Running Fox
 
  R U N N I N G F O X P A P E R S
 
     
  september 2015 - 'Of olden times and new'  
     
  15e jaargang nummer 103  
   

 

sunset

Quotation of the month

'Günter Kunert'

 

 

----- Overal waarheen we reizen, zoeken we waarover we droomden, maar altijd vinden we alleen onszelf.

 

Michelangel

Introductie

 

Hans Brockhuis

Deze nieuwsbrief heeft als titel meegekregen: Of olden times and new. Wat mij betreft een prachtige Engelse uitdrukking om aan te geven dat alles wat eens was, ooit zal weerkeren. Deze nieuwsbrief presenteert verhalen uit een ver of minder ver verleden waaruit eens te meer blijkt dat er ook heden ten dage niets nieuws onder de zon is. Zoals altijd wenst Running Fox jou veel herkenbare momenten toe.

Het is niet altijd gemakkelijk om je rekenschap te geven van wie je werkelijk bent. Tijdens zulke momenten worstel je met de invloed van alles wat er om je heen gebeurt, op jouw eigen identiteit. De wereld in chaos; geduvel op je werk; politieke beslissingen die niet de jouwe zijn; de thuissituatie. Ga er maar aanstaan om je kalmte te bewaren en om uit te vinden wie je werkelijk bent en met welk doel je hier bent gekomen om je leven te leven.

Running Fox, in de persoon van Martin Pleiades, presenteert hieronder de eerste aflevering van een vijftal verhalen onder bovenstaande algemene titel: Terug naar Lemurië. Martin nodigt ons uit, in de van hem inmiddels bekende mystieke stijl, mee te gaan met een zekere John McFadden, een man die desperaat op zoek is naar zijn ware identiteit.

Volg de vijf episodes die in evenzoveel maanden op Running Fox zullen verschijnen en maak kennis met de manier waarop de afstammelingen van het volk van Lemurië, de Annunaki, in staat blijken om John weer terug op het pad te krijgen vanwaar de man was afgedwaald. Het kan haast niet anders of jij, lezer, zult dingen herkennen die ook in jouw leven voorkomen of ooit voorgevallen zijn.

Unicorn

Terug naar Lemurië; deel 1:

De Eenhoorn

Martin Pleiades

 

-‘t Het nog nooit, nog nooit zo donker west, of ’t wer altied wel weer licht... –

Dit zegt de titel van een legendarisch lied van een hooggewaardeerd zanger, Ede Staal. Een man uit Groningen. Helaas is hij niet meer in ons midden.

Het zijn wijze woorden die ik vanwege de oprechtheid die zij bezitten altijd heb gekoesterd. De zon zal nooit stoppen te schijnen, ook niet op die momenten dat hij onzichtbaar is. Zoals we allen weten, zal het daglicht steeds weer worden afgewisseld door de zilveren gloed van de Maan. Zonder het aanzicht van de duisternis, zal het licht geen betekenis hebben, absoluut niet.

Het donkere kan worden afgewezen, wat een begrijpelijke, maar vaak gemaakte fout is. Wat als het donker, misschien slechts voor een dag, als een oudere broer of zus zou handelen. Of zelfs als een oudere ziel; in staat en absoluut niet bang, om je met jezelf te confronteren. Sterker nog, wat als het donker misschien slechts voor een kort moment, zou fungeren als een betrouwbare spiegel? Zou het je perceptie van de duisternis wellicht kunnen transformeren?

Terugblik

Een terugblik in het verleden

 

Ginie Abbring Hingst

 

Een terugblik in het verleden
Doet soms heel veel pijn
Zonder dat ik het wil
Beginnen Tranen te stromen

Dan, plots, de transformatie
Na het verdriet komt er verlichting
Het Hart voelt ruimer en lichter
Het maakt me vederlicht...

Herboren voel ik mij:

Mijn ogen lachen en stralen
Vanbinnen ontstaat er vreugde en blijheid

Een gevoel van:
Hartverwarmend
       Hartversterkend
Het schenkt mij: 
               Liefde en 
                       Harmonie.

 

Imertnebes

De priesteres Imertnebes

Hans Brockhuis

Na een tijdje merkte ze dat zij de beperkingen van het Aardse bestaan volkomen had afgelegd. Er kwam een andere vogel naast haar vliegen. Nog een en nog een. Even later kwam er een groepje vogels vanuit een andere richting aanvliegen en gezamenlijk vlogen ze verder. Steeds meer vogels sloten zich aan en de hele vlucht streek tenslotte neer op de groene weiden van een immense oase.

Ze merkte dat ze, net als alle anderen, toch geen vogel was. Iedereen droeg een eenvoudig linnen gewaad. Bovenaan een heuvel verschenen nog meer in witte gewaden gehulde mensen. Eén van hen was haar overleden moeder, of was het Renenwetet? Ze rende op haar af en de twee vrouwen vlogen elkaar schreiend in de armen. Welkom, lieve Nibi, welkom thuis. Je reis is ten einde. Kom met me mee naar mijn woning….

Wassermühle

De oude watermolen

 

Mara Oldenburg

 

Enkele jaren geleden, na een moeilijke periode in mijn leven, reisde ik in mijn eentje af naar de wintersport in Oostenrijk. Ik had een kamer gehuurd in het Familienhotel zur alten Mühle in Reichenfels, een klein plaatsje, diep in Karinthië. Maar van wintersport is het toen niet gekomen. Ik zal je vertellen waarom.

Het is een eind rijden naar Karinthië, zo’n 1100 kilometer, maar welgemoed toog ik via de Duitse Autobahnen, op weg naar nieuwe avonturen. En ik kan je verzekeren dat het avontuur dat ik beleefde meer dan waard is om verteld te worden.

Op een gegeven moment had ik het helemaal gehad en stopte, in de buurt van Salzburg, op een pleisterplaats langs de Tauernautobahn, om mijn benen te strekken. Er liep een smal pad de bergen in en ik besloot het te volgen om zo mijn verkrampte lichaam een mogelijkheid te geven zich te herstellen. Even later was ik uit het gezicht van de voortsnellende auto’s en bevond me aan de oever van een smal riviertje, temidden van de naaldbomen.

Old tree

The cavity of an old tree

 

Martin Pleiades

Heel lang geleden in een vergeten Universum, was er eens een klein meisje in een paradijselijke tuin. Ze zat tegenover een indrukwekkend standbeeld die een Godin uitbeeldde dat de meesten van ons zouden herkennen als Pallas Athene. Als ze weer eens in een treurige stemming verkeerde bracht ze altijd een bezoekje aan deze plaats, gewoon om haar tranen de vrije loop te laten. Deze keer was daarop geen uitzondering. Ze hield haar ogen gesloten tijdens het uitspreken van een aantal op het eerste gezicht wanhopige woorden.

 “Gisteravond keek ik uit mijn slaapkamerraam en wist zeker wat ik zag. Een vallende ster, een wonder uit de hemel. Oh prachtige Godin, ik heb toen een duidelijke wens geuit. Ik heb gewenst dat ik net als U kon zijn. Mooi, zorgeloos en tegelijkertijd onfeilbaar. Maar bij het ontwaken vanmorgen bleek er niets te zijn veranderd. Ik bevond me nog altijd in hetzelfde lichaam, het lichaam van een onzeker lelijk meisje bekend onder de naam Jasmine. Nou ja, ik geloof dat de legende van de vallende ster niets anders voorstelt dan die andere fictieve bedtijdverhaaltjes. Een valse hoop op een beetje troost.”

close encounter

We kwamen vanuit de hemel

Een wisselverhaal, door Mara Oldenburg & Martin Pleiades

Terwijl ik op het station van Groningen in de geelblauwe trein stapte, glimlachte de hoofdconducteur naar me, alsof hij me herkende. Later, op zijn route door de trein terwijl hij de plaatsbewijzen controleerde, knikte hij en ik glimlachte naar hem. Bijna fluisterend vertelde hij me dat het voor hem als sterrenkind uit het Albaran systeem eenvoudig was om mij als één van de Plejaden te kunnen identificeren.

Terwijl wij het teken van de universele vrede uitwisselden, omdat er niet te veel mensen in de treincoupé waren, was het niet noodzakelijk om al te alert te zijn, vertelde ik hem dat ik ben geboren op de planeet Meldek en nu werkzaam als waarnemer voor de Associatie van de Brengers van de Dageraad in de Lage Landen sector van de Aarde.