10e Jaargang nummer 73 ~ augustus 2010 Op reis naar verre verten |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief Werkelijke ontdekkingsreizen bestaan niet uit het leren kennen van nieuwe landstreken, maar om iets met andere ogen te leren zien. - - Marcel Proust
Ileana schrok zich een ongeluk van een zwerm lepelaars die onverwacht en met veel kabaal vanuit het reusachtige rietveld opvlogen. Het maakte haar nog banger dan ze al was. In haar kleine gammele en lekke bootje peddelde ze door de schijnbaar eindeloze delta van de grote rivier. Ze was op de vlucht voor de familie aan de andere kant van de grens waar ze jarenlang min of meer als slavin te werk was gesteld. Het enige wat er van haar was verlangd was dienstbaarheid. Water halen, vuile karweitjes opknappen, voldoen aan de grillen van de gezinsleden, nooit vrije tijd. Ze was het eindelijk spuugzat geworden en op een donkere maan- en sterrenloze nacht was ze er vandoor gegaan in het krakkemikkige bootje dat door de dorpelingen voor oud vuil was achtergelaten en dat ze gedurende de laatste twee maanden in het geheim provisorisch had gerepareerd. Als zesjarig meisje was Yelena, zoals ze aan de andere kant van de grens werd genoemd (Net als Ileana betekent het: ‘Fakkel’), tijdens een zoektocht naar levensmiddelen verdwaald en in de uitgestrekte moerasdelta, waar ze zonder veel plichtplegingen door Borislav werd gevonden en meegenomen naar zijn dorp dat uit niet veel meer bestond dan een tiental lemen hutten aan een van de zijkreken van de Noordelijke arm van de rivierdelta.
Twee jaar geleden waren wij in Oostenrijk. Behalve een bezoek aan vrienden hebben wij kunnen genieten van de oneindige schoonheid van het alpenlandschap. Iedereen die daar wel eens is geweest kan beamen dat dit land zijn adembenemende pracht tentoonspreidt in voor ons laaglanders vele hoogtepunten. Toch moet je, om op de top te komen, altijd eerst door een dal. De reis gaat – net als onze reis door het leven – omhoog en omlaag, op en neer, draaiend en kerend, totdat we uiteindelijk in staat zijn om op grote hoogte van het uitzicht te genieten om net die ene alpenbloem te bereiken die zo aanlokkelijk zijn kleuren en geuren verspreidt maar nog altijd schier onbereikbaar is. Is deze tocht te sturen, of spreidt het universum dit pad voor ons uit, zonder dat we daar iets aan kunnen doen? Zijn we in staat ons doorzettingsvermogen aan te spreken om datgene te bereiken waarnaar we streven, zonder de grenzen van het gevaar te overschrijden? Is het voor ons mogelijk om dàt pad kiezen dat ons naar de top leidt, of dienen we zo nu en dan een wenk van het universum te incasseren, opdat we de mogelijkheid hebben om een trede – een Stufe, zeggen ze in dit land – te stijgen op weg naar waar we met zijn allen naar onderweg zijn?
Als jong plattelandsmeisje dacht ik niet echt na over waar het leven mij zou brengen. Ik was zeventien toen ik mijn vriend leerde kennen en het was vanzelfsprekend dat wij samen gingen wonen en dat gebeurde dan ook. Nooit heb ik erbij stil gestaan dat ik door deze man de smaak van het reizen en het avontuur te pakken zou krijgen. Na drie jaar samenzijn vertelde hij mij namelijk dat hij graag wilde emigreren en wel naar Nieuw Zeeland. Na een vakantie in dit bijzondere land heb ik er ja op gezegd en op mijn 21ste vertrokken wij. Heerlijk vond ik het aan de andere kant van de wereld. Totdat mijn vriend na vijf jaar ernstig ziek werd en een maand later aan een hersentumor overleed. Nog twee jaar ben ik in Nieuw Zeeland gebleven maar keerde tenslotte weer terug naar Nederland, het land van mijn wortels. Anderhalf jaar heeft het geduurd voordat ik mij weer een beetje thuis voelde en twee jaar later kwamen de reiskriebels weer. Dit keer vertrok ik naar Amerika; nu alleen. In dit grote land voelde ik mij enorm thuis en ik genoot van mijn avontuurlijke leven. Ik kocht een huis, ging met een grote camper op tournee en maakte de meest geweldige dingen mee. Dit was mijn land, hier wilde ik voor altijd blijven. Maar zo eenvoudig lag dat niet. Een werkvisum voor drie jaar heb ik met veel moeite gekregen. Toen die afliep heb ik het, na het neertellen van nog eens € 4000, - voor een jaar kunnen verlengen. Mijn zangcarrière in het land van ongekende mogelijkheden verliep niet als gepland en ik raakte financieel en emotioneel aan de grond. Ik zat tegen een burn-out aan, was moe, sliep slecht, huilde veel en wist niet meer hoe het verder moest. Wilde zelfs niet meer zingen. Uiteindelijk raadden kennissen toen aan om de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella te lopen.
Ik stel mezelf weleens de vraag of er meer van die wezens zijn zoals ik, die van tijd tot tijd sferen blijken op te pikken uit het veld dat ik ~ Het Evolutieveld~ pleeg te noemen. Hoogstwaarschijnlijk wel. Laat me mezelf even nader verklaren. Nu hebben we natuurlijk de sociale netwerken die in deze tijd van globale verbindingen een hele grote rol spelen. Alhoewel ik lang bij mezelf dacht dat ik niet zou meelopen met de Facebook kudde, dan is er altijd wel iemand die net genoeg (emotionele) druk weet uit te oefen tot je jezelf aanmeldt bij het netwerk van virtuele verbindingen. Elke medaille heeft twee zijden, zeg ik wel eens en ik stond al snel versteld van al die ‘vernieuwende verbindingen’. Zo kwamen er via via oude familieleden aankloppen die ervoor zorgen dat mijn stamboom aangroeide met gezichten die ik sinds ik een ukje was niet meer had gezien. Oude klasgenoten riepen virtueel mijn naam en al snel werd een reünie gehouden waardoor we elkaar allemaal nog een keer face to face konden zien. Hier en daar verschenen lichtpuntjes die deel uitmaakten van de ‘oude’ spirituele groepen die back in the nine-ties zo ‘in’ waren. Maar ook zij waarmee we een email relatie hebben kregen plotseling vorm en gezicht en waren ineens meer dan een adres geworden. Kortom, verbindingen die herkenbare Verre Bindingen Zijn en in een nieuw jasje gestoken worden. Alles voelt zo lekker close….
Deze oefening zal iedere keer dat je hem doet zichzelf overstijgen. Het voorziet in een aangename manier om naar binnen te gaan en inwendige aanpassingen te maken die ook je buitenwereld zal veranderen. Adem een aantal keren diep in en richt je naar binnen. Als je jezelf voor zou stellen als was je een porseleinen vaas, hoe zou je er dan uitzien? Als je jezelf in klei als vaas vorm mag geven, welk uiterlijk zou je dan hebben? Lang en groot; kort en rond? Welke afmeting je ook voor de geest komt is goed, want dit is Jouw Heilige Graal. Wanner Jij je dit porselein voorstelt, zorg er dan voor dat het een stevige basis heeft, zodat het niet kan gaan wankelen of schommelen. Weldra zul je jezelf in deze kom aantreffen zodat een stevig fundament erg belangrijk is.
Geboorte. Het licht was overal. Onder en boven en binnen. En toen – toen kreeg ze haast. Want dat het tijd was en dat ze nu terug moest, wist ze, zonder het te weten. Heel vaag besefte ze dat er een afspraak was gemaakt. Ze herinnerde zich nu niet meer met wie het was afgesproken en wat er nu precies was afgesproken, maar dat deed er op dit moment niet meer toe. Het was een afspraak die moest worden nagekomen en zij zou dat doen. Zij en vele anderen. Ze zou worden geholpen. Ze zou worden vergezeld.
Sarah is er helemaal klaar voor. Vragen als…:
Sensueel golven bij zonsondergang de groenblauwe schaduwvleugen van de cipres. In mijn afgebladderde gietijzeren stoeltje zie ik stil, hoe de naaldboom lijkt te veranderen. Goudroze spelen de lichtstralen van de avondzon over mijn blote voeten en de contouren van de geurende rozenstruik dartelen er door. Naar binnen luister ik, naar de veilige hartslag van mijn lichaam en de ondersteunende, pulserende Moeder Aarde die haar golven door me heen voert. Het aardse tijdsbesef laat los en als Kleine Bruine Vogel reis ik naar eeuwiger waarden. Mijn gedachten bewegen langs de zegeningen van het laatste jaar. Vreugde adem ik in en uit, zacht rijzend en dalend vieren de Aarde en ik het afscheid van deze dag. Onhoorbaar nadert de Droomtijd en tot mijn verrukking neemt hij een donswitte, met kleine zwarte vlekjes getooide Sneeuwuil voor me mee. Hij glimlacht: “Kleine Bruine Vogel, ik stel je voor aan de boodschapper van voortekens. Hij heeft speciale ogen en met zijn hulp wrijf jij het stof uit je aardse ogen en neem je andere werkelijkheden helder waar.”
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
