8e Jaargang nummer 51 ~ februari 2008 Parabel of gelijkenis |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief De vogel heeft liever een eenvoudige tak dan een gouden kooi. Chinese wijsheid
Een parabel of allegorie is een kort verhaal, gewoonlijk gesitueerd in het dagelijks leven, dat dient om een religieus, moreel of filosofisch idee te illustreren. Veel parabels dienen om spirituele ideeën uit te drukken. De bekendste bron van parabels, hier ook gelijkenissen genoemd, is de bijbel die vele parabels bevat. Parabels en allegorieën worden vaak als synoniemen gebruikt. In beide genres wordt de luisteraar een zaak voorgeschoteld, waarover de luisteraar onbevooroordeeld kan oordelen, omdat hij er schijnbaar niet persoonlijk bij betrokken is. Dan blijkt dat er een diepere betekenis is, en dat de conclusie ook consequenties voor de lezer zelf heeft. Deze nieuwsbrief bevat, in een aantal gelijkenissen, evenzoveel boodschappen die dienen om jou als lezer alert te maken op de diepere betekenis van veel wat ook in het dagelijks leven kan voorkomen. Running Fox wenst jou daarbij veel diepgang toe.
Moeder Ana haastte zich van de vicarie naar het stenen kerkje van het stift te Weerselo. Ze moest hoognodig bidden en om kracht vragen van de allerhoogste. Ze had zojuist een tijding vernomen die ongetwijfeld de grootste verandering ooit in het leven van het stift zou betekenen. Natuurlijk wist ze van de storm van reformatie die door de Nederlanden en grote delen van Europa had geraasd en nog raasde. Maar tot nu toe waren het Oversticht, en Twenthe dat daar onderdeel van uitmaakte, daarvan verschoond gebleven. Kort geleden was Oldenzaal door de staatse troepen op de Spanjaarden veroverd en de staten van Overijssel hadden verordonneerd dat ook het Weerselose stift eraan moest geloven en zich diende aan te sluiten bij de reformatie. Een predikant was al benoemd, Adam Lindenhovius, en die zou overmorgen, zondag, de eerste reformatorische dienst in de kerk leiden. Pastoor Johannes de Borch was ook bij het gesprek aanwezig geweest. Ana had gezien dat deze toch altijd zo kordate man het daarbij buitengewoon moeilijk had gehad en dat hem het huilen nader stond dan het lachen. Het moest voor hem niet makkelijk zijn en het enige wat hij aan de vergadering had toegevoegd was dat hij terstond ontslag nam en zou terugkeren naar zijn geboorteplaats.
Toen ik op een avond in bed kroop, werden mijn benen tegengehouden door een stevige aanwezigheid van kat. Omdat ik weet hoe hun vacht aanvoelt, weten mijn vingers altijd om welk dier het gaat. Solstice’s vacht is zacht, maar die van Angel’s Echo voelt aan als zijde. Ik masseerde haar rug, kromde me om haar heen en zonk weg in de kussens. De matras veerde op en neer toen ze bewoog. Ik moest plotseling met mijn ogen knipperen toen het dier nieste voordat het zich naast mijn hoofd oprolde. Ik werd besproeid met een fijne nevel van kattenspeeksel. Het was een delicate nies, niet vol in het gezicht. Ik giechelde. Ze likte mijn neus verscheidene keren en beet er toen liefhebbend in. Stevig genoeg om mijn gezicht te laten tintelen met die vreemde prettige pijn die in mijn kin vloeide en na een minuut of twee verdween. Ik was lang opgebleven, geboeid en geïnspireerd door Stephen King’s boek ‘On Writing.’ Als hij moedig genoeg is om over het bizarre en magische te schrijven en het vervolgens fictie te noemen, dan kan ik moedig genoeg zijn om over de non-fictie ervaringen te schrijven die ik heb gehad en die oprecht magisch zijn. Ik viel in slaap terwijl ik het verhaal vorm gaf dat ik eindelijk zou gaan vertellen over Angel’s Echo. Het is een verhaal dat er meer dan drie jaar over heeft gedaan om op papier te worden gezet. Ik viel in slaap met Angel’s Echo’s idee in mijn geest geplant, dat ‘het tijd was om het verhaal te vertellen.’
Er was eens een kleine, bonte paradijsvogel. Hij was levens- en ondernemingslustig, vol van innerlijke schoonheid en lieflijk om te zien. Zijn veren leken, door de vrijheid die hij genoot en de waardigheid die hij bezat, als van binnenuit te stralen. Velen werden door hem geroerd, voelden zich tot hem aangetrokken en bewonderden hem onvoorwaardelijk. En hoewel hij vele rivalen bezat, stoorde hem dat slechts weinig want hij berustte in zichzelf. Hij wist waarop het voor hem aankwam in het leven. Op een dag stuitte hij op een gouden kooi, die hem in schoonheid evenaarde en die hem ‘eveneens betoverend’ aanbood te blijven, en hem als behuizing te benutten. Omdat de kleine paradijsvogel zich aangetrokken voelde tot deze zachtmoedige kooi, diens rustige manieren waren lafenis voor zijn eigen ongedurigheid, en omdat hij bovendien naar blijvende huisvesting omzag, stemde hij toe te blijven. Hij stelde evenwel beslist dat de deur altijd open zou blijven staan. Zijn nieuwe onderdak had daar niets op tegen en achtte zich gelukkig een thuis voor de betoverende vogel te kunnen zijn. De gemeenschappelijke jaren verstreken snel en de paradijsvogel wende vlug aan het leven in zijn nieuwe woning. Van tijd tot tijd genoot hij nog danig van zijn uitstapjes door de bossen, maar hij bracht meer en meer tijd door met het gezellig maken van zijn woning. Bovendien bezat hij spoedig zelf een paar kleine paradijsvogeltjes, die hij diende groot te brengen. Hoe meer tijd hij daarom voor zijn kroost nodig had, des te sporadischer werden zijn uitjes. De deur bleef dan ook steeds vaker gesloten, ja, ze roestte zelfs bijna vast.
Ik verander als er licht
door me heen gaat, licht van mensen, goddelijk licht.
Zie je die majesteitelijke eik, ginds in het woud, die boven alle andere bomen uittorent? Wanneer je hem niet ziet, ver-beeld je hem dan, want alles is waarheid en waarheid is droom. Als eik heeft hij het bewustzijn van de boom en heeft weet van het bestaan van de hemel en het licht en het woud en de mensen en de dieren om zich heen en neemt dientengevolge alles waar. Als er een vogel komt aangevlogen die zich op één van zijn takken neerzet, en hem vraagt: “Wie ben jij?” Dan antwoordt de boom: “IK BEN een boom”. Maar ook elk blad en ieder van zijn talrijke eikels heeft het bewustzijn van de boom, hoewel de eikels eigenlijk zijn kinderen zijn. Vervolgens komt er een vlinder aangevlogen en zet zich op een van zijn eikels neer en vraagt: “Wie ben Jij?, dan antwoordt de eikel eveneens:”IK BEN een boom”. En niet zoiets als: “IK BEN een eikel!” Zoals je misschien zou verwachten. Het is zomer en de eikels wiegen in de wind en zijn gelukkig omdat ze een zomerdroom dromen. Maar reeds nu worden de eerste bladeren geel, terwijl de boom zijn bewustzijn onmerkbaar naar binnen keert. Want hij volgt de cycli der natuur, die nu al een najaarsdroom droomt. En ook de boom begint zijn najaarsdroom te dromen – en zie, de boom verliest zijn eerste bladeren. De eikels nemen dat allemaal waar, net zoals de intocht van de herfst in het woud en ze zijn verdrietig. Maar nog steeds wiegen zij zich in de droom der winden. Zij vermoeden en weten nog niet dat de boom nu al zijn najaarsdroom droomt, hoewel de eikels eigenlijk zijn kinderen zijn.
Een dag nadat carnavalisten hun maskers hebben afgezet en weer hun werkelijke gezicht tonen(?), is het Aswoensdag. Het askruisje, het tekenen van een kruisje met as op het voorhoofd, is zoveel als de openingsceremonie van de veertigdagentijd. Het kruis is symbool voor de kruisbalk waar ieder van ons in haar/zijn leven wel eens tegenaan loopt. “Aswoensdag… Memento homo, quia pulvis est, et in pulverem reverteris…, Gedenk mens, dat gij stof zijt en tot stof zult wederkeren!” Gedurende de veertigdagentijd wordt ons in liturgie en lezingen voortdurend gewezen op de broosheid en vergankelijkheid van ons menselijk bestaan. Probeer daarnaar te leven. Daarbij voor ogen houden dat van mensenkennis zèlfkennis het moeilijkst is. Maar laat ons in hemelsnaam niet toegeven aan onheilsgedachten zo van: “Het leven is alleen maar een tranendal en dan vergaan we ook nog eens tot stof!” Als gelovigen hebben we vertrouwen in de goede afloop. “Zeg maar ja tegen het eeuwig leven!” Andere interessante hoofdstukken op de Running Fox website:
‘Running Fox Papers’ is een medium dat zich ten doel stelt om werk van mijzelf en dat van anderen dat mij raakt, beschikbaar te stellen aan allen die daarin zijn geïnteresseerd. Wanneer je nog niet op mijn verzendlijst staat, is het mogelijk om je gratis te abonneren op dit medium door een E-mail te sturen aan runningfox met in de onderwerpregel: “abonneren Running Fox.” Mocht je niet meer zijn geïnteresseerd, schrijf dan naar hetzelfde adres en vermeld als onderwerp: “staken Running Fox”. Je wordt dan met liefde en zonder oordeel van de lijst afgevoerd. Teksten, vertalingen en redactie: Helen Maijenburg, Myriah Krista Walker, Gertrud Althusen en Hans Brockhuis.Naar de inhoudsopgave |
