8e Jaargang nummer 53 ~ april 2008 Loslaten |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief Wat men liefheeft, moet men kunnen loslaten. Wanneer het naar je terugkeert is het voor jou bestemd. Zoniet, dan is het nooit voor jou geëigend geweest. Onbekende auteur
Wij mensen hebben een aantal kwaliteiten. Behalve de individuele eigenschappen van ieder mens afzonderlijk, bestaan er ook collectieve karakteristieken waarvan het vasthouden aan oude patronen er één is. Velen van ons zijn daar uitzonderlijk bedreven in en daarom komt het ook herhaaldelijk voor dat men vast komt te zitten, dat men het niet meer weet, dat de berg waarvoor het leven ons heeft geplaatst naar ons idee zulke buitensporig proporties heeft gekregen dat het onmogelijk lijkt om ooit in staat te zijn de puzzel op te lossen. Deze nieuwsbrief doet een poging om vanuit verschillende invalshoeken naar dit probleem te kijken. Om recepten aan te reiken om hiermee om te gaan. Om je het gevoel te geven dat het leven je toch eigenlijk toelacht, en om een handreiking te zijn. Er zijn veel paden die leiden naar loslaten. Het ene pad is het andere niet, maar bedenk dat jij dit pad niet voor niets hebt gekozen. Deze weg zal je helpen om krachtiger in het leven te staan. Een onbekende auteur schrijft hierover: Wat men liefheeft, moet men kunnen loslaten. Wanneer het naar je terugkeert is het voor jou bestemd. Zoniet, dan is het nooit voor jou geëigend geweest. Running Fox wenst jou veel vrijheid toe.
Door Hans Brockhuis Omlaag kijkend langs een flauwe helling, versierd met onwaarschijnlijk mooie bloemen en het groenste gras, zie ik een traag beekje door de bosjes stromen. Vogels kwinkeleren en alles straalt een weldadige rust uit. Dat is het dan; uit met de pret, eindpunt. Ik wandel omlaag, de glooiing af maar voel ineens een lichte tik op mijn schouder. “Niet zo snel, mijn vriend”, hoor ik en als ik omkijk zie ik een rijzige bebaarde gestalte die me vriendelijk toeknikt. Hij heeft een enorme bos sleutels in zijn hand. “Petrus”, schiet mij door het hoofd, “maar geen hemelpoort.” Petrus glimlacht. “Dat van die hemelpoort is een fabel”, zegt hij. “Maar in deze bos zit ook jóuw sleutel, de sleutel tot je hart.” Hij rommelt even en laat me een grote ouderwetse sleutel zien.
Ondanks dat ik vele paden van het leven reeds meerdere keren bewandeld heb, lijkt het pad van loslaten een weg te zijn die het meest pijnlijk aanvoelt. We krijgen deze lessen vaak al heel vroeg in ons leven, de ene al wat vaker en vroeger dan de ander, maar Krijgen doen we ze… En net als we denken dat we de les wel doorhebben, krijgen we ze terug, in een ander pakje, in een andere vorm, op een ander niveau. Het begint op materieel vlak en werkt door op alle lagen van Gehechtheid. Of het nu een familielid is, een vriend of zielsverwant, het snijdt, het kerft door het hart en laat Sporen na. Sporen die voor anderen duidelijk merkbaar zijn. Het is aan ons wat voor soort Sporen wij hierbij nalaten. Door het maken van keuzes op omgevingsfactoren scheppen we mogelijkheden waarin wij ofwel verschrikkelijk eenzaam worden of juist heel rijk. We zien niet dat veel van de zaken waaraan we gehecht zijn enkel binnen ons midden blijven wanneer we ze daadwerkelijk Los(&)Laten. We zien op dat soort pijnlijke momenten niet dat wij de dingen gewoon horen te Laten Zijn. Vaak voelt het als buiten Je Wil, het is echter wel Het Pad.
Ik kijk naar jou
Lieve lezers Bijna twee jaar geleden heb ik jullie in de gelegenheid gesteld om kennis te maken met onze poes Deshney en hoe ze me heeft geholpen om angsten onder ogen te zien en die vervolgens los te laten. Toen al heb ik jullie ook verteld dat ik ’gezien’ had dat we samen onderweg waren en haar op een gegeven moment door een poort zag verdwijnen. En nu was het moment, waarbij ik een van mijn grootste angsten onder ogen moest zien, aangebroken. Bijna vijftien jaar oud, in mei zou ze vijftien jaar geworden zijn, wordt duidelijk dat Deshney ziek is, hoewel je dat aan haar uiterlijk en eetlust niet zou aflezen. De dierenarts constateert dat ze een tumor heeft die hem zorgen baart. In verband met haar problemen aan de luchtwegen heeft ze bij een eventuele operatie amper vijftig procent kans om te overleven. En wat is de kans op herstel, was mijn vraag.
Vorige week had ik technische problemen
met het verturen van mijn nieuwsbrief. In één van de daaropvolgende
mails bood ik mijn excuses aan voor de puinhoop die ik beschreef als
‘een dag in de hel’. • “Probeer niet te hard voor jezelf te
zìjn, we maken het goed.” Jullie brieven maakten me pijnlijk duidelijk dat ik het mezelf te moeilijk maakte, veel te moeilijk! Ik klampte me hardnekkig vast aan iets wat buiten mijn macht lag en hoopte wanhopig dat ik het kon oplossen door er onvoorwaardelijk intens tegenaan te gaan.
Annette van den Wijngaard Ik houd van het leven Een dag vol veranderingen Vertrouw op het Hogere en
leer Omgaan met onstuimigheid; het transformeren van angst door Myriah Krista Walker Ah Eenheid, is het niet geweldig. Er is iemand die je denkbeelden van Liefde zendt en je kunt ze goed voelen. De gezichten van vrienden lichten op in je gedachten en je begint te communiceren in het gebied van Je Hogere Zelf, voorbij de sluiers. Je bent ontvankelijk en speelt mee in deze Oceaan van Eenheid waarin we allemaal samen zijn. Je leert je bedoelingen aan te passen en je emoties te verstevigen. Je leert om je te concentreren op Liefde. Maar soms worden de golven ruw. Soms voelen we energieën die we niet willen voelen. Soms voelen we de energie van angst die probeert voor te dringen. Maar als we ons denken verheffen en werken met de Ene, zullen de oude angst energieën, die niet langer noodzakelijk zijn, een uitweg zoeken. Het is dan niet langer comfortabel voor ‘angst’ om zich te manifesteren op een planeet met zoveel Liefde.
Deze maand heb ik het thema
loslaten gekozen… loslaten en de touwtjes uit handen geven aan het universum
en vertrouwen dat ons pad zich openbaart. We hebben onze wensen geuit,
we hebben oude patronen losgelaten maar ook oude banden verbroken die
ons niet meer dienen. We hebben antwoorden gekregen en mogen vertrouwen
dat de “hemel in ons hart “ zich aan het vervolmaken is.
Lessen universeel bewustzijn ~door Henning en Mariana Linde Het Afgescheiden Zelf-Bewustzijn Elk menselijk wezen is duidelijk een individueel ‘ zelf’. De meeste mensen zijn zich ‘ bewust’ dat zij een individueel zelf zijn en geloven daarnaast dat hun individuele zelf afgescheiden is van andere mensen en al het andere in het Universum. Over het algemeen hebben mensen een ‘afgescheiden zelfbewustzijn’ en leven hun leven gebaseerd op dit bewustzijn. Als we het hebben over de staat van ‘ bewustzijn’ van iemand dan hebben we het over de wezenlijke staat van zijn ‘ gewaar zijn’ van de wereld om zich heen. Als zodanig is het bewustzijn van iemand direct gerelateerd aan de manier waarop hij of zij kijkt, interpreteert, begrijpt en reageert op alles en iedereen om zich heen. Het gezichtspunt van iemand wordt beïnvloed door zowel de staat van zijn ‘ bewustzijn’ als door zijn overtuigingen en ‘ programmeringen’. Overtuigingen en programmeringen zijn gewoonlijk in overeenstemming met het bewustzijnsniveau van de persoon. Bewustzijn echter is dominant en als er een verschuiving plaatsvindt naar een hogere of lagere staat kan het nieuwe bewustzijn de overtuigingen en programmeringen van iemand veranderen en terzijde schuiven teneinde het nieuwe bewustzijnsniveau aan te passen.
Andere interessante hoofdstukken op de Running Fox website:
‘Running Fox Papers’ is een medium dat zich ten doel stelt om werk van mijzelf en dat van anderen dat mij raakt, beschikbaar te stellen aan allen die daarin zijn geïnteresseerd. Wanneer je nog niet op mijn verzendlijst staat, is het mogelijk om je gratis te abonneren op dit medium door een E-mail te sturen aan runningfox met in de onderwerpregel: “abonneren Running Fox.” Mocht je niet meer zijn geïnteresseerd, schrijf dan naar hetzelfde adres en vermeld als onderwerp: “staken Running Fox”. Je wordt dan met liefde en zonder oordeel van de lijst afgevoerd. Teksten, vertalingen en redactie: Helen Maijenburg, Myriah Krista Walker, Gertrud Althusen en Hans Brockhuis.Naar de inhoudsopgave
|
