Running Fox Papers

September 2003 ~ Keuzes maken

Citaat van de maand:

Ik houd van U. Weet U dat?

Ik houd van U. Weet U dat?
Ja. En ik houd van jou. Weet jij dat?
Ik begin het te beseffen. Ik begin het echt te beseffen.
Goed.

Neale Donald Walsch

~*~*~*~

Inhoud

Citaat van de Maand Neale Donald Walsch
Inleiding  
Voorbij de rivier Hans Brockhuis
Een blauwe vogel maakt een keuze Myriah Krista Walker

~*~*~*~

Inleiding

In verband met mijn ziekte – ik heb daar eerder over geschreven – was het mijn intentie om in september geen ‘papers’ te laten verschijnen. Desondanks doe ik dat toch, omdat ik mij realiseerde dat het verhaal: “Voorbij de rivier,” dat ik twee maanden geleden schreef, volledig aansluiting vindt bij de keuze die ik vijf weken geleden mocht maken: “Kom je Thuis, of wil je blijven?”

Bovendien realiseer ik me dat de ‘Beacons of Light’ van the ‘Group,’ zoals die kortgeleden door Steve Rother zijn verspreid in die zin aansluiting vindt, dat het door het uitdunnen van de sluiers, voor ons allen steeds eenvoudiger wordt om rechtstreeks in contact te treden met wat ik voor het gemak ‘de andere wereld’ wil noemen.

Bovendien wil ik een verhaal met je delen van de hand van Myriah Krista Walker: “Een blauwe vogel maakt een keuze,” dat ook al fantastisch bij dit onderwerp aansluit.

Daarom deze editie van “the Running Fox Papers,” waarvan ik hoop dat hij ook jou tot nadenken mag aanzetten.

Voor wat betreft de website is het gelukt om eindelijk de ‘achterstallige’ Running Fox Papers van maart van dit jaar op het web te zetten. De titel is: “Vogels’ verhalen,”

Verder zijn in de 8e Nadakroniek - Waarom gaan de wolken zo snel - enkele wijzigingen aangebracht.
Tenslotte heb ik deel 17 van de Nada Kronieken toegevoegd met als titel: “Iedere week reis ik…”

Espavo,

Hans

~*~*~*~

Voorbij de rivier
De Nada Kronieken, deel 21
© 2003 Hans Brockhuis


Je loopt door een bos. Soms is het warm; soms is het koud. Je bent op blote voeten, maar de grond is van tijd tot tijd ongelijk. Stenen liggen op je pad en zo nu en dan lijkt het spoor te zijn verdwenen. Toch zijn er ook tijden dat alles mooi en goed lijkt langs je pad; dan is het spoor bemost met hier en daar bloemen en je kunt de vogels hun wonderbaarlijke liederen horen zingen.

Je draagt een rugzak. Er zitten drie dingen in. Ten eerste is er voedsel, want het kan zijn dat je geen proviand zal kunnen vinden. Ten tweede zijn er laarzen om je voeten te beschermen wanneer de weg te glibberig wordt, of is overgroeid met doorns en bossages.

Ten derde, de zwaarste last die je meedraagt, is je verleden. Op sommige van de spullen uit het verleden in je rugzak kun je met tevredenheid terugkijken. Toch zijn er andere dingen die je met schaamte of zorg vervullen, of zelfs wanhoop, en je vindt het niet prettig je deze dingen te herinneren. Er zitten zelfs zaken vanuit het verleden in de zak die je vergeten lijkt te zijn. Misschien hebben zij al te zeer een indruk op je ziel achtergelaten, en daarom schijnen ze te zijn verborgen in de nevel van vergetelheid.

Toch zijn het de zwaarste lasten die één zijn geworden met je ziel. Het zijn herinneringen die komen en gaan en die je last bezorgen wanneer je ze het minste verwacht. Het zijn herinneringen waar je zo spoedig mogelijk afstand van wenst te doen. Wanneer deze herinneringen de kop opsteken, lijkt je pad te slingeren en omhoog en omlaag te gaan langs duistere hellingen, en je voelt je alsof je verloren bent en zonder enige ondersteuning. Je voelt je zo enorm alleen, dat je nauwelijks kunt ademhalen. Op dit punt van de weg lijkt het alsof de weg naar je einddoel voor altijd voor je is afgesneden.

Maar dat is niet het geval. Je bent nooit alleen. Je bent nooit alleen. Er zijn altijd diegenen om je heen die je willen helpen, je willen leiden en je een mogelijke uitweg tonen.

Dan, onverwacht, stuit je op een snel stromende rivier die je weg lijkt te blokkeren. Je kunt de bemoste oever aan de overzijde zien, en vele gekleurde bomen overladen met fruit. Er zijn dieren die daar rondlopen onder een milde zon en bomen die schaduw geven aan alle wezens die zich daar hebben verzameld.

Er is maar één vraag die bij je opkomt en dat is: hoe kom ik daar? De rivier is gezwollen en te diep en zij stroomt te snel om doorheen te waden. Je kijkt om je heen en vindt op de grond een lange brede tak van een boom die vlakbij staat. Een beetje verderop liggen een paar houten planken die iemand heeft achtergelaten en wat touw, maar verder is er geen nuttig gereedschap aanwezig.

Je gaat zitten op een klein heuveltje aan de oever en begint na te denken. Met de planken en het touw zou je een vlot kunnen maken, maar dat zou te klein zijn om je te dragen. Je zou de tak over de rivier kunnen leggen, maar met het gewicht van jou en je rugzak, zou ook die niet sterk genoeg zijn om je te ondersteunen.

Het wordt al snel duidelijk dat er keuzes dienen te worden gemaakt. De grote vraag heb je al beantwoord. Je moet en zal naar de andere kant komen. Je voelt dat dit van het grootste belang is. Hoe er te komen is een andere zaak.

Je vraagt je af hoe je je bundel lichter zou kunnen maken. De eerste keuze die je moet maken is: “Heb ik het voedsel dat ik heb meegebracht nog nodig?” En je antwoord is nee. De overvloed aan voedsel aan de overzijde maakt de drie overgebleven korsten brood voor jou nutteloos. Dus besluit je om een stuk in het water te gooien. Dat doe je en je ziet dat een vis het vangt en dan weet je dat deze hongerige vis gelukkig is met dit voedsel en er dankbaar voor is. Dan werp je het tweede stuk de lucht in, waar het wordt gevangen door een meeuw. Dan leg je het laatste stukje brood naast je op de grond, waar een groot aantal blije mieren het meeneemt.

Nu moet er een tweede keuze worden gemaakt. Wat te doen met de laarzen? De andere oever is bedekt met zachte bemoste aarde, dus ziet het ernaar uit dat je die niet meer nodig zult hebben. Je besluit de laarzen achter te laten voor de eerlijke vinder. Je weet dat je een goede keuze hebt gemaakt.

Tenslotte moet er een laatste grote keuze worden gemaakt. Je realiseert je dat je de andere kant slechts kan bereiken als je de last achter je laat van alles wat in je zak is verborgen; alle herinneringen uit het verleden waar je nog steeds last van hebt. Bovendien begrijp je dat je daar aan de overzijde geen profijt meer van zult hebben. Dat begrip geeft je een warm gevoel van binnen. Het is een gevoel van liefde – licht en bevrijding – vol van vrede en harmonie.

De volgende gedachte sluipt je geest binnen: “Ik zou een klein vlot kunnen maken om de knapzak op te zetten.” Dus maak je dit kleine vlot en als het klaar is, plaats je de rugzak erop. Je zegent het en bedankt alle acties van het verleden voor wat ze voor jou hebben betekend en je zegt ze dat je niet langer baat bij ze hebt. Je zendt het verleden weg op de golven en kijkt ze na, terwijl het vlot verder en verder wegdrijft, totdat het tenslotte is verdwenen in de ruimte.

Je voelt je buitengewoon licht, en vredevol. Je bent nog nooit zo rustig, zo sereen geweest. Je voelt je mooi omdat je weet dat alle lasten van het verleden je niet meer in de weg zullen zitten. Je dankt de schepper dat je zo gelukkig bent geweest om dit wondervolle verleden te mogen ondervinden. Je kunt je alles herinneren, maar toch hindert het je nu helemaal niet meer. In vreugde en blijdschap schreeuw je het uit omdat je nu zo vrij bent.

Nu is het tijd om werkelijk de rivier over te steken. Je legt de tak eroverheen en op dat moment lijken de wateren plotseling niet meer zo gezwollen. De golven vlakken af en de oppervlakte wordt glad. Je glimlacht als je je realiseert dat als je het maar zou proberen, je in staat zou zijn om over het water heen te lopen naar de andere kant van de rivier. Maar dan realiseer je je dat er nog steeds een beetje van de oude jij in je systeem is overgebleven en je besluit om via je zelfgemaakte brug over te steken.

Op het moment dat je de andere kant bereikt, zie je X, die zich haast om je te begroeten. Hij/zij omarmt je en zegt: “Welkom, welkom op deze oever.” Je kijkt om je heen en ziet vele mensen die zijn gekomen om je te begroeten. Veel van hen herken je ogenblikkelijk. Anderen komen je bekend voor maar hun namen schieten je even niet te binnen. Maar allemaal stralen ze liefde naar je uit en je voelt je vreugdevol en dankbaar.

Toch aarzel je. “Welk land is dit,?” vraag je. “Ben ik overgegaan? Is dit de hemel?” Omdat het hier zo anders aanvoelt dan alles wat je eerder hebt ervaren gedurende jouw leven, kan dit zeker niet de aarde zijn, waar alles zo veel zwaarder is en minder kleurrijk.

“Nee hoor,” antwoordt X.“ Dit is alleen maar een ander bestaansniveau, maar omdat jij zojuist jouw grote beslissing hebt genomen, ben je nu in staat om alles letterlijk in een ander daglicht te zien. Je bent nu beter in staat om het goede in andere mensen te herkennen. Je was gewend om naar de zogenaamde negatieve kant van de medaille te kijken, maar nu ben je meer onbevooroordeeld en kun je je leven op een meer onspannen manier leven dan voorheen.”

“Wij allemaal hier feliciteren jou dat je het voor jezelf mogelijk hebt gemaakt om deze stap te zetten. Je kunt trots op jezelf zijn voor het maken van deze grote beslissing. Natuurlijk was er gereedschap beschikbaar die je hielp om over te steken, maar dit gereedschap, en alle andere uitrusting die je gedurende je leven is aangereikt, was precies dat; gereedschap. Dat gereedschap is nutteloos zonder een bekwame hand om het te hanteren.”

“En nu, geliefde, vraag ik je om aan je nieuwe leven te beginnen. Groet alle mensen die hier verzameld zijn en zeg ze dat je hen van nu af aan op een andere wijze tegemoet zal treden. De weg van de plaats voorbij de rivier…”

~*~*~*~

Een Blauwe Vogel maakt een Keuze

© 2003 Myriah Krista Walker

Het was een mooie ochtend in Colorado, in de Rocky Mountains. Ik was druk doende om mijn woonhut schoon te maken toen ik buiten een vogel hoorde krijsen. In een flits zag ik mijn zilveren poes, Echo, die over het erf rende. Ik wist onmiddellijk dat zij de grote blauwe Vlaamse Gaai had gevangen die ik enkele ogenblikken eerder voorbij mijn raam had zien vliegen.

Ik stormde de deur uit en ontdekte dat mijn vermoeden juist was. Vlug sloot ik het kattenluikje dat ik normaal openhoud, zodat zij naar believen kan komen en gaan. Nu belette ik haar om haar prooi mee in huis te nemen. Vervolgens ving ik haar vlak bij de voordeur. Zij hield de vogel stevig vast die, nog levend, stevig in haar kaken verankerd zat. De vogel keek wild en angstig om zich heen.

Ik wist dat ik Echo’s kaken niet uiteen kon trekken. Ik had al eerder kennis gemaakt met de scherpte en de kracht van haar tanden en ik wilde mijn vingers niet nog eens in haar bek steken. Normaal gesproken maak je een dergelijke vergissing slechts éénmaal in je leven en ik had die zomer al een dergelijke ervaring gehad.

Ik sprak zonder daarbij na te denken. “Ik vraag aan de Hand van God om Deze uit haar kaken te bevrijden”, zei ik hardop en met aandrang, ondertussen de poes stevig omklemmend. Ik had – hoe dan ook – hulp nodig om de vogel te kunnen ontzetten. En zo geschiedde. Verbaasd merkte ik dat Echo voor een ogenblik haar kaken losmaakt, en in die fractie van een seconde bevrijdde de vogel zichzelf.

Ik pakte mijn huisdier op en liet haar zonder veel plichtplegingen in de cabine los.De vogel leefde, maar was in shock. Ik vond een plek om in het gras te zitten en hield het warme blauwe vogellijf voorzichtig in mijn handen. Ik visualiseerde mijzelf als had ik een engelachtige structuur, waar de vogel mee om zou kunnen gaan. Ik vroeg telepathisch aan de ‘andere zijde’ om mijzelf aan de vogel te vertonen in een gedaante die haar niet bang zou maken.

Ik wilde de vogel helen, maar het laatste wat ik wilde was het dier nog banger maken dan het nu al was.De vogel keek mij recht in de ogen, het hartje bonkte, maar er was geen angst meer! Helemaal niets! Ik voelde een heel duidelijk begrip van de vogel. Dit ‘weten’ vertelde me dat het dier voelde dat het zich in de ‘tussenin’ staat tussen leven en dood bevond. Het kon nu kiezen tussen leven en dood en was zich bewust van die macht, net zoals ik, want als een handoplegger wist ik dat de energie van de Hemelse Liefde in staat is om de vogel te genezen, ALS HET ERVOOR KOOS OM TE WORDEN GENEZEN.

Aldus vertelden de vogel en ik elkaar over deze dingen en dat op een heel stille wijze, de manier waarop vogels en mensen met elkaar spreken, door beeld en gedachte. Zo mooi was Deze, koningsblauw en zwart, met een hoge kerf van korte zwarte veren. Ik wist niet of het mannelijk was of vrouwelijk, maar dat was ook niet belangrijk.

Voorzichtig hield ik het dier vast, trachtend niet teveel warmte en zweet en olie van mijn handen op zijn veren terecht te laten komen. Terwijl ik het voorzichtig ronddraaide, zoekend naar wonden, volgden de ogen en de kop me als was het een magneet. Ik voelde het bewustzijn van de ziel en voor een moment hoorde ik de gedachten van het dier. Ik had verwacht op dit moment vrees te voelen in dit ‘tussenin’ moment en was verbaasd dat dat er totaal niet was.

De vogel realiseerde zich dat er helemaal niets te vrezen was en ik voelde het dier rustig worden in mijn handen. Het verwonderde mij dat vogels zulke ideeën konden hebben.De gedachte kwam in me op dat er ook mensen waren op deze planeet die het Hier en Nu wensten te verlaten.

Juist die ochtend had ik gehoord van een vriendin dat zij de vorige nacht had geprobeerd om zelfmoord te plegen, maar ze was van gedachten veranderd en had gekozen voor het leven. De vogel in mijn handen representeerde de keuzemogelijkheid waarmee wij allemaal zo vrijelijk zijn gezegend.Daar zaten we dan, verscheidene lange stille momenten, alleen maar naar elkaar kijkend met de puurste liefde en met open Harten. Er was geen andere agenda dan eenvoudigweg elkaars essentie te delen. Mijn enige intentie was een bron van Liefde en Licht te ZIJN.

Tegen die tijd was de vogel gewend geraakt aan mijn aanwezigheid en kon ik het dier meer gedetailleerd inspecteren. Zachtjes zijn veren bewegend, vond ik een kleine speldenprik in haar borst. Het lichaam bleef bevroren en als in shock, zoals dat met vogels gebeurt, maar toch volgde zijn kleine kop al mijn bewegingen. Zo fragiel is hun natuur, dat louter wanneer een emotionele moeilijkheid zich voordoet, hun lichamen in shock geraken.

In deze staat bevinden zij zich op de rand van de sluiers, tussen leven en dood en is grote zorg geboden. Omdat ik een katteneigenaar ben, met vele vogels op het erf, heb ik in de loop der tijden vele gevleugelde vrienden geholpen de keuze te maken tussen blijven en vertrekken. Maar het is altijd hùn keuze, niet de mijne. Terwijl ik daar zat, met de blauwe vogel, herinnerde ik mij zo een geval.

Vorige zomer vond ik een zwaluwenjong op de weg langs de rivier. Het was uit zijn nest gevallen. Sommige zwaluwen bouwen hun nest aan de onderkant van een klif en er bevindt zich een mooie overhangende rots aan de kant van de weg. Soms echter, worden de jongen te zwaar voor het nest voordat ze kunnen vliegen en vallen dan naar hun dood. Het komt dan voor dat ze niet ogenblikkelijk sterven en het geval was dat ik op een dag, toen ik een wandeling maakte zo’n kleintje op de grond vond, nog altijd levend.

Ik ging op de grond zitten en wiegde het diertje in mijn hand. Ik voelde dat de hartenklop rustiger werd toen ik het de energie van vrede en zachtheid gaf. Ik visualiseerde een deken van Tedere Liefde en Licht en omhulde de tere gestalte daarmee, simpelweg totdat het diertje zachtjes zijn ogen sloot en ik voelde dat de ziel overging.Al deze gedachten ving de blauwe vogel op als uit een bibliotheekboek, want ik had mijn Geest toegestaan door mij te spreken en die vertelde de vogel: “vraag alles wat je nodig hebt en alles wat je Wenst is hier voor jou.” Precies zoals ik had willen leren van de vogel, zo leerde de vogel van mij.

Nu begreep het dat ik een heler was, want het keek in mijn Denkgeest en zag mijn kracht en mijn gaven. En de vogel ‘zag’ de beelden van de andere vogels die ik had geholpen te blijven of juist over te gaan.Ik legde mijn linkerhand onder zijn borst en ik voelde een zachte helingswarmte ontstaan vanuit mijn vlees naar en in de vogel. Visualiserend, richtte ik een smalle lichtstraal naar de speldenprik op zijn borst.

Met vogels is dit heel delicaat werk. Met mensen of grotere dieren, kan ik een grotere hoeveelheid helend licht sturen, maar vogels zijn heel gevoelig en fragiel. Net een draadbreedte licht was alles dat nodig was om te weven en op de wond te richten. Er was een druppel bloed, maar het was geen dodelijke wond, ALS DE VOGEL DAT VERKOOS.

Dit helende licht kan ook worden gebruikt door de ontvanger om heen te gaan en om de Aarde te verlaten. Op dit moment was ik nog steeds niet zeker of de vogel wilde blijven of vertrekken. Ik ging door met het weven van Liefde en Licht rond het lichaampje en in de wond, totdat ik merkte dat het diertje alles had ontvangen waar het mee kon omgaan. Met het doen van helingswerk is er altijd een innerlijk weten wanneer de patiënt genoeg heeft gekregen.Langzamerhand werden de kolibries op het erf nieuwsgierig over deze mens-vogel connectie.

Ze voerden verscheidene lage passages uit over ons terwijl we daar in het gras zaten. Sommigen van deze kolibries hadden ook ervaring met mijn helende handen. Jaar na jaar, als zij in de zomer terugkeren, verdiept onze vriendschap zich. Tegenwoordig zijn deze kolibries vriendelijk en landen dikwijls vlak naast me, volledig zonder angst. Vandaag, terwijl zij overvlogen, wist ik dat zij zeer waarschijnlijk hun ondersteuning aan de gaai wilden overbrengen.We gingen door met onze conversatie in stille gevoelige tonen, tedere golven van Licht zendend en ontvangend vanuit onze zielenharten.

De pootjes van de vogel waren nog stijf en hadden zich gesloten rond de steel van een lange grashalm. Ik kon ze niet open krijgen. Langzaam, na ca. 10 minuten, lukte het me om het dier in een zittende houding in mijn hand te krijgen. Zich stevig vasthoudend aan de grashalm, gaf het de indruk alsof het op een tak zat. De enige beweging van de vogel kwam van het kopje, hoewel het lichaam voor het overige goed leek te werken. Het was de schok van de situatie die zijn lichaam bevroren hield.

Ik hoopte vurig dat de vogel in staat zou zijn om er bovenop te komen.Nu liet ik mijn helersogen dieper scannen en begon ik te kijken in het hart van de vogel, waar ik de Geliefde Ene vond, die Tedere Aanwezigheid die binnenin alle wezens aanwezig is, de essentie die eeuwigdurend is en tijdloos. Ik aanschouwde de Aanwezigheid van de innerlijke Geliefde en Ik aanschouwde pure Liefde die naar mij terugkeek. Het waren de energie en de aanwezigheid van Liefde en Licht, de ziel van de Geliefde, zo helder en trouw, zo onloochenbaar werkelijk en teer.

Ik voelde dat deze ziel me Liefde terugzond! Al het andere verdween voor een moment, anders dan onze harten en de Liefde die we zagen in elkanders ogen. Het was een prachtig moment toen we op die manier Eén werden. Hoewel één van ons was gevormd uit vlees en huid en de andere uit vlees en veren, was er in dat ogenblik van het delen van elkaars zielenliefde hoegenaamd geen verschil meer. Met tedere vingers streelde ik het dier en met mijn gedachten het begrip van zijn innerlijke Geliefde. Eindelijk richtte de vogel zich een beetje op en was ik in staat om het diertje meer rechtop in mijn handen te houden.

Opeens flitste er Liefde vanuit zijn ogen, genoeg om aan mijn eigen ogen een traan te ontlokken en plotseling sprong de vogel uit mijn handen en vloog weg! Met kracht en doelgerichtheid landde het in een nabije jeneverbes. Instinctief liep ik de vogel na, daarbij met mijn helersogen naar binnen gaand om de wond na te trekken. Ik voelde dat de vogel complete en totale genezing had ondergaan en dat het allemaal goed zou komen.

Ik zond nogmaals een visuele golf van tedere Liefde naar de vogel en een golf van Liefde werd naar mij geretourneerd terwijl het diertje schreeuwde en opvloog. Ik had daarmee betaling ontvangen voor mijn diensten en de vogel was nu zo vrij als een vogel vrij kan zijn, voor altijd.

En zo is het.