere dan die op onze eigen planeet. Misschien bevonden enkelen daarvan zich wel temidden van ons?

Terwijl we daar samen zaten, kijkend en ons van alles afvragend, gebeurde er iets heel vreemds. Plotseling voelde ik mezelf wegsuizen, omhoog, omhoog en omhoog naar die sterren. Ik kon jou langzaam uit mijn gezichtsveld zien verdwijnen. Een reusachtige doorzichtige bol omvatte en beschermde me op hetgeen de reis van mijn leven zou worden. Gebeurde dit echt? Was ik in slaap gevallen terwijl we naar de nachtelijke hemel keken? Zat ik in werkelijkheid, nog steeds naast je? Of was ik werkelijk de reis aan het maken waarvan ik eerder alleen maar had kunnen dromen?

Tijd had geen betekenis terwijl ik moeiteloos en tijdloos naar boven dreef. Ik voelde me omgeven door Wezens die ik niet kon zien en waarvan ik toch wist dat ze er waren, die me zachtjes heen en weer duwden van de ene plek naar de andere en me andere werelden lieten zien, andere levensvormen, andere universa. In naar het leken seconden reisde ik van planeet naar planeet, van universum naar universum. Het voertuig dat me omgaf had de essentie, de warmte en de liefde van de liefdevolle armen van een moeder en ik voelde me als een baby die erdoor wordt vastgehouden. Ik was zo opgewonden en toch was ik vol bewondering voor alles wat mij werd getoond. “Waarom ik?” Vroeg ik me in een dromerige staat af. Waar brachten ze me heen en waarom lieten ze me deze dingen zien? Zulke prachtige kleuren! Ik had nog nooit zulke heldere kleuren gezien en zou niet weten hoe ze te beschrijven. Zij waren overal en omgaven me in hun schoonheid, helderheid en overvloed.

Ik hoorde een zachtaardige, maar toch onbekende stem die elk gevoel van onrust of verbijstering dat ik zou kunnen voelen van mij afwentelde. Dit Wezen legde mij vele dingen uit terwijl ik door tijd en ruimte reisde. Ik voelde dat er een diepe liefde en tederheid van dit Wezen uitgingen die me leerden dat wij allemaal deel uitmaken van een reusachtig plan. Geen mysterie, maar het feit dat we allen Eén zijn, dat we allemaal deel uitmaken van elkaar. We zijn allemaal familie van elkaar. Dit klonk zo verwarrend voor mij. Waarom werden deze dingen mij allemaal verteld en wat moest ik aan met deze wonderbaarlijke kennis? Wie zou er zelfs maar geloven dat ik deze reis door de nachtelijke hemel had gemaakt? Ik was vast aan het dromen.

Terwijl ik verder reisde bleef de stem kennis overdragen, niet door een stem, maar telepathisch. Ik kon dit Wezen eigenlijk niet zien, maar de woorden kwamen vanuit een Zachtaardigheid en een Liefde die zo groot waren als ik nog nooit eerder had ervaren. Het woord LIEFDE bleef zichzelf tijdens de reis in mijn oor herhalen, keer op keer. De overweldiging van dit Wezen, de schoonheid en onpeilbare liefde die het uitstraalde waren meer dan wat ik ooit had ervaren.

“Je vraagt je af hoe de mensen op jouw planeet gestalte hebben gekregen. Dat werd veroorzaakt door datgene wat jullie kruisen zouden noemen. Ons bloed werd vermengd met dat van het menselijke leven op aarde, waarbij het DNA werd gecreëerd zoals jullie dat tegenwoordig kennen. Je vraagt hoe we met jullie communiceren. We maken gebruik van een soort radar/sonar systeem dat jullie wetenschappers nog niet hebben gerealiseerd. Wanneer je terugkeert op jouw planeet, vraag ik je om ALLEN te vertellen dat we niet van jullie wereld zijn maar toch altijd dichtbij, Wij kijken verdrietig toe hoe jullie elkaar doden, verminken en vernietigen en hoe jullie jullie prachtige planeet verwoesten. We zien de angst, de vooroordelen, de groeiende boosheid tussen jullie mensen en de afwezigheid van vertrouwen en liefde. We zijn daar verdrietig over en proberen te helpen, door hen die willen luisteren deze boodschap van liefde door te geven. Zij zullen weer anderen vertellen elkaar lief te hebben.”

“Je hoeft alleen maar vertrouwen te hebben doordat je weet dat zij die van ver komen de hele mensheid het ware licht zullen wijzen. Onthoud dat je bent verbonden met alles en met niets. Dat zal moeilijk te begrijpen zijn voor je maar de bedoeling van mijn woorden zal spoedig op jouw hele planeet bekend zijn. Wij zijn het Sterrenvolk en we kijken naar jullie, en tegelijkertijd passen we op jullie. Onze liefde is onvoorwaardelijk en wanneer de tijd rijp is zullen jullie allemaal de waarheid kennen.”

”Jij bent uitgekozen om deze dingen te zien en te horen, de redenen daarvoor zullen binnenkort helderder worden. Twijfel niet en vrees niet, want er is geen reden voor angst. We komen in liefde. We zijn hier om te helpen en wanneer het zover is zal alle kennis aan de gehele mensheid op jullie planeet worden geopenbaard. We laten je de schoonheid van de vele universa zien en laten je ervaren wat de Liefde van de Schepper werkelijk is. Er zijn geen woorden in de talen van jullie planeet die de grootsheid van deze liefde kunnen beschrijven, want deze is meer dan wat jullie ooit hebben ervaren. Dit is de liefde die ik nu met jou deel zodat je haar zult herkennen wanneer allen de waarheid zullen zien, voelen en kennen.”

Plotseling opende ik mijn ogen en merkte dat ik naast je zat terwijl je sliep. Had ik gedroomd? Was ik werkelijk op één of anderen manier getransporteerd, daarbij gedachten samenvoegend en ware kennis ontvangend over ons universum? Had dit LIEFHEBBENDE Wezen werkelijk deze boodschappen aan mij gegeven? En tenslotte, hoe moest ik deze informatie, ontvangen door een Wezen van voorbij de sterren delen?

~*~*~*~

Het Lied der Schepping
Benjamin van Doorn.
Homepage Loki's Lair

Ik Droomde gisteravond van de Werkelijkheid, de Zuivere Waarheid, de Eénheid en over Duidelijkheid, Helderheid. De Akasha Winden brachten haar, het Al tot me... Fluisterend als een ruisende beek, of berken, met oneindig veel stemmen, alle stemmen van het Al, brachten zij mij (in) Heelheid, in Verbondenheid...

Ik zat op de bank naast mijn Vriend. Mijn handen vouwden zich in een 'Ik zweer plechtig' mudra/houding en in mijn oor, in mijn Es*sentie, het weZen der dingen, begon de Kosmos te spreken.

Ik zag de spiralen van de Akasha als Torahrollen om me heen draaien, ‘in full sound, color and vibration’. De trillingen stemden zich af op de mijne en ik tapte in en kreeg het eerste teken.

Het teken leek op een Chinees karakter, maar had links vaste hoekige vormen en rechts stromende vormen als een dubbele slang, of de staf van Aesclepius, Hermes, Thot, maar doorgegeven door Ma'at. Ma'at is een van de Ouden, de bouwers van o.a. het Lemuria en Atlantis project en gaat Nu weer mee helpen bouwen aan de Nieuwe Aarde...

Verder zag ik nog een tweede teken, hetgeen er op aan leek te sluiten, in de vorm van een hoekige, zittende, biddende mens met de handen naar boven gericht. En pas vele Nu's later, een derde, bestaande uit ronde vormen, bollen en twee halve cirkels; een verticaal doorbroken cirkel, dus met een soort staf in het midden en een bol erop... Achteraf bekeken lijkt het op een zendmast-achtig iets, dat via de halve cirkels signalen naar boven uitzond in de vorm van drie ronde bollen (trapsgewijs naast elkaar) en naar links en rechts.

Toen zag ik een soort van herhaling van die verticaal doorbroken cirkel, met erboven drie keer boven elkaar dit teken \ / en eronder 3x keer het omgekeerde, dus / \ , daarboven nog een soort horizontale lijn, die iets bolt, met daarop een halve cirkel, lijkt op een bolhoedje!

Eerst dacht ik dat het een UFO was, maar ik kreeg het later uitgelegd als het teken van Ma'at, of Thoth, de bouwmeester, Schepper, althans de ronde versie van onze hoekige vorm/versie van zijn teken, die heel simpel is, namelijk; hoe een kind met vier lijnen een huisje zou tekenen(!): /\ en daaronder | | dus...
Bouwen is wat Ma'at doet...

Toen kreeg ik weer een hele serie tekens, een laag eronder, andere trilling, andere frequentie, van enkel puntjes en halve maantjes, cirkeltjes, hoe je wilt, op verschillende hoogte, die ik al sinds mijn 16e zo doorgegeven krijg.

Ook via mijn Vriend sprak de Akasha tot mij, want zij, haar web, zit in en om alles, haar draden ofwel communicatie lijnen zijn in elke levende vorm terug te vinden...

Ik ervoer een patroon hetgeen op dat van graancirkels leek, een spiraal, die in het midden begon bij/in iets dat op een menselijke foetus leek en van daaruit in een spiraal naar buiten draaide, groeide, ofwel zich ontwikkelde, want daar ging het om...

Ma'at gaf mij aan, dat het Moment om de volgende stap in onze ontwikkeling te zetten, ondergaan, ervaren, Is aangebroken, Nu! Niet meer hoekig, zoals we gewend zijn in de 3D, maar via vloeiende ronde vormen, niet statisch, maar Stromend. Niet door grenzen omlijnd, maar oneindig en in All*Es aanwezig!

Mijn Vriend bracht mij het inzicht dat de Mens niet langer hoekig kan Zijn, maar dat de tijd voor ontwikkeling in het ronde, in de Kosmos is aangebroken Nu... All*Es zal vanaf Nu aansluiten en daar stond dus ook het eerste teken voor... Links de oude mens, hoekig en complex in aangezicht, van buiten, overgaand naar Rechts, de in Eénheid Stromende Mens, verbonden met onder en boven, binnen en buiten, via zijn 12 strengig DNA...

Ik mocht daarna bij mijn Vriend de blokkade tussen binnen en buiten, links en rechts, voelen en denken, dus de Weg terug naar Weten, openen. Met wat hulp verwijderde ik de blokkade in zijn keelchakra, want daar in de 'Contactzone' zoals ik dat noemen mag, zat de oorsprong van zijn probleem. Zijn stem veranderde meteen na de behandeling en dat is zo gebleven.

De tijd verdween, of had geen grip meer op ons, de klokken sloegen op hol en zelfs de kerkklok voor zijn appartement draaide dol. We gingen slapen toen we voelden dat het moment daar was en toen kwam de volgende fase van de droom(/)Werkelijkheid...

Ik droomde weg en was ineens weer in de slaapkamer bij mijn ouders thuis, waar altijd heel veel lampen omheen staan en hangen in mijn dromen, maar die nooit lijken te werken. Ik lag in het grote tweepersoonsbed van M. in plaats van in mijn kleine éénpersoonsbed bij mijn ouders thuis.

Met het verschil dat mijn moeder naast me lag en niet M. Naast ons bed stonden aan weerskanten 'buitenaardse wezens', engelen, of galactische helpers, hoe je wilt, die aan ons aan het sleutelen waren. Het voelde zeer echt aan, want toen ik vanochtend wakker werd, herinnerde ik me waar ze bezig waren geweest met hun aanpassingen, verbeteringen en zuiveringen en daar voelde het helder en harmonisch aan.

In die 'droom' was mijn moeder zo blij dat ze geholpen werd, dat ze met de tranen in haar ogen al liggend mijn bovenarm vastgreep en me zei; "Benjamin, laat ze alsjeblieft niet stoppen!" Ik zag wel drie of meer wezens om en in haar sleutelen en stralen, met vreemde gekleurde etherische apparaten en bewegingen.

Met een lach en een traan ging het over naar de volgende 'scène', waarin ik opeens een grote kerk binnenzweefde, waarin ik al eerder tijdens een droom was terechtgekomen.

De kerk was/is mij nog steeds onbekend, maar lijkt tijdens iedere droom groter te worden en deel uit te maken van een klooster. Ik loop eerst door de gangen van een portaal met Dorische zuilen, gebroken wit, met een bruine geglazuurde tegelvloer. Ik ben daar met J. We praten over de val van het Romeinse Rijk en over het einde van de Kerk en alles wat die twee verbond. Hij is katholiek van huis uit en ook een vervent geïnteresseerde fanatiekeling in alles wat Rooms is.

Ik zweef dus weer die grote kerk binnen, de Anglicaanse predikster die ik Nu herken als Carla, uit de Raad van Levensbeschouwing en Religie, een prettige lieve vrouw, wijkt van de kansel en geeft me wederom de ruimte om te spreken.

Maar ik zeg niks en loop eerst door naar een soort achterkamertje, waarin J. ook is en verder een stuk of tien gipsen hoofden, van grote denkers, filosofen, wetenschapper, kerkvorsten en dergelijke, 3D vooraanstaanden en ik sla met mijn vuisten één voor één al die koppen kapot. J. staat stil in een hoekje te kijken en weet dat hij verslagen is.

Ik keer terug naar de verhoging waarop het altaar en de kansel zijn en links en rechts van mij staan drie grote bronzen kruizen met beelden erop. Met groot kabaal vallen die zware bronzen kruizen één voor één om.

Met een ‘big smile’ zweef ik de kerk weer uit en word wakker in het Nu. Wetend, om met Ma'at te spreken, dat het Moment is aangebroken om iets nieuws te bouwen, een nieuwe werkelijkheid,
Hier & Nu.

Dank je voor het Delen!

~*~*~*~

Overdenking

Yo Ossenberg

Momenteel overweeg ik de volgende vragen en ik zou het prettig vinden om ook jouw mening hierover te horen. Vele berichten spreken over ET’s, Aartsengelen, alles wat je te doen staat is ze te inviteren, duizend of zelfs tweeduizend jaar vrede, zonder ziekte, met trage veroudering, nieuwe technologieën, rijkdom voor allen…

Hebben we dat werkelijk nodig? Of is een gedragsverandering vereist. Het accepteren van ziekte als een les in de Universele Wetten, de dood als een overgang, het laten gaan van ego en lichaam, maar ook het bevrijden van de eeuwige Spirit, die dan een andere vorm kan aannemen. Het ouder worden als een natuurlijk proces dat zo zijn voordelen heeft. Ook het accepteren van het verschil tussen rijk en arm als een polariteit, die veel lessen leert en die voordelen heeft en schoonheid, naast eventuele pijn en worsteling.

Waren het niet de Lemurische en Atlantische experimenten die een catastrofe voor deze aarde betekenden en was het niet zo dat de verantwoordelijken daarvoor zich na de ramp schuilhielden? Waren het niet de Aboriginals en andere zogenaamd primitieve volken, die de gewonde aarde heelden en het voor de mensheid mogelijk maakten om weer op haar te leven?

Moeten we deze planeet veranderen, of moeten we juist ons gedrag wijzigen?

Met Liefde, Vreugde, Licht en Vrede,

Yo

~*~*~*~

Reacties kunnen worden gezonden naar het E-mailadres van Running Fox

We zouden het leuk vinden om jouw antwoord te publiceren. Bij inzending ga je automatisch akkoord met de publicatie daarvan op het internet.

Hans Brockhuis.

~*~*~*~

 

Ontmoeting

K. Schneider

Toen ik twee of drie jaar oud was gebeurde er iets met mij dat ik nooit zal vergeten. Het was laat op de avond. De sterren schenen en ik bevond me in de slaapkamer van mijn ouders. Het raam stond open en ik keek uit naar alle sterren en ademde de koele frisse lucht in.

Wij woonden toen in het ‘Mission’ district van San Francisco, dat feitelijk het beste klimaat heeft van de hele omgeving.

Toen ik opkeek, zag ik naar wat ik dacht twee kleine jongens. Zij waren merkwaardig gekleed. De ene droeg volledig witte kleren, terwijl de andere helemaal in het zwart was gekleed. Ze hadden ongeveer dezelfde lengte als ikzelf, behalve dat hun hoofden groter waren, net als hun grote amandelvormige enigszins katachtige ogen.

Ze gebaarden me naar hen toe te komen. Ik keek omlaag naar de tuin en schudde mijn hoofd, maar terwijl ik dat deed leek ik zomaar naar hen toe het raam uit te zweven. Direct het dak op. Eén van de wezens was de andere aan het vastbinden en op de één of andere manier, zonder stem, vroegen ze me hoe ik dacht over dat wat ze met elkaar aan het doen waren. Met gebaren probeerde ik ze te laten ophouden. Ze leken hierover nogal opgelucht te zijn en stuurden me terug door het raam. Het kwam me voor dat ze zonder woorden hadden gezegd dat ik de juiste keuze had gemaakt. Toen verdwenen ze.

Ik rende naar mijn vader en probeerde hem te vertellen wat er was gebeurd, maar hij maakte me duidelijk dat het alleen maar een droom kon zijn geweest. Het is nogal vreemd, maar nu – jaren later – steeds wanneer ik foto’s of tekeningen zie van buiten-aardsen met grote hoofden, komen de herinneringen aan deze twee wezens steeds weer bij me terug en ik vraag me dan ook af of ik ze ooit zal weerzien voordat ik deze planeet verlaat.

~*~*~*~

Atlantis en haar betekenis in onze tijd
door: Ed Vos
E-Mail: ed.vos@hetnet.nl ~ De website van Ed Vos is te bereiken door hier te drukken.

Was Atlantis een mythe of een realiteit?

Op die vraag moet het wetenschappelijk antwoord nog altijd worden gevonden. Volgens veel esoterici, gevoelige mensen, channels, helderzienden, regressietherapeuten en vele anderen staat het echter als een paal boven water dat dit verzonken continent er ooit is geweest. In dit artikel beschrijft de auteur, die er stellig van overtuigd is dat Atlantis werkelijk heeft bestaan, welke relatie het verdwenen continent met onze huidige tijd heeft.

In zijn “Critias” beschreef Plato de kronieken van Atlantis. Solon, die ca. 560 voor Christus naar het huidige Griekenland (Hellas) reisde, hoorde van de priesters van de Godin Neith van Saïs, de beschermgodin van de wetenschap, (te horen kreeg) dat de oude tempelarchieven duizenden jaren daarvoor waren geschreven. In deze archieven zou sprake zijn van een continent achter de zuilen van Hercules, dat ca 9700 voor Christus zou zijn verzonken. Inmiddels wordt algemeen aangenomen dat met de zuilen van Hercules, de straat van Gibraltar wordt bedoeld. Niet voor niets heet deze oceaan de Atlantische Oceaan, waar grote onderzeese bergruggen zijn gevonden die de positionering van Atlantis in de Atlantische oceaan meer dan aannemelijk maken.

In het kader van dit artikel is het geenszins mijn bedoeling op enigerlei wijze te trachten wetenschappelijk verantwoord bewijsmateriaal aan te reiken of iets wat er op lijkt. Opmerkelijk is echter wel dat in vele boeken, waarvan in onze lage landen de Bijbel het meest bekend is, wordt verteld over een grote zondvloed die heeft plaatsgevonden. In veel geschriften en overleveringen wordt melding gemaakt van grote overstromingen die het aanzien van Moeder Aarde drastisch veranderden en het aantal bewoners van onze planeet in die dagen minimaliseerde tot een klein aantal overlevenden.

Hoe was de Atlantische mens?


Aanvankelijk heerste er in Atlantis louter harmonie, evenals in het nog oudere Lemurië, ook wel Mu genaamd. Men leefde in vrede en harmonie en communiceerde voornamelijk door middel van telepathische overdracht. Voor zover het al voorkwam communiceerden mensen slechts minimaal met woorden, die meer klanken waren dan de woorden die we heden gebruiken en niet waren bedoeld om boodschappen over te brengen, dat gebeurde immers telepathisch, maar meer om de ander te helen. Onder andere de stem was in die tijd een belangrijk ‘healing instrument’, evenals andere vormen van vibraties zoals energieoverdracht via bijvoorbeeld de handen klank- en licht therapie, alsmede het gebruik van geuren en kruiden. De algemene informatieoverdracht vond plaats via het lezen van elkaars gedachten en mensen reageerden op de verkregen informatie middels deze telepathische transmissie.

Ook het lichaam dat wij nu fysiek zouden noemen was veel minder zwaar, veel lichter, transparanter. Het vroeg-Atlantische lichaam bestond louter uit ectoplasma. Vanuit onze optiek nú gezien was de Atlantische mens dus bevoorrecht en dat was hij in feite in alle opzichten ook.

Wat ging er verkeerd in Atlantis?


De Atlantiërs leefden een harmonisch leven, maar gingen op een bepaald moment op onderzoek uit. Het lichaam verzwaarde zich en de eerst ongeslachtelijke Atlantiërs begonnen langzaamaan uiterlijke geslachtelijke kenmerken te vertonen. Tot die tijd werden kinderen verwekt puur door middel van de gedachtekracht van diverse mensen, die zich op de ‘geboorte’ van een kind concentreerden en het feitelijk materialiseerden. Later zou dat een seksuele aangelegenheid worden. De dualiteit, hoewel nog in de kinderschoenen, was geboren. Doordat de Atlantiërs nu met de seksualiteit te maken kregen, experimenteerden ze ook met dieren en er ontstonden vele gedrochten.

Optekeningen hiervan zijn zelfs in onze bijbel te vinden. Er vond een tweedeling plaats tussen goed en slecht, Respectievelijk de zonen van de Ene, en de zonen van Belial. De dualiteit, ofwel polariteit was nu ontsproten en groeide naar volle wasdom. Inmiddels kreeg Atlantis ook de beschikking over technische hulpmiddelen. De technische ontwikkelingen volgden elkaar in hoog tempo op en mensen beschikten na verloop van tijd een technisch arsenaal, waar we in ons huidige tijdsgewricht jaloers op zouden kunnen zijn. Zo hadden de Atlantiërs de beschikking over voertuigen waarmee ze zich zowel in het luchtruim, als onder water konden voortbewegen. Tevens waren ze in staat intergalactische reizen te maken en voorzagen zij hun luchtschepen en andere voertuigen draadloos van energie, vergelijkbaar met de afstandbediening waarmee wij onze geluids- en T.V apparatuur bedienen.

Naast deze technische kennis en mogelijkheden, kregen de Atlantiërs tevens de beschikking over allerhande methoden om zichzelf en anderen te helen. Men was op de hoogte van frequentie genezing, hetzij door geluid, Licht, resonantie, dan wel door het inmiddels ingeburgerde Woord. Ook wist iemand exact wanneer zijn laatste dagen op aarde aangebroken waren en werd deze door een juiste configuratie van lichamen letterlijk ‘gedragen’. Vier personen gingen op de grond liggen en degene die zou gaan sterven werd boven op deze mensen gelegd, waarmee de overgang naar een andere bestaansvorm werd vergemakkelijkt. Het laat zich raden dat zowel de technische kennis, als de meer esoterische, zowel ten goede als ten kwade kunnen worden gebruikt en dat is nu precies de voltooiing geweest van het Atlantische continent. De zonen van de Ene en de zonen van Belial verwijderden zich steeds meer van elkaar en de dualiteit was compleet. Het einde was nabij.

De ondergang van Atlantis


Zoals we ook nu zien, kunnen vele technieken en energieën op tweeërlei wijze worden gebruikt: ten goede en ten kwade. Denk aan bijvoorbeeld de nucleaire energie. In Atlantis was het niet anders. De zonen van de Ene streefden het goede na, de zonen van Belial wilden alles bezitten. Waanden zich méér dan God. Er ontstond tweespalt. De dualiteit ten top. De zonen van de Ene stelden zich in op het dienstbaar zijn aan de samenleving en werkten vanuit positiviteit aan het bereiken van hun hoge doel. De zonen van Belial waren uit op macht en werkten aan het verhogen van de meerdere eer en glorie van zichzelf, streefden naar bezit en materie. Naar verluidt hadden de zonen van de Ene een kristal in een piramide, waarmee ze grote delen van Atlantis van energie konden voorzien. De zonen van Belial wilden zich deze energie toe-eigenen, maar deden dit experimenteel door gebruik te maken van hetzelfde proces, echter zonder de finesses te weten.

Details zijn enorm belangrijk wanneer je met grote energieën omgaat. Een chemisch proces bijvoorbeeld verloopt totaal anders bij een verkeerde temperatuur, of het gebruik van samenstellingen die net even iets anders zijn. De gevolgen die bij een dergelijke reactie kunnen optreden zijn enorm. Iets dergelijks heeft plaatsgevonden in Atlantis.

Atlantis in onze tijd

Niet zonder reden is er ingegaan op de dingen die in Atlantis plaatsvonden, er zijn vele raakvlakken en herkenningen te constateren in onze huidige tijd. Een tijd die we maar al te goed kennen.

In den beginne waren er niet veel mensen op aarde. Het leven bestond voornamelijk uit jagen en andere vormen van voedselverschaffing en mensen hadden daar een dagtaak aan. Regels en wetten bestonden er niet, behalve de natuurwetten dan. Geld bestond evenmin. Mensen bouwden een hut op een plaats naar goeddunken en hadden geen woonvergunning nodig, noch hoefden ze zich druk te maken over huur of hypotheek. De mens leefde in vrede en harmonie en hielp elkaar waar nodig. Alles was in de natuur voorhanden en er was meer dan genoeg voor iedereen. In de huidige tijd zijn er zelfs handige jongens die percelen maan verkopen…
Nogal arrogant, te menen dat de aarde, of welke planeet dan ook ons toebehoort!!


Vanuit de oertijd gezien kunnen we, de tijdslijn volgend, zien dat er steeds meer een splitsing kwam: rijk en arm, machthebbers en onderdrukten etc. Meer en meer sloop ongemerkt de polariteit in ons leven. Gaandeweg ontstond er een schifting tussen goed en kwaad, althans gedefinieerd volgens onze huidige algemeen aanvaarde normen. Natuurlijk hadden we die polariteiten hard nodig. Er bestaat immers slechts Licht bij de gratie van de duisternis. Kou kun je eerst ervaren wanneer je warmte kent. Als zodanig hebben beide facetten een functie.

We trachten als persoon te streven naar het juiste evenwicht tussen beiden en net zoals dat voor ons persoonlijk geldt, geldt dat ook voor Moeder Aarde, waar we deel van uitmaken en die we voeden met onze energieën. Helaas echter is niet iedereen bij machte om het perfecte evenwicht tussen de negatieve en positieve aspecten van ons zijn te vinden, of althans ernaar te streven. Als we naar de wereld om ons heen kijken, kunnen we zien dat er een duidelijke splitsing valt waar te nemen. Sommige mensen hebben volledig alle positiviteit verloren en richten zich fanatiek op destructieve zaken. De oorlogen, vaak gevoerd onder het vaandel van een door die groepering aanbeden God, leveren daar het meest zichtbare bewijs voor. Fanatiek alleen maar in de eigen goedheid geloven is het ander uiterste en eveneens funest. De juiste balans lijkt dus van essentieel belang. Net als in de tijd van Atlantis zijn we nu wederom aangeland op het omslagpunt van de balans.

Terugdenkend aan de zonen van de Ene en de zonen van Belial, kunnen we niet anders concluderen dan dat we daar ook nu weer mee te maken hebben. Doordat wij onze Moeder, de Aarde, voeden met onze energieën, heeft dit alles ook zijn weerslag op onze planeet, die aangeeft dat het nu wel welletjes is en daar uitdrukking aan geeft door middel van aardbevingen, overstromingen en andere natuurverschijnselen. We kunnen, terugkijkend naar de afgelopen decennia slechts concluderen dat catastrofale natuurverschijnselen in heftigheid en aantal zijn toegenomen. Een teken aan de wand! Hetzelfde geldt voor de oorlogen en terroristische acties. De hele wereld sidderde op 11-9-2001. Toch zouden we al deze gebeurtenissen op hun juiste waarde moeten schatten en moeten inzien dat we in een bijzonder tijdsgewricht leven, dingen met andere ogen moeten bezien dan de media ons voorschotelen.

Opvallend is dat er juist nu veel, heel veel mensen op aarde zijn geïncarneerd die eerder in Atlantis leefden, of in Lemurië, dat er min of meer aan verwant was. Ook hebben veel mensen herinneringen aan Egypte en Mexico, waar veel Atlantiërs naar toe zijn gevlucht toen het continent dreigde te verzinken. In die tijd heeft het negatieve de overhand gehad, evenals bij eerdere rampen op wereldniveau. We krijgen nu een laatste kans! Het is goed te ervaren dat na de aanslag van 11-9-2001, er zoveel mensen met het Licht aan het werk zijn geweest en dat dan op mondiaal niveau. Het was voor lichtwerkers goed te ervaren dat er als het ware een mantel van Licht, Liefde en Compassie over de aarde werd getrokken. Een bewijs dat we er allemaal beslist voor elkaar en Moeder Aarde zijn. Laten we allen het Licht over moeder Aarde en al haar bewoners laten schijnen, opdat het Licht en de Liefde zullen zegevieren. Vele Atlantiërs en Lemurianen zijn nu met dat doel op aarde.

~*~*~*~

Zo belangrijk ben je
Citaat van Eckhart Tolle uit het boek: ‘de kracht van het NU (The power of now, a guide to spiritual enlightenment)’.

Ga eens op een heldere avond naar buiten en kijk dan naar de sterrenhemel. De duizenden sterren die je dan met het blote oog kunt zien, zijn slechts een te verwaarlozen fractie van wat daar aan sterren is. Met de krachtigste telescopen is al een miljard melkwegstelsels waargenomen, stuk voor stuk zijn dat ‘eilandwerelden’ die weer uit miljarden sterren bestaan. Maar nog ontzagwekkender dan dat, is de oneindigheid van de ruimte zelf, de diepte en stilte die ruimte bieden aan al die grootsheid. Niets kan ontzagwekkender zijn en majestueuzer zijn dan de onvoorstelbare omvang en stilte van het heelal, maar wat is het? Leegte, enorme leegte. Wat zich in ons door het verstand en de zintuigen waargenomen heelal als nieuw aan ons voordoet is de belichaming van het Ongemanifesteerde zelf. Het is het ‘lichaam’ van God. En het grootste wonder is dit: die stilte en uitgestrektheid waardoor het heelal er kan zijn, is niet alleen daar in de ruimte, die zit ook in joú. Wanneer je volkomen en totaal aanwezig bent, komt het tot je als de stille innerlijke ruimte van niet-denken. In jou zit de uitgestrektheid in de diepte in plaats van in de omvang. Ruimtelijke uitgestrektheid is uiteindelijk niet meer dan een verkeerd begrepen oneindige diepte – een kenmerk van de ene en enige transcendente werkelijkheid. (….)
Wat je uiterlijk waarneemt als ruimte en tijd is ten diepste een illusie, (….).


Het zijn de twee hoofdeigenschappen van God. Oneindigheid en eeuwigheid, maar dan waargenomen alsof ze buiten jou om een eigen bestaan hadden. Binnenin je hebben ruimte en tijd een innerlijk equivalent dat hún ware natuur onthult, maar ook die van jou. Terwijl de ruimte het stille, oneindig diepe rijk is van niet-denken, is het innerlijke equivalent van de tijd: aanwezigheid, bewustzijn van het eeuwige NU. Onthoud dat er geen onderscheid is tussen die twee. Wanneer ruimte en tijd in je worden gerealiseerd als het Ongemanifesteerde (niet-denken en aanwezigheid) blijven de uiterlijke ruimte en tijd voor jou gewoon bestaan, maar ze worden minder belangrijk. Ook de wereld blijft bestaan, maar zij bindt je niet meer. Vandaar dat het uiteindelijke doel van de wereld niet in de wereld ligt, maar in het ontstijgen aan de wereld. Net zoals je je niet bewust zou zijn van de ruimte, als er in die ruimte geen dingen waren, is de wereld nodig om je bewust te worden van het Ongemanifesteerde. Misschien ken je de volgende boeddhistische uitspraak: ‘Als er geen illusie was, was er geen verlichting.’ Door de wereld en uiteindelijk door jou kan het Ongemanifesteerde zichzelf kennen. Jij bent hier opdat het goddelijke doel van het universum zich kan ontvouwen. Zo belangrijk ben je!

Jij bent het lichaam van God.
Neale Donald Walsch

Jij bent het lichaam van God.
Dit zijn woorden die God tegen me zij, rechtstreeks.
Jij bent het lichaam van God.
Wat betekent dit voor mij persoonlijk? Gemakkelijk. Het betekent precies wat het zegt. God heft zonder mij geen lichaam. Of, anders gezegd, zonder mij is God niemand (nobody).
In de serie boeken ‘een goed gesprek Met God’ zei God tegen me (en ik citeer hier letterlijk ! ): "denk eens na over kleinste cel in jouw lichaam. Denk je nu eens in dat je die onder de krachtigste microscoop bekijkt. Wat denk je dat je zal zien?"

Het antwoord is, een piepklein universum, dat heel erg lijkt op Universum dat zichzelf boven onze hoofden laat zien.
Toen ik daar over nadacht, zei ik tegen mezelf, "zou het niet ongelofelijk zijn als er op één van die partikeltjes, in één van die spiralende elementen waaruit de atomen en moleculen van mijn lichaam bestaan een hele wereld van levende wezens was, net als de onze, alleen in miniatuur?"
Toen dacht ik, mijn God, wat als ik zelf niets meer dan een partikel van een molecuul in het lichaam van het hoogste weZen ben?"
En God zei, (ik citeer weer), "Nou, dat mag dan wel niet precies wetenschappelijk kloppen, maar het komt aardig dicht in de buurt van in lekentaal beschrijven van wat echt zo is."
Nu stel ik mij God voor die op mij neerkijkt terwijl hij de woorden van de consecratie uitspreekt:
”Dit is mijn lichaam. Dit is mijn bloed. “
En ik denk bij mezelf, de mensheid zou een ritueel moeten hebben, een dagelijks ritueel dat ons toestaat om ons te her-inneren Wie Wij Werkelijk Zijn. En God zou zeggen, Doe dit in herinnering aan mij.

Neale Donald Walsch.

~*~*~*~

Toevoegingen aan de website per 1 november 2003:

1) Nada Kroniek nummer 8: De Engelstalige editie van Waarom zijn de wolken zo snel, vertaald door Mirjam Coumans.
2) Najaarsmeditatie Het nu van je dromen’, door Myriah Krista Walker.
3) Spirit of Oneness, door Benjamin van Doorn – met een nieuwe lay-out.
4) Yesterday on the shore of Lake of the Woods; een prachtig gedicht door Maripat Doyle Oberg
5) Ontmoeting, door K. Schneider
6) Kijk ook eens op de Inzichtenpagina en laat je verrassen
wealthschat.htm
7) Voorbij de sterren; door Grey Eagle
overigeartikelen/sterren.htm

~*~*~*~