8e Jaargang nummer 50 ~ januari 2008 Met hart en ziel |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief Het verstand kan ons zeggen wat we beter kunnen laten. Maar het hart kan ons zeggen wat we moeten doen. Joseph Joubert, Frans schrijver
N.B.: In het eerste halfjaar van 2008 zal mijn boek: 'Het avontuur van het leven'verschijnen. Ik houd je op de hoogte van de ontwikkelingen! Klik hier voor een abonnement op de gratis nieuwsbrief
Een nieuw jaar ligt aan onze voeten. Een jaar dat wij nog niet kunnen lezen maar dat verwachtingen inhoudt over wat het ons zal gaan brengen. Zeker is dat dit jaar zijn portie donkere dagen zal kennen. Maar ik ben er zeker van, en in deze gedachte wil ik mij koesteren, dat de zonnige dagen de overhand zullen hebben. Deze gedachte wil ik met hart en ziel omarmen. De nieuwsbrief die ik jou in de eerste dagen van 2008 wil aanbieden gaat dan ook over al die mooie dingen die ons zullen toevallen, over vriendschap, over liefde. Eind december 2008 zullen wij nog maar vier jaren verwijderd zijn van de grote veranderingen die, nu al in de aanloop daarvan, maar zich zeker ook in 2012. zullen aandienen. Laten wij er daarom naar streven er een mooi jaar van te maken. Je hebt zelf de keuze. Deze nieuwsbrief wil daaraan een positieve bijdrage leveren. Om dat gevoel te stimuleren denk ik terug aan een episode die ik in de zomer van enkele jaren geleden heb mogen meemaken… Het is prachtig weer. Niet te warm, niet te koud. Ik zit op een bankje in het park. Het is niet zomaar een bankje, maar het staat op mijn favoriete plek, onder een prachtige grote oude eik. Een leeuwerik jubelt en is mét mij blij dat het zomer is. De bomen om mij heen stralen en vertellen mij dat zij gezond zijn en goed worden verzorgd door de regen die regelmatig valt èn door de veelvuldige zonneschijn. Zon en regen zijn onontbeerlijk voor ons allen, maar zeker ook voor deze schijnbaar roerloze wezens.
Enkele jaren geleden, na een moeilijke periode in mijn leven, reisde ik in mijn eentje af naar de wintersport in Oostenrijk. Ik had een kamer gehuurd in het Familienhotel zur alten Mühle in Reichenfels, een klein plaatsje, diep in Karinthië. Maar van wintersport is het toen niet gekomen. Ik zal je vertellen waarom. Het is een eind rijden naar Karinthië, zo’n 1100 kilometer, maar welgemoed toog ik via de Duitse Autobahnen, op weg naar nieuwe avonturen. En ik kan je verzekeren dat het avontuur dat ik beleefde meer dan waard is om verteld te worden. Op een gegeven moment had ik het helemaal gehad en stopte, in de buurt van Salzburg, op een pleisterplaats langs de Tauernautobahn, om mijn benen te strekken. Er liep een smal pad de bergen in en ik besloot het te volgen om zo mijn verkrampte lichaam een mogelijkheid te geven zich te herstellen. Even later was ik uit het gezicht van de voortsnellende auto’s en bevond me aan de oever van een smal riviertje, temidden van de naaldbomen.
Ik wil graag de woorden ‘onvoorwaardelijke liefde’ en ‘verwachtingen’ met jullie delen. Momenteel komen heel veel dingen op ons pad en worden ze vanuit vele bronnen aangereikt. De Maria-Magdalena energieën worden veel besproken en zoals velen weten is het een onvoorwaardelijke liefdesenergie. Maar wat betekent dat nou werkelijk? Onvoorwaardelijk in de uitdrukking onvoorwaardelijke liefde is toch een voorwaarde. Het voelt alsof liefde er alleen zonder voorwaarden mag zijn. In het oude 3D was dat ook zo, maar energetisch is LIEFDE wat het is. Het is alles, het is het Goddelijke wat in ons aanwezig is. Het woord onvoorwaardelijk vloeit voort uit angsten uit het verleden, bezit, macht, verwachtingen, strijd, afwijzing etc., die we zo goed kennen uit alle relaties die niet werkten. Daarom komt de kreet onvoorwaardelijk zo vaak voor. “Ik mag je maar ik laat geen voorwaarden toe in onze band”. In feite is dat gebaseerd op angst, want bij het minste of geringste voorval zal de kreet geroepen worden: “Je stelt voorwaarden, maar dat is geen liefde.” Het ego kent angst, het hart kent liefde. Het is belangrijk om na te gaan waar de angst vandaan komt en om dat dan te genezen. We willen liefde zaaien en oogsten, maar toch zijn er steeds weer die struikelblokken.
Ze voelde zich alsof ze uit elkaar zou barsten van genoegen… haar lichaam schokte krampachtig terwijl haar maatje boven haar fladderde. “ Kraaa!” Kraste ze naar hem. “Nog een keer, precies zo…” Ze hipten, buitelden, onder, rondom elkaar. Van de ene uitbottende tak naar de andere vallend, verrukkelijk in hun liefdesdans. Tenslotte, ademloos van liefde voor haar volhardende en welwillende partner, vervuld van het moment, keek ze op naar de lentelucht. Hoge dunne stromingen van ongeziene briesjes deden haar veren wapperen en slierden vrolijk door haar boom. Ze wist dat het de perfecte boom was voor hun nest. Ze zou haar nest op deze plek stichten! Daar waar zij en hij gemakkelijk van plaats konden verwisselen om de eieren warm te houden die nu nog in haar lichaam waren en die bezig waren om het leven in stand te houden. “Kom!” Tjilpte ze gelukkig naar hem. “Laten we het eerste stuk van ons nest gaan zoeken,” riep ze. Hij maakte het veertiende couplet af van zijn Lied van Glorie, hipte eventjes op wat hij al had besloten dat het Uitzichtpunt zou worden, liet zijn borst opzwellen en sprong hoog in de lucht, waarbij hij in een dwaze duik langs haar roetsjte, en landde op een tak dat uitbundig veerde op het ritme van zijn hartstocht.
Opnieuw valt de sneeuw gestadig omlaag; de lucht is mistig en grijs en terwijl de sneeuwvlokken de witte grond bedekken, dwalen mijn gedachten af alsof elk denkbeeld dat mijn geest beroerd zachtjes wordt meegevoerd met elke sneeuwvlok. Het is een lange weg geweest. De sneeuw draait en krult, meegenomen door de wind en ik ga terug in de tijd naar die koude herfstavond toen we elkaar voor het eerst ontmoetten op 4 oktober 2002. Het was een vreemde avond en toen de laatste klanten uit het restaurant waren vertrokken om naar huis te gaan veranderden de gespreksonderwerpen van koetjes en kalfjes naar betekenisvollere zaken. Maar laat ik me even voorstellen; mijn naam is Victoria. Ik weet echt niet waarom het onderwerp spiritualisme was aangesneden. Ik kende Elisabeth al geruime tijd en sinds ik in het dorp een klein huisje aan zee had gekocht, was ik regelmatig bij Elisabeth en Tony gaan eten. Je kon er niet omheen dat het restaurant een beetje ánders was. Via het roddelcircuit in het dorp hoorde ik dat Elisabeth héél anders was dan de plaatselijke boerenbevolking. Sommigen fluisterden zelfs dat zij een heks was. Op een grappige manier leek zij daar inderdaad op met haar mollige voorkomen dat als zij lachte in het ritme mee schudde en met haar kleine heldere ogen die feeëriek oplichtten als ze sprak over onderwerpen waarin ze was geïnteresseerd. En dat is precies wat er voorviel op die koude herfstavond. Ik kan ons weer zien zitten, gebogen over de orakelkaarten. Ik herinner mij dat ik de kaart: ‘loslaten’ trok en het plaatje dat het vertoonde een doodlopende weg was. Ik begreep toen niet wat het betekende, hoewel het me nu maar al te duidelijk is.
Dit hier geef ik jou voor
komend jaar
Le depart/de aftrap Sabin zat in kleermakerszit op de vloer, een jonge man van nauwelijks 18. Zijn lange benen pasten moeizaam samen terwijl hij zich concentreerde op het boek in zijn schoot. De omslag en de pagina’s waren dusdanig versleten dat de titel nauwelijks leesbaar was, maar als je goed genoeg keek, zou je het woord ‘Magique’ kunnen onderscheiden. Hij beet op zijn lip en staarde ingespannen vooruit, niet knipperend, de ruimte in. Een dunne zwarte hand verscheen. Het was compact. Onmiddellijk stond hij op en liep voorzichtig in de richting van de kleine uitstulping. Hij bukte zich om het aan te raken en glimlachte. "Plein," [vast] fluisterde hij bedachtzaam. "Ainsi, Je suis heureux réussir ensuite trois heures," [goed zo, het heeft drie uur geduurd, maar het is het eindelijk gelukt]. Maar hij schold zichzelf toch wel een beetje uit. Het was een lange nacht geweest. Slechts enkele uren eerder had hij iets over zichzelf geleerd. Jarenlang was hij geobsedeerd geweest door het donkere… door schaduwen, geheimen, magie. Al deze dingen impliceerden ‘het Grote Onbekende’ voor hem. Het uitgestrekte, bodemloze schisma in het bestaan had hem altijd geïntrigeerd. Vannacht, had hij een eerste stap gezet de schaduw in en had hij geleerd dat het onder controle kon worden gehouden. In een wereld die hij verfoeide, een plaats waar samenleving, klassenonderscheid, en keurige etiquette om voorrang streden had hij iets voor zichzelf gevonden. Terwijl hij grijnsde trok de zwarte hand zichzelf in de schaduwen terug. In triomf slingerde hij zijn bruine haar met een ruk uit zijn gezicht.
Bovendien zijn het de woorden die we het liefst horen; van onze geliefden, onze ouders, vrienden en kinderen. Ze zijn verbonden met gevoelens van warmte, tederheid, veiligheid, geborgenheid en vooral met het geaccepteerd worden om wie en wat we zijn. Maar in de dagelijkse beslommeringen van het leven kunnen we deze woorden al gauw niet echt meer ‘horen’; niet meer werkelijk ontvangen. Ze beroeren ons hart niet langer en verliezen zo hun betekenis. We ervaren een leegte en voelen ons niet compleet. Dan gaan we op zoek en reiken om ons heen. Als we iemand anders vinden, die dan tegen ons zegt: “Ik houd van je”, krijgen we de bevestiging, waar we zo wanhopig naar op zoek waren. We voelen ons weer bemind, geborgen en geaccepteerd zoals we zijn. We voelen ons compleet. Maar na korte of soms lange tijd raakt de ontvangst weer verstoord en ervaren we opnieuw leegte en de geschiedenis herhaalt zich. Steeds weer. Totdat we ons ineens bewust worden dat we steeds weer buiten onszelf naar bevestiging zoeken en dan altijd weer van een koude kermis thuiskomen. Is dit het waarnaar we op zoek zijn, zijn het deze frustraties of is er meer dan dat? En dan begint het moeizame zoeken naar onszelf, naar ons diepste wezen, onze essentie. Uiteindelijk ontdekken we dat we weinig of zelfs geen waardering voor onszelf kunnen opbrengen. We ontdekken dat we geen greintje zelfrespect hebben, laat staan LIEFDE voor onszelf kunnen voelen. Maar als we uiteindelijk na heel veel vallen
en opstaan, vanuit de grond van ons hart tegen onszelf kunnen zeggen:
“IK HOUD VAN JE”, dan pas kan de ‘zelfhaat’, die op het diepste niveau
in ons innerlijk verborgen ligt, oplossen en komt de helende stroom
op gang. We staan onszelf niet meer in de weg. We geven onszelf toestemming
om heel te worden, compleet in onszelf. Andere interessante hoofdstukken op de Running Fox website:
‘Running Fox Papers’ is een medium dat zich ten doel stelt om werk van mijzelf en dat van anderen dat mij raakt, beschikbaar te stellen aan allen die daarin zijn geïnteresseerd. Wanneer je nog niet op mijn verzendlijst staat, is het mogelijk om je gratis te abonneren op dit medium door een E-mail te sturen aan runningfox met in de onderwerpregel: “abonneren Running Fox.” Mocht je niet meer zijn geïnteresseerd, schrijf dan naar hetzelfde adres en vermeld als onderwerp: “staken Running Fox”. Je wordt dan met liefde en zonder oordeel van de lijst afgevoerd. Teksten, vertalingen en redactie: Helen Maijenburg, Myriah Krista Walker, Gertrud Althusen en Hans Brockhuis.Naar de inhoudsopgave |
