10e Jaargang nummer 70 ~ maart 2010 Kabouters, feeën, deva's en andere mystieke wezens |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief Maak jezelf niet zo belangrijk… - - Hermann Emanuel Knittel ~ Zwitsers auteur ('Terra Magna') 1891 – 1970
Jaren geleden ontmoette ik de heer Bouter voor het eerst. Het was tijdens een excursie naar allerlei bijzondere krachtplaatsen. Op een zeker moment tijdens die tocht wees de gids ons op een bepaalde bomenformatie en liet ons vervolgens een foto zien van dezelfde plek met ergens in de hoek iets buitengewoon interessants. Als je op een bepaalde manier keek, niet rechtstreeks maar vanuit een bepaalde hoek, leek het wel of zich daar ergens een kabouter bevond. Omdat we met nogal een grote groep waren, met het bijbehorende ‘makkers staakt uw wild geraas’, was het uitgesloten dat hetzelfde schepsel zich nogmaals zou laten zien. Toch gebeurde dat wel, maar daarover straks meer. Op een goede dag ging ik terug naar dat sprookjesachtige bos. Toen ik daar in mijn eentje liep te wandelen kwam ik allerlei interessante dingen tegen. Een rennende vos die mijn eigen beeldmerk zou worden, een eikenboom met een afhangende tak waaraan de eikels nog vastzaten (hallo eikels!), een groep konijnen die ik, spiedend vanuit een veilige plek, buiten hun hol met elkaar kon zien spelen en tenslotte ‘mijn’ kabouter. Hij vertoonde zich op dezelfde plek die ik eerder beschreef – op de krachtplaats, ergens in Never ever... eh… Nederland.
Fietsend door het Hollandse polderlandschap zong ik met luider stemme - als er niemand anders in de buurt was - deze prachtige mantra. Hoe vaak weet ik niet meer want ik was al spoedig de tel kwijtgeraakt. Ik keek om me heen en was als altijd weer verrast door de verscheidenheid van natuurwaarden die het op het eerste gezicht zo eentonige polderlandschap tevoorschijn kan toveren. De bossages, de waterpartijen, de vele soorten groen. En dan de bevolking van dat landschap. De koeien, de hazen, de vele vogels. In de verte de duinenrij die allengs dichterbij kwam en waar ik tenslotte tussen de bomenrijen, beuk en eik, terechtkwam, die mij weer op andere taferelen uitzicht gaven, zoals een klein duinmeer, waarvan de randen begroeid waren met vooral duindoorn. Tenslotte arriveerde ik in de grote stad en behalve verkeer en gebouwen en drukte bruist ook de stad van leven, en dan bedoel ik niet alleen het menselijke leven.
Jouw boek/passie/praktijk op Running Fox? ~ Vertaling of redactie nodig? ~ Klik hier voor RUNNING FOX CREATIEVE DIENSTEN
In die tijd was het voor mij heel vanzelfsprekend dat ik samenwerkte met de elfjes en bosnimfen. Ons contact was geruisloos en licht. Onze taak was niet gering, er was vaak veel werk te verzetten. Soms leefde ik eeuwen achtereen als ondersteunende vrouwelijke kracht van de Beuk, waarna het maar zo kon gebeuren dat ik me tijdens een volgende periode langs de paddenpoel voortbewoog.
De rivier is vandaag bruingroen. Smeltende sneeuw erodeert geleidelijk deze altijd veranderende Aarde langs de rivier, opstapelend, herschikkend en zichzelf spontaan recreërend, wanneer het maar wil. Zachtjes zingt de rivier. Droge grassen beginnen te ritselen in tweekwartsmaat. Een regendruppel valt. Ha, lente! Wanneer wolken hun kleuren vervangen van grijzen naar blauwen, wordt de sneeuw getransformeerd door de warmte van de Aarde en arriveert het Regenvolk. Het was tijdens een andere lente, ergens in de tijd, dat ik voor het eerst het Regenvolk aanschouwde. De memorie van hun Tegenwoordigheid vervult Me nu net zoals ik het mij her-inner.
We hebben allemaal wel eens gehoord van mensen die met bomen communiceren, en met planten spreken. Het blijkt dat wanneer je aandacht schenkt aan gewassen, ze veel beter gedijen en waar het groenten betreft, de opbrengst meer, en van een betere kwaliteit is dan de gewassen waar die aandacht niet aan gegeven werd. Energie sturen aan planten en bomen blijkt dus wel degelijk zin te hebben, en op deze manier kunnen zelfs zieke bossen door deze energetische hulp weer herstellen. Interessant in dit opzicht is het boek “In resonantie met de Natuur” van Hans Andeweg, evenals het boek “ontmoeting met natuurwezens” van Marko Pogacnik. Met name het laatste boek gaat zeer gedetailleerd in op de aanwezigheid en werkzaamheid van Deva’s. Wanneer we communiceren met bomen of planten, maken we in feite een verbinding met de bijbehorende Deva.
Ieder jaar, op 24 december, wanneer jullie mensenkinderen rondom de kerstboom zitten en de cadeautjes uitpakken, komt ook de grote drakenfamilie uit ons geheimzinnige toverwoud tezamen om feest te vieren. Allemaal vertellen we dan over wat zich allemaal voor spannends heeft afgespeeld in onze wereld. En we lachen en we springen en verheugen ons omdat het allemaal zo grappig is om spannende avonturen van ons soort mensen af te luisteren. OPA draak vertelt dan altijd met rokende tong, hoe hij ooit gewond raakte door een zwaar kruis en hoe hij tenslotte door een rode slang werd gered. OMA draak zit dan altijd in haar lievelingsschommelstoel en verwarmd haar dikke buik aan de grote open haard die als een vulkaan uit de toverberg steekt – en zo dol puft dat Hans en Grietje, die vlakbij deze berg wonen - altijd denken dat de rook alleen maar een grote wolk is die de berg verstopt. En juist nu in de winter is het ook zo koud dat de haard heel verschrikkelijk puft en de wolk reuzengroot is.
Vogels rustten op zijn stille schouders, vlinders dartelden om zijn stenen hoofd en aan zijn voeten bewoog de aarde, als vlugge salamanders een plekje zochten in de zon. En in de verte glansden zwaar de velden, zwanger van graan en van vruchtbaarheid. Soms, heel soms kwam er een mens voorbij, en vertelde zijn verhalen aan de steen. Over alle dingen die gebeurden, over liefde en verdriet, over leven en dood. Of de mens vertelde van zijn dromen en hoe graag hij ze waar wilde maken, en hij vroeg aan de steen hoe hij dat moest doen. De steen luisterde, verroerde zich niet en luisterde. En ook al werd de mens heel stil, even roerloos als de steen, even onaangedaan, hij kreeg geen antwoord van de steen. Want de steen zei niets, bleef roerloos en zwijgzaam, omdat hij het antwoord niet wist. Hij had geen recht van spreken.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
