Klik
hier voor de printbare versie
Running
Fox Papers
Maart 2002
Schoonheid
is de stuwkracht van het leven in alle dingen.
Je kunt schoonheid slechts zien en vereren met het licht van de ziel…
[Mario Mercier's Engel]
~*~*~*~
Inhoud
~*~*~*~
Dolfijnen
door Hans Brockhuis
Wat
hebben dolfijnen met mij van doen en wat is het dat me zo aantrekt in
deze prachtige schepsels? Wanneer je een kijkje in mijn huis zou kunnen
nemen, zou je er een groot aantal kunnen ontmoeten. Hoewel ik besef
dat ik hierin niet uniek ben, weet ik wel, dat ik me met hen heel erg
verwant voel. Zij maken evenzeer deel uit van mijn familie als mijn
menselijke familieleden.
Het is interessant om te zien dat ik me als kind niet erg tot deze zoogdieren
voelde aangetrokken. Gedurende vele jaren werd 'Flipper' op T.V. uitgezonden
en ik kan me niet herinneren dat ik vaak naar dit getrainde dier keek.
Maar vandaag, nu ik een beetje aan het opgroeien ben, zijn deze magnifieke
schepsels geleidelijk in mijn leven gekomen en ik ben er zeker van dat
zij daar voor altijd zullen blijven
Wanneer je het verhaal over Athor aan het einde van deze 'papers' leest,
zul je kunnen begrijpen dat ik, toen ik het opschreef, alles op een
bijzondere wijze herbeleefde. Later, toen ik deze nieuwsbrief aan het
voorbereiden was, stuitte ik op het verhaal van Birgit Klein. Al lezend
was ik in staat om dit verhaal ook te 'leven', en ik vond het een goed
idee om dit boeiende relaas in te sluiten.
'Last but not least' is er een klein gedeelte van de 'Thomas Aankondigingen',
zoals die worden overgeleverd door James Twyman. Hij behoeft geen nadere
aankondiging, maar de verhalen van de 'Kinderen van Oz', zijn werkelijk
iets wat MOET worden verteld. Wanneer je je nog niet hebt aangemeld
om deze berichten te ontvangen, moedig ik je aan om dat snel te gaan
doen, juist om datgene wat deze kinderen aan ons, de wereld, te vertellen
hebben.
De volgende uitgave zal ergens in de tweede helft van april verschijnen.
Het zal artikelen bevatten omtrent het spirituele erfgoed van de Oorspronkelijke
Amerikanen, die soms wel eens indianen worden genoemd.
Liefde en Licht en Vrede,
Hans
~*~*~*~
Een
persoonlijke ervaring
door Birgit Klein
[…]
Op een dag zeilden we van Kos naar Patmos, in Griekenland. Patmos is
bekend door de Openbaring van Johannes, waarvan wordt gezegd dat hij
die hier ontving. Het eiland is erg mooi en vredig en we waren blij
te kunnen ontsnappen aan het lawaai en het verkeer van de stad Kos
We
zeilden een aantal uren met een mooie boot. De zon scheen en we spraken
met elkaar over de vraag of we op deze reis dolfijnen zouden ontmoeten,
hetgeen zeer wel mogelijk was in deze streken. Ik ging aan de stuurboord
railing zitten.
Toen
vroeg ik God, of de dolfijnen werkelijk zouden opdagen. Opeens had ik
een heel bijzondere ervaring, want er zwommen twee dolfijnen rechtstreeks
naar de achtersteven van de boot. Het leek alsof ze daadwerkelijk met
de boot aan het spelen waren en ik denk dat ze met de buik omhoog zwommen,
en zich dan omdraaiden om in het kielzog te spelen. We waren allemaal
gefascineerd door dit schouwspel.
Ik
stond daar lange tijd en keek intens naar de zee, en gedurende deze
minuten voelde ik, dat ik één werd met de zee.
Veel
later werd ik moe en ging ik zitten. Ik voelde een verlangen om te mediteren.
Ik kan je verzekeren dat dit geen gewone meditatie was. God kwam door!
Het is de beste manier waarop ik het kan beschrijven. Het gebeurt zo
nu en dan en het wordt dan begeleid door heel bijzondere gewaarwordingen.
Ik ondervind dan dat ik in contact ben met De Universele Intelligentie
en dat ik dan via mijn bewustzijn één ben met God. Dat gebeurt ook wanneer
ik in contact ben met de Meester Jezus. Het zal duidelijk zijn dat deze
dingen slechts zelden voorkomen. Ik ben ook maar een gewoon mens met
karmische verplichtingen en ook ik bevind me in een proces van lering.
Maar soms, op bepaalde momenten, stap ik zomaar het hoogste niveau van
bewustzijn in en de woorden die deze keer tot mij kwamen zijn de volgende:
De
dolfijnen zijn gekomen om jou iets te leren. Wat zij jou willen leren
is, dat het meest basale gevoel in het leven vreugde is! Er zijn geen
hogere doelstellingen dan om deze vreugde te voelen. Het doet er niet
toe wat jouw taak is, of in welke graad van ontwikkeling jij je bevindt.
Vreugde is de essentie van het leven zelf. Vreugde is de spontane uitdrukking
van de energie van het hart. Een menselijk wezen die in staat is om
liefde te voelen, zal ook vreugde ondervinden.
Vreugde
is jouw doel en ook jouw loon en ik verzeker je dat je mijn permissie
hebt om binnen deze vreugde te blijven, hetgeen een inherente gave is
die je in dit leven hebt ontvangen. Jouw verantwoordelijkheid, jouw
eigen ontwikkeling en jouw taken zijn niet meer belangrijk dan dat je
je altijd zou moeten herinneren om deze vreugde binnenin jezelf te bewaren.
Wanneer de vreugde afwezig is, dan is er iets mis. Als je uit plichtsbesef
iets aan je buurman geeft, niet gemotiveerd door vreugde als het voornaamste
gevoel, dan doe je het zonder liefde en dan is het niet erg van waarde.
Wanneer
je in een proces zit, waar je vreugde kunt voelen, maar losgelaten vanuit
jouw eigen verantwoordelijkheidsgevoel, ben je op weg om te verdwalen.
De dolfijnen zijn hier vandaag gekomen om je hierop te wijzen. In de
toekomst kun je het innerlijke beeld gebruiken van deze twee prachtige
schepsels om jouw innerlijke vreugde te kunnen handhaven. Dit begrip
zal je de vrede geven om de bedrukkende gevoelens van plicht en verantwoordelijkheid
los te kunnen laten.
Denk
aan deze dolfijnen, mediteer met ze - ze zijn eeuwig bij je. Ze zwemmen
rond de archipel, maar waar je ook bent, je zult met hen samen zijn.
Ze kunnen je helpen met alles wat je je zou moeten herinneren. Zij kunnen
iets toevoegen aan je leven zoals de speelse energie, die je maar al
te vaak lijkt te vergeten. Vreugde, speelsheid, vrijheid, een natuurlijke
energie tussen mannen en vrouwen. Vrijheid om deze energie te gebruiken
voor het loslatingproces en voor de ontwikkeling van vreugde. Dat is
wat de dolfijnen symboliseren. Dat is wat je in gedachten moet houden,
omdat jij gedurende verschillende leefperioden teveel hebt geleefd in
een patroon van plicht. Je hebt een aantal lasten op je genomen in verband
met de ontwikkeling van anderen, die zonder vreugde zijn geweest en
je hebt een tendens ontwikkeld om jezelf te isoleren binnen dit raamwerk
van plicht en verantwoordelijkheid.
Verantwoordelijkheid
is op zich niet verkeerd, maar je moet het niet overdrijven!
Dit
is wat Ik, Jouw God, je op deze prachtige dag wil zeggen en ik beloof
je dat je deze gebeurtenis en deze woorden nooit zult vergeten.
Ik
zat daar en de tranen stroomden over mijn wangen. Ik was gelukkig en
geroerd. Deze gebeurtenis opende me en veranderde me en liet een aantal
sporen na. Later leerde ik dat Jezus in vroeger tijden gesymboliseerd
werd door een dolfijn, net zoals de dolfijnen het symbool zijn van het
hogere niveau van het astrologische teken 'vissen'. Sindsdien heb ik
veel gelezen over dolfijnen en ik heb verschillende keren een Zweeds
dolfinarium bezocht. Elke keer wanneer ik iets over dolfijnen lees,
gebeurt er iets. Er is iets speciaals omtrent de dolfijnen, maar wat
is dat precies, behalve dan deze eenvoudige boodschap dat zij de vreugde
in ons aardse leven vertegenwoordigen? […] Het schijnt me toe dat er
zich enkele hogere spirituele waarheden achter dit alles bevinden. Maar
voor het moment, jij, die dit leest, kan proberen of je de twee dolfijnen
in de archipel kunt visualiseren. Als je gevoelig bent, zul je ook in
staat zijn om met deze vreugdebrengers in contact te treden, dan zul
je in staat zijn om het beeld van dit dolfijnenpaar in je meditatie
te gebruiken.
Richt je naar de zon en de diepblauwe Griekse zee in jouw meditatie.
© Birgit Klein. Vertaald uit haar boek "Den Evige Livsspiral" (De Eeuwige
Levensspiraal)
Doorgegeven door leden van De Witte Broederschap
Zoek meer artikelen van Birgit Klein op in de website: www.birgitklein-helia.dk
~*~*~*~
De
'Thomas Aankondigingen'
door James Twyman
Ik ben er zeker van dat velen van jullie al de e-mails van James Twyman
met de 'Thomas Aankondigingen' ontvangen. Zo niet, dan kan ik je aanbevelen
dit alsnog te doen omdat de wijsheid van wat de kinderen die door hem
spreken aan de wereld te vertellen hebben voor zichzelf spreekt. Stuur
een e-mail aan het adres: thomasmessages-subscribe@topica.com,
en volg de instructies die je zult ontvangen. Hier is een van die berichten
die Thomas' aankondiging schijnt te bevestigen.
"Mijn kleindochter Emma vertelde mij haar droom. Ze is zeven jaar oud
en haar geboorte was nogal mysterieus. Ze droomde dat ze op een schip
was die zonk in een vliegende storm. Ze was net beginnen te zwemmen
en ze was helemaal niet bang. Ze voelde het zeewier rondom haar en bevond
zich tussen de Dolfijnen en de Walvissen. Ze zwom met ze op. In haar
woorden: 'het was zo cool'. Toen duwde ze een grote walvis uit de weg
en zag haar kleine zusje, die ze bij de hand pakte en samen zwommen
ze totdat ze het oppervlak bereikten. Ze werd opgewonden wakker en rende
naar haar moeder om het te vertellen. Het feit dat het schip was gezonken
vond ze niet belangrijk. Het was alleen maar 'cool' omdat ze met de
dolfijnen en de walvissen was en haar zusje had gered. Toen kreeg ik
jouw berichten."
Nu volgt een ander voorbeeld van wat je kunt verwachten van deze 'Kinderen
van Oz', zoals James Twyman ze noemt. Deze alinea is gekozen van de
e-mail genaamd: "Een voorspelling". Krijg je al de bibberatie?
"Een van twee werelden die zich binnenkort zal manifesteren hangt af
van jullie individuele en collectieve keuze. Het zal worden geopenbaard
in minder dan twee jaren en je zult de gekozen wereld kunnen herkennen
aan de volgende tekens: de vibraties van de Kinderen van Oz zijn gerelateerd
aan die der walvissen en in het bijzonder aan die van de dolfijnen.
Kijk daarom naar deze schepsels om te weten welke wereld jullie collectief
bewustzijn heeft gekozen. Wanneer je tussen nu en twee jaar rapporten
zult beginnen te ontvangen over ongebruikelijke activiteiten in de oceanen,
van grote aantallen dolfijnen die bijeenkomen nabij dichtbevolkte stedelijke
gebieden (met andere woorden, de zeeën bij de grote metropolen), of
walvissen die vergelijkbaar gedrag vertonen, weet je dat jullie hebben
gekozen voor Liefde in plaats van voor Angst. Maar wanneer jullie geleerden
beginnen te rapporteren dat de zeezoogdieren hun normale verblijfplaatsen
gaan vermijden en zich terugtrekken naar afgelegen gebieden, ver weg
van de mensen, dan weten jullie dat er een andere keuze is gemaakt.
Dat zal niet betekenen dat er geen hoop meer is, alleen dat Angst het
algemene doel is geworden en dat Liefde tijdelijk op een zijspoor is
gezet. De wereld die zich dan zal manifesteren zal deze keuze reflecteren.
We hoeven niet op de details in te gaan."
www.jamestwyman.com
~*~*~*~
Athor
door Hans Brockhuis
Mijn naam is Athor en ik ben wat jullie mensen een dolfijn noemen. Nu
is die naam dolfijn naar mijn mening niet zo erg goed gekozen want het
dekt de lading niet. De vibraties van dat woord, sluiten niet aan bij
die van de naam die mijn volk aan ons ras heeft gegeven. Wij noemen
onszelf Altea en nu weet ik wel dat er ook volkeren van die naam op
de planeet Aarde en elders leven en hebben geleefd, die het uiterlijk
van humanoïden hebben of hadden; wij zijn op dit moment de erfgenamen
van het Altea-ras op de wereld die jullie Aarde en wij Water noemen.
Momenteel leef ik in een beschutte baai in een deel van de wereld met
een prettig klimaat. De zon schijnt bijna altijd, wat prachtige kleurnuances
oproept in de bovenste lagen van de zee, vlak onder de grens waar het
water ophoudt en de lucht begint. Op deze prachtige plek trek ik mijn
baantjes, geflankeerd door een enorme variatie vissen, waarvan de een
nog fantastischer gekleurd is dan de ander. In alle soorten en maten
trekken zij voorbij en omdat ik ook moet leven komt dat sommigen niet
zo goed uit want die gebruik ik dan voor mijn maaltijd. Merkwaardig
genoeg, of misschien ook niet, is de mate van kleuring niet evenredig
aan de smakelijkheid van een gegeven soort, maar ik weet ze er wel uit
te pikken!
Verderop bevinden zich koraalriffen en tegen een daarvan ligt het wrak
van een houten schip langzaam te vergaan. Het is de woonplaats voor
een groot aantal zeedieren. Zo nu en dan komen er een paar van mijn
neven, de haaien voorbij, die groot tumult veroorzaken in de atol, maar
die behalve dat zij zichzelf ook van hun dagelijkse portie voedsel moeten
voorzien, nauwelijks kwaad aanrichten. Waarom zouden ze ook. Voedsel
genoeg, zover oog en radar reikt, dus waar zou je je druk over maken.
Iets verderop hebben de mensen een steiger gebouwd die een eindje de
zee insteekt en hier leggen de vissersvaartuigen van het eiland aan,
om hun dagelijkse vangst aan land te brengen. De vissers zijn vriendelijke
mensen en ook zij zijn slechts uit op het verzamelen van voedsel, hoewel
de tonijnen die hier ook leven, daar weinig boodschap aan hebben, want
zij zijn het die door de vissers worden gevangen. Overdag, wanneer de
boten op zee zijn, komen de kinderen bij de steiger spelen en soms,
als ik daar zin in heb kom ik onder hen doorzwemmen en duw met mijn
snuit tegen hun voeten die ze vanaf de steiger in het water laten bungelen.
Met veel misbaar vallen ze soms in het water en dan hebben we veel schik.
Mijn leven is niet altijd zo goudviskleurig geweest als momenteel. Ik
ben hier ver vandaan geboren in een gebied waar het water veel kouder
is en waar de zon slechts zelden schijnt. Mijn eerste levensjaren heb
ik in de nabijheid van mijn moeder en vader en een aantal andere familieleden
doorgebracht en wij besteden onze tijd met heen en weer zwemmen van
de noordelijke naar de zuidelijke zomer. Het was geloof ik niet zo erg
de bedoeling dat ik in de koude tijd ter wereld ben gekomen maar dat
was nu eenmaal zoals het gebeurde en in het begin had ik veel moeite
om de kudde bij te houden. Iedereen deed wel zijn best om mij door middel
van opduwen of door me tussen hen in te klemmen vaart mee te geven,
maar het was toch een allesbehalve gemakkelijke tijd. Aan de andere
kant; van ontbering wordt je sterk en dat kwam mij later van pas.
Tegen de tijd dat ik volwassen zou worden kreeg ik het oog op een jong
wijfje van een passerende kudde. Zij heette Emerald en die naam hoorde
helemaal bij haar. Wat was ze mooi. Ik was verliefd tot over mijn sonar!
Zodra ik al denk-pratend contact met haar maakte wist ik dat zij mijn
gezellin zou worden. Zij wist dat ook, maar het kostte toch geruime
tijd om haar ervan te overtuigen dat ik de juiste voor haar was. Dat
kan ik me ook wel voorstellen want wanneer zij voor mij zou kiezen,
betekende het dat zij haar eigen kudde zou moeten verlaten om zich bij
die van ons aan te sluiten. Later zouden wij een eigen kudde gaan vormen
omdat dat nu eenmaal de manier is waarom wij Altea met het leven omgaan.
Zoals ik zei was ik lichamelijk nogal sterk. Een prachtige demonstratie
daarvan overtuigde Emerald er tenslotte van dat ik de ware voor haar
was en zo geschiedde het dat zij en ik het ritueel van de echtverbintenis
met elkaar aangingen en in de tijdelijk met elkaar optrekkende kuddes
werd een groot feest gevierd, want zij en ik waren niet de enigen die
op die tijd en plaats trouw aan elkander zwoeren.
Emerald raakte spoedig zwanger en zolang dat het geval was, week ik
niet van haar zijde. Ik sloofde me uit om de lekkerste hapjes voor haar
te verschalken, maar dat viel niet mee, want haar hormoonhuishouding
was danig in de war en ze vond bijna niets meer lekker. Dat weerhield
ons niet om veel samen te zijn en we lieten ons keer op keer ver van
de groep afleiden om datgene te doen waar we geen pottenkijkers bij
nodig hadden. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Op een kwade dag
bevonden wij ons in een mooie baai, waar voor de ingang opeens een vissersboot
verscheen die het op ons voorzien had. Het lukte ons niet om weg te
komen, want op de een of andere manier was onze sonar ontregeld en door
de paniek wisten we niet meer welke kant we uitmoesten.
Om een lang verhaal kort te maken. Emerald werd vanuit de boot met een
harpoen beschoten en schreeuwend van pijn werd zij de boot in getrokken
en aan haar staart opgehangen in de mast. Wat het ergste was, dat ik
er helemaal niets aan kon doen. Schreeuwend van pijn en angst hing ze
daar maar en ik was machteloos. Mijn aanvallen tegen de boot haalden
niets uit en ik kon alleen maar naar Emerald denk-praten dat zij moest
volhouden, dat zij niet de moed moest opgeven en dat het allemaal goed
zou komen. Ik had gemakkelijk praten, want ik hing daar niet en ik kon
tenslotte zien dat zich de levensgeesten uit mijn lieve vrouw terugtrokken.
Toen kreeg ik de grootste schok te verwerken uit mijn hele leven. Door
angst en frustratie werden bij Emerald de barensweeën opgewekt en op
het moment dat zij stierf werd onze dochter geboren. Vanaf de hoogte
van de mast kletterde ze op het dek. Ik sprak vanuit de verte mijn dochter
moed in maar ook zij had natuurlijk geen enkele kans en geleidelijk
kwam ik tot het besef dat het zinloos was en dat in één klap mijn hele
wereld was ingestort. Lange tijd bleef ik de boot volgen maar het had
geen zin. Emerald en onze dochter waren teruggegaan naar Altea en ik
was alleen.
Verdwaasd zwom ik maandenlang rond en besefte dat wat ik had meegemaakt
wellicht met karma van doen had. Op de een of andere manier moest ik
het zien op te ruimen. Maar hoe? Uiteindelijk vond ik een beetje rust
in deze baai. Vaak moet ik terugdenken aan het vreselijke voorval en
het heeft lang geduurd voordat ik vrede vond in mijzelf en mijn haat
ten opzichte van de mensheid die ons dit hadden aangedaan, af te kunnen
vlakken en een begin te maken met het vinden en zenden van vergiffenis
aan deze moordzuchtige soort in het algemeen en die van de moordenaars
van mijn vrouw en kind in het bijzonder.
Uiteindelijk heb ik die vergiffenis gevonden. Het gebeurde door een…
mens! Een vrouwelijk exemplaar was op het atol neergestreken. Zij had
zich verdiept in het leven van onze soort en wilde niets liever dan
met mij in contact komen. Zij had van de vissers gehoord dat ik in deze
baai woonde en nooit erg ver was en altijd bereikbaar. In het begin
had ik helemaal geen zin in de toenaderingspogingen van deze vrouw,
die zichzelf Emy noemde. Een naam met een vibratie die erg dicht bij
die van Emerald kwam. Maar geleidelijk liet ik mijn schroom wat varen
en tot mijn stomme verbazing bleek zij ook te kunnen denk-praten, iets
wat ik nog nooit eerder bij een van haar soortgenoten was tegengekomen.
Emy leerde mij heel veel dingen over haar en mijn eigen soort. Geleidelijk
wist zij mijn vertrouwen te wekken en zij was het die met mij over vergiffenis
sprak en over eenheid en liefde. Emy leerde mij dat het goed voor mij
zou zijn om de mensen die mij mijn vrouw en kind hadden afgenomen te
kunnen vergeven, want wanneer dat niet gebeurd zou zijn, was ik nooit
in deze vredige baai terechtgekomen en had ik nimmer Emy leren kennen
en was het niet mogelijk geweest om de kinderen van het eiland met mijn
snuit al schaterend in het zilte nat te doen belanden!
Eerst had ik mijn aarzelingen omtrent Emy's benadering. Ik werd mij
ervan bewust dat ik in vorige levens ongetwijfeld ook van die ellendige
dingen had gedaan die ertoe hadden geleid dat mijn Emerald en mijn dochter
het leven op zo'n afschuwelijke manier achter hadden moeten laten. Ik
had niet eens een begin gemaakt met het afbetalen van mijn schulden!
Maar dan zei Emy dat ik vooral door moest gaan. Alle bewoners van het
eiland zouden altijd liefdevol jegens mij zijn en respect voor me hebben.
Nochtans zou het goed zijn wanneer ik in staat was om de knop om te
draaien en er bewust voor te kiezen om rigoureus een eind aan deze gedachten
te maken. Ik had mijn portie lijden wel gehad en mijn verlichting zou
er voor zorgen dat ik dit niet langer nodig zou hebben. Wanneer ik die
keuze zou hebben gemaakt, zou het karmische wiel onmiddellijk stoppen,
zo verzekerde ze me.
Nu, op het eind van mijn leven, ben ik dankbaar dat ik dit allemaal
heb geleerd. Kortgeleden heb mijn keuze gemaakt en de volgende dag zwom
er een prachtige oude Altea de baai in. Annika heet ze en ze heeft ook
een heel leven achter de rug met prachtige en minder goede momenten.
Samen praten we over het leven. We spelen verstoppertje met de kinderen
op de steiger en we hebben afscheid genomen van Emy, die haar onderzoek
had beëindigd. Natuurlijk zal ik Emerald nooit vergeten, maar ik heb
kunnen vergeven en spoedig zal het ook voor mij en voor Annika tijd
zijn om terug te gaan naar de bron en dan zal ik weer aan Emeralds zijde
door het water scheren. Hier in mijn paradijs levend, kijk ik uit naar
die dag dat ik met haar verenigd zal worden en wij ons samen door het
Alteaanse paradijs kunnen spoeden.
|
