Running
Fox Papers
Februari 2004 ~
INDIGO
~*~*~*~
Citaat van de maand:
Zie, mijn
oog
Zie mijn oog,
De zuivere stralen van de zon
Lichtend uit de vormenwereld van de aarde;
Zie, mijn hart,
De geestelijke krachten van de zon
Opwellend uit de golfslag van het water.
Zie, mijn ziel,
De wil, de wereld aldoordringende, der zon
Fonkelend uit de flonkerglans der luchten;
Zie, mijn geest,
Het goddelijk wezen van de zon
Opvlammend uit de liefdegloed
Die uitstroomt van het vuur
Rudolf Steiner
~*~*~*~
Inhoud
~*~*~*~
Indigo
Hans
Brockhuis
Indigo; een korte titel
voor een lang verhaal. Dit is het verhaal van de kinderen die vaak Nieuwetijdskinderen
worden genoemd en die regelmatig in het nieuws komen. In wat de serieuze
pers heet te zijn, zijn dat vaak negatieve verhalen over kinderen die
uit de band springen en die dingen doen die niet ‘goed’ zijn. Op welke
manier dan ook.
Aan de andere kant is daar wat de scepticus graag de ‘geitenwollensokken-pers’
noemt. Wij als lichtwerkers willen het relaas vertellen van de mooie
dingen die wij tegenkomen wanneer het gaat om kinderen die zich vanuit
een hoger trillingsniveau proberen staande te houden in een soms vijandige
wereld.
Ter voorbereiding van deze nieuwsbrief heb ik contact opgenomen met
De Groep van Steve Rother, omdat deze over dit onderwerp altijd veel
te zeggen heeft. Hoewel ik niet om complimentjes vroeg, gaf De Groep
die wel en omdat zij allen waarderen die zich op de één
of andere wijze bezighouden met lichtwerk in het algemeen, wil ik niet
nalaten om de volledige communicatie aan je door te geven. Ik hoef niet
te zeggen dat ik hiervoor uiterst dankbaar ben…
“Wij spreken vandaag met oneindig veel genoegen tot de lezers van
‘Running Fox Papers’. Enkele jaren geleden heb jij, Hans, de intentie
uitgesproken om jouw gedachtegoed kenbaar te maken aan anderen en om
op deze sympathieke wijze een bijdrage te leveren aan het hoogste goed
voor alle zielen op Aarde, elders in het universum en aan onze kant
van de sluiers. Het is van groot belang te onderkennen dat dergelijke
initiatieven onderdeel zijn van het proces van spirituele groei en maken
als zodanig deel uit van het hele proces waar de aarde en zijn bewoners
op dit moment zo vol overgave mee bezig zijn.”
“Het is daarom dat wij – ook op deze plaats - al degenen die zich voor
de goede zaak inzetten vanuit de grond van onze ziel willen danken voor
alles wat zij doen. Al deze pogingen helpen ook om de kinderen met kristallen
vibratie, zoals God(in) deze prachtige zielen pleegt te noemen, zich
te helpen aarden op de Aarde. De geboorte van al deze zielen, die noodzakelijk
zijn bij de begeleiding van de mensheid naar een hoger trillingsgetal,
is een mijlpaal in de geschiedenis van de Aarde. Nooit eerder gedurende
de lange tijd dat het speelbord. Aarde existeerde, hebben zich zo ongelofelijk
veel zielen bereid verklaard om af te dalen om ieder op hun eigen wijze
mee te doen in het grote spel van de opwaardering van het speelbord.”
“In jouw geest, Hans, welt een vraag op die zich zou kunnen vertalen
als: ‘welke nieuwe informatie zouden wij mogen ontvangen in verband
met het verschijnsel ‘Nieuwetijdskinderen?’ Als antwoord daarop zouden
wij in de eerste plaats willen zeggen dat het belangrijk is om deze
kinderen goed te behandelen; in goede banen te leiden. Maar dat zal
geen nieuws zijn. Het is echter uiterst belangrijk je te realiseren
dat het uiteindelijke resultaat voor het welzijn van jullie planeet
mede zal afhangen van de wijze waarop deze kinderen in staat zullen
zijn om te gaan met alle moeilijkheden waarmee zij worden geconfronteerd.
Wij, aan deze kant van de sluiers, hebben de intentie om samen met jullie
Moeder Aarde – nog meer dan tot nu het geval is - op te waarderen naar
de nieuwe vibraties die het voor alle mensen van de Aarde mogelijk zullen
maken om in vrede en harmonie te kunnen leven.”
“Vandaag is de situatie zodanig dat terwijl
jullie in stilte - op kousenvoeten als het ware - bezig zijn de vijfde
dimensie te betreden, de kinderen die nu worden geboren meer en meer
in staat zijn begrip en onderscheidingsvermogen te ontwikkelen. Hierdoor
zal het mogelijk voor ze zijn om alles wat zich voordoet op een meer
beheerste wijze dan voorheen te doorgronden. We hebben allemaal de problemen
gezien die vele kinderen hebben in relatie tot de culturele en politieke
kwesties die zich op aarde al zo lang voordoen. Het is aan hen, terwijl
zij opgroeien, om zich rekenschap te geven van alles wat is. Geleidelijk
nemen zij verantwoordelijkheden over zodat het op een dag mogelijk zal
zijn de moeilijkheden te overwinnen die vandaag zo wijdverspreid zijn.”
“Daarom is het zo belangrijk manieren te vinden op een niet-confronterende
wijze met de jonge kinderen in communio te komen. Om hen de ruimte te
geven om dingen op hun eigen manieren te doen, maar ze tegelijkertijd
te leren om die dingen op een dusdanige manier aan te pakken, dat zij
daarmee geen afbreuk zullen doen aan anderen. Als dat kan worden verwezenlijkt
– en we weten dat in verscheidene landen experimenten gaande zijn waarbij
wordt getracht om de kinderen op een geheel andere wijze dan voorheen
te onderwijzen – zal het doel waarnaar wij allen streven weer een stap
dichterbij zijn gekomen” (In Nederland zijn experimenten met verschillende
schoolsoorten gaande, zoals: Aventurijn
en Iederwijs
red.).
“We dringen er daarom op aan om met
deze experimenten door te gaan. Leer van je kinderen wat de beste manier
zal zijn om dit te doen en probeer te beseffen dat de wereld – niet
van het ene moment op het andere – maar geleidelijk en onafwendbaar
zal veranderen op een manier die het voor vele zielen mogelijk zal maken
om de vijfde dimensie werkelijk te ondergaan, te leven en te ervaren.
Om werkelijk de Kristallen Vibraties te ondervinden die nu al door Aarde
en Kosmos vibreren.”
“In staat te zijn om dit alles te onderkennen geeft ons grote vreugde,
geliefden, we sporen jullie aan om elkaar met het uiterste respect te
behandelen en dit ook aan jullie kinderen over te brengen, om elkaar
te koesteren op een gelukkige wijze en om goed samen te spelen, zoals
jullie dat vaak deden toen je zelf nog een kind was.”
Espavo, de Groep.
Wie ben ik om hieraan nog iets toe te voegen? Wanneer dit allemaal met
je resoneert, zou ik je willen vragen om verder te lezen in de artikelen
die hier worden aangeboden. Zo kun je kennis nemen van wat anderen in
dit verband aan jou te zeggen hebben.
Het is zeer waarschijnlijk dat – gezien het grote aanbod van stukken
op dit gebied; het onderwerp leeft kennelijk heel erg – ik volgende
maand opnieuw een nieuwsbrief over hetzelfde onderwerp zal aanbieden.
Ik wens je veel leesplezier.
Hans Brockhuis.
~*~*~*~
Ter aanvulling op het bovenstaande vermeld
ik nog zes websites die in dit verband kunnen worden geraadpleegd.
www.iederwijs.nl
www.hetc.nl
www.st-jeanne.nl
www.planetlightworker.com
www.childrenofthenewearth
www.starchild.co.za
www.crystalchildren.com
Over de laatstgenoemde website schrijven
Steve en Barbara Rother: Dit is een open bron voor kinderen, leraren,
ouders en allen die deel willen uitmaken van onze toekomst door kinderen
te helpen zich te ontwikkelen. Het is bestemd voor kinderen van elke
vibratie en wil de definitieve bron zijn voor informatie Nieuwetijdskinderen.
Als je iets aan deze site wilt bijdragen, artikelen of hulp in welke
vorm dan ook, kun je uitgever en webmaster Sue hier
bereiken.
Hans Brockhuis
~*~*~*~
Het verhaal van
Ana en de vogel
Steve Rother
Om de vibrationele verandering die jullie
nu ondervinden te verduidelijken, willen we jullie het verhaal vertellen
van Ana en de vogel. Ga er maar gemakkelijk voor zitten.
Vlak voordat het licht werd, was in een
kamer het snikken van een heel ongelukkige ziel te horen. Ana, een Nieuwetijdskind
van twaalf, had grote problemen met haar leven op het Speelbord van
de vrije keuze. Ze had weinig vrienden en veel problemen in de omgang
met de andere kinderen in haar klas. Haar leraren zagen haar als een
probleemkind. Ze had zich altijd al een buitenstaander gevoeld die alleen
maar toekeek. Ana kon heel slecht opschieten met haar moeder en ze hadden
vaak ruzie. Hoewel Ana over een innerlijk weten beschikte, was ze moedeloos
en stond op het punt de hoop op te geven. Op twaalfjarige leeftijd wilde
Ana naar huis.
Spirit, die haar verwarring aanvoelde, sprak tot haar: "Ana, wanneer
je dat wilt mag je vertrekken, maar eerst moet je naar buiten, de tuin
ingaan en je vinger voor je uitsteken." Ana was geschrokken dat
Spirit haar zo direct aansprak, dat was nog niet eerder gebeurd. Nadat
ze had nagedacht over de woorden van Spirit, begreep ze niet hoe dit
haar zou kunnen helpen maar ze besloot om het te proberen. Terwijl ze
naar buiten de frisse ochtendlucht inliep, kwam de zon op en alles baadde
in een oranjerood licht. Nadat ze eerst om zich heen gekeken had om
er zeker van de zijn dat niemand haar zag, sloot ze haar ogen en stak
haar vinger uit, zoals Spirit haar had opgedragen. Even later voelde
ze gekriebel op haar vinger en deed ze haar ogen weer open. Een kleine,
bruine vogel was op haar uitgestoken vinger gaan zitten. "Hallo
lieverd”, zei de vogel. Bijna vergeten gevoelens van thuis kwamen bij
Ana naar boven en haar ogen schoten vol tranen.
Terwijl ze haar tranen droogde keek ze om
zich heen of er iemand stond te kijken. Droomde ze of was dit echt?
Had de vogel echt gesproken? Juist op dat moment sprak de vogel weer
tot haar: "Ik ben hier om je te helpen je alles te herinneren Ana,
want je bent hier met een bepaald doel en wanneer je nu vertrekt zal
dat doel niet worden gerealiseerd." En weer stroomden vreugdetranen
over Ana's wangen, want voor de eerste keer voelde ze een sprankje hoop.
Zelfs de vage gedachte dat ze een doel had, hielp Ana. Er hing betovering
in de lucht terwijl de vogel een gesprek met Ana begon. Dat gesprek
duurde meer dan een uur. Ana kon maar niet ophouden met huilen, er moest
ook zoveel worden losgelaten. Toen hoorde Ana haar moeder rommelen in
de keuken. Ana was bang dat haar tijd met de betoverde vogel voorbij
was. "Wees maar niet bang Ana, we zullen elkaar weer spreken. Ik
zal er altijd voor je zijn. Je hoeft alleen maar naar deze tuin te komen,
je vinger uit te steken en ik zal reageren."
Die dag konden haar leraren op school maar niet ontdekken waarom ze
constant huilde. Zij dachten dat er iets niet goed was, maar Ana wist
dat alles juist wel goed was. Soms twijfelde ze er aan of het wel was
gebeurd. Had ze het allemaal verzonnen? Dan realiseerde ze zich dat
het geen verschil maakte, ook niet wanneer de vogel een product van
haar eigen verbeelding was. De gevoelens van thuis-zijn die de vogel
haar had gegeven, hadden haar een gevoel van heelheid gebracht en ze
was niet bereid dat op te geven.
Vanaf die dag stond Ana elke morgen voordat
de zon opkwam op, ging naar de tuin en sprak met de vogel. Ze hadden
het over vele dingen en de vogel gaf Ana de levenslessen die zij nodig
had om heel te worden. Ana bracht deze lessen vol blijdschap in de praktijk,
hoewel ze soms moeilijke dingen in zichzelf moest veranderen. De vogel
herinnerde haar er constant aan dat ze de kracht had om haar werkelijkheid
te veranderen door het maken van keuzes. De kleine, bruine vogel blies
betovering in het leven van het jonge meisje Ana.
De ene dag volgde de andere op en al snel begon Ana's leven te veranderen.
Op school had Ana nu vrienden die naar haar opkeken en haar respecteerden.
Haar leraren waren op magische wijze veranderd en hielpen haar nu. Zelfs
met haar moeder kon ze nu voor het eerst overweg en ze konden samen
praten. Ana's leven had betekenis gekregen.
Op een ochtend begon Ana terug te kijken en besefte ze hoe ver ze in
korte tijd was gekomen. In slechts enkele maanden had Ana meer vooruitgang
naar geluk gemaakt dan in al die twaalf jaren daarvoor. Toen ze zich
dat realiseerde bedankte ze de vogel voor het betoverende geschenk dat
hij haar had gegeven. De vogel reageerde daarop: "Lieverd, ik kan
je niet geven, wat je reeds bezit. Het was mijn taak om een spiegel
te zijn, zodat jij jouw ware zelf zou kunnen zien en jij je jouw kracht
zou herinneren. Verlies alsjeblieft nooit uit het oog dat de kracht
om te veranderen in je zit en niet daarbuiten. Je hebt ervoor gekozen
om deze kracht te gebruiken en daardoor heb jij jouw werkelijkheid veranderd."
Het hoogtepunt van Ana's leven bestond uit de korte tijd die ze iedere
morgen met de vogel doorbracht om zich haar ware kracht te herinneren.
De liefde, die zij voor dit prachtige, eenvoudige schepseltje voelde,
was overweldigend. Weer of geen weer, Ana ging iedere morgen naar de
tuin om samen met haar leraar, waarvan ze zoveel was gaan houden, de
toon voor de dag te zetten. Het leven van Ana was goed.
Op een ochtend werd Ana vroeger wakker dan
anders. Ze voelde een verandering in de energie, maar ze wist niet precies
wat er gebeurd was. Zij herinnerde zich dat de vogel haar van energieveranderingen
had verteld en dat dit de manier was waarop mensen zich ontwikkelden.
Ze herinnerde zich dat de vogel haar had verteld dat verandering een
noodzakelijk deel was van spirituele vooruitgang, want dat zonder verandering
alles uiteindelijk zou doodgaan. "In feite creëert verandering
de betovering die we zoeken." Deze gedachten bleven maar door haar
hoofd gaan en ze formuleerde zorgvuldig de vragen die ze de vogel straks
zou willen stellen. Toen het tijd was, liep Ana vol verwachting de tuin
in en stak haar vinger op. Deze ochtend kwam de vogel echter niet.
Met hulp van de vogel had Ana geleerd te vertrouwen op haar innerlijke
gevoelens in plaats van op haar gedachten. Dit was een prima tijd om
deze vaardigheid te gebruiken en op de één of andere manier
wist ze diep in haar hart dat het goed ging met haar lieve kameraad.
In haar hart wist ze ook dat het met haarzelf goed ging en dat er niets
vervelends was gebeurd. Natuurlijk miste ze haar vogelvriend en de speciale
tijd die zij samen doorbrachten. Ana dacht terug aan alle dingen die
de vogel haar had verteld en hoe ze daar in haar leven gebruik van had
gemaakt. Ze was een beetje in de war omdat de vogel haar had verteld
dat hij haar nooit zou verlaten. Maar, daar stond ze, alleen in de tuin
deze ochtend, terwijl de zon opkwam. Ana probeerde tegen de vogel te
praten, voorwendend dat hij er wel was. Ze kon zelfs het vertrouwde
gekriebel voelen wanneer de vogel op haar vinger ging zitten. Het bijzondere
voor Ana was, dat op iedere vraag die ze kon bedenken om aan haar denkbeeldige
vriend te stellen, ze het antwoord reeds wist.
Iedere morgen had Ana haar ritueel uitgevoerd door naar de tuin te gaan
en haar vinger voor zich uit te steken. Ana was zo bedroefd dat ze voor
het eerst sedert lange tijd huilde. Nog weken lang ging ze iedere ochtend
naar de tuin en dacht aan haar vriend. Maar Ana's vinger ondersteunde
de vogel nooit meer.
De tijd ging verder en Ana speelde een centrale rol op haar school.
De leraren begrepen uiteindelijk dat Ana geen probleemkind was maar
dat zij, en anderen zoals zij, veel verder was dan het leerprogramma
van de school aangaf. Ana hielp hen met het bijstellen van de manier
waarop zij lesgaven. Zij hielp de medewerkers met het aanpassen van
hun manier van denken zodat die geschikt zou zijn voor de nieuwe kinderen
die gaan komen. De dag dat Ana haar diploma behaalde, was een heel speciale
dag. Er was een tijd geweest dat ze dit niet had kunnen denken en wilde
vertrekken. Nu wist ze dat ze een heel belangrijke rol had gespeeld.
Op kleine schaal had ze haar bijdrage geleverd voor de gehele mensheid
en geholpen de energie af te stemmen voor allen die nog komen.
Ana groeide in jaren en wijsheid. Ze werd een grote genezeres en hielp
duizenden anderen bij het in bezit nemen van hun kracht en het veranderen
van hun werkelijkheid. Ana gebruikte wat er in haar hart leefde om hen
te leiden. Toen zij haar kracht in bezit had genomen, ontdekte Ana dat
de antwoorden haar werden gegeven op het moment dat ze de vragen stelde.
Dit was anders, aangezien de leiding nu van binnenuit scheen te komen
in plaats van uit een externe bron. Zij is nooit vergeten wat de vogel
haar heeft geleerd. Ze dacht vaak aan haar lieve vriend en omringde
zichzelf met allerlei soorten vogels. Ze stichtte een vogelreservaat
op haar land en bezocht dat vaak. De vogel was Ana's persoonlijke symbool
geworden en in iedere kamer van haar huis hingen vogelafbeeldingen of
stonden vogelfiguurtjes. Ze had er zoveel dat haar vrienden haar het
vogelvrouwtje noemden. Ana accepteerde die titel vol trots. Ze was door
iets geraakt en dat vergat ze nooit. Ze koos ervoor het geschenk van
de wijsheid van de vogel altijd met zich mee te dragen bij alles wat
ze deed. Ana wandelde met Spirit.
Jaren later was Ana grootmoeder geworden van een kleinzoon. Dit kind
was voor Ana heel speciaal en ze hadden een band die veel verder ging
dan dit leven. Op de dag dat hij was geboren wist ze dat zij samen een
contract hadden. Ze wachtte af waar dit toe zou leiden. Billy was zeven
en had heldere ogen die onbevreesd in de diepste diepten van haar ziel
keken. Hij herinnerde haar aan de belangrijke rol die ze had gespeeld
in het herzien van het schoolsysteem. Hij kon nu zo in een onderwijssysteem
stappen dat zij in gang had gezet. Op zo'n moment was Ana dankbaar dat
ze was gebleven.
Op een dag bracht deze bijzondere kleine man een bezoek aan zijn grootmoeder.
Nieuwsgierig bekeek hij de vele vogelbeeldjes die bij Ana op de schoorsteenmantel
stonden. Zijn aandacht ging uit naar het beeldje van een kleine, bruine
vogel. Ana zag dat haar kleinzoon aandachtig naar het beeldje keek.
Ze wist in haar hart dat er iets moois te gebeuren stond. Ze hield vol
verwachting haar adem in toen haar zeven jaar oude kleinzoon zich omdraaide
en zei: "Weet je, oma, deze lijkt precies op de vogel die altijd
op je schouder zit."
De woorden van haar kleinzoon raakten haar met zo'n kracht dat ze er
helemaal ondersteboven van was. Opeens vielen alle stukjes op hun plek
en waren al Ana's vragen beantwoord. Ze dacht terug aan de dag dat de
vogel niet kwam en ze realiseerde zich nu dat ze naar een hogere vibratie
was gegaan, waardoor de vogel op haar schouder kon landen in plaats
van op haar vinger. Ana was zo gewend om naar de vogel op haar vinger
te kijken dat ze niet wist dat de vogel nu veel dichterbij was en direct
in haar oor kon fluisteren. Op dat moment was het contract met haar
kleinzoon uitgevoerd. Voor het eerst in haar leven was datgene wat ze
in haar hoofd wist in overeenstemming met hetgeen ze in haar hart wist
en Ana's leven was volmaakt.
De vreugdetranen keerden terug, nu na al die jaren de lange stilte werd
verbroken. De kleine, bruine vogel uit Ana's jeugd had opnieuw tot haar
gesproken. "Ja, liefste Ana, ik vertelde je toch dat ik je nooit
zou verlaten en dat heb ik ook niet gedaan. Ik ben zo vreselijk trots
op je, want de dag dat ik op je schouder neerstreek in plaats van op
je vinger had jij de keuze. Je zou voor altijd naar je vinger kunnen
blijven kijken, wachtend op de leiding van buitenaf waaraan je was gewend.
Maar je besloot om zelfstandig verder te gaan met de kennis die je had.
Dit is de integratie van Spirit en zo stel jij je open voor je Hogere
Zelf. Je bent niet gescheiden van Spirit zoals je menselijke ogen je
zouden willen laten geloven. Je bent niet gescheiden van mij want wij
zijn één. Leef het dagelijkse leven met Spirit op je schouder
en durf de betovering te creëren die je zoekt. Lieve Ana, je hebt
het goed gedaan. Je hebt je hogere doel bereikt en geleerd met Spirit
door het leven te gaan." Toen Ana dat hoorde was ze volmaakt gelukkig.
En zo is het …
~*~*~*~
Nog
meer uitspraken van Karim
Veronica Boers
Hieronder volgen weer nieuwe uitspraken
van Karim, die nu 11 jaar oud is (red.), opgeschreven door zijn moeder.
Al vanaf jonge leeftijd doet hij uitspraken die haar steeds weer verbazen.
Het volgende schreef ik naar aanleiding
van een gesprek dat ik had met een vriendin. Zij vroeg of Karim, toen
9 jaar, iets wist over Kryon. Hij zei: “Ja, dat is zeg maar een broertje
van Orion. Dat is een planeet met een lichtbruine kleur. Er wonen mensen.
Die mensen hebben allemaal hele blauwe ogen, rode lippen en kleine neusgaten.
Ze hebben een soort kuif op hun hoofd, niet van haar, maar zo loopt
hun schedel. Een soort antenne, waarmee ze gedachten kunnen opvangen.
Ze staan in verbinding met God. Zij kunnen gedachten sneller opvangen
dan dat je iets kunt zeggen, zij weten al wat je wil zeggen… Zoiets.
Dit is de letterlijke uitleg van Karim.
Deze vind ik zelf zo mooi:
Karim zei laatst dat de mensen praten over de 5e dimensie alsof ze wanneer
ze daar zijn aangekomen, zouden zijn uitgeleerd. Dat is echt niet zo
hoor. Als je daar in die 5e dimensie bent, dan moet je ook nog veel
leren. Pas na de 12e of 13e dimensie ben je echt verlicht, maar dan
ben je ook niet klaar, want dan begint het weer van voren af aan. Dan
ga je weer naar de 1e dimensie van een andere zijnsstaat. En in de 5e
dimensie moet je toch ook nog wel uitkijken dat je niet wordt overreden...
“O” zei ik. Kan dat nog daar? Daar zijn toch geen auto’s Hij zei: “misschien
niet, maar dan zijn er weer andere vervoermiddelen. Je kan gewoon gewond
raken hoor. Omdat alles daar, dus ook de vervoermiddelen en de spullen
en de bedden ook 5 dimensionaal zijn. Dus dat heb je niet in de gaten.
Dus moet je nog steeds uitkijken… En nog veel leren...” “Ja” zei ik
“ maar dan is er toch wel meer liefde en geen oorlog meer...” “Ja” zei
hij “ dat wel. Maar nu denken mensen dat ze er al zijn als ze in de
5e dimensie komen... Nee dus.”
Karim zegt ook dat de mensen die in de aarde leven, veel ‘hoger’ zijn
dan wij. Voor een kind is het moeilijk om woorden te zoeken die begrijpelijk
zijn voor anderen. Hij zegt ook: “Als een mens hier bewusteloos raakt,
dan gaat zijn geest tijdelijk naar de binnenaarde en als je wakker wordt
dan ben je weer hier. Want daar in de binnenaarde willen ze graag de
mensen helpen. Als ze bewusteloos daar aankomen, gebruiken ze een soort
medicijn of iets wat hij niet kan uitleggen en als het weer goed gaat
mag je weer naar boven, en kom je bij in je lichaam. Maar het kan ook
zijn dat je niet bij kan komen en dood moet gaan; nou dan vlieg je gewoon
langs de aarde naar de hemel.
Maar als je wel eens in de binnenaarde bent geweest i.v.m. bewusteloosheid,
dan word je geheugen gewist voordat je weer terug gaat naar de aarde
in je lichaam. Nou dat was het weer, ik ga spelen,” zei hij toen.
Karim zegt dat de mensen in de binnenaarde
de warmte van de kern van de aarde gebruiken (zeg maar, voor hen is
het een soort zonlicht). Ze eten daar alleen maar fruit en groenten
en worden héééééél oud. Ze
wonen in een soort waterhuizen, want je kan er van binnenuit doorheen
kijken. Maar van buiten kan je niet door de huizen kijken.
Dat kind blijft me verbazen. Wat hij allemaal soms zegt. Met zo’n wijsheid.
Op die momenten ziet hij er erg wijs en volwassen uit. Zijn ogen staan
dan heel anders en hij praat met zijn hele lichaam. Voor hem is het
heel normaal en ik ga er ook heel normaal mee om, hoop ik. Ondanks dat
hij me blijft verbazen. Dat laat ik op dat moment niet aan hem merken.
Gisteren ook weer, dan praat hij over de bewoners van de binnenaarde.
Je wilt niet weten hoe ik heb staan kijken. Hij praat erover op een
hele wijze manier, maar ook weer heel normaal.
Verleden week woensdag heeft hij een engel
gezien, hij vertelde dat hij heel groot en wit was en schitterde. Hij
had een wapen in zijn hand waar allemaal stralen uit kwamen. De engel
keek wel boos. Maar hij keek niet boos naar Karim (hij bedoelt de engel
Michaël, red.).
Karim ziet ook veel op de computer, hij
krijgt berichten door op de computer (vandaar dat mijn computer zo gek
doet altijd).
De berichten zijn niet van deze wereld.
Hij zegt dat het elke keer gebeurt als hij of een spelletje aan het
spelen is, of iets opzoekt op Internet. Dan komt er ineens wat doorheen
(het gebeurt zelfs ook bij zijn Gameboy). Hij zegt dat het berichten
zijn met cijfers en letters die hij niet kan omschrijven. Soms met een
blauwe achtergrond. De laatste boodschap die hij kreeg was vandaag.
Op de Gameboy. Er stond volgens zijn woorden: "3 D FX-4 D FX. Dit
bericht heeft hij al vele malen gehad. Hij weet alleen dat het betekent
dat we van 3 naar 4-D gaan, maar wat de FX betekent weet hij ook niet.
Ook zegt hij dat er soms allerlei letters door elkaar staan. Ook vreemde
letters en hij weet niet wat het betekent. Dit vertelt hij me al een
poosje en ik weet eigenlijk niet wat ik ermee kan doen. Ik ken ook geen
antwoorden. (Hij vraagt mij vaak wat het betekent.)
Ook ik heb de letters en cijfers gezien,
niet op computers of zo. Gewoon op mijn slaapkamermuur. In het goud
en wit. Een soort Hebreeuws, maar toch ook weer niet. De cijfers waren
helemaal in het goud, dat is al weer enkele jaren geleden. Het blijft
me toch bij, maar tot op de dag van vandaag weet ik niet wat het betekent.
Ook ik hoor de stemmen, niet van binnen mij maar echt zoals iemand tegen
mij praat. Soms waarschuwingen. Een mannenstem, het lijkt of hij door
een telefoon praat maar dan iets duidelijker. Soms hoor ik hen maanden
niet.
Weet je wat Karim me gisteren ook zei? Hij
zei: “Mama ik zou wel eens door gewone ogen willen zien om te kijken
hoe dingen eruit zien als je gewone ogen hebt.” Ik zei: ”maar je hebt
toch gewone ogen?”. “Nee” zei Karim “ik zie alles met kleuren en gekleurde
stippen en balletjes en rokerig.”. Ik wist natuurlijk allang dat hij
zo keek, maar ik dacht dat het wat minder was geworden. Karim zei dat
het juist meer was geworden.
Hij ziet ook in de ogen van mijn kleinzoon
van 5 maanden dat het een ouwetje is (een oude ziel). En dat hij bij
ons in de familie is geboren omdat hij veel van Karim moet leren en
Karim van hem. Hij zei letterlijk: “Dat is toch logisch want wie anders
dan ik zou hem begrijpen.
Karim vertelde toen hij 8 jaar was, dat alle mensen in het echt één
zijn. Omdat we allemaal deeltjes van God zijn. De armen kunnen immers
ook niet zonder de handen. God is ook nog niet zo erg oud als de mensen
denken. Misschien is hij 16 miljoen jaar, of ouder. Maar dat is jong
in het geheel. God laat ook wel eens de tijd stilstaan. Dat is ook gebeurd
toen ze de piramides bouwden. Of net af hadden. Toen is ook de tijd
blijven stilstaan. Ze vormen een soort klok, die piramides. We leven
eigenlijk omdat God ook geen zin heeft om miljoenen jaren op een bankje
te zitten, dat word saai. (Alles is voor Karim heel logisch, voor mij
soms niet.) Want in elk deel van Gods lichaam leef je… Als je vanuit
het heelal naar de ruimte kijkt, zitten er allemaal zwarte gaten en
tunnels in, daar kan je doorheen gaan en dan kom je in je vorige leven
of in je leven dat je later leeft terecht. Als je Indiaan bent, ben
je dat weer als je uit die tunnel of dat zwarte gat komt. Als het lukt...
In Gods lichaam zitten alle herinneringen van al je levens. Dus nu leef
je in de buik van God, maar je andere leven kan net zo goed in Gods
arm zitten...
Hij heeft mij vandaag behandeld en het mooiste
is dat het zo lekker spontaan gaat. Hij maakt een kanaaltje van zijn
handen waar hij de energie van boven laat doorstromen. Hij zet dan zijn
handen in buisvorm op mijn buik en ik voel werkelijk de warmte er tussendoor
stromen. Hij had het eerder ook zo met mijn oor gedaan toen ik oorontsteking
had en de pijn was weg daarna. Nu is de pijn in mijn buik ook minder,
maar Karim zei dat het pas vannacht of morgen te merken was. (de pijn
was dezelfde nacht nog weg, red.)
~*~*~*~
Nieuwetijdskinderen
zijn Sterrenkinderen of Indigo-mensen of Kristalkinderen
Ans Corbée - www.reiki-usui.nl/spiritueel
Het zijn allemaal verschillende benamingen
voor spirituele Nieuwetijdskinderen en zij zijn speciaal naar de Aarde
gekomen met een doel of missie. Deze Nieuwetijdskinderen kunnen makkelijker
openstaan voor hun Tweelingziel, voor hun hogere zelf, maar ook voor
Engelen, Gidsen en opgestegen Meesters. Zij zijn heel spiritueel en
in de loop van hun persoonlijke groei zullen zij zich steeds meer openstellen
voor Hogere leiding.
Nieuwetijdskinderen hebben geen ballast
zoals ‘karma’ bij hun geboorte meegekregen zoals gewone mensenkinderen.
Zij worden geboren met een veel hoger bewustzijn en hoeven alleen hun
persoonlijkheid vanaf hun jeugd te begrijpen, want deze leringen zijn
speciaal bedoeld om ervaringen op te doen, opdat zij anderen die ook
bepaalde problemen hebben, kunnen begrijpen en bijstaan. Zij komen nu
speciaal ‘terug’ naar de Aarde om de mensheid naar een hoger bewustzijn
te helpen. Zij zijn al de trap op geweest en komen speciaal voor deze
missie naar de Aarde.
Alle Nieuwetijdskinderen worden met een
hoger bewustzijn geboren dan een ‘normaal’ kind. Zij hebben bepaalde
spirituele gaven en weten heel veel, maar kunnen zich dit ‘weten’ nog
niet herinneren. De herinneringen zullen geleidelijk bovenkomen, zodra
zij daar klaar voor zijn.
Jonge Kristalkinderen hebben al vanaf de
geboorte een bewustzijn van de 4de dimensie. Op school zullen deze kinderen
het moeilijk krijgen, want zij zijn hoogbegaafd en hebben andere begeleiding
nodig. Ze kunnen ook uitblinken in een bepaald vak. Het zijn geen groepskinderen;
anderen merken ook dat zij anders zijn. Er zijn al gespecialiseerde
scholen voor deze hoogbegaafde jonge mensen.
De Indigo-kinderen vormden de eerste grote
groep Nieuwetijdskinderen op Aarde, zij kwamen vanaf 1950. Dit waren
de Baby Boomers en later de flowerpower teenagers over de gehele wereld.
Zij hebben indertijd al veel veranderd en zijn héél goed
op Internet. Indigo-mensen hebben veel problemen met hun emoties. Deze
kunnen zij moeilijk onder controle brengen en daarom zijn deze mensenkinderen
vaak onbegrepen en overgevoelig. Zij kunnen niet met bepaalde emoties
omgaan, want emoties verwarren hen heel erg, zij begrijpen deze gevoelens
niet en willen er over praten, net zolang totdat zij die gevoelens zelf
ook gaan begrijpen.
Indigo-mensen zijn nu hier op Aarde als
volwassen mensen om andere mensen die nog niet zo ver zijn met het spirituele
te helpen. Dit helpen bestaat uit het verspreiden van spirituele wijsheid.
Zij hebben het vaak moeilijk met dat anders zijn dan anderen.
Bovendien kunnen zij moeilijk werken onder een baas, want zij hebben
hun eigen ideeën. Stop deze kinderen of volwassenen niet in een
hokje, maar laat hun apart zijn juist vóór hen werken,
om het nog beter te gaan doen dan wij het zouden doen; zij hebben die
wijsheid in zich. We kunnen heel makkelijk met alle jonge Nieuwetijdskinderen
communiceren net zoals met volwassen mensen, want ze begrijpen alles
en soms nog beter dan wij wel denken.
Alle Nieuwetijdskinderen lijken veel op
elkaar, alleen gaan de Sterrenkinderen gemakkelijker door het leven
dan de Indigo’s. Zie deze mooie mensenkinderen als de boodschappers
voor onze toekomst. Vaak worden Nieuwetijdskinderen bij ouders geboren
die zelf ook Nieuwetijdskinderen zijn. Echter, niet beide ouders hoeven
spiritueel begaafd te zijn om zo’n kind te hebben: vaak is alleen de
vader of alleen de moeder begaafd. Zie deze mooie mensenkinderen als
de boodschappers voor onze toekomst.
Nieuwetijdskinderen maken het voor zichzelf
vaak zo moeilijk omdat zij emoties van anderen overnemen en dan zelf
ook emotioneel worden. Praat met deze kinderen als volwassenen en neem
ze vooral serieus.
Zij moeten zich afschermen voor andere mensen.
Geef dit aan ze door: scherm jezelf af voor andere mensen en hun emoties.
Stel je voor dat je een doorzichtig schild om je heen hebt, zodat je
niets van een ander kunt overnemen. Zoek als je wilt meer informatie
op Internet over Nieuwetijdskinderen, je kunt daar alles vinden wat
je wilt weten.
~*~*~*~
‘Running Fox Papers’ is een medium dat zich ten
doel stelt om werk van mijzelf en dat van anderen dat mij raakt, beschikbaar
te stellen aan allen die daarin zijn geïnteresseerd. Wanneer je
nog niet op mijn verzendlijst staat is het mogelijk om je gratis te
abonneren op dit medium door een E-mail te sturen aan runningfox
met in de onderwerpregel: “abonneren Running Fox.” Mocht je
niet (meer) zijn geïnteresseerd, schrijf dan naar hetzelfde adres
en vermeld als onderwerp: “staken Running Fox.” Je wordt dan met liefde
en zonder oordeel van de lijst afgevoerd. Bezoek, als je wilt, ook onze
website
Teksten, vertalingen en redactie: Mirjam Coumans BA en Hans Brockhuis.
~*~*~*~
|
