|
|
||||||||||||||
|
Running Fox Papers Mei 2003 ~ Vroegere levens Geliefde Mensen op Aarde, Diep in Ons verborgen, Nel de Best - 5
mei 2003 ~*~*~*~ Inhoud
~*~*~*~ Dit nummer van de ‘Running Fox Papers,’ heeft ‘vorige levens’ als onderwerp. Hierover valt zoveel te vertellen dat het hele boekwerken zou vullen en al heeft gevuld met steeds weer andere inzichten. Hier is een selectie uit het aanbod en ik hoop dat je, net als anders, hieruit weer die inspiratie kunt halen die voor jou op dit Hier-en-Nu Moment van belang is. Ik wens je veel
voldoening met deze ‘papers.’ ~*~*~*~ Hans Brockhuis Het is 22 maart 1996 wanneer mijn zoektocht door het boeiende rijk van spiritualiteit en bewustwording een aanvang neemt. Natuurlijk waren er al eerder tekenen geweest die mij er op hadden gewezen dat er meer tussen hemel en aarde zou moeten zijn. Tot op dat moment hadden die echter bij mij nog niet de snaar kunnen raken die nodig was om mij te doen inzien dat dat ‘meer’ wel heel letterlijk diende te worden genomen. Van de ene op de andere dag was de wereld zoals ik die kende oneindig groter geworden en met sommige van mijn avonturen heb jij, lezer, al eerder kennis gemaakt. Die dag werden mij nogal onverwacht enkele zaken in mijn oor gefluisterd, die mij deden beseffen dat het leven zoals ik dat tot dan toe leefde, er slechts één was uit velen. De berichten die doorkwamen, gingen heel specifiek over een jonge vrouw, Thila, die een vroegere incarnatie van mijzelf zou zijn geweest, in een Franstalig dorp in wat tegenwoordig België is. Het hele verhaal speelt zich af in het jaar 1794. Een getal dat als het ware lichtend in mijn kamer verscheen. - 2 - Mathilde Labruyère werd op 14 augustus 1769 als vierde kind en eerste dochter van Pierre en Agnes Labruyère geboren in een arm mijnwerkersgezin in de toenmalige Zuidelijke Nederlanden, thans Wallonië, België. Ze woonden in het dorp Farciennes, niet ver van Charleroi, in de provincie Henegouwen, Hainaut. De oudste zoon is zoals gebruikelijk vernoemd naar vader Pierre. De tweede zoon heet Guillaume; de derde waarschijnlijk Arien. Dan volgen Mathilde (Thila), François en Julie. Moeder Agnes is ziekelijk, zodat Thila al vroeg voor het huishouden moet zorgen, terwijl vader Pierre en de jongens - zodra ze daarvoor de leeftijd hebben - in de plaatselijke kolenmijn hun brood moeten verdienen. Wanneer Thila 25 jaar oud is, trekken de legers van Napoleon Charleroi binnen en ronselen vader Pierre en de vier jongens om ten strijde te trekken tegen de legers van Pruisen en Oostenrijk, die zich samentrekken nabij het ca. 10 km noordelijker gelegen Fleurus. Op 16 juni 1794 wordt daar een grote slag geleverd waarbij het Franse leger onder generaal Jourdan overwint, zodat vrijwel de gehele Zuidelijke Nederlanden aan Napoleon toekomen. Omdat moeder Agnes eerder dat jaar is gestorven en alle mannen weg zijn, blijven Mathilde en haar zusje Julie alleen achter in het kleine mijnwerkershuisje. Wanneer later blijkt dat zowel vader als Guillaume, Arien en François als kanonnenvoer in de slag bij Fleurus zijn omgekomen, kun je je de wanhoop van de beide jonge vrouwen voorstellen. Over Pierre zijn totaal geen berichten vernomen. Goede raad is duur en wanneer Julie enkele dagen later door een soldaat achteloos wordt vermoord, is Thila ten einde raad en zwerft uren door de straten van het grauwe mijnwerkersstadje. Ze wordt opgemerkt door een groepje terugtrekkende Pruisische soldaten en wordt als ‘oorlogsbuit’ gevangengenomen en meegevoerd. De wanhoop van Thila is compleet. Uiteindelijk komt ze in Aken terecht bij een officiersgezin waar ze wordt gedwongen om als onbezoldigde dienstmeid jarenlang het vuile werk op te knappen. Later komt Pierre terug uit de oorlog en vindt zijn ouderlijk huis verlaten door zijn familie. Hij gaat op zoek naar Thila en vindt haar na veel omzwervingen terug in Aken. Korte tijd zijn ze herenigd, maar hij verdwijnt toch weer uit haar leven. Tenslotte huwt Mathilde op 20 maart 1820 - op vijftigjarige leeftijd - in Vaalserquartier de plaatselijke bakker Jochem Eldern [zie de Nada Kroniek nummer 5: ‘Thila vertelt.’ Zij overlijdt aan Tuberculose op 14 juni 1824 op de leeftijd van 55 jaar. - 3 - Het spreekt welhaast vanzelf dat ik nieuwsgierig ben naar de roots van dit verhaal, want behalve bovenstaand ‘dictaat’ heb ik geen bewuste herinneringen aan wat zich indertijd heeft afgespeeld. En zo, na ruim 200 jaar, in april 1999, heb ik de gelegenheid om terug te keren naar Farciennes. Wanneer ik vlakbij ben en ik uitkijk over de heuvels aan de overkant van de vallei in de richting van Charleroi, herken ik als het ware, wanneer je de daarop staande huizen wegdenkt, het silhouet daarvan. In het stadje Farciennes daarentegen, voel ik aanvankelijk helemaal niets. De straten zijn mij totaal onbekend en ook het langwerpige met jonge bomen omzoomde dorpsplein komt mij totaal onbekend voor. Wat wel frappant is; op het moment dat ik Farciennes binnenrij ‘ben’ ik ineens weer Thila Labruyère. "On est là" is mijn eerste gedachte. "Ik ben thuis". Ik denk zo’n beetje in het Frans en rij rond en probeer de kerk te vinden die wat achteraf staat. Dit Godshuis lijkt echt helemaal nergens naar. Lelijk gemetselde baksteen en bijkans zonder enige architectuur. Ik rij nog even rond door de gewelfde straatjes en voel voor het eerst dat ik híer eerder ben geweest. De huisjes zijn oud en vervallen, de straatjes smal en ik kan mij heel goed voorstellen dat een arm gezin als de Labruyères hier ergens moeten hebben gewoond. Even verderop bevinden zich de resten van een grote verlaten en vervallen kolenmijn. Het terrein is afgezet met grote hekken en borden met ‘interdit’ erop. Omdat het vlak achter de kerk is gelegen, moet dit de mijn zijn geweest waar Pa en de jongens hebben gewerkt. Het valt allemaal aardig op zijn plaats. De onbekende straten en het grote dorpsplein die niet herkenbaar zijn, moeten stammen uit de tijd na 1794. In 200 jaar kan er veel veranderen. Ik stop bij de kerk. Een vrouw komt uit haar huis en vraagt wat ik wil. Ik wil weten of de kerk te bezichtigen is, maar daarvoor moet ik bij de pastoor zijn om de sleutel op te vragen. Maar dat voert me te ver. Deze kerk stamt duidelijk uit een tijd van na 1794 en ik zal er niets vinden. Bovendien vind ik het moeilijk om antwoord te geven op de vraag naar het waarom. Mijn Frans is ontoereikend en ook wanneer dat wel het geval zou zijn geweest, is het toch al dubieus om alles wat er door mijn hoofd speelt, aan zo maar iemand te willen vertellen. Ik heb echter wel het gevoel dat wanneer ik mijn verstand zou kunnen uitschakelen en op het gevoel verder zou gaan, wel in staat zou zijn om - in ieder geval in het plaatselijke dialect - met de vrouw van gedachten te kunnen wisselen. Dit is echter niet meer dan een gevoel, van uitproberen is nauwelijks sprake. Wel is het prettig om te constateren dat ik voor het eerst in een Franstalig gebied niet het gevoel heb een vreemdeling te zijn, maar iemand die hier ook vandaan komt. Ik speel met de gedachte dat ik in Farciennes geboren zou zijn, maar elders ben opgegroeid. Op dit NU-moment stoeien de verschillende levens door elkaar heen. Later rij ik nog een kwartiertje rond door het stadje en vertrek dan naar Fleurus. Daar is het allemaal wat minder subtiel en komt de lange rechte hoofdstraat erg bekend op mij over. Dit moet echter toch een herkenning van later zijn, want het is duidelijk een lange rechte Napoleontische weg, maar op de een of andere manier geeft dit stadje toch een gevoel van vertrouwdheid. Een plek waar ik eerder ben geweest, hoewel dat zeer zeker niet in mijn huidige incarnatie het geval is geweest. Ik eet Fast food en drink Fanta ‘chez Barbara’ en mijn verblijf in deze contreien is al met al betrekkelijk kortstondig, maar geeft toch ook wel een gevoel van ‘back to the roots’ en dat voelt heel prettig. Het is heel wonderlijk om tijdelijk iemand anders te ‘zijn,’ maar toch ook weer jezelf. Het gevoel is eigenlijk niet te beschrijven, maar ik kan mezelf ervan overtuigen dat het een góed gevoel is. Het bereiken van dit gevoel heeft moeite gekost. De rit hierheen en weer terug was toch langer dan ik had gedacht, maar het is allemaal de moeite waard geweest en ik ben echt heel erg blij dat ik deze excursie heb gemaakt. Ik zal er lang op kunnen teren. Zelfs de naam Labruyère is nog even opgedoken. Even voorbij Fleurus, op de terugweg via Waterloo, hangt een groot bord dat de richting aangeeft naar de golfbaan van een zekere Marc Labruyère. Een marc kan worden uitgelegd als zijnde een merkteken, een baken. De achternaam spreekt voor zich en het woord ‘golf’ geeft voor mij de bevestiging weer van gene zijde. Wanneer er golven in mijn gedachten verschijnen, markeren die voor mij altijd een bevestiging van een voorgaande gedachte. Ten slotte moet
ik zeggen dat ik erg dankbaar ben dat het mogelijk was om deze reis
door de tijd te maken en ik verzeker jou dat deze gebeurtenissen mijn
leven, zoals het vandaag in het hier en nu wordt geleefd, heel veel
rijker heeft gemaakt.
Marieke van den Berg Een prachtig sprookje, soms grimmig, maar altijd bijzonder. Dat is het leven van een ieder op Aarde. Maar is het leven op Aarde niet een illusie? In zekere zin wel, omdat alles tijdelijk is en omdat wat Werkelijk is niet tastbaar is. Alles is opgebouwd uit energie, alles is dus energie. Slechts zekere dimensies, verschillende frequenties van energie zijn aanwezig in deze realiteit. Hoe lager de dimensie, hoe langzamer de energie trilt. Hier op Aarde trilt de energie zo langzaam in de derde dimensie dat zij fysiek tastbaar is geworden. Maar ook op Aarde zijn er meerdere dimensies, het is maar net waar je je op afstemt. De meeste mensen hebben hun bewustzijn uitsluitend gericht op de derde dimensie. Deze frequentie bestaat uit maximaal 9000 trillingen per seconde. Dit houdt ons erg bezig, in al zijn facetten. Omdat het zó echt lijkt, gaan we er vaak zo in op dat we vergeten dat dit niet de (enige) werkelijkheid is. Maar och, daarbuiten is ook zoveel te beleven. Alleen is het niet voor iedereen nodig of de bedoeling om zich daarvan bewust te zijn. In de derde dimensie kennen we ook lineaire tijd en ruimte. Alles wat we doen en hoe we denken is daar eigenlijk op gebaseerd. Maar wanneer je je bewustzijn voorbij de derde dimensie verruimt naar de vierde, de vijfde of hogere dimensies, dan bestaat de lineaire tijd niet langer. Dan kun je het Eenheidsbewustzijn gaan ervaren. Dat noemen we ook wel ‘ontwaken.’ Je wordt als het ware wakker in de droom, het sprookje, maar de droom gaat wel gewoon verder. Dit noemen we ook wel Zelfrealisatie of Verlichting. Je realiseert je dan dat je je ego-persoonlijkheid niet bent, maar dat je de ruimte waarin dat persoontje verschijnt, Bent. Daarom Ben je Alles. Dan begin je echt in het hier en Nu te leven en alles intenser te ervaren, omdat je dan veel meer ontspannen bent. Je hebt immers doorzien dat je nergens bang voor hoeft te zijn, omdat je Alles Bent. Dit is met je verstand bijna niet te begrijpen. Maar hoe verder je bewustzijn zich verruimt, hoe dieper dit Weten in je Hart begint te stromen. Sommige mensen die bewust werken aan hun ‘spirituele’ ontwikkeling, krijgen te maken met het zien van ‘verleden’ levens. Soms horen ze dit van iemand anders die bijvoorbeeld een auralezing bij ze doet. Dit kan van groot belang zijn voor de ontwikkeling van iemands groeiproces. Je zou het kunnen zien als een ‘andere droom,’ een aanverwant sprookje, waar deze persoon mee te maken heeft. Hij/zij bevindt zich misschien in een zuiveringsproces van bijvoorbeeld het derde of tweede chakra. Op alle niveaus van ieder chakra bevindt zich informatie, net als in je cellen of in je DNA. Het kan zijn dat het betreffende verhaal uit dat ‘andere leven’ een transformerend en helend effect heeft op dit zuiveringsproces. Dit betekent niet dat iedereen die zich bezighoudt met innerlijke groei of transformatieprocessen te maken krijgt met vorige levens. Het betekent slechts dat dit voor de persoon in kwestie blijkbaar een manier is om inzicht in zijn/haar processen te krijgen. Bij iedereen is dit proces heel anders en uniek. Het heeft niets te maken met de vordering van je Verlichtingsproces. Het is jammer wanneer sommigen hieraan een nieuwe ego-positie ontlenen. Het is slechts een ervaring, niets meer. Of je nu een fantastische Hogepriester bent geweest, een orakel of Cleopatra? Het maakt je niet meer bijzonder dan je buurman of buurvrouw. Gebruik de informatie effectief en houd je daarnaast bezig met de Werkelijkheid, namelijk dat jij dat persoontje niet bent, maar dat jij het Grote Niets BENT waarin dit alles verschijnt… Het is eigenlijk net als dromen tijdens je slaap. Ook dan ervaar je van alles en als je dan wakker wordt denk je soms bij je zelf: “oh het was maar een droom.” Maar evenals ‘vorige levenservaringen’ zijn dromen toch echt ervaringen, alleen op een ander niveau dan het fysieke. Het systeem registreert het en als het goed is leert het er iets van. Het is bedoeld om het groeiproces ten goede te komen. Net als met andere
levens hoef je niet al je dromen bewust te weten. Je hoeft alleen maar
dat te weten waarvan jouw Hoger Zelf “vindt” dat het je zal dienen.
Deze informatie komt dag en nacht op heel veel verschillende manieren
naar ons toe. Via boeken, gesprekken met anderen, een bepaalde vogel
die voorbij vliegt, een kat die je aankijkt, een bloem langs de weg.
ALLES bevat informatie, niets gebeurt voor niets. In het leven van alledag
vinden zo vele inwijdingen en beproevingen plaats. ~*~*~* Vorige
Levens; bestaan in het eeuwige nu We zijn er altijd geweest en we zullen er altijd zijn: we bestaan eeuwig. In een cyclus van geboorte, sterven en wedergeboorte in de aardse sferen doet onze ziel leef- en leerervaringen op. Weliswaar zijn we van elders gekomen en zullen we ooit het leven op deze planeet achter ons laten. Momenteel leven we wat in het Boeddhisme ‘het rad van wedergeboorte’ genoemd wordt. De overgrote meerderheid van ons is reeds vele malen op aarde geïncarneerd en allemaal hebben we dus al heel veel levens gehad. Hoogstaande beschavingen als Lemuria of Atlantis, donkere tijden als de middeleeuwen of de wereldoorlogen, we dragen het mee in onze genen, in onze karmische ballast en in ons collectief geheugen. Allemaal zijn we vermoord en zijn we bestolen, allemaal hebben we gemoord en hebben we gestolen. Allemaal zijn we priesters en prinsen geweest, en allemaal waren we slaven en bedelaars. We zijn wezens van Licht en Liefde, en het zijn wij die onszelf deze ervaringen gegund hebben. Onze geschiedenis is wat ons hier en nu gebracht heeft: na het opdoen en leren van àl onze ervaringen staan we nu op de drempel van het tijdperk van vrede. We hebben onze geschiedenis geleefd, maar we zìjn niet onze geschiedenis. Zo gezien zijn vorige levens enkel relevant in dit opzicht: ze hebben ons gebracht waar we nu zijn, en daar mogen we dankbaar voor zijn. De gelegenheid van nù is om de oude trauma’s en ballast, oude beschadigingen en pijn los te laten. Natuurlijk kan het hierbij helpen om vorige levens te benoemen – karma en trauma mogen echter ook in het nu geheeld worden. Laten we dus niet uit het oog verliezen.: we leven nù, zoals we altijd in het nu hebben bestaan. Patrick
Meijers. ‘Heling nieuwe Stijl’
Vrede
is je deel
Jij bent de levende uitdrukking van Gods vrede, als je Gods vrede verkiest boven alles, en deze tot eerste in je leven maakt, opruimend wat je niet dient. Gods vrede gaat alle begrip te boven. Gods vrede is voor jou en het is aan jou deze vrede te pakken, te gebruiken als je instrument. Te gebruiken als instrument om jouw taak op Aarde gestalte te geven. De grote vrede Gods
bereik je gemakkelijk, eenvoudig door los te laten wat je niet meer
dient. Het dient je niet meer als de les geleerd is. Dan kunnen de emoties
verstillen en kun je ook voor dat stuk van je leven indalen in de grote
vrede Gods, gevonden in je eigen hart, jouw eigen hart. Jouw eigen hart
is de voedingsbodem voor Gods vrede. Jouw eigen hart is de voedingsbodem
voor Gods liefde. Jouw eigen hart is de voedingsbodem voor alle prachtige
bijzondere eigenschappen die jij als ziel wenst uit te drukken op Aarde.
Dus ga nu in de stilte van je hart… Amen. |
