0 Running Fox Papers april 2008
 
Running Fox Papers

8e Jaargang nummer 53 ~ april 2008 ~ Loslaten

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

Veer Citaat voor deze nieuwsbrief:

Wat men liefheeft, moet men kunnen loslaten. Wanneer het naar je terugkeert is het voor jou bestemd. Zoniet, dan is het nooit voor jou geëigend geweest.

Onbekende auteur

Een Schat aan inzichten

Inhoud

Citaat van de maand Onbekende auteur
Introductie Hans Brockhuis
Wateren der rust Hans Brockhuis
De verlossing Nora Pelgrims
Loslaten Tara Tabor
Afscheid van Deshney Maja Kluvers
Laten gaan John Cali
Ik houd van het leven Annette van den Wijngaard
Omgaan met onstuimigheid Myriah Krista Walker

Introductie

Wij mensen hebben een aantal kwaliteiten. Behalve de individuele eigenschappen van ieder mens afzonderlijk, bestaan er ook collectieve karakteristieken waarvan het vasthouden aan oude patronen er één is. Velen van ons zijn daar uitzonderlijk bedreven in en daarom komt het ook herhaaldelijk voor dat men vast komt te zitten, dat men het niet meer weet, dat de berg waarvoor het leven ons heeft geplaatst naar ons idee zulke buitensporig proporties heeft gekregen dat het onmogelijk lijkt om ooit in staat te zijn de puzzel op te lossen.

Deze nieuwsbrief doet een poging om vanuit verschillende invalshoeken naar dit probleem te kijken. Om recepten aan te reiken om hiermee om te gaan. Om je het gevoel te geven dat het leven je toch eigenlijk toelacht, en om een handreiking te zijn.

Er zijn veel paden die leiden naar loslaten. Het ene pad is het andere niet, maar bedenk dat jij dit pad niet voor niets hebt gekozen. Deze weg zal je helpen om krachtiger in het leven te staan. Een onbekende auteur schrijft hierover: Wat men liefheeft, moet men kunnen loslaten. Wanneer het naar je terugkeert is het voor jou bestemd. Zoniet, dan is het nooit voor jou geëigend geweest.

Running Fox wenst jou veel vrijheid toe.

Wateren der rust; het ultieme loslaten

Door Hans Brockhuis

Omlaag kijkend langs een flauwe helling, versierd met onwaarschijnlijk mooie bloemen en het groenste gras, zie ik een traag beekje door de bosjes stromen. Vogels kwinkeleren en alles straalt een weldadige rust uit.

Dat is het dan; uit met de pret, eindpunt. Ik wandel omlaag, de glooiing af maar voel ineens een lichte tik op mijn schouder.

“Niet zo snel, mijn vriend”, hoor ik en als ik omkijk zie ik een rijzige bebaarde gestalte die me vriendelijk toeknikt. Hij heeft een enorme bos sleutels in zijn hand. “Petrus”, schiet mij door het hoofd, “maar geen hemelpoort.” Petrus glimlacht. “Dat van die hemelpoort is een fabel”, zegt hij. “Maar in deze bos zit ook jóuw sleutel, de sleutel tot je hart.” Hij rommelt even en laat me een grote ouderwetse sleutel zien.

De verlossing ~ Nora Pelgrims; 5-4-2008

Ondanks dat ik vele paden van het leven reeds meerdere keren bewandeld heb, lijkt het pad van loslaten een weg te zijn die het meest pijnlijk aanvoelt. We krijgen deze lessen vaak al heel vroeg in ons leven, de ene al wat vaker en vroeger dan de ander, maar Krijgen doen we ze… En net als we denken dat we de les wel doorhebben, krijgen we ze terug, in een ander pakje, in een andere vorm, op een ander niveau. Het begint op materieel vlak en werkt door op alle lagen van Gehechtheid. Of het nu een familielid is, een vriend of zielsverwant, het snijdt, het kerft door het hart en laat Sporen na. Sporen die voor anderen duidelijk merkbaar zijn. Het is aan ons wat voor soort Sporen wij hierbij nalaten.

Door het maken van keuzes op omgevingsfactoren scheppen we mogelijkheden waarin wij ofwel verschrikkelijk eenzaam worden of juist heel rijk. We zien niet dat veel van de zaken waaraan we gehecht zijn enkel binnen ons midden blijven wanneer we ze daadwerkelijk Los(&)Laten. We zien op dat soort pijnlijke momenten niet dat wij de dingen gewoon horen te Laten Zijn. Vaak voelt het als buiten Je Wil, het is echter wel Het Pad.

Loslaten ~ door Tara Tabor

Ik kijk naar jou
Jij kijkt naar mij
als wegwijzers op het pad
Jij het Noorden
Ik het Zuiden

Als een magnetisch verbond
Telkens laat ik jou weer los
om dichter bij mezelf te staan
Onvoorwaardelijk heb ik lief

Ik hou van jou
Ik hou van mij.

Afscheid van Deshney ~ door Maja Kluvers

Lieve lezers

Bijna twee jaar geleden heb ik jullie in de gelegenheid gesteld om kennis te maken met onze poes Deshney en hoe ze me heeft geholpen om angsten onder ogen te zien en die vervolgens los te laten. Toen al heb ik jullie ook verteld dat ik ’gezien’ had dat we samen onderweg waren en haar op een gegeven moment door een poort zag verdwijnen.

En nu was het moment, waarbij ik een van mijn grootste angsten onder ogen moest zien, aangebroken.

Bijna vijftien jaar oud, in mei zou ze vijftien jaar geworden zijn, wordt duidelijk dat Deshney ziek is, hoewel je dat aan haar uiterlijk en eetlust niet zou aflezen. De dierenarts constateert dat ze een tumor heeft die hem zorgen baart. In verband met haar problemen aan de luchtwegen heeft ze bij een eventuele operatie amper vijftig procent kans om te overleven. En wat is de kans op herstel, was mijn vraag.

Laten gaan ~ John Cali

Vorige week had ik technische problemen met het verturen van mijn nieuwsbrief. In één van de daaropvolgende mails bood ik mijn excuses aan voor de puinhoop die ik beschreef als ‘een dag in de hel’.
Die opmerking maakte een vloed van E-mails los. Jullie zeiden me dat ik te hard voor mezelf was. Hier zijn enkele van jullie commentaren:

• “Probeer niet te hard voor jezelf te zìjn, we maken het goed.”
• “Bedankt voor het ijverige en onbaatzuchtige werk van jou en Joseph.
• “Je hoeft je niet te verontschuldigen voor jouw geschenken.“
• "Ik ben ECHT blij in goed gezelschap te verkeren – om mens te zìjn!”
• "Maak je niet druk. Je bent tenslotte ook maar een mens. Dit soort kleine foutjes zorgt ervoor dat wìj ons beter voelen, dus, dank je wel voor de moeite.”
• "GRAPPENMAKER! Het is grappig te horen dat jouw versie van ‘hel’ het drie keer verzenden van een nieuwsbrief is.”

Jullie brieven maakten me pijnlijk duidelijk dat ik het mezelf te moeilijk maakte, veel te moeilijk! Ik klampte me hardnekkig vast aan iets wat buiten mijn macht lag en hoopte wanhopig dat ik het kon oplossen door er onvoorwaardelijk intens tegenaan te gaan.

Ik houd van het leven

Annette van den Wijngaard

Ik houd van het leven
Ik houd van mezelf
Ik accepteer zoals
alles komt en gaat
met een lach en
een traan
Ik ben volwaardig
en ik ben meZelf

Een dag vol veranderingen
Een dag vol herinneringen
losgelaten
Een angst overwonnen? Yes… ik heb het
afgesloten en voel
me voldaan

Vertrouw op het Hogere en leer
uit het heden van je fouten

Omgaan met onstuimigheid; het transformeren van angst

door Myriah Krista Walker

Ah Eenheid, is het niet geweldig. Er is iemand die je denkbeelden van Liefde zendt en je kunt ze goed voelen. De gezichten van vrienden lichten op in je gedachten en je begint te communiceren in het gebied van Je Hogere Zelf, voorbij de sluiers.

Je bent ontvankelijk en speelt mee in deze Oceaan van Eenheid waarin we allemaal samen zijn. Je leert je bedoelingen aan te passen en je emoties te verstevigen. Je leert om je te concentreren op Liefde.

Maar soms worden de golven ruw. Soms voelen we energieën die we niet willen voelen. Soms voelen we de energie van angst die probeert voor te dringen.

Maar als we ons denken verheffen en werken met de Ene, zullen de oude angst energieën, die niet langer noodzakelijk zijn, een uitweg zoeken. Het is dan niet langer comfortabel voor ‘angst’ om zich te manifesteren op een planeet met zoveel Liefde.