|
|
||||||||||
Running Fox Papers Juli 2002 "Wij zijn
het sterrezaad dat gekomen is Dit is, innerlijk,
in de wij-vorm tot mij gekomen en ik voelde al dat hij naar meer mensen
toe zou moeten/mogen/ kunnen gaan. Ik heb ervaren dat als je hem als
een mantra herhaalt in de ik-vorm, het heel krachtig is. Er gaat vrede,
liefde en mededogen vanuit en je voelt hem bij je hart. ~*~*~*~ Inhoud
~*~*~*~ Het thema van deze Running Fox Papers is vrede. Dat dit onderwerp onder jullie leeft werd mij duidelijk door het grote aantal onder jullie, dat aan dit nummer heeft willen bijdragen. Als ik alles had moeten publiceren, zouden deze papers veel te lang en onleesbaar zijn geworden. Daarom heb ik een keuze moeten maken en beloof ik degenen die deze keer niet aan bod zijn gekomen een andere keer te bedienen. Wat is vrede? Op het eerste gezicht lijkt dat geen moeilijke vraag. Maar is dat ook zo? Is vrede het afwezig zijn van oorlog, of is het alleen maar het uiterlijke manifest daarvan? Is vrede innerlijk en wordt die vrede inwendig in ieder individu beleefd? Is vrede harmonieus samenleven en proberen wij allemaal die harmonie te bereiken, zonder daarbij de ander in de weg te staan? Wie het weet mag het zeggen. Het is een complex begrip, dat blijkt maar weer. Alle inzenders hebben dit onderwerp vanuit zijn of haar eigen gezichtspunt belicht, zodat er een melange is ontstaan die van al die gezichtspunten een eenheid probeert te maken en op deze manier mogelijk een kleine bijdrage mag leveren aan een vredevolle wereld. Op mijn bureau staat een ansichtkaart, waarop een vreedzaam landschap staat afgebeeld. In de marge staat geschreven: 'wie Mij tegemoet gaat in de stilte van zijn hart, zal Mij ontmoeten.' Voor mij is dat de vrede die ik jullie allemaal toewens. Liefde
en Licht en Vrede, ~*~*~*~ Vrede
is om de hoek Ik wil je vertellen over een uitzonderlijke gebeurtenis die plaatsvond gedurende de Vredesmars, georganiseerd door Tovana, de groep van Vipasana meditatie in Israël. De Mars vond plaats in de eerste week van april 2002. De intentie was om een mogelijkheid te verschaffen voor Palestijnen en Israëli om samen op te lopen, om een dialoog en zelfonderzoek op gang te brengen, geïnspireerd door de eeuwenoude tradities die mensen zoals Mahatma Gandhi en Martin Luther King uitgedragen hebben. Gedurende 8 dagen, liepen de deelnemers gezamenlijk van Tel Aviv-Yaffo naar Jeruzalem. Joodse en Arabische steden en nederzettingen werden in stilte en vol bewustzijn gepasseerd, waarbij hun opvatting tot diep luisteren en geweldloosheid uitgedragen werd. Ik sloot me aan bij een groep Palestijnen en Israëli, die tezamen meditatie en indachtigheid beoefenen naar de traditie van Thich Nhat Hanh, een Vietnamese Zen Boeddhistische monnik en befaamd vredeswerker. Maandag 8 april, de laatste dag van de wandeling, was de vooravond van de Dag van de Holocaust, wat een dag is van diepe emotie voor de Joodse gemeenschap. Die dag liepen we van Ein Kerem, door Jerusalem tot aan de voet van de oude stadsmuren. In de vroege namiddag parkeer ik mijn wagen vlakbij de laatste ontmoetingsplaats. Ik loop omhoog naar de muren van de oude stad, om de deelnemers onderweg te ontmoeten. Als ik bij de Jaffapoort kom, loop ik een zeer geagiteerde oudere Arabische man tegen het lijf die verwensingen uitwisselt met een oudere religieuze Jood die bij een busstation staat, enkele meters lager. Een paar politieagenten van een Grenspatrouille proberen ze te kalmeren, opdat het niet op een handgemeen zal uitdraaien, want deze mensen zijn allebei uitermate kwaad. Ik ga naast de Arabier staan en spreek hem kalm toe en vraag hem om te gaan zitten zonder te reageren op de provocatie van de ander. Ik ben erg onder de indruk van de terughoudendheid die de politiemensen opbrengen. Zij verdedigen noch de een noch de ander en respecteren beide partijen. De bus arriveert, de Joodse man gaat aan boord en het ziet ernaar uit dat de situatie zich heeft gestabiliseerd. Dan begint een Joodse vrouw die vanaf het begin van de discussie in de rij voor de bus had staan wachten en niet meer meekon, tegen de Arabier tekeer te gaan, die daar onmiddellijk op ingaat. De politie is inmiddels verdwenen en ik ben alleen overgebleven om de situatie te kalmeren. Ik richt mijn aandacht op de Arabier die rustig zou zijn gebleven als hij niet voortdurend zou zijn geprovoceerd door de vrouw. Ik probeer haar zonder succes van een afstandje tot rede te brengen. Zij laat een passerende politiewagen stoppen en zegt iets tegen de agent die naar de Arabier loopt. Ik leg hem uit wat de situatie is en hij gaat terug naar de vrouw. Ik ben erg blij dat alle politiemensen in deze situatie zo kalm reageren en echt helpen om de vrede te herstellen. Dan stort een Palestijnse vrouw, op weg naar de Jaffapoort, zich in de commotie. Zij denkt dat de oude Arabier in gevaar is en rent woedend naar hem toe om hem te ontzetten. Zij schreeuwt een paar verwensingen naar de Joodse vrouw die net begon te kalmeren, en de situatie begint opnieuw te escaleren. Mijn volledige aandacht is nu op haar gericht. Ik voel dat zij als een bom is die op het punt staat te exploderen. Ik probeer haar uit te leggen wat er werkelijk aan de hand is, maar ze is kwaad op mij, terwijl ze haar haat, haar wanhoop en haar pijn uitschreeuwt. Dit is Palestina dat Israël veroordeelt. En op dit moment ben ik voor haar de exponent van Israël. Deze hele situatie is groter dan wij tweeën en neemt proporties aan die buiten onze huidige ontmoeting uitstijgen. Ze schreeuwt haar verdriet uit over wat er aan de hand is op de Westbank, met de militaire bezettingen van de Palestijnse steden. Ze spreekt in het bijzonder over Jenin waar verschrikkelijke gevechten gaande zijn. Ze heeft familie en vrienden daar en ze zegt dat onze soldaten oorlogsmisdadigers zijn. Ze is ervan overtuigd dat we hen allemaal willen vermoorden. Waarom haten wij ze zo erg? Zij zijn niet verantwoordelijk voor de holocaust, dus waarom zouden zij de prijs moeten betalen? Ze vertelt me over de vluchtelingen en hun constante lijden, waarvoor wij verantwoordelijk zijn. Wijzend naar de Joodse vrouw, verzekert ze me dat deze Sephardi vrouw menselijk en met instemming zou zijn behandeld in het Arabische land waar ze vandaan komt, en kijk nu eens hoe ze zich nu opstelt tegenover de Palestijnen! Het gaat maar door; ze schreeuwt en spuugt haar haat jegens Israël naar mij. Ik probeer niet met haar in discussie te gaan. Ik laat geen enkele reactie zien ten opzichte van al deze beschuldigingen. Ik voel een enorm mededogen en een intense noodzaak om naar haar te luisteren. Alleen maar te luisteren. Mijn geduld wordt gevoed door de onderkenning dat achter deze overweldigende haat, diep lijden en pijn is verergerd door de huidige oorlogssituatie. Het is voor haar noodzakelijk om zich op de een of andere manier te uiten, zodat heling plaats kan vinden. Ik ben klaar om te luisteren naar al datgene wat zich voor mij openbaart, zoals de ergste verdachtmakingen, verdraaiingen en laster, zonder daarop te reageren. Ik ben mij ervan bewust wat het is dat mijn kracht op dit moment versterkt, dat ik absoluut geen twijfel heb dat het lijden en de pijn van de Israëlische mensen op dit moment niet minder reëel noch legitiem is. Ik laat mijzelf niet verleiden of verstrikken in schuld of woede. Ik ben verdrietig over de tragedie aan beide zijden. Mijn mededogen voor haar doet niets af aan de compassie en het gevoel van loyaliteit voor mijn eigen volk, voor mijzelf. Voor mij is het niet de vraag over wie gelijk heeft en wie niet. Ik voel me erg, erg kalm en vredevol, diep van binnen. Ik weet dat dit de enige manier is om haar furie in te dammen. Ik laat haar lange tijd uitrazen, zonder haar te interrumperen. Als ze doorgaat met naar me te schreeuwen, vertel ik haar dat het niet nodig is om zo luid te praten omdat ik al met mijn volle aandacht naar haar luister. Tegelijkertijd merk ik dat ik haar arm streel. Ze laat dat toe en langzamerhand gaat ze zachter praten, hoewel ze haar wanhoop nog steeds laat overvloeien. Ze zegt tegen me: "begrijp je waarom sommigen van ons komen om zelfmoord tussen jullie in te plegen? Jullie doden ons toch wel, dus waarom zouden we jullie niet tegelijkertijd doden?" Ze benoemt zelfs de mogelijkheid dat zij zichzelf uit wanhoop op zou kunnen blazen. Ik vertel haar kalm dat ik niet zou willen dat zij zou sterven. Niemand zou die beslissing moeten nemen. We lijden allemaal, aan beide kanten. Ze blijft haar bewering herhalen dat de Zionisten er alleen maar op uit zijn om de Palestijnen te lozen. Ik zeg haar: "Je kunt zien dat ik een Zionist ben en dat ik jou niet kwijt wil. Ik zou willen dat we samen konden leven als goede buren. Ze luistert naar me! Ze vertelt me over de demonstratie die een week eerder bij Ramallah plaatsvond. Ze klaagt over de Joodse organisaties die meededen. Dan vraagt ze me om wat geld te doneren om telefoonkaarten te kunnen kopen voor Palestijnen die dat niet kunnen betalen. Ik geef haar wat geld. Op dit moment is de conversatie tussen ons genormaliseerd. Ze schreeuwt niet meer, ze is zelfs in staat om naar me te luisteren. Ze is bijna kalm wanneer ik bespeur dat de mensen van de Vredesmars ons langzaam naderen, boven aan de straat. Ze lopen op één lijn, een honderdtal, de een na de ander in stilte wandelend, langzaam, rustig, zich bewust van elke stap, daarbij een atmosfeer creërend van vrede en veiligheid om hen heen. Zij zijn heel erg aanwezig. Zij stralen kalmte en warmte uit. Ik wijs haar daarop en leg uit dat dit de reden voor mij was om hier naartoe te komen, om een vredesmars bij te wonen waarin Palestijnen en Israëli samen zouden zijn. Ik vertel haar over de mars, over diens boodschap van coëxistentie en vrede, vrede met elke stap, hier en nu. Ik stel voor dat ze met me in de lijn mee komt lopen. Ze aarzelt, maar verwerpt mijn aanbod. Op dat moment bereiken ze ons. Verscheidene bekenden schudden me warm de hand als ze voorbijlopen. Een jonge vrouw die erg actief is in een toenaderingsgroep tussen de twee volkeren, gaat naar haar toe en geeft haar een kus. Het ziet ernaar uit dat zij elkaar kennen. Ik merk dat de vrouw heel erg wordt geraakt door deze Mars en de atmosfeer die het uitstraalt. Zij lijkt me steeds kalmer te worden. Niets lijkt meer op de woedende vrouw van slechts enkele minuten geleden. Het einde van de groep passeert en ik wil gaan meelopen. Opnieuw nodig ik haar uit en weer wijst ze het af. Ik vertel haar dat ik haar besluit begrijp en respecteer. Voordat ik ga zeg ik haar: "Ik ben er zeker van dat we op een dag erin zullen slagen om vrede op te bouwen tussen ons." Ze glimlacht en antwoordt: "Ik ook." Dan, tot mijn opperste verbazing, komt ze naar me toe en kust me op mijn wangen! Ze loopt een tijdje langs de groep. Ze vertelt me dat ze deze Mars goed vindt, dat het haar een goed gevoel geeft, dat het haar opluchting geeft en dat haar gemoed nu heel erg verlicht is… Ik heb nooit zo volledig de diepe betekenis begrepen van de woorden uitgesproken door Thich Nhat Hanh in Shangai op 19 oktober, na de tragedie van 11 september: "Verschrikking zit in het menselijke hart. We moeten dit uit het hart verwijderen. Wat we moeten vermijden is daarbij, zowel fysiek als psychologisch, het menselijke hart te vernietigen. De wortel van het terrorisme is onbegrip, haat en geweld. Deze wortel kan niet worden gelokaliseerd door de militairen. Bommen en projectielen kunnen het niet bereiken, laat staan vernietigen. Alleen door het beoefenen van diep te luisteren en mededogen te schenken kan het worden getransformeerd en verwijderd. Duisternis kan niet ongedaan worden gemaakt door nog meer duisternis. Meer duisternis zal die slechts verdikken. Slechts licht is in staat om duisternis te doen verdrijven. Degenen onder ons die het licht hebben zouden dit licht moeten uitdragen en het aan de wereld geven zodat die niet in totale duisternis zal wegzinken." Dit verhaal is niet van mij alleen. Ik weet dat ik de plicht heb om dit aan zoveel mogelijk mensen door te geven, zodat het planten van vredeszaadjes door en door mag gaan. Marion Pargamin, Jerusalem. Bron: Emissary of Love Bulletin Board ~*~*~*~ Engel van de
zevende laag Mijn Wezen brengt mij zo diep in
trilling En ik weet, Om de uitdaging aan te gaan En vanuit dat gevoel ~*~*~*~ Voer
voor Vrede De 'Dikke Van Dale' geeft een aantal definities over vrede: 'wettelijke bescherming tegen wapengeweld; toestand van rust, afwezigheid van stoornis, syn. kalmte; van rust en vrede houden; vrede zij met u, heilwens; iemand met vrede laten; ongemoeid; je kunt daar niet met vrede zitten zonder gestoord te worden enz.; afwezigheid van twist; het ongestoord samenleven; ter wille van de (lieve) vrede; om geen ruzie te maken; vrede met iets hebben; de toestand dat er geen vijandelijkheid heerst, m.n. dat er niet gevochten wordt; overeenkomst waarbij een oorlog beëindigd wordt; bestand in een vete of twist. Het is interessant om je te realiseren dat ik gedurende de laatste weken ben uitgedaagd door elke hierboven genoemde zin over vrede. Van civiele procedures tot en met persoonlijke verhoudingen. Van het zoeken naar veiligheid binnen een letterlijk in vuur en vlam staande gemeenschap, tot het direct werken met juridische vrederechters. En in al deze uitspraken verbindt het volgende ze allemaal: 'het ongestoord kunnen samenleven' en 'de afwezigheid van stoornis.' Soms proberen uitwendige invloeden op te treden alsof zij controle en macht over je omgeving hebben. Toch, wanneer men innerlijke vrede kent, kan alles aangaande je omgeving worden getransformeerd naar complete vrede en harmonie, onverschillig welke chaos zich heeft voltrokken. Soms is het nodig om onszelf fysiek vanuit een situatie, persoon, plaats of ding af te wenden zodat het mogelijk wordt vrede te handhaven. De menselijke zintuiglijke waarnemingen voor overleving beginnen op te treden, en het voelt erg anders aan dan de staat van spirituele sereniteit waarin men zichzelf normaal bevindt. Het was voor mij noodzakelijk om er dagelijks aan te werken om in staat te zijn om een innerlijk gevoel van vrede te bereiken. Wanneer ik niet de tijd nam om dat te doen, leed de hele dag eronder, en liet ik me voortrollen als een dobbelsteen, overgeleverd aan de grillen van anderen, waarbij ik me enorm nutteloos voelde. Als ik rondliep in de berggemeenschap van Glenwood Springs, Colorado, waar ik werk, zag ik gedurende hun recente ervaring met verwoestend vuur, vele reflecties in hun gezichten. De schok om je woning te verliezen of een huisdier, dat is achtergelaten in het pad van een vuur die je nooit hebt zien aankomen, kan niet worden beschreven. Als gemeenschap, voelden we allemaal wat de ander had verloren, hoop, zorgen, vreugden. Als gemeenschap begonnen onze harten op te stijgen als het vuur in de hand kon worden gehouden door de honderden brandweerlieden die kwamen helpen. Deze ervaring werd voer voor een eruptie van hulp, bevoorrading, en ondersteuning. Vrede begon zich zomaar te manifesteren. Onvoorwaardelijke Liefde bloeide in deze gemeenschap die nooit meer dezelfde zal zijn. Het is een schok voor de ethers wanneer een zo groot vuur alle levenskracht uit een gemeenschap lijkt te zuigen. Maar soms kom je voor nog hetere vuren te staan. Wellicht zijn het boze gedachten of acties van anderen; een onvriendelijk woord of commentaar die je dag bederft. Of woorden die je altijd al tegen iemand had willen zeggen, maar die er nu niet meer zijn. Die woorden blijven in je hart branden. Toch heerst tussen de moleculen van alle ervaringen een innerlijke vrede. We moeten herkennen dat onprettige gebeurtenissen eenvoudigweg voer voor vrede zijn. In tijden van verandering zijn het onze dissonante gedachten die voer worden voor de grote vraag naar de zo gewenste kalmte. Soms kunnen we het noodzakelijk vinden om het krachtig vast te grijpen - dat boek met passages over de zin van tederheid; de stem van een fijne vriend die iemand anders helpt; fitness; denken over dankbaarheid; onderdompelen in stilte, gebed en meditatie. Onze activiteiten hebben een veel grotere impact wanneer we de tijd nemen om vanuit een innerlijke vredevolle staat te werken. Thuis was een andere oorlog gaande. Het gebrek aan regen veroorzaakte dat de mieren rondom het huis de voederbakken voor de kolibries hadden ontdekt. De vogels konden geen nectar vinden en de mieren stierven bij honderden wanneer ze omhoog klommen naar de voederbakken en verdronken. Toen ik ze niet meer bijvulde, denkend dat het probleem daarmee opgelost zou zijn, marcheerden de mieren het huis binnen en zwermden rond de waterkannen. Het voer voor vrede in deze situatie was om buiten grote sponzen voor de mieren neer te leggen, gedrenkt in water. Nu hebben zowel de mieren als de kolibries vrede en ik heb vrede met hen. We kunnen onze hoop niet verliezen of onze waakzaamheid laten verslappen wanneer het lijkt alsof er een grote disharmonie gaande is. We moeten deze ervaringen herkennen als voer voor vrede. Een ontevreden stem brengt meer stemmen van Liefde voort. Ergens is er een lieflijkheid die jouw ontevreden mieren tot rust brengt. Uiteindelijk is er maar een ding, en dat is Harmonie. Always
with Love, ~*~*~*~ |
