Running Fox Papers

 

Juli 2003 ~ Dromen

 

Citaat van de maand:

Gebed

Van mijn hoofd tot aan mijn voeten
ben ik het beeld van God
Van mijn hart tot in mijn handen
voel ik de adem van God
Spreek ik met mijn mond
dan volg ik de wil van God.

Wanneer ik God zie
in alle lieve mensen
in dier en bloem,
in boom en steen,
dan voel ik geen vrees,
maar liefde
voor alles om mij heen.

Rudolf Steiner

~*~*~*~

Inhoud

Gebed Rudolf Steiner
Inleiding Hans Brockhuis
Toevoegingen aan de website  
Aphrodite Ingrid Kramer
Engelendromen Catherine Seiler
Familie Reünie Joep Claessens


~*~*~*~

Inleiding

Running Fox Papers houdt zich deze maand bezig met dromen. Jarenlang is het voor mij een droom geweest om mijn passie te volgen en d.m.v. media als deze daaraan uiting te kunnen geven. Tijdens een seminar van Steve Rother, enkele jaren geleden in Nijmegen, heb ik deze intentie aan het papier toevertrouwd, en op dit moment is er het besef dat ik hieraan inmiddels gevolg heb kunnen geven. Door middel van mijn website en deze nieuwsbrief, waarop zich tot mijn vreugde een groot aantal belangstellenden, waaronder jij, heeft geabonneerd, is het voor mij mogelijk geworden om zaadjes te planten, die waar en wanneer dan ook, tot wasdom kunnen komen.

De reacties die ik hierop krijg, met soms diepgaande ontboezemingen, zijn vaak hartverwarmend en ik ben dan ook uiterst dankbaar dat ik in dit alles een instrument mag zijn.

Inmiddels kan ik je meedelen dat er ook weer een aantal pagina’s aan de website www.runningfox.tk zijn toegevoegd. Ik noem ze hieronder, samen met de bijbehorende link, om ze online te kunnen bezoeken.

O ja; dromen. Lees alles over spiritueel dromen via het artikel van Nel Vergunst, alias Tinkernel Tenslotte wijs ik op de mogelijkheid om samen met Yesnina een heel bijzonder feest met God te vieren.

Rest mij niets anders dan je een hele goede vakantie toe te wensen en we spreken elkaar weer, ergens in september.

Liefde en Licht en Vrede,
Hans Brockhuis

~*~*~*~

Toevoegingen aan de website per 1 juli 2003:

1) Nada Kroniek nummer 14: Dorestad
2) Running Fox Papers – december 2002

3) Verhalen van de Grasses Roots, door Myriah Krista Walker: Wolf Spraak
4) Lentemeditaties, door Myriah Krista Walker: Aanvaarding en De Roos Ik Ben
5) Vier samen met Yesnina een Feest met God



~*~*~*~

Aphrodite

Ingrid Kramer ~ E-mail

Zeven jaar geleden had ik een droom. Ik kwam een jonge beer tegen die op zijn rug lag te spelen, midden op het bospad waarop ik liep. Even later liep ik op een ander pad, waar drie mensen kwamen aanlopen. Een vader, moeder en een kind met een doos in de handen. Ik vroeg wat er in de doos zat en of ik even mocht kijken. Er zat een vreemdsoortig zwart diertje in. Zij noemden mij de soortnaam van het beest met zijn leerachtige zwarte huid. Je zou zeggen dat het een vleermuis was, of iets dergelijks. Maar het zag er helemaal niet uit als een vleermuis. Toen ik, weer wakker was en de naam ondertussen repeterend, naar een stuk papier zocht om hem op te schrijven, was die opeens verdwenen toen ik mijn ballpoint op papier zette.

Wat er in de droom werd gezegd over het diertje was dat de belangrijkste eigenschap van het beestje was, dat het hart overbleef. We stonden nog even na te praten toen het ineens donker werd om ons heen. Tenminste, om mij heen, want bij mijn navraag of zij het ook donker zagen worden, reageerden ze verbaasd. Aan de donkerblauwe hemel stonden sterren en daar verscheen opeens een grote vrouw, geheel in zilver gehuld met een grote diamant op haar derde oog. Ze wenkte mij. Toen ik goed wilde kijken wat ze allemaal nog meer met die hand deed, verdween ze. Ik werd wakker met de kreet “ohhhhh, Titanium” op mijn lippen. Dat was in een tijd dat Titanium nog helemaal niet bekend was. In ieder geval niet bij mij. Ik had het gevoel of ik iets heel bekends terugzag. Heel vaak heb ik navraag gedaan bij mensen die hier misschien iets meer van zouden kunnen weten. Ik heb geprobeerd om een verklaring te vinden voor de droom. Wat had deze mij te zeggen? Dit mysterie is tot vandaag nooit echt opgelost.

Vandaag is een vriend van mij, Engel, bij een medium geweest. Hij had een paar dingen voor haar gedaan en zij had hem aangeboden voor hem te channelen. Zijn verhaal aanhorende viel er heel veel op zijn plaats van wat er allemaal van de week met me was gebeurd. Mijn onbegrijpelijke angst hield me af van de afspraak om mijn familie van Sirius weer te ontmoeten en weer in mijzelf te integreren.

Mensen hebben het over buitenaardse wezens die ons bezoeken, maar zo langzamerhand kom ik er achter dat wíj die buitenaardse wezens zijn in een mensengedaante. Een menselijk lichaam is een ‘bel van biologie’ zoals mijn vrienden van De Groep dat zo mooi noemen. Wij zijn in staat om weer contact te maken met die delen van onszelf, die in andere dimensies, op andere planeten, zonnen- en sterrenstelsels leven, terwijl wij hier op Aarde zijn. Ik zie dit als een pioenroos met al haar blaadjes dicht op elkaar gevouwen rondom het hart. Dat hart dat zijn wij en de blaadjes eromheen zijn al onze delen die waar ook in het Universum bestaan. Als wij informatie nodig hebben, pluggen we in op één van deze delen, maken daar contact mee en krijgen zo de informatie die we nodig hebben om hier op Aarde onze bewustzijnsgroei te stimuleren.

Vanmiddag dus belde Engel op om mij deelgenoot te maken van wat er tijdens de channeling naar voren kwam. Terwijl hij zijn verhaal deed, werd mijn hartchakra alsmaar warmer en warmer. Het was op het laatst één groot brandend geheel. Zo warm, zo liefdevol en zo vertrouwd. De informatie kwam van Sirius. Eigenlijk kunnen we alleen met deze entiteiten van Sirius communiceren via energieën omdat zij de frequentie van hun trilling niet laag genoeg kunnen maken om ons te benaderen op een voor ons te begrijpen en aanvaardbare manier. Ik had contact met iets, energie, kreeg daar informatie van, maar niet op een manier zoals mediums of channels dat doorkrijgen. Ik vroeg me wel eens af waarom het bij mij op een andere manier werkte, dan mensen die contact hebben met gidsen etc. Nu, na Angels verhaal gehoord te hebben begreep ik het. Ik had al heel lang contact met deze energieën.

Op een nacht kreeg ik tonen in mijn oren en ik wist dat iemand contact met mij wenste te maken. Ik vroeg dat deel van mij om, als energievorm, bij mij binnen te komen in Liefde, Licht en Zuiverheid. Dit was niets nieuws voor mij want dit had ik al vaker gedaan. De dagen daarna kwamen er dan wat oude dingen naar boven die ik lekker op mocht ruimen. Dat voelde gewoon goed. Dit keer kwam er zo ongeveer een leger binnenstappen. Daar schrok ik toch wel een beetje van. Ik kon de energie haast niet meer hanteren. Ik wilde dat ik iemand bij me in de buurt had die de energie voor mij kon afvoeren.

Ik voelde me een beetje ziek en raar. Nu weet ik dat het mijn eigen angst was die dat bewerkstelligd heeft. In de daarop volgende dagen bleef ik mij afvragen, waarom ik er toch in Godsnaam voor gekozen had om nog op Aarde te blijven. Tot twee keer toe had ik de keuze om naar huis te gaan, maar ik koos ervoor om door te gaan en een nieuw contract aan te gaan. Door Angels verhaal wist ik ineens wat er van de week gebeurd is. Tranen van ontroering liepen over mijn wangen. Je kan het geloven of niet maar ik heb er een glaasje wijn op genomen om de her-eniging te vieren. Hier begon mijn nieuwe contract.

Terwijl ik nog wat onthutst voor mijn computer ging zitten, vermeerderden de warmte en energie zich. Er kwam een energiegedachte binnen. “Ik ben Aphrodite en ik ben je gids van Sirius.” Ik geloof dat ik de gedachten van deze entiteiten kan overdragen naar de mensheid op Aarde. Dat ik boodschappen van Sirius kan uitdragen. Hoe? Ik heb nog geen idee. Iedere keer als ik voor de computer ging zitten die dag, kwam dat heerlijke gevoel over me, die enorme warmte in mijn hartchakra. Ineens moest ik aan die dame van Titanium denken en dan viel er nog meer op zijn plaats, al kan ik dat nu nog niet echt verwoorden. Ik voel dat zij Aphrodite was die contact met mij zocht en mij aanmaande om te luisteren. Daarna heeft het nog zo’n zeven jaar geduurd voordat ik het echt door had. Het mij bewust ben geworden. Ik volgde gewoon mijn hart, intuïtie en mijn waarheid, altijd op zoek naar een hogere waarheid.

Zittend op de bank, kon ik de drang niet meer weerstaan om naar boven te gaan en achter de computer te gaan zitten en te gaan schrijven. Waar het naartoe leidt; ik heb nog geen idee. Dat er iets gaat gebeuren met de website die mijn lieve vriend, Engel voor mij heeft gebouwd daar ben ik van overtuigd. Toeval bestaat nu eenmaal niet.

Ik heb mijn vriend Engel zo’n half jaar geleden ontmoet. Toen wij elkaar zagen wisten we beiden dat er grote veranderingen zouden gaan plaatsvinden in ons beider levens. Heel voorzichtig hebben we kennis met elkaar gemaakt. Een beetje angstig voor wat ons allemaal te wachten stond. Al hadden we geen idee wat! Stukje bij beetje leerden we elkaar kennen en er gebeurden soms wonderlijke dingen. We werkten veel samen en constateerden dan dat we in een bijzondere energie zaten. Alles verliep dan zeer soepel en vlot. We communiceerden telepatisch en belden elkaar op hetzelfde moment op. Dat is een heel bescheiden greep uit de mogelijkheden die we samen hebben. Op onze vraag wat onze verbinding toch is met elkaar, kregen we nooit antwoord. Tot vandaag tijdens de channeling.

En zo zijn we aangeland bij Sirius en Aphrodite, mijn gids. Een stuk van mijn hoger zelf waar ik sinds heel lang weer contact mee heb. Heerlijk moet ik zeggen. Er ligt al de hele dag een glimlach om mijn mond. Want, we hadden niet verwacht dat toen we deze afspraak maakten voor mijn incarnatie naar de Aarde, het zover zou komen. Het was eigenlijk bijna niet haalbaar. Maar ziehier, ik zit achter mijn computer in vol contact met dat deel van mij. Het is gelukt! Af en toe voel ik tranen van vreugde opwellen. Het is gelukt!

~*~*~*~

Engelendromen
© Copyright Catherine Seiler 12.09.2000
Vertaling: Mirjam Coumans


Waar komen de Engelendromen toch vandaan?
Elke droom mooier dan de zon zien opgaan.
Melodieën zo helder, zo zoet geweven,
Engelachtige koorklanken komen harmonieus aanzweven.

Boodschappen, met pure liefde doordrenkt,
Glimlachen die een Engel mij vanuit de hemel schenkt.
Kleuren zo stralend en levendig.
Engelachtige glimlachen, zeer gracieus in evenwicht.

Elke Engel Goddelijk mooi
recht in mijn ziel zingend,
Mij met sereniteit omringend.
Engelachtige geschenken, zacht en nederig.

Engelendromen elk uniek verschillend.
Elk zo divers, luisterrijk.
Ik baad in elk visioen en zorg dat ik pret maak.
Engelendromen, een heilige levenstaak.


~*~*~*~

Familie-reünie
Joep Claessens ~ joep.claessens@planet.nl


Ik droomde over een heel speciale reünie. Het was een reünie die ik-Nu had met al mijn vorige levens op Moeder Aarde. Je zou het een reünie met alle andere ‘ikken’ kunnen noemen. De oude groet van de Maya’s “ik ben een andere jou” kreeg hier wel een heel letterlijke betekenis! En de ik-Nu – de ik die dit schrijft op 5 mei 2003 - was de eregast.

Heb je wel eens al je andere ikken rond een kampvuur verzameld gezien? JeZelf weerspiegeld gezien in ieder gezicht om je heen? Nog nooit heb ik me zo sterk verbonden gevoeld met een groep! Dat is niet vreemd wanneer je je realiseert dat we allemaal uit hetzelfde hout gesneden zijn; dat we allemaal manifestaties zijn van dezelfde Ziel, van hetzelfde Goddelijke Wezen, dat zich in alles en ieder-Een weerspiegelde op deze glorieuze bijeenkomst.

We waren bijeen gekomen om te vieren dat we aan het eind van een lange reis gekomen waren, en aan het begin stonden van een nieuwe. Deze reis was begonnen toen onze Ziel-Zelf het Koninkrijk van de Eerste Creatie verliet en door de Muur van Vuur ging om in miljarden stukjes uit-een te spatten. Het was een reis die onze Ziel-Zelf na allerlei omzwervingen door dit Universum uiteindelijk hier op Gaia deed belanden, hoewel we toen nog geen fysieke vorm hadden aangenomen. Dat kwam pas later, toen we ervoor gekozen hadden om de Sluiers van Vergetelheid te dragen, om ons te verstoppen voor onze Ziel-Zelf en op het rad van geboorte, dood en wedergeboorte te stappen.

Hoeveel levens had onze Ziel-Zelf wel niet doorgemaakt sinds die eerste dagen? Het aantal
gezichten was groot. Er waren duizenden Mensen in allerlei vormen en maten, in allerlei leeftijden, van alle rassen, van alle klassen en standen die de Mensheid ooit gekend heeft. Zij kwamen van alle tijdperken en van alle uithoeken van Gaia. Mannen, vrouwen, kinderen, maar ook dieren, bomen, planten. Ook wezens uit de onstoffelijke rijken: deva’s, sylphen, elementalen. Wat een wonderlijk gezelschap! Onze Ziel had het leven op Gaia waarlijk in al haar uitingsvormen ervaren.

En wij ikken als facetten van onze Ziel-Zelf mochten nu voor het eerst bij elkaar komen. De tijd om te oogsten was gekomen. De tijd om weer Eén te worden. Ik-Nu was de aangewezen persoon om allen weer bij-een te brengen. Want de oogst zou hier en nu op Gaia binnengehaald worden en samenkomen in Ik-Nu. Je begrijpt mijn-Nu grote opwinding. Er werd gelachen en gehuild van blijdschap, gejoeld en gezongen van opwinding. Er was een groot gevoel van ontzag en verwachtingsvolle blijdschap om wat komen ging.

Een klein aantal van de aanwezigen her-kende ik. De afgelopen jaren heb Ik-Nu leren reizen door de dimensies om vorige levens van mij-Zelf en ook van anderen te kunnen bezoeken. Tijdens mijn leerproces heb ik-Nu een aantal andere ikken mogen ontmoeten. Er is er eentje waarover ik jullie wil vertellen. Dat heeft te maken met de dag waarop ik dit verhaal schrijf, 5 mei. In Nederland is 5 mei Bevrijdingsdag, de dag dat de bevrijding van de Duitse overheersing in de Tweede Wereldoorlog gevierd wordt. Gisteren, 4 mei was het Dodenherdenking. Er zijn rondom deze dagen veel tv-programma’s die met WO II van doen hebben; strijd, bezetting, verzet, en de concentratiekampen.

De andere-Ik die ik aan jullie wil voorstellen leefde en stierf in deze periode van onze geschiedenis. Ik was een Pools, Joods jongetje dat op vijfjarige leeftijd – in 1944- stierf in de gaskamer. Hij-ik leefde het leven dat voorafging aan mijn Nu-leven. Twee beelden kreeg ik voorgeschoteld toen ik me verbond met zijn leven. Het ene beeld was hoe hij-ik zich aan de prikkeldraad afscheiding vastklampte die hem voorgoed (zo leek het toen voor hem) van zijn moeder scheidde. Nooit vergeet ik zijn ontzetting, zijn angst die ik in mijn eigen lijf kon voelen toen het beeld voor mijn geestesoog opdoemde.

Daarvoor had ik een ander beeld te zien gekregen uit zijn-mijn leven. Het was een beeld dat was vervuld van licht en liefde. Een beeld van hoe hij-ik het joodse lichtfeest, Chanoeka, vierde samen met vader en moeder. In dat beeld lag alle warmte en liefde besloten die er was in ons gezin dat niet lang daarna zo wreed uit elkaar gescheurd zou worden.

Sinds ik me bewust ben geworden van mijn geschiedenis kijk ik anders naar de ceremonies en de festiviteiten die gehouden worden op 4 en 5 mei. Nu weet ik dat ik een van de zielen ben die herdacht wordt. Tegelijk weet ik dat de bevrijding die ik toen niet meer mee heb gemaakt in fysieke vorm er toch was voor hem-mij. Omdat wat wij mensen sterven noemen eigenlijk een bevrijding is, een terugkeer naar Thuis, naar onze staat als Goddelijke Engel van Licht. Er is geen dood, geen definitief einde, alleen maar de overgang van de ene in de andere vorm. Het feit dat ik weer geboren ben en dit verhaal kan schrijven bewijst dat eens te meer,

Het mooie is dat ik intussen ‘vader’ en ‘moeder’ weer tegengekomen ben in mijn Nu-leven. Beiden heb ik een aantal jaren geleden, als volwassenen weer mogen ontmoeten. Ze wonen allebei in de buurt van mijn huidige woonplaats en zijn ook in dit leven dierbare zielemaatjes van me geworden, waarmee ik samen aan het einde van een lange reis gekomen ben. Een reis die nooit ophoudt, maar alleen maar tussenstops kent. Een reis waarop je niemand echt, voorgoed kwijt kunt raken, elkaar alleen maar even uit het oog kunt verliezen.