10e Jaargang nummer 69 ~ februari 2010 Denkbeelden van weleer |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief Een gedachte - die al lang geleden onze geest gepasseerd kan zijn - komt alleen dan tot leven wanneer het geen denken meer is, geen zin meer heeft, op ons afkomt, zodat we diens waarheid kunnen voelen. - - Robert Musil, De verwarring van de jonge Törleß
Ik heb dan wel bovenstaand thema voor deze nieuwsbrief gekozen, maar sta op dit moment voor een dilemma. John Cali en Chief Joseph – zie hun artikel – vertellen ons dat verleden, heden en toekomst één zijn. Dat alles simultaan gebeurt, net als op een filmrol en dat je daardoor in het NU-moment, het mo-NU-ment, zowel verleden, heden als toekomst kunt ervaren. In dit artikel wil ik het – eigen wijs als ik ben, over een andere boeg gooien. Wat speelt zich af over 1 seconde, over honderd of duizend jaar. Dat moet mogelijk zijn, want alles staat immers al op de filmrol die John heeft geschetst. Het enige wat je hoeft te doen is die filmrol op te pakken, in te voeren op het projectieapparaat en af te spelen op het scherm. Wat je dan te zien krijgt zijn achtereenvolgens de niveaus - 1000, -100, - 0,001, NU, +0,001, + 100, + 1000. Dat gaat even duren, dus dat is geen oplossing.
Vodelmus Hiemertzoon van het Wiel, geboren A.D. 852 is de zoon van een mandenmaker te Dorestad in de Lage Landen bij de Zee. Vodo heeft schitterende ovale staalblauwe ogen, en is net 14 jaar geworden. Het gezin, men schrijft thans 866, bestaat verder uit moeder Mechte, Goldina van 13, de 12 jarige Almina, Isebrand, 11 jaar, en tenslotte Vinanda van 7. Onverwacht begon de klok van het Godshuis in de stad te kleppen. Een langschip van de Noormannen was gesignaleerd! Sinds 817 was dat vaker gebeurd, maar nadat ze in 850 de stad hadden verwoest, was het in deze gewesten al 16 jaar lang betrekkelijk rustig geweest. Het bleek om de Kolding te gaan, onder kapitein Ragnar van Valborg, bijgenaamd de Vorkbaard. Sinds de plundering van de stad Witla in 850 was er al die jaren een Noords garnizoen in Dorestad gevestigd geweest, maar die bestond uit slechts 20 man. Ze hielden zich rustig en zorgden er bovendien voor dat de rivierpiraten geen kans hadden om de handel, waaraan Dorestad rijk was geworden, te hinderen. De beginnende paniek ebde dan ook spoedig weg, omdat de noorderlingen bleken te zijn gekomen om het garnizoen af te lossen en om schatting te plegen.
Au début de ma vie, En train de mes jours de la jeunesse,
Als ik je vraag wie je bent, zul je waarschijnlijk antwoorden: Ik heet..., ben getrouwd met..., ouder van..., ik werk als... voor.... Maar wat als die schijnbare zekerheden van wie jij bent nu eens weg zouden vallen? Wat als je ineens geen partner meer bent van iemand of je baan kwijt raakt? Of ziek wordt? Hoe voel jij je dan? Wie ben je dan nog? Ik stelde die vraag ook aan mijzelf en ontdekte dat ik jarenlang mijn identiteit ontleend had aan van alles en nog wat buiten mijzelf. Als zeventienjarige begon ik een relatie en werd ‘partner van’. Na negen jaar samen overleed hij, waarna ik mocht ontdekken wie Simone was zonder partner. Al snel vond ik een nieuwe ik: Simone als zangeres. Ik had grote dromen, koos zelfs een artiestennaam die achteraf gezien wel héél belangrijk voor mij werd. Simone, zangeres. Ja, dat was ik, dacht ik, maar mijn carrière verliep absoluut niet zoals ik had gedroomd.
Jouw boek/passie/praktijk op Running Fox? ~ Vertaling of redactie nodig? ~ Klik hier voor het RUNNING FOX CREA
In deze nieuwsbrieven hebben we zelden over reïncarnatie gesproken. Maar vandaag doen we dat wel. We doen het deze keer ook een beetje anders dan gewoonlijk. Joseph en ik zullen coauteur zijn van dit artikel. Laat me dat uitleggen. Vele jaren geleden vroeg een vriend aan me, terwijl ik een conversatie had met iemand anders, of Joseph deel nam aan dat gesprek. Ik zei ja, dat gebeurt vaker. En nog steeds. Indertijd noemde ik dat een ‘gemengde’ conversatie of een vermenging van de energieën van Joseph en van mij. Het was niet zo dat ik alleen het woord voerde, dat deden we beiden. Ik weet niet hoe dat ‘technisch’ in elkaar zit of hoe dat gebeurt. Maar ik weet wanneer dat het geval is, en ik weet ook dat ik aan Joseph kan vragen of hij aan het gesprek wil deelnemen. Voor de toeschouwer lijkt het alsof ik het ben die spreekt. Maar in werkelijkheid zijn wij tweeën het. Op die manier kwam dit artikel tot stand. Ik weet niet of dat in toekomstige nieuwsbrieven vaker gaat gebeuren. Maar het is leuk om te doen wanneer ‘spirit’ ons leidt.
Oost Nederland is rijk aan folklore en lokale gebruiken die soms naar onze Germaanse en Keltische voorouders verwijzen. Vooral het gebied rond de Tankenberg, tussen Oldenzaal en De Lutte, kent veel sagen en legenden. Zij gaan over het bestaan van de Hellehond, onverklaarbare Spooklichten, de Witte Wieven en de godin Tanfana met haar helpers de feeën en kabouters. Met 85 meter is de Tankenberg de hoogste heuvel in Twente en de provincie Overijssel. Een grote zwerfsteen op de Tankenberg, aangevoerd tijdens de laatste ijstijd, wordt volgens een Twentse legende als de 'offersteen' van een Germaanse tempel beschouwd, een heiligdom die was gewijd aan de vruchtbaarheidsgodin Tanfana (Tamfana, Tanfanae, Tamfanae), de leidster van de Witte Wieven. Over deze 'offersteen' bestaan verschillende overleveringen, waaronder het volgende verhaal: 'Tijdens de heksensabbat in de Walpurgisnacht, 30 april - 1 mei, (Keltisch feest: Beltane) werd een lichtende glans om de grote steen zichtbaar, maar in andere nachten gebeurde dit soms ook. Lichtgevende gestaltes of 'Witte Wieven' verzamelden zich dan om te gaan feesten. Passanten die dit verschijnsel waar namen kregen het gevoel van een loodzware last die hen benauwde. Men leek zich haast niet meer te kunnen voort bewegen. Pas wanneer men op een bepaalde afstand verwijderd was van de steen viel de druk weg. Precies om twaalf uur in de Walpurgisnacht hielden de Witte Wieven gezamenlijk een maaltijd waarbij de offersteen als eettafel werd gebruikt. Zij dronken bier uit de diepe groeven van de kei waarna een wilde dans volgde. Daarna verdwenen de Witte Wieven, op hun bezemstokken vliegend, in de lucht'.
De veranderingen die er voor de mensheid zijn en gaan komen zijn enorm. Deze liggen op het gebied van het leren inzien dat wij zelf de schepper zijn van onze eigen omstandigheden. Ook om te leren omgaan met deze nieuwe bewustzijnsverruiming en de gevolgen welke deze hebben. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor de aarde en alle natuurrijken. Hierdoor, willen wij verder kunnen evolueren, is het nodig dat wij onze verantwoordelijkheden niet meer ontlopen maar deze leren accepteren.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
