|
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
Running Fox Papers 6e Jaargang nummer 35 ~ januari 2006 ~ Dieren en Spiritualiteit Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief Wanneer we met dieren leren communiceren… “Wanneer we met dieren leren communiceren, en met dierenoren leren luisteren en door dierenogen zien, ervaren we het fenomeen van onze eigen menselijke essentie op directe wijze en worden we ons bewust van onze krachten en mogelijkheden.”
~*~*~*~
Vanaf de dag dat wij trouwden, en dat is alweer 37 jaar geleden, hebben wij dieren in en rondom het huis. Tijdens de receptie kwamen mijn zwager en schoonzus aan met een origineel kado: twee cavia’s en een hok. Sindsdien hebben een groot aantal dieren deel uitgemaakt van onze huishouding. Cavia’s, hamsters, een haan en kippen, konijnen, vissen, een hond, Jippie, de rode kater. Ook nu nog zijn er een stokoud konijn (Knabbel), Jippie de kat, en vaak de Labrador van onze dochter in huis. Vooral mijn vrouw heeft zich altijd zeer intensief met het dierenvolk beziggehouden. Bovendien heeft zij steeds een bijzondere empathische band met hen gehad en wist steeds feilloos te melden, voordat er iets bijzonders te zien was, wanneer er iets aan de hand was met één of meer van de dieren. Deze Running Fox is helemaal aan dieren gewijd en aan de manier waarop wij mensen met deze wezens in contact kunnen treden. Dat daar niet één methode voor is blijkt uit de verschillende artikelen. Elke auteur beleeft dat op zijn of haar eigen wijze. De diversiteit die daaruit spreekt vind ik ongelofelijk boeiend. Ik wens jou veel con-nectie toe. Hans Brockhuis. ~*~*~*~
Mijn naam is Athor en ik ben wat jullie mensen een dolfijn noemen. Nu is die naam dolfijn naar mijn mening niet zo erg goed gekozen want het dekt de lading niet. De vibraties van dat woord, sluiten niet aan bij die van de naam die mijn volk aan ons ras heeft gegeven. Wij noemen onszelf Altea en nu weet ik wel dat er ook volkeren van die naam op de planeet Aarde en elders leven en hebben geleefd, die het uiterlijk van humanoïden hebben of hadden; wij zijn op dit moment de erfgenamen van het Altea-ras op de wereld die jullie Aarde en wij Water noemen. Momenteel leef ik in een beschutte baai in een deel van de wereld met een prettig klimaat. De zon schijnt bijna altijd, wat prachtige kleurnuances oproept in de bovenste lagen van de zee, vlak onder de grens waar het water ophoudt en de lucht begint. Op deze prachtige plek trek ik mijn baantjes, geflankeerd door een enorme variatie vissen, waarvan de één nog fantastischer gekleurd is dan de ander. In alle soorten en maten trekken zij voorbij en omdat ik ook moet leven komt dat sommigen niet zo goed uit want die gebruik ik dan voor mijn maaltijd. Merkwaardig genoeg is de mate van kleuring niet evenredig aan de smakelijkheid van een gegeven soort, maar ik weet ze er wel uit te pikken! Verderop bevinden zich koraalriffen en tegen één daarvan ligt het wrak van een houten schip langzaam te vergaan. Het is de woonplaats voor een groot aantal zeedieren. Zo nu en dan komen er een paar van mijn neven, de haaien, voorbij die groot tumult veroorzaken in de atol, maar die behalve dat zij zichzelf ook van hun dagelijkse portie voedsel moeten voorzien, nauwelijks kwaad aanrichten. Waarom zouden ze ook. Voedsel genoeg, zover oog en radar reikt, dus waar zou je je druk over maken. Iets verderop hebben de mensen een steiger gebouwd die een eindje de zee insteekt en hier leggen de vissersvaartuigen van het eiland aan, om hun dagelijkse vangst aan land te brengen. De vissers zijn vriendelijke mensen en ook zij zijn slechts uit op het verzamelen van voedsel, hoewel de tonijnen die hier ook leven, daar weinig boodschap aan hebben, want zij zijn het die door de vissers worden gevangen. Overdag, wanneer de boten op zee zijn, komen de kinderen bij de steiger spelen en soms, als ik daar zin in heb kom ik onder hen doorzwemmen en duw met mijn snuit tegen hun voeten die ze vanaf de steiger in het water laten bungelen. Met veel misbaar vallen ze soms in het water en dan hebben we veel schik. ~*~*~*~
Shelby was de enige
resterende pup uit Ayla’s nest. Ze was uitsluitend overgebleven omdat
ik haar, toen ze nog maar zes weken oud was, aan bekenden had weggegeven.
Tijdens mijn leven heb ik een groot aantal honden grootgebracht en het
is de normale leeftijd om een pup, zodra zij is gespeend, van de hand
te doen. Toen ik de tweede pup wegschonk, kon Ayla de twee overgeblevenen niet loslaten. Ik stemde er mee in ze te houden en keek toe hoe ze opgroeiden en ik verwonderde me over de wijze waarop een wolvenmoeder zich onvoorwaardelijk toe kan leggen op het onderwijzen van wijsheid. Het is niet eenvoudig om met wolfshonden in de ‘geciviliseerde wereld’ om te gaan. Het hybride percentage in hun systeem doet er niet toe. Hun natuurlijke jachtinstincten blijven altijd de overhand houden. De mens in de horde moet actief rekening houden met en voorwaarden scheppen voor het weerstaan van onverhoedse aanvallen. Meditaties en verhalen, door Myriah Krista Walker ~*~*~*~
Onze hond ligt languit op zijn zij op de vloer met zijn poten languit gestrekt. Het ziet er heerlijk ontspannen uit. Ik ben dol op de hond. Ik hou van al onze dieren, maar deze hond is speciaal. Het is de liefste hond die ik ooit heb meegemaakt. Ik ben nieuwsgierig naar de hond. Ik wil weten wat er in de hond omgaat. Vanbinnen. Ik ben vijf jaar. Snel ga ik bij de hond liggen. Ook op mijn zij. Ik richt me iets op zodat ik hem in zijn ogen kan kijken, want door de ogen kan ik naar binnen. Dat is logisch. Laatst deed ik dat nog bij mijn moeder. Ik wilde weten of zij de wereld precies hetzelfde zag als ik. Ik concentreerde me op haar ogen en…floep, zat ik zo in mijn moeder. Ik zag de wereld door haar ogen en vond het in eerste instantie erg grappig, maar toen ik er wat langer was vond ik het niet leuk meer. Het deed pijn om in mijn moeder te zijn. Ik ga dat nooit meer doen. Het is vast veel leuker in de hond. Of zou dat ook pijn doen? Ik tuur in de ogen van de hond. Wat zou
er zich vanbinnen bij hem afspelen? Hij doet zijn ogen dicht. Lastig.
Ik wacht tot zijn ogen weer open gaan en tuur weer verder. ~*~*~*~ Door Hans Brockhuis In de weidse oceaan der stilte Hij weet wat hij is geweest in de wateren
van het leven Hij her-innert zich wat eens was. Hij is intens dankbaar en Wij die hier achterblijven, Dag lieve dolfijn, ~*~*~*~
Lieve Suus, ik schrijf dit verhaal over
jou en mij omdat het een heel bijzonder verhaal is en waarvan ik denk
dat het een boodschap bevat voor andere mensen. ~*~*~*~
In het park stapt een imposante kater zelfbewust op me af. Ik ga door mijn knieën en groet hem; hij heeft een uitstraling zonder charme of lieflijkheid. Ik heb geen enkele behoefte om hem op te tillen of te knuffelen. Een piepklein helder signaaltje in mij vertelt me dat hij dat niet zal tolereren, en ik krijg een beeld van een kat die zonder pardon van zich af krabt. Niet eerst spartelen of mauwen; gewoon alle klauwen uit, zonder terughoudendheid. Kracht. Vanzelfsprekend. Ik praat met hem, maar wat ik heb gezegd weet ik niet meer. Ik bewonder hem oprecht om aanwezigheid en zijn gewicht dat ik op meer dan 5 kilo schat. Hij is niet mooi, iets te dik en zijn achterpoten zijn in verhouding aan de kleine kant. Ik kan voelen dat hij de baas van het park is; hij regeert hier. Hij draait wat om me heen, maar ik sluit
ons gesprek af en vervolg mijn wandeling. Ik kijk niet om, maar zie
hem haarscherp voor me. Dan hoor ik ineens gejank. Ik kijk om en zie
mijn herdershond beteuterd van een afstandje naar hem staan te kijken. Ik bekijk de situatie en moet lachen; daar staat mijn herdertje met een probleem; zijn taak is op de bal passen zodat ik die niet kwijt raak.. maar zijn moed is niet groot genoeg om nog eens die grens te overschrijden. ‘Running Fox Papers’ is een medium dat zich ten doel stelt om werk van mijzelf en dat van anderen dat mij raakt, beschikbaar te stellen aan allen die daarin zijn geïnteresseerd. Wanneer je nog niet op mijn verzendlijst staat, is het mogelijk om je gratis te abonneren op dit medium door een E-mail te sturen aan runningfox met in de onderwerpregel: “abonneren Running Fox.” Mocht je niet meer zijn geïnteresseerd, schrijf dan naar hetzelfde adres en vermeld als onderwerp: “staken Running Fox”. Je wordt dan met liefde en zonder oordeel van de lijst afgevoerd. Teksten, vertalingen en redactie: Mirjam Coumans B.A., Idelette en Hans Brockhuis. |
