|
|
||||||||||||||||||||||
|
Running Fox Papers 5e Jaargang nummer 27 ~ Januari 2005 ~ Bloemen houden van mensen. Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief […] Het bos hield op en maakte plaats voor een onmetelijke bloemenzee, die stond te wuiven in een lichte bries. Grote en minder grote dieren, bekende en onbekende, waarvan sommigen onmiskenbaar vleeseters waren, en weer anderen die de kenmerken hadden van planteneters, liepen vreedzaam door elkaar heen. Vele vogels vlogen rond en streken soms neer op struiken en solitaire bomen tussen de kleurenpracht van al deze bloemen. Ik raakte niet uitgekeken op al dat moois, al die schitterende kleuren, waarvan ik er vele nog nooit gezien had en ik voelde me blijer en blijer. En deze opgetogenheid vergrootte zich en werd uitgelatenheid en ik had het gevoel dat ik in de lucht zou willen rondwentelen, om me zo één te kunnen voelen met al dat moois. Uiteindelijk leek mijn lichaam te vibreren met een gelukzaligheid die ik nog nimmer had gevoeld. […] Uit: De
Gouden Poort De Nada Kronieken, deel 12. ~*~*~*~
Voor contact met de auteur of een gratis abonnement op 'Running Fox', klik hier ~*~*~*~
Hans Brockhuis
Mijn eigen ultieme ervaringen met bloemen zijn beperkt. Ik heb geen groene vingers en als mijn tuin in de zomer vol staat met alles wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit [Fop. I. Brouwer, voor de wat oudere lezertjes onder ons], is dat voornamelijk te danken aan het aankoopbeleid van firma’s als Ranzijn en de Bloemenkoning. Desondanks ben ik ervan overtuigd dat bloemen ons veel kunnen vertellen en toen ik op zoek was naar een onderwerp voor deze nieuwsbrief werd mij door Maja het verhaal aangereikt dat prominent op deze pagina’s te vinden is en dat ik dan ook met heel veel instemming bij u mag aankondigen. Hier volgt wat Nada over dit onderwerp te vertellen heeft en gezien de gebeurtenissen in Azië is dit uiterst actueel. Nada over bloemen. Bloemen zijn de belichaming van de wederopstanding van het leven en zorgen ervoor dat dit leven een bestendige plaats krijgt en houdt op de planeet die zo vol overgave tracht haar eigen leven en dat van al haar medereizigers te doen voortleven. De energie die bloemen uitstralen – de geur – is als de essentie van datgene waar deze bloem voor staat. Deze geur, die trillingen, de vibraties, hoe die ook ervaren worden; aangenaam of niet, zijn als het ware een radiostation dat verslag doet. Niet alleen over het welzijn van de bloem, de plant zelf, maar middels het wortelstelsel dat in de aarde verankerd is, ook over de stand van zaken ten aanzien van Gaia, van Moeder Aarde. Het is duidelijk dat het welzijn van Moeder Aarde op het spel staat. De recente gebeurtenissen in Azië hebben dat maar weer eens overduidelijk voor het voetlicht gebracht. Dat zoiets te gebeuren stond was op voorhand te voorzien. Niet zozeer de omvang, als wel de mogelijkheden. Vraag het maar aan de seismologen. Ook moeder Aarde heeft via de radiostations die haar ter beschikking staan, de bloemen, getracht zo veel mogelijk zielen te redden. Voor wat betreft wat jullie het dierlijke leven noemen, is dat voor de volle 100 % geslaagd. Ook enkele – wat jullie primitieve stammen noemen op de Nicobar eilanden – werden gewaarschuwd en hebben tijdig hoger gelegen plaatsen opgezocht, waardoor dan wel hun dorpen vernield zijn, maar zijzelf niet of nauwelijks geleden hebben. Verder dient men te beseffen dat diegenen die de ramp niet hebben overleefd, een warm onthaal ten deel is gevallen in de werelden van waaruit ik deze woorden tot u richt. Het is op deze plaats niet opportuun om hierover in detail te treden; elders is hierover al uitgebreid geschreven. Het is echter van belang te begrijpen dat de zielen waar het om gaat in de meeste gevallen niet hebben geleden en goed zijn begeleid naar de plaats waar zij zich thans bevinden. Ik omarm U; God zij met U. Nada. ~*~*~*~ Maja Kluvers Al jaren staat de roos New Dawn in onze tuin. Alleen de naam al is een traktatie, maar als de roos gaat bloeien is het echt een palet van bloemen, geuren en een prachtige roze kleur. Eigenlijk zou je de bloemen er wel graag langer aan willen houden, maar in de natuur gaat alles volgens haar eigen wetten. Echter, overal in tuincentra en dergelijke worden we erop gewezen dat de uitgebloeide bloemen eraf dienen te worden geknipt, zodat de plant datzelfde jaar nog eens bloeit. Als het op een gegeven moment weer zover is om de uitgebloeide bloemen eruit te knippen hetgeen ook ik ieder jaar deed en ik met de snoeischaar klaarsta, is er iets dat me als het ware tegenhoudt. Een innerlijke stem zegt dat het beter is om het aan de plant zelf te vragen. Dit gevoel overvalt me een beetje maar ik besluit er wel gehoor aan te geven. Ikzelf heb immers van dichtbij meegemaakt hoe het is om eindelijk weer naar je innerlijke stem te luisteren. Dat had ik jaren voor mezelf achterwege gelaten. Toen heb ik de schaar aan de kant gezet om me rustig af te stemmen op het bewustzijn van de plant. Hier volgt het antwoord dat tot mij kwam: ~*~*~*~
Ellen Sombroek
Gelijk een zaadje ontkiemt in de duisternis
van de aarde In de duisternis van de aarde zal ieder
zaadje eenzaamheid ervaren En stap voor stap zal het zaadje groter
groeien Wanneer het vliesje van de bloemknop zal
gaan openscheuren Ellen Sombroek, 8 april 2002 ~*~*~*~ Myriah Krista Walker Wat als... ‘Running Fox Papers’ is een medium dat zich ten doel stelt om werk van mijzelf en dat van anderen dat mij raakt, beschikbaar te stellen aan allen die daarin zijn geïnteresseerd. Wanneer je nog niet op mijn verzendlijst staat, is het mogelijk om je gratis te abonneren op dit medium door een E-mail te sturen aan runningfox met in de onderwerpregel: “abonneren Running Fox.” Mocht je niet (meer) zijn geïnteresseerd, schrijf dan naar hetzelfde adres en vermeld als onderwerp: “staken Running Fox.” Je wordt dan met liefde en zonder oordeel van de lijst afgevoerd. Teksten, vertalingen en redactie: Mirjam Coumans B.A. en Hans Brockhuis. |
