10e Jaargang nummer 72 ~ juni 2010 Native Americans/Oorspronkelijke Amerikanen |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief Het vereist niet veel woorden om de waarheid te spreken. - - Chief Joseph, Nez Perce
Arizona Zeker 50 jaar daarvoor had ik daarover in een jongensboek gelezen. Een jonge Hopi indiaan was vanuit eerdergenoemd pueblodorp omhooggeklommen naar het hoogste punt in de omgeving, waar hij mediterend contact maakte met Great Spirit, het opperwezen. Veel later, lang nadat deze jongensdroom schijnbaar uit mijn systeem was verdwenen, las ik opnieuw over het Hopi-volk en de speciale plaats die deze stam inneemt in het conglomeraat van volkeren die samen ‘Native Americans’ of ‘Oorspronkelijke Amerikanen’ worden genoemd. Geleidelijk ontstond een diep verlangen met deze mensen, niet als toerist maar op een dieper niveau, in contact te komen. De Hopi hebben een boodschap voor de wereld en ik zou graag willen dat Running Fox daarvoor een medium zou kunnen zijn, maar hoe moest ik het daarvoor benodigde contact tot stand brengen?
Koud, hongerig en eenzaam zat hij onder zijn afdakje in de stromende regen. Een regen die maar niet wilde ophouden en ondanks de zomer, niet aflatend naar beneden drensde, de aarde doordrenkend met een vochtigheid die zijn weerga niet kende. Dit jaar zou beslist de geschiedenis ingaan als ‘Het Jaar van de Doorweekte Zomer.’ Hij was erop uit gestuurd om, aan de vooravond van zijn initiatie als krijger, op zoek te gaan naar zijn naam. Voordat het zover was, was hij blootgesteld geweest aan de gebruikelijke beproevingen die moesten uitwijzen of hij zich wel in bedwang kon houden en niet als angsthaas de hoon van hun stamleden over zich uitgestort zou krijgen. Maar hij had alles doorstaan en was, hongerig van twee dagen vasten en slechts gekleed in een lendendoek, de prairie opgestuurd om tijdens zijn vision quest te gaan zoeken naar de bevestiging van zijn man-zijn.
Mijn leven staat op het punt een totaal nieuwe wending te nemen. Het is oktober 2008, en ik ben in Sedona, Amerika waar ik sinds 2005 woon. Lang zal ik hier niet meer zijn want mijn werkvisum is verlopen en ik heb ervoor gekozen om deze niet te verlengen. Ik ga terug naar Nederland. Mijn spullen zijn ingepakt en opgeslagen en mijn huis staat te koop. Mijn ouders zijn over om vakantie te vieren in dit heerlijke zonnige klimaat en over twee weken vliegen we samen naar het land van mijn wortels. Ik bevind mij samen met mijn moeder in een prachtig vision lodge op Smokey Horse Ranch. De hut is een klein, rond gebouw dat er uitziet als een zweethut. Er kunnen zo’n twaalf mensen zitten. De hut staat vol met kristallen en kaarsen en er heerts een bijzondere sfeer. Faye, de vrouw die deze vision lodge begeleidt heeft deze hut helemaal zelf gebouwd. Jaren geleden kreeg zij visioenen om een plek te creëren waar mensen naartoe kunnen komen om inzichten te krijgen. Zo is er op Smokey Horse Ranch ook een tipi, een labyrint en een steencirkel aangelegd. Faye is een blanke vrouw maar voelt zich enorm verbonden met de rituelen van de Native Americans.
Jouw boek/passie/praktijk op Running Fox? ~ Vertaling of redactie nodig? ~ Klik hier voor RUNNING FOX CREATIEVE DIENSTEN
Hoog in de magnolia zingt de merel met zijn zwartglanzend verenkleed. Uit zijn felgele snavel trilt een parelende melodie waarmee hij verklapt dat het een beeldschone zomerdag wordt. De ochtend is nog jong en verrukt loop ik door mijn tuin om te zien welke rode en oranje rozen vandaag ontluiken. In mijn lustoord verspreiden de tere theerozen hun zoete bedwelmende geur. Vers geplukte blauwe, witte en paarse riddersporen, gebed in geelgroene vrouwenmantel staan op de tuintafel in de ouderwetse glazen bokaal te pronken. Mijn grote ovalen trommel van Ceder met Hert lokt me. Ik nestel me er behaaglijk mee onder mijn geliefd oud appelboompje met haar vruchten van kennis en voorspelling. Vandaag werk ik niet; mijn geest is de laatste weken voorbij gegaan aan wat mijn lichaam kan en het lichaam heeft geprobeerd mijn gedachten bij te houden. Mijn nieren vragen extra aandacht want de onderrug voelt een beetje hard. Omdat dit een familiekwaal is, verdiepte ik me in hun werking. Nieren bieden weerstand aan geestelijke spanning. Ze reguleren ook mijn hormonale afscheiding en zuiveren mijn bloed. Als ik een zwakke nierenergie heb, is de kans groter dat ik ga stressen. Vandaag krijgen ze daarom liefde, warme thee, water en rust.
10.800 voor Christus-1997 Ik ben bewoner van een groot rond eiland. Heel, heel ver terug in de tijd. Het is een bijzonder eiland omdat het cirkels van water heeft waardoor er verschillende leefgebieden bestaan. Ieder gebied heeft een eigen cultuur en civilisatie. Het is een eiland waar mensen leven met een, door hun nauwe verbinding met de natuur, hoge vrijwel buitenaardse beschaving; goden en wezens zonder lichaam. Ik ben geen mens met armen en benen. Ik ben een vis-mens. Eens in het jaar werp ik me voor een periode op de aarde en spreek ik met de mensen in de omgeving. Dan help ik de mensen met hun weg van ontwikkeling. Met mij zijn er nog meer vis-mensen. Vis-mensen leven voor een groot deel van het jaar teruggetrokken in de zachte bodemgrond van het water wat tussen twee leefgebieden in ligt. Dit water- en landleven is de overgang van het ene gebied naar het volgende. Iedere bewoner van dit eiland doorleeft op deze wijze alle ringen die het eiland biedt totdat het centrum wordt bereikt. De kern van dit centrale eiland wordt uitsluitend door volkomen ingewijde hoogbegaafde bewoners bewoond.
De Krijger volgt altijd haar hart, meer dan wat ook. De Krijger weet dat er vrede heerst in haar eigen hart. En ze weet dat wanneer ze volledig in haar hart is gecentreerd, ze niets dan vrede kan ervaren. Wanneer ze haar hart vertrouwt, is de Krijger gerust. De Krijger weet dat vrede op aarde alleen mogelijk is als er bij iedereen vrede in zijn hart heerst. De Krijger weet dat het einde van het geweld en het begin van de vrede hun oorsprong alleen binnenin haar eigen hart hebben. De Krijger zaait vredeszaadjes, terwijl
ze haar leven leeft, waar ze ook is.
De Apache Tear Drop (Apache Traan) is een vorm van zwart obsidiaan gesteente. Het is een kalmerende doorschijnende steen. Het wordt gevonden in Arizona en andere delen van de VS. Het is samengesteld uit veldspaat, hoornblende, biotiet en kwarts. Het werd gevormd door ritmische kristallisatie dat in bolvorm een scheiding van lichte en donkere materialen produceert en is een vorm van vulkanisch glas. Er bestaat een beklemmende legende over de Apache Tear Drop of Traan. Nadat de zgn. Pijnboom Apaches verscheidene raids op een nederzetting in Arizona hadden uitgevoerd, volgden blanke beroepsmilitairen en een aantal vrijwilligers de sporen van het gestolen vee en wachtten voor dag en dauw op het sein om de Apaches aan te vallen.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
