|
|
||||||||||
| Klik hier voor de printbare versie | ||||||||||
|
Running Fox Papers September 2002 "De Essentie van het Leven is Liefde" Deze uitspraak, is mij enige tijd geleden vanuit de andere wereld aangereikt. In zijn eenvoud doet het je beseffen dat je, wanneer je liefde in het dagelijkse leven integreert, samen met anderen op weg bent naar onze bestemming. Hier volgt wat nog meer werd gezegd: "Liefde is de essentie van alles waar het in het leven om draait. Liefde voor Jezelf, Liefde voor je familie, Liefde voor anderen, Liefde voor alles wat leeft. Dat is het begin van de weg naar de Goddelijke Essentie, waarnaar wij allemaal onderweg zijn. Leef je leven zoals het komt, maar hou steeds de Weg voor ogen, de Liefde, het Leven, de Kracht en de Eerlijkheid." "Vandaag is een dag, schijnbaar als alle andere, maar toch een dag die je door deze woorden kan doen beseffen dat Liefde is het Alfa en Omega is van het leven. De Liefde voor mens en dier, de Liefde voor hen die zich in het andere leven bevinden. De Liefde voor degenen die je voorgaan naar deze 'andere' sferen. God/Godin/Bron is Liefde, Goed en Zachtmoedig." "Wij aan deze kant van de sluiers geven Jou Liefde en verzoeken je deze Liefde door middel van je uitstraling door te geven aan allen die je op je pad zult tegenkomen."
~*~*~*~ Inhoud
~*~*~*~ De Nada Kronieken,
deel 11 Mijn naam is Vodelm. Ik ben geboren op een dunbevolkt eiland op de planeet Amadis. Vrijwel het enige wat hier te beleven valt, is landbouw. Onze woonplaats bestaat dan ook uit weinig huizen en veel graanoverslagbedrijven. Het leven is saai en je moet hier voortdurend opletten op de graancontainers en de overslag van graan in en uit de silo's. Transport naar de grote steden gebeurt ondergronds. Mijn jeugd is een hunkering naar het weinige natuurschoon dat hier is overgebleven. De enige plaats om tot rust te komen, is een klein bos dat bewaard is gebleven en waar de bewoners hun ontspanning kunnen vinden. Het is fascinerend om tegen de avond de schijnbare doodsstrijd te aanschouwen van onze rode zon, Moira, die immer talmend achter de verre, verre horizon pleegt te verdwijnen. De eerste keer dat ik naar het vasteland trek, is als ik word ingeschreven aan de universiteit van de hoofdstad van het Zuidelijke Continent. Ik woon de voorgeschreven negen jaren op de campus en studeer alles wat nuttig is voor jonge mensen van Amadis. Ik ben 27 jaar oud als ik afstudeer en de deken me uitzendt voor mijn eerste levensmissie. Tot mijn vreugde word ik uitgekozen om naar de legendarische Honingvlakte te reizen, het beroemde hoogland met al zijn mysteriën, waarover wij studenten nooit uitgepraat raakten. Hier moet iets te vinden zijn om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen. Hier moet de vervulling van mijn dromen, mijn verlangens, en mijn immer aanwezige streven te vinden zijn. Zoiets groots, zoiets machtigs, zoiets wat zo zeer tot de verbeelding spreekt! Als ik vertrek schijnt de zon en omdat het voorjaar is ziet de natuur er uit of ze zwanger is van het ontluikende groen. Die eerste dagen verloopt de tocht voorspoedig. De heuvels zijn niet hoog en mijn bagage is stevig verstouwd op mijn zwever. Van tijd tot tijd kom ik andere reizigers tegen en maak een praatje en op de pleisterplaatsen gebruik ik de maaltijd en laaf ik me aan de mede, die me energie geeft voor mijn tocht. Deze reis dient twee doelen. Op de eerste plaats ben ik op weg naar de Honingvlakte, om te werken aan de opdracht van de decaan. Vervolgens ben ik op zoek naar iets wat zich van binnen manifesteert. De zoektocht naar innerlijke vrede. Waarom wordt mij in mijn dromen zo vaak negativiteit getoond, terwijl mijn hele leven vervuld is van het zoeken naar vrede, naar harmonie, naar de vervulling van de waarden tussen de mensen? Is het om mij alert te maken voor het gevaar? Niet zozeer op onze eigen planeet, maar wel elders, waarover wij tijdens onze colleges hebben horen vertellen? Met name de Blauwe Planeet; één van de bewoonde planeten van een nabije gele ster, Sol, schijnt vervuld te zijn van donkerheid die zo mogelijk getransformeerd dient te worden naar verdraagzaamheid, liefde en vrede. Economische en religieuze belangen tieren hier welig en zijn omgekeerd evenredig aan deze Liefde. Het is een situatie om bij te huiveren maar het is de realiteit en dat is beangstigend. Twee dagen later ontmoet ik Guidus die ook op reis is naar de Honingvlakte en we besluiten om samen verder te trekken. Deze jonge gezel is wachter bij één der honingontvangststations en weet alles over ons reisdoel. Hij vertelt over de enorme bijenpopulatie, die zich koestert in Moira, de zon, en die zich voedt met nectar van de enorme bloemen- en heidevelden die zich hoog op de vlakte bevinden. De honing wordt gewonnen en wordt gebruikt als basisproduct voor overheerlijke gerechten en vele andere zaken. Op het noordelijke continent is iedereen er stapelgek op en er worden enorme hoeveelheden van geconsumeerd. Ook de mede wordt daar geproduceerd en geëxporteerd. De vlakte is immens groot, de bijenpopulatie ook en daarom zal er altijd honing in overvloed zijn. We passeren rivieren, heuvels, bossen, nederzettingen en weldra is de dag ten einde. De lucht is fantastisch. Onze rode ster betovert alles met een scharlaken gloed. De wereld is gebaad in een rozerood schemerlicht en de schaduwen worden lang en de omgeving ziet er uit alsof het is doordrenkt en in afwachting is van de nacht, die weldra zal neerdalen op dit prachtige heuvelachtige landschap. Negen dagen later arriveren we in Tur, de hoofdstad. We zoeken een slaapplaats in een logement en gaan vroeg naar bed want morgen moeten we provisies kopen voor het laatste deel van onze trektocht. Die dag is het weer prachtig. Moira staat met haar koperen glans uitbundig te stralen en de hoofdkleuren die ons kamertje binnenstromen zijn robijnrood, oranje, roze en wit, in allerlei schakeringen, die van ons eenvoudige onderkomen een lustoord maken. Na twaalf dagen staan we aan de voet van de Honingvlakte, onderaan de bijna twee kilometer hoge helling. Vanuit de verte zien we een indrukwekkend schouwspel! Deze helling met zijn stijgingspercentage van tussen de vijftig en zestig procent kan al twee dagen tevoren als een grauwe schaduw van horizon tot horizon worden waargenomen. Allengs breidt die zich uit en tenslotte lijkt het boven je uit te torenen als een muur, die in het begin het gevoel geeft boven op je te willen vallen. Wanneer je dat eerste gevoel kwijt bent, voel je de immense energieën die hier heersen en lijkt het alsof je op de wind wordt meegevoerd, omhoog, omhoog, alsof het helemaal geen inspanning kost om daar te komen. Omdat de Honingvlakte boomloos is en er nauwelijks neerslag valt, zijn er geen rivieren. De daar groeiende gewassen voeden zich met de dauw van de vroege ochtend. De ruwe helling is hier en daar voorzien van wat struiken, maar dat is alles. Tegenwoordig hebben we onze zwevers die ons omhoog brengen. De Ouden liepen omhoog. Maar op een plaats als deze, waar magnetische en spirituele krachten werken, is zelfs dat van weinig belang. Eénmaal tijdens mijn opleiding heb ik de tocht te voet gemaakt. In slechts enkele uren ben je boven. Wanneer je daar bent, strekt de vlakte zich voor je uit. Het is alsof de horizon is verdwenen. De velden zijn bezaaid met bloemen en heidevelden in alle mogelijke kleuren en varianten. Het is hier, tussen de zoemende bijen, dat ik de stralende vrouw ontmoet die mij vertelt over de missie waarmee ik spoedig belast zal worden. Ik ga liggen in de schaduw van een bosje salie. De bijen zoemen en op verschillende plaatsen kan ik de bijenheuvels zien waar de volken hun nectar verzamelen en waar de koninginnen worden gefokt en de darren zorgen voor de opslag. Op de Honingvlakte van bijna 12.000 km 2 staat geen enkel gebouw. De vlakte is voor de bijen. De imkers worden dagelijks ingevlogen, doen hun werk met instemming van de bijen en keren 's-avonds terug. Zo is deze hoogvlakte nog steeds vervuld met harmonie die je voelt vibreren. Zo word je verzadigd met de warmte, liefde en vrede, van dit schijnbaar oneindige land. Bijna val ik in slaap, maar plots hoor ik een stem in mijn hoofd. Dat is niet al te ongewoon, omdat ons ras gedeeltelijk telepathisch is. Toch heeft deze stem een heel speciaal timbre en hoedanigheid. Ineens ben ik klaarwakker. "Goedendag Vodelm", zegt een welluidende altstem. "Mijn naam is Nada en hoewel ik weet dat dit woord in jouw taal 'leegheid' betekent, verzeker ik je dat ik hier niet met lege handen zal vertrekken. Spoedig zul je worden overgeplaatst naar de planeet die door hun bewoners Aarde wordt genoemd. Je zult daar ontdekken dat die wereld waarachtig op een andere manier is georganiseerd dan jouw eigen planeet, in die zin dat het is verdeeld in een groot aantal staten, provincies, lokale gemeenschappen en zelfs stammen. Jij zult deel van die gemeenschap uitmaken, Vodelm, en op die manier zul je de kwaliteit van het leven op aarde ondergaan en begrijpen. Deze mensen moeten leven met andere keuzes dan jullie. En daarom is het duidelijk dat zij zich op een andere manier ontwikkelen dan wat jullie gewend zijn." "Deze mensen zijn niet beter of slechter dan jullie. Deze mensen zijn verschillend, ook al door de afwijkende omstandigheden waarmee zij hebben te leven. Je zult leren dat er, zelfs op aarde, een groot aantal zielen leven die het licht in zich dragen, maar zij hebben advies nodig zodat zij in staat zullen zijn om de duistere krachten te beïnvloeden zodat het voor hen mogelijk wordt om hun nieuwe wereld te creëren." "Jij zult bewustwording, spiritualiteit, hoop en liefde moeten verspreiden, Vodelm. Tenslotte zul je moeten trachten om, door middel van psychologische beïnvloeding - zonder je daarbij in te mengen in de aan hen door God gegeven vrije wil - de loop van hun politiek te wijzigen zodat het voor hen mogelijk wordt om opnieuw in harmonie met elkaar samen te leven. En dat is mijn gift voor jou Vodelm, de mogelijkheid om precies dát te doen." Het was een goede
dag toen ik, samen met een groot aantal anderen aanmonsterde op het
sterrenschip Hoop, en naar de Blauwe Planeet reisde. Wat daar gebeurde
is weer een heel ander verhaal. ~*~*~*~ Mondiale
Liefde Het was juli. Warm. Een weldadige warmte die de botten verwarmde en me actief hield rondom mijn cabine in Colorado. Niet heet genoeg om te transpireren, nog niet, maar je kon het voelen aankomen op de winden. Maar op dit moment was ik het moe om op eieren te lopen om vooral maar niet op de mieren te trappen die een invasie leken te hebben georganiseerd, zodat ik elke ochtend het hele huis schoon moest maken. Ze waren te gek en grondig. De katten hielpen ook niet echt mee, noch schenen zij zich iets van de indringers aan te trekken. Echo en Solstice lieten altijd resten van hun bonte en gevederde prooien achter, ende mieren waren er eenvoudig om de rommel op te ruimen. Was dat wel zo? Terugblikken is altijd makkelijker dan vooruitkijken. Als ik nu omzie naar die episode vraag ik me af of het misschien niet de katten waren die het Mieren Volk mijn huis in hadden gelokt om een liefdevol verhaal over te brengen. Eén die eens te meer en voor altijd mijn begrip zou veranderen van Wereldomvattende Liefde ten aanzien van mijn weg op deze Aarde. "Okay"!, zei ik hardop. "Ik heb het gehad om steeds maar weer jullie kleine lijven op te vegenen om over jullie heen te stappen. "Waar gaat dit over?" Ik had net besloten dat het misschien wel tijd zou zijn om in gesprek te geraken met deze ongenode bezoekers. Ik vroeg me wel af hoe het mogelijk was dat ik niet eerder op dat idee was gekomen. Ik ging op het tapijt zitten in de ruimte naast de keuken die als woonkamer dienst doet. Ik sloot mijn ogen en begon te ademen en me te openen binnen Mijn Gouden Kern Zelf. Die innerlijke plek waar ik altijd begin als ik met andere wezens wil communiceren. Het is altijd leuker om met iemand anders mee te reizen, en de Ander was er klaar voor en wachtte me op, want onmiddellijk voelde ik dat ik werd omringd door een gouden energie cocon, roodgetint, en ik werd Ik terwijl ik het Bewustzijn van het Hogere Zelf betrad. Naast Me zat een Groot enGlorieus we-Zen. De Mieren Koning. Oh, Zijn Aanwezigheid was Ontzagwekkend! Een Grootse Liefde kwam voort vanuit Zijn we-Zen. De top van Zijn Magnifieke Hoofd was gelijk aan die van Mij en Hij droeg een soort wonderbaarlijke cape. Hij raakte Mijn arm aan, en samen met Hem hoorde Ik het kloppen vanMijn Hart. Mijn Ziele-Hart, Boem-boem… boem-boem… steeds dieper en luider. Ik werd verliefd in Mij en bereisde de Kern van Mijn we-Zen. Elegant stortte Ik mij omlaag langs diepe wortelen die naar de Centrale Kern van de Moeder Aarde reikten. De muren van deze grot bonsden met dezelfde klop als die van Mijn Hart. Fluweel en goud, wiegde de hartslag van de Moeder Aarde Me… troostte Me… het Paradijs binnen in de Moeder was niet anders dan het Paradijs in Mij… …en toen bevond ik mij in een tunnel, bij de top van de Aarde. De lichamen van dode mieren lagen verspreid en verkoold op Mijn pad als dode as. Ik rende door de tunnel naar boven naar het dagLicht alsof ik een witte veder was in de wind. Een innerlijk weten vertelde Me dat ik me boven Australie bevond, en ik zag uitgestrekte landen verkoold, kilometers en kilometers van verkoold land. Oh, om dit verlies te moeten voelen! Om de Gedaantewisselingen van Natuur te moeten voelen! En ik zag eerst, dan voelde ik, de Essentie van de vele Broeders en Zusters Mieren die niet langer de oude sporen van dit land konden bereizen. Hun zielen zweefden rond de zandkorrels over heel dit verbrande land. Het een of andere grote vuur was de brenger van dit ochtendgloren, en verwierp met een geweldige gebaar Leven tot as. Toen fluisterde Moeder Aarde tot mij: "kijk aandachtig naar de zandkorrels". En Ik keek, en ik aanschouwde de moleculen van de Oude Aarde ingekapseld in elk molecuul en partikel vande Aarde. Hun tekst lag daar nu druipend in ongehoorde vormen. Er was er geen Een meer omhet Oude Verhaal te presenteren op het ritme van zachte voeten. Een weten vervulde Me dat het Mierenvolk deze kennis levend hield en het met Hun kleine Voeten steeds weer doorgaf. Generatie op generatie. Zonder ophouden. Onvermoeid. En Ik werd gewaar dat velen die daarbij verloren gingen honderden jaren oud waren geweest. Was ik mij er ooit van bewust geweest dat Mieren zo lang konden leven? Het was Verdriet
dat Ik toen voelde, vanuit de nabije aanwezigheid van het Mieren Volk
in enrond mijn cabine. Zij Treurden om het verlies van zo velen. Ik
werd vervuld met dit gedeelde Verdriet, en We bewaarden deze Grondtoon
lange tijd. Er waren geen woorden. Er zouden nimmer woorden kunnen zijn
voor deze Eenheid. Over-Al rond de aardbol voelde Ik deze Eenheid. Het ritme van hun voeten droeg dit moment van Eenheid door de lucht, golvend in de oceanen. Weerkaatsend. Naar buiten toe rimpelend. Iedere Mier hoorde het, was er Eén mee. Het was een verbluffende ervaring om Getuige te Zijn van deze heilige vorm van communicatie. We talmden lang in de Stilte en de Kracht van de Ene. Vele momenten vervlogen, maar er was geen begrip van tijd. Deze Eenheid die ik voelde werd vergroot door de gebruikelijke Grondtoon van de Liefde in Onze Harten. We werden de samengestelde energie van Dankbaarheid, cirkelend rond de wereld, de Aarde zegenend in Stil Gebed. En ik Aanschouwde een gouden gloed die oprees vanuit de Geliefde Moeder Aarde, vanwege Ons Gebed. DIT is wat het Mieren Volk doet voor de Aarde. Eenvoudig omdat Zij Liefhebben, en omdat Zij Kunnen. Dankbaarheid en
Tederheid vervulde Me toen. Mijn Hart vulde zich ermee, en het uitte
Dankbaarheid naar het Mieren Volk over heel de wereld voor Hun altijddurende
voortgang op de Aarde, daarbij de kennis van de Ouden levend houdend
met Hun kleine Voeten. Ik ontving nual beelden van Hen die van plan
waren per boot te gaan of per benenwagen, hoe dan ook, om het werk in
Australië over te nemen. Maar nu begon mijn Bewustzijn terug te
keren naar de cabine, en mijn Gewaarwording bracht mij langzaam terug
naar mijn huiskamer. Die dag verlieten
de mieren mijn huis, en keerden terug naar hun dagelijkse bezigheden
op hun stukje Aarde buiten. Zij waren Dankbaar dat zij Hun Verdriet
hadden kunnen loslaten, en een rustig en teder weten bleef voor altijd
bij ons, en zal dat al-tijd ZIJN. Zij droegen kennis Boem-boem… de Mieren Bidden… Luister Je? ~*~*~*~ Wijzen
van de Hopi Natie delen deze Gedachten... Het is tijd om
je Waarheid te spreken. Er is een rivier
die nu erg snel stroomt. Weet dat de rivier
zijn bestemming heeft. Zie wie daar is
om samen met jou te gedenken. De tijd van de
eenzame wolf is voorbij. Komt allen tezamen! ~*~*~*~ Moge
er vandaag innerlijke vrede zijn… Auteur onbekend ~*~*~*~ |
