Running
Fox Papers
Mei
2002
Inhoud
~*~*~*~
De
'Running Fox Papers' worden, voor zover ik weet, tot op heden in de
volgende landen gelezen. Mocht jouw land er niet bij staan, dan verzoek
ik je mij dit per e-mail te melden. Het zal dan in het volgende nummer
worden toegevoegd.
Australië,
België, Canada, Denemarken, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Ierland,
Kenia, Nederland, Nieuw Zeeland, Noorwegen, Spanje, Verenigde Staten,
Zuid Afrika, Zwitserland.
~*~*~*~
Voorwoord
Niet lang
geleden schreef ik het verhaal getiteld 'Devi'. Bij het verslaan van
deze gebeurtenis, ben ik buitengewoon geholpen door ArjunA. Hij voorzag
mij van informatie, zonder welke dit verhaal nimmer geschreven zou zijn.
Dank je wel ArjunA. Verder kun je in deze 'Papers' bijdragen aantreffen
van Ed Vos en Benjamin van Doorn, welke ik hierbij van harte in je belangstelling
aanbeveel.
Een heel speciale deva, Elly, kwam kortgeleden onverwacht op mijn pad
via het internet. Al meer dan een jaar loop ik met plannen rond om een
eigen website te starten, waarop spiritueel werk van mij en anderen
zou kunnen worden gepubliceerd. Het moest een medium worden om esoterisch
werk met anderen te kunnen delen. Ik schafte daartoe een leerboek aan,
vroeg informatie aan bij anderen, maar op de een of andere manier wilde
het niet vlotten. Het kwam niet van de grond. De tijd was duidelijk
niet rijp.
Tot ik kortgeleden een mailtje ontving van Elly, die mij vertelde dat
zij haar website wilde uitbouwen, zodat spiritueel werk van haar en
anderen via het net beschikbaar zouden komen. Zij en haar partner Jaco,
die veel van internet afweet, kwamen niet verder met dit plan, omdat
zij de daarvoor broodnodige teksten ontbeerden. Op dat moment werd een
samenwerking, een uitwisseling van energieën geboren, waarbij de ene
kant kennis en kunde levert en de andere kant teksten. Ik kan je verzekeren,
dat die samenwerking uiterst vruchtbaar is. Ik heb de eerste pagina's
gezien die Elly heeft 'gefröbeld', zoals ze dat zelf noemt, en ik kan
je nu al melden dat de eerste probeersels sprankelend over het scherm
fonkelen.
Kortom, binnenkort zullen wij een website presenteren onder de titel:
'De Running Fox Pagina's', die naar wij hopen veel en goed spiritueel
getint leesvoer zal opleveren.
Voor nu wens ik jullie veel genoegen met deze 'Running Fox Papers'.
Liefde en Licht en Vrede,
Hans
~*~*~*~
Devi
(Met dank aan ArjunA)
Om
bhur buvat sva
Tat savitur varenyam
Bargo Devasja di mahi
Di jojo na prachodayat
Fietsend door het Hollandse polderlandschap zong ik met luider stemme
- als er niemand anders in de buurt was - deze prachtige mantra. Hoe
vaak weet ik niet meer want ik was al spoedig de tel kwijtgeraakt. Ik
keek om me heen en was als altijd weer verrast door de verscheidenheid
van natuurwaarden die het op het eerste gezicht zo eentonige polderlandschap
tevoorschijn kan toveren.
De bossages, de waterpartijen, de vele soorten groen. En dan de bevolking
van dat landschap. De koeien, de hazen, de vele vogels. In de verte
de duinenrij die allengs dichterbij kwam en waar ik tenslotte tussen
de bomenrijen, beuk en eik, terechtkwam, die mij weer op andere taferelen
uitzicht gaven, zoals een klein duinmeer, waarvan de randen begroeid
waren met vooral duindoorn. Tenslotte arriveerde ik in de grote stad
en behalve verkeer en gebouwen en drukte bruist ook de stad van leven,
en dan bedoel ik niet alleen het menselijke leven.
Ik besloot bij een cafetaria wat etenswaren te kopen om dat op te gaan
eten op een bankje, iets verderop, met uitzicht op de drukke verkeersweg.
Geen bijzonder inspirerende locatie, maar het was beter dan niets, want
ik was moe en hongerig.
Voorzien van eten en drinken wandelde ik naar het bankje dat ik had
uitgezocht en tot mijn verrassing zat daar een prachtige jonge vrouw,
die er zoeven nog niet had gezeten. Ze was verdiept in een boek, maar
keek op toen ik aanstalten maakte om naast haar te gaan zitten.
"Hallo", zei ze met een twinkeling in haar ogen. "Ga zitten, je zult
wel moe zijn na die lange tocht."
Verbaasd bedacht ik hoe zij dat kon weten, maar ik zei haar gedag en
merkte op dat het buitengewoon mooi weer was. Een dooddoener, ik wist
het, maar ik kon op het moment niets anders bedenken. Deze vrouw was
van een zo ondefinieerbare fragiele schoonheid dat het bijna beangstigend
was.
Ik ging mijn patat-mèt opeten en de vrouw dook weer in haar boek en
een tijdje zei geen van ons beiden verder iets. Maar opeens begon ze
weer te spreken.
"Ik heet Devi", zei ze en stak haar hand naar me uit die ik schudde
terwijl ik haar mijn naam vertelde.
"Ja, ik weet hoe je heet", was het antwoord. "Ik weet ook dat je op
je tocht hierheen zo hebt genoten van alles wat groet en bloeit en ons
altijd weer boeit". De verwijzing naar Drs. Fop. I. Brouwer leek me
nogal vergezocht voor een zo jong iemand als zij, maar ja, deze persoon
leek wel meer te weten wat niet gebruikelijk was.
"Ja, daar kijk je van op, nietwaar?", zei ze. "Je moet weten dat ik
je ben gevolgd op je tocht en allerlei gedachtenflarden van je hebt
opgevangen terwijl je door het landschap peddelde. Je zong van Om bhur
buvat, weet je nog?" "Ja of ik dat weet", antwoordde ik, "maar er was
toch echt niemand in de buurt, daar heb ik wel voor gezorgd. Ik hou
er niet van om voor paal te staan." Ja-ja, al fietsend voor paal staan;
mijn woordkeus was weer geweldig, bedacht ik intussen.
"Zoals ik zei, heet ik Devi," antwoordde ze met een magnifieke glimlach.
"In het dagelijks leven ben ik een Deva, zoals ook in je mantra voorkomt.
Denk er maar eens over na." Dat deed ik en in gedachten reciteerde ik
de Gayantri Mantra, een van de oudste en heiligste mantra's uit India.
En inderdaad, 'bargo Devasja', daar was het. Nooit bij stilgestaan.
Ik wist natuurlijk wel wat van Deva's in het algemeen en dat Devi de
vrouwelijke vorm daarvan is. Terwijl ik naar mijn bankgenote keek en
naar haar transparante uitstraling en rode haren - ze had iets Iers
over zich - kon ik me er ineens wel iets bij voorstellen dat zij uit
het Deva-rijk afkomstig was, tijdelijk getransformeerd naar iets wat
op homo sapiens leek. Maar dan de mooie, zachte soort; je-weet-wel .
"Dank je voor het compliment", zei Devi met een glimlach. Ik kleurde
en bedacht dat ik meer op mijn gedachten zou moeten letten bij iemand
die er geen moeite mee had om te weten wat er in iemands hoofd omging.
Maar dat liet ze voorbij gaan want ze zei: "Je zou wel wat meer over
de devische rijken willen weten, is het niet?"
De wereld om mij heen was merkwaardig geruisloos geworden. Ik hoorde
of zag de voorbijrazende auto's niet meer. Zij en ik zaten in onze bubbel
van stilte en niets anders dan wij tweeën en haar verhaal, was nog belangrijk.
"Luister", begon ze. "Je hebt wel eens gehoord van de Elementalen die
als hoeders voor de natuurrijken optreden. Het bewustzijn van deze natuurgeesten
is nog niet in staat om met de mens te communiceren. Met deze Elementalen
werkt men in Perelandra / Virginia en Findhorn / Schotland samen om
de omgeving zuiver te houden. Maar er zijn ook Deva's met een hoger
bewustzijn. Dat reikt helemaal tot aan het bewustzijn van de aartsengelen!"
"De Elementalen werken in groepsverband, terwijl de hoogst ontwikkelde
Deva's vaak individueel functioneren. Zij van water, vuur, aarde en
lucht, worden Elementalen genoemd. Daarnaast zijn er Deva's die als
het ware dorpen, steden, gebergten, vlakten, meren, zeeën en rivieren
onder hun hoede hebben. Wij kunnen heel klein zijn, maar ook onnoemelijk
groot, want alles is relatief zoals je weet. Gelukkig is het zo dat
er de laatste jaren steeds minder Deva's nodig zijn op al dat groen
in de gaten te houden. Er staan steeds meer mensen op die taken van
Deva's en Engelen gaan overnemen. Denk maar eens aan de mensen met zogenaamde
'groene' vingers. Bovendien heb je zelf ergens geschreven over je contact
met de vliegden in je achtertuin. Diens Deva heeft zich inmiddels teruggetrokken,
omdat hij wist dat jij in staat bent om goed voor de boom te zorgen!".
"Oef", was het enige want ik kon bedenken op deze woorden.
"Er is een enorme variëteit in de devische rijken, van de eenvoudige,
eerbiedwaardige hoveniers van Gods Schepping tot machtige wezens die
Moeder Aarde helpen in haar geestelijke groei."
"De Deva's met hoger bewustzijn kunnen verbaal, zoals wij, communiceren
met de mens, zoals wij dat nu doen.. De Elementalen kunnen jullie slechts
een bepaald gevoel geven dat neerkomt op een simpel ja of nee. Maar
het kan evengoed een gewaarwording zijn van kippenvel of een merkwaardig
gevoel van onverklaarbare warmte of koude, enthousiasme of verdriet.
De mens is niet meer gewend om op dergelijke subtiele manieren van communicatie
te reageren."
"Iedereen kan ons zintuiglijk waarnemen, zien, horen, voelen of ruiken.
Alles is mogelijk. Je kunt ook intuïtief weten dat we er zijn. Dat geldt
ook voor de verschillende devische manieren van communicatie. Soms laten
we je beelden zien, of laten we je iets voelen of weten."
"Toen je onderweg langs het duinmeer kwam heb je met heel je hart uitgeroepen
- 'O, wat een prachtig meer!' Je was op dat moment onbewust afgestemd
op het Wezen van het Meer; de plaatselijke Deva."
"Er zijn Deva's die het menselijk stadium voorbij zijn. Taal is voor
hen niets bijzonders. Het gaat erom je te kunnen en durven openstellen
voor het communicatieniveau van alle devische rijken. Overigens wachten
de Deva's, net als de Engelen en Aartsengelen al heel lang op een vruchtbare
samenwerking met de mensheid, en zoals ik eerder zei, is daar nu een
begin mee gemaakt."
Om te zeggen dat ik onder de indruk was, is een understatement. Ik zat
hier nu wel met haar te communiceren, maar ik wist dat dit een uitzondering
was. Daarom vroeg ik haar: "Hoe kunnen de mensen zich afstemmen op jullie?"
"Het is zo schrikbarend eenvoudig", antwoordde ze, dat je het nauwelijks
zult geloven: VRAAG EN WEES STIL; STEM AF OP DE KOSMISCHE DRAAGGOLF!
Je kunt het horen ruisen in je oor. Het is analoog aan het afstemmen
van je radio. Als je de knop of de schuif een fractie te ver duwt is
er alleen maar geruis. Schakel de ratio, de linkerhersenhelft, uit en
voel! In die stilte kan een gedachte binnensluipen die, hoe ongerijmd
soms ook, je antwoord is."
"Vaak spreken wij in beelden of symbolen. Maak het je niet moeilijk.
Het eerste dat in je opkomt is meestal het juiste. Communiceren met
het devische rijk is net zoiets als een relatie, een verwantschap beginnen.
Je kunt na verloop van tijd, de verschillende persoonlijkheden van elke
Deva leren onderscheiden. Sommige zijn kort en bondig, anderen zijn
aardig, en weer anderen presenteren hun ideeën razendsnel. Ik doe het
op deze manier, door mij als mens aan je kenbaar te maken. Maar in het
algemeen kun je leren de individuele trilling te herkennen, alsof het
onze energetische handtekening is. Zo leer je te onderscheiden welke
gedachten van jou zijn en welke indrukken van ons komen."
"Kijk om je heen, naar de 'werkelijkheid', zoals jij deed op je tocht
door de polder. Een andere manier waarop wij met jullie in gesprek gaan,
is door middel van veranderingen in de 'werkelijkheid'. Een plotseling
opkomend briesje, een bord langs de weg die je ineens een (klinkt als)
aanwijzing geeft, of een groep vogels die overvliegt op een cruciaal
moment. Je hebt de twee hazen gezien die een tijdje met je mee holden
in het weiland naast het fietspad. Ook een plotseling tijdsverschil
kan op een dergelijke communicatie duiden.
"Maar genoeg gepraat. De zon begint onder te gaan en het wordt tijd
voor je om terug te gaan naar huis. Dank je wel dat je naar me hebt
willen luisteren, en als het je uitkomt, schrijf het eens op en probeer
het aan anderen door te geven. Het ga je goed."
Even keek ik naar mijn patat die koud was geworden en wilde haar bedanken
voor al haar wijze lessen. Maar ze was verdwenen en ik werd mij weer
bewust van het verkeer dat voor mij langs bulderde. Ja, het was tijd
om naar huis te gaan en om alles te verwerken wat ik die middag had
geleerd.
"Dank je wel", zei ik tegen de lucht op de plaats waar zij had gezeten,
maar ik hoorde niets meer. Een windvlaagje beroerde mijn haren en een
koude rilling streek langs mijn ruggengraat en ik wist dat het Devi
was die afscheid van me nam. Toen ik weer thuis kwam keek ik vluchtig
op mijn horloge en zag dat er slechts een kwartier was verstreken sinds
ik uit de grote stad was vertrokken. Op de heenweg had ik er tweeëneenhalf
uur over gedaan…
~*~*~*~
De
Wereld van de Deva's
© 2001, Ed Vos
Als
kind werden ons veel sprookjes verteld en is de wereld van de kabouters,
de elfen, trollen, faunen, kobolden en feeën heel normaal. Het sluit
goed aan bij onze belevingswereld, totdat je ouder wordt, en je verteld
wordt dat het slechts verzonnen figuren zijn. Maar is dat ook zo? Zijn
het werkelijk alleen maar gedachtekronkels van verhaaltjesmakers?
We hebben allemaal wel eens gehoord van mensen die met bomen communiceren,
en met planten spreken. Het blijkt dat wanneer je aandacht schenkt aan
gewassen, ze veel beter gedijen en waar het groenten betreft, de opbrengst
meer, en van een betere kwaliteit is dan de gewassen waar die aandacht
niet aan gegeven werd. Energie sturen aan planten en bomen blijkt dus
wel degelijk zin te hebben, en op deze manier kunnen zelfs zieke bossen
door deze energetische hulp weer herstellen. Interessant in dit opzicht
is het boek "In resonantie met de Natuur" van Hans Andeweg, evenals
het boek "ontmoeting met natuurwezens" van Marko Pogacnik. Met name
het laatste boek gaat zeer gedetailleerd in op de aanwezigheid en werkzaamheid
van Deva's. Wanneer we communiceren met bomen of planten, maken we in
feite een verbinding met de bijbehorende Deva.
Soorten Deva's
Er
zijn verschillende soorten Deva's. Ik beperk me hier even tot een boom.
Elke boom heeft zijn eigen specifieke Deva, die er voor zorgdraagt dat
de jonge boom uitgroeit tot een volwassen exemplaar, en hem ook zijn
unieke vorm geeft. De structuur van de wortels, de stam en de kroon
wordt vormgegeven door de boomgebonden Deva. De Deva, of in dit geval
de boomgeest, is onlosmakelijk aan die ene boom verbonden. Het maakt
deel uit van deze boom. Deze Deva heeft geen connectie met andere bomen,
ook niet van dezelfde soort.
Deva's maken net als wij een ontwikkeling door op bewustzijnsniveau.
Een wat meer ontwikkelde Deva is minder 'boomgebonden' en kan verantwoordelijk
zijn voor een heel bos. Dus iedere boom zijn eigen Deva, en als een
soort opperhoofd is er een Deva boven al die afzonderlijke Deva's. Voorts
is er weer een Deva voor de hele streek waarin het bos zich bevindt,
één voor het land enzovoort. Deva's kennen dus een min of meer hiërarchische
structuur.
Elfen
vervullen weer een heel andere rol, en voorzien een bos van de nodige
energie. Ze hebben daartoe een energiepunt van waaruit ze opstijgen
en bewegen zich al spiraliserend over het bos heen om vervolgens weer
naar het energiepunt terug te keren, om het hele ritueel weer van voor
af aan te laten plaatsvinden.
Kunnen
we Deva's zien?
Dat
hangt er van af. Deva's leven immers in een andere dimensie dan wij.
Er zijn echter mensen die ze wel degelijk kunnen waarnemen, omdat zij
in staat zijn om hun frequentie te verhogen, en zo voorbij de derde
dimensie kunnen schouwen. Ook is bekend dat kinderen dichter bij de
natuur staan en een veel beter contact hebben met de Deva's dan volwassenen.
Een interessant gegeven is ook dat Deva's zich soms op foto's laten
vastleggen in de vorm van lichtbollen. Er vindt dan een interactie plaats
tussen de fotograaf en Deva. Een contact op bewustzijnsniveau. En werkelijk,
er is een vorm van communicatie mogelijk. Een juiste afstemming d.m.v.
bijvoorbeeld meditatie is dan gewenst. Overigens komt dat contact het
makkelijkst tot stand op krachtplekken, daar waar Leylijnen samenkomen.
Het meeste succes heeft men gedurende zonsondergang, hoewel ook op andere
plaatsen en tijdstippen met succes interactie met de Deva's heeft plaatsgevonden.
Wat
hebben we aan Deva's
Een
heel menselijke vraag dient zich aan. Mooi dat er Deva's zijn, maar
welk nut hebben ze voor ons? Natuurlijk houden ze de natuur in stand,
en ze zorgen voor het behoud van bossen etc. In die zin vervullen ze
dus een prachtige taak. Er zijn echter ook situaties, waarin we bewust
de hulp van Deva's kunnen inroepen. Deva's werken in principe ook in
opdracht van de mens.
Wanneer
een bos bijvoorbeeld ziek is, willen de Deva's niets liever dan het
gebied weer gezond maken, en hebben daarbij onze energie op telepathisch
niveau nodig. Echt spreken is dus niet noodzakelijkerwijs nodig; het
gaat meer om de intentie die we overbrengen. In feite communiceren we
op de grens van twee koninkrijken; het onze, en dat van de Deva's. Communicatie
kan dan ook alleen plaats vinden wanneer we goed in balans zijn. Onze
energielichamen moeten op de juiste frequentie werken om een contact
tot stand te laten komen. Enige training is dan ook vereist. De Deva's
reageren dan op onze gedachtevormen.
Ten
tijde van Atlantis werkten de mensen en Deva's nauw samen, waarbij de
mens de mannelijke, en de Deva's de vrouwelijke component waren. De
mens echter misbruikte de Deva's voor eigen doelen. Zelfs voor het voeren
van oorlogen. In de Ramayana, een Hindoe tekst, wordt hier naar verwezen.
Het is zelfs de reden geweest dat Atlantis ten onder is gegaan. De spirituele
hiërarchie van onze planeet heeft toen het Devarijk losgekoppeld van
dat van de mensen, om herhaling te voorkomen. Sinds een kwart eeuw ongeveer
wordt deze verbinding weer hersteld, maar het is onmogelijk geworden
de Deva's voor dit soort op het ego betrekking hebbende zaken, te misbruiken.
Andreasbreuk
Een
aardige toepassing van positief werk met Deva's, is het neutraliseren
of kanaliseren van risicovolle plekken op aarde. Mevrouw Christan Hummel
bijvoorbeeld, is aan het werk geweest met de St. Andreasbreuk in Californië.
Meester Deva's vroegen haar een Deva netwerk aan te leggen, langs de
hele kustlijn van Californië, alsmede een koppeling te maken met andere
Deva netwerken. In gedachten moest er een golvende lijn gevisualiseerd
worden, en aan de Deva's doorgegeven worden, met het verzoek de stress
van de breuklijn te verminderen, of te verplaatsen naar minder dichtbevolkte
gebieden. Sinds het installeren traden aardbevingen in Californië alleen
nog in woestijngebieden op! En niet alleen dat, veel kleinere aardbevingen
kwamen voor aan de noord en zuidgrens van het Deva netwerk. Mogelijk
werd één grote aardbeving nu verspreid over een aantal kleinere.
Het
Solse gat
In
de omgeving van Putten, nabij het gehucht 'Drie' bevindt zich het zogenaamde
Solse gat, waarvan een legende verhaalt over een klooster dat er ooit
gestaan heeft, waarin zich veel duistere dingen hebben afgespeeld. Tijdens
een onweersbui zou het klooster in de aarde verzonken zijn. Sindsdien
voelt de plek onprettig aan. Het gat als zodanig is moerasachtig, en
dat midden in een bos. Ik ben met een paar man doende geweest om de
energie met behulp van Deva's te zuiveren. Het aardige is, dat zoiets
ook werkelijk kan. Er huizen daar echter nog entiteiten die zich niet
eenvoudig naar het licht laten brengen, maar de Deva's aldaar zijn uitermate
behulpzaam.
Deva's
beïnvloeden tijd en weer
Het
lijkt welhaast te fantastisch voor woorden, maar Deva's zijn in staat
om tijd en weer te manipuleren. Ik ken een in Nederland woonachtige
vrouw, die rijden in slechte weersomstandigheden, zoals zware regenbuien
etc. doodeng vindt. In voorkomende gevallen is ze in staat het weer
te veranderen. Zo was ik eens met haar bij een graancirkelformatie in
Engeland, en voorspelden de dreigende wolken niet veel goeds. Ze vroeg
hulp om het weer ons goedgezind te doen zijn, terwijl we ca. 2 uur in
de formatie verbleven. Toen we uiteindelijk vertrokken, en in de auto
zaten, barstte een enorme stortregen los. Hetzelfde deed zich voor gedurende
de zonsverduistering van 11-8-1999, waartoe we een specifieke krachtplaats
bezochten. Zoals in heel Nederland was het ook ter plekke bewolkt, en
zag het er naar uit dat we de eclips niet zouden kunnen waarnemen. Weer
riep ze hulp aan, en hebben we de eclips voor een korte periode mogen
aanschouwen!
Een
ander verhaal, nu de tijd betreffend, gaat over Christan's moeder, die
als typiste bij een rechtbank werkte en een typeklus te doen kreeg van
132 pagina's, welke in 6 uur klaar moest zijn, terwijl haar maximum
op 15 pagina's per uur lag. Een onmogelijke taak. In paniek belde ze
haar spirituele leraar, die haar vertelde zich geen zorgen te maken;
hij zou Deva's sturen. Ze had zicht op de klok, maar besteedde er geen
aandacht aan. De tijd leek stil te staan, terwijl de stapel getypte
vellen groeide en groeide. Toen ze klaar was had ze nog 40 minuten over!
Opdrachten
van de Deva's
Ik
sprak al eerder over de Nederlandse vrouw die het weer naar haar hand
kan zetten. Door samenwerking met de Deva's, heeft ze ook een goede
invloed op bossen en plantengroei. Wonende op de Veluwe, laat ze haar
hond regelmatig uit in de bossen, en heeft een bepaald deel van het
betreffende gebied 'behandeld'. Na verloop van tijd bleek dit, toch
wat doodse deel van het bos weer helemaal op te fleuren, terwijl aan
de andere kant van het pad er geen wezenlijke verbetering optrad. Ze
had dan ook haar energie slechts op het inmiddels "verbeterde" gedeelte
gericht.
Het
vergeten rijk van de Deva's heeft meer verrassingen voor ons in petto
dan we eigenlijk durven geloven. Rien Poortvliet schreef ooit, in samenwerking
met Wil Huygen, twee fraai geïllustreerde boeken: "Leven en werken van
de kabouter" en "De oproep der kabouters". Toen ik ze enige decennia
geleden las meende ik dat het allemaal heel mooi getekend en beschreven
was. Fictie, want immers kabouters, gnomen, elfjes, feeën etc. bestaan
niet.
Wanneer
je echter kennis hebt, van het koninkrijk der Deva's, kijk je de boeken
toch met andere ogen. De auteurs hadden onmiskenbaar wetenschap van
het bestaan van het rijk der Deva's.
Reacties:
ed.vos@hetnet.nl
Website:
~*~*~*~
Spirit
of Oneness
door Benjamin van Doorn
Ik mocht gaan; werd geroepen naar mijn huis, mijn kerk, mijn heilige
plaats. De cirkel in het bos op de Duivelsberg, in Berg en Dal in het
Rijk van Nijmegen. DE BOOM riep!
Mijn rode racemonster, mijn soepele Koga Myata fiets, toepasselijker
kon niet, bracht me soepel en snel daar. De NU-tijd was verdwenen. Mijn
oog trof iets wits, bewegend, op een afstand, in het bos, richting de
cirkel, halfweg (?)
Mijn gedachten vroegen bewust en of onbewust om leegte, om rust. Ik
kreeg uitsluitend herrie. Dat wat me toekwam, wat ik op dat moment nodig
had. Het bleken geen witte wezens, maar misleidend genoeg, of oplettend
makend genoeg, waren het drie duidelijk Rotterdamse jongens, gitzwart
en een misleidend lief lachend meisje. Ze hadden hun hele hebben en
houden bij zich. Eerste test dacht ik, drukte, felle kleuren, weer(!)
Rotterdam, fietsen en afval, troep, rotzooi, celphones, wantrouwen...
argwaan!
Ik liet los, lachte en sprak de duidelijke leider aan, lachte nogmaals
naar het meisje en liep in vlotte schreden door naar de cirkel. Uit
het zicht verviel ik weer in een vloeiend stromende eervolle pas, de
cirkelpas, op weg naar 'al-tijd'. Reis is het doel.
Voordat ik 'Enkel' bij de ingang was, riep DE BOOM al mijn naam. Enter,
enter, enter, was Zijn roep. Het was zijn antwoord op de nog ongestelde
vraag. Ik zag voor het eerst - en ik kom daar al drie jaar - de boom
van zuivering, de Berk, pal naast de ingang. Ik gaf haar een knuffelrondgang.
Heerlijk en Heel-rijk.
Ik stapte de cirkel in, na mijn vraag gesteld te hebben en nog eens
1x3 + 1x3 keer 'enter' gehoord te hebben. Binnengekomen in het nu; thuisgekomen
in het Nu, negeerde ik de boom totaal en liep naar de uiterste Noordrand
van de cirkel. Ik mocht weer beweging zien, Zelfs zonder bril. Beweging
van het allerkleinste in deze streken levende gevleugelde soort. Het
winterkoninkje met zijn parmantig wippende staartje, wipte in en uit
mijn beeld. Ik dankte deze Koning, voor zijn aanwezigheid!
Terug naar DE BOOM, een moment van Nu. Bezinning, rond en rond de Elfenboom,
dan zitten, en voelen. Een tak, vol leven, afgekapt, dood? Terug naar
de wortels en het water gebracht. Gecheckt en ja, de Moqui's zijn nog
steeds één met het mos en tussen en met de wortels van de boom.
Raar, geen rust en pijn in hoofd en nek. Buigen, klein maken, rond maken,
roepen, stil Zijn... zitten... op de wortels, tussen de wortels, thuis
Zijn.
Verzonken in One-ness, Me-ness, Three-ness, zag ik eindelijk, Nu. De
vortex. Zijn, te tijd en ontijd. Spelen en stromen, trekken en duwen
en de grilligheid, de chaos van het geHeel dat plaats zou gaan vinden.
Ik wachtte ergens op en daar kwam het weer. Herrie, zwarte herrie, duidelijkheid,
drie fietsen en één stekende stille, kwamen door de modder, disrespectvol
en vol lawaai en ruis, de cirkel binnen denderend, lachend, blèrend,
opschudding...
Ik ontwaakte uit mijn rondheid en stond fier op, vermeed de blikken,
stond alleen maar trots voor de boom en stond slechts daar te Zijn.
Ik was zijn Deva, zijn beschermer, zijn hulp. Ze gingen diagonaal, dwars
door de cirkel een spoor van verderf achterlatend met hun hoofdoeken,
gangsta lokken en look; met hun haat en pure afkeer. Diagonaal liet,
het meisje natuurlijk, een offer achter. Verstikkend plastic. Ik bracht
het buiten de cirkel en liet de kruimels die er nog inzaten voor de
vogeltjes met de wind mee het water in waaien.
Ze verdwenen vol kabaal over de heuvel; schreeuwend uitdagend, in onbegrip
waarom ze zo snel uit de voeten moesten.
Ik mocht terugkeren en ging weer zitten, terug in de Vortex, die nu
heftig spon; een web van Nu's. Ontelbare Nu's. Vechtend.
Daarna kwam de her-kenning en her-innering en vroeg ik voor eens en
voor altijd om de cirkel te sluiten voor de zuigers, voor dat wat buiten
de cirkel hoort en mag zijn. De tegenpool van licht, van liefde, van
leegte, hoe je wilt, de tegenpool van Atman, van Metatron, van Kuthumi
en van alle Engelen & Elfen & Deva's...
Ik kreeg gehoor, de lucht herschikte zich, de vortex sloot zich en stroomde
niet langer grillig of onderbroken. Ik prevelde woorden van Een-heid,
One-ness. Ik was de oren van alle aanwezigen en van het Al. Whispering
words; en daar kwamen ze.
Drie dragers van de schepping, dragers van de vruchtbaar geworden werkelijkheid.
Dragers van de droom die Kind heet, in welke vorm of kleur dan ook.
Drie moeders stapten vol licht en liefde de cirkel binnen. Zij mochten
Zijn, in alle Nu.'s. Meer dan welkom, zonder te vragen, Zelfs nu. En
het licht begon te schitteren want mijn taak was in een fractie van
een seconde volbracht, zo leek het. Ze knikten en lachten, vol moederlijke
wijsheden en ik stapte op, dankte de boom, deed een rondeloop en nam
afscheid, van de boom, van de cirkel, van het verleden en van de toekomst.
Vanaf Nu zal en zou enkel dat, Al-Nu nog bestaan!
Glimlachend volgde ik het pad wat ik mocht gaan, het pad wat me ingefluisterd
werd. Ik heb een enkele pas mogen herzien en herzetten. Toen ik eenmaal
daar was waar de bedoeling was, begon mijn, onze broer, Ra-Sol, op Ons
te schijnen, dankbaar voor de uitdaging, die met vlag en wimpel, in
drievoud geslaagd was.
We keerden terug naar de droom, die werkelijkheid is en weer in het
Nu.
Whispering Words. ***Is.is***
Thuisgekomen in het nu, hangers nog om kristallen reinigend, was het
goed zo en zo is het!
~*~*~*~
|
