|
|
||||||||||||||
Running Fox Papers Normen en Waarden
~*~*~*~ Inhoud
~*~*~*~ Website perikelen Wat betreft de website heeft er een grote verandering plaatsgevonden. Elly en Jaco, die mede aan de wieg hebben gestaan van: www.runningfox.tk, hebben tot mijn grote spijt te kennen gegeven dat zij er om diverse redenen voor hebben gekozen om hiermee niet door te gaan. Vanzelfsprekend vind ik het bijzonder jammer dat zij tot dit besluit zijn gekomen. Toch respecteer ik hun motieven, wat niet wegneemt dat er nu spijtig genoeg een einde is gekomen aan deze uiterst vruchtbare samenwerking. Dankbaar kijk ik terug op alle werk, tijd en energie die zij in dit project hebben gestoken en ik kan alleen maar hopen dat hun eigen website, waarmee zij doende zijn die op te starten, goede en creatieve vruchten zal afwerpen. Inmiddels zit ik wel met een probleem. Als computeranalfabeet ben ik momenteel niet in staat om het werk aan Running Fox voort te zetten. Er zijn op dit moment verscheidene dingen die ik zou willen toevoegen, maar in alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ik niet weet hoe. Natuurlijk kan ik een cursus gaan volgen, maar het zal dan nog geruime tijd duren voordat ik in staat zal zijn daadwerkelijk veranderingen aan te brengen. Daarom luidt thans mijn grote vraag. Zijn er onder mijn lezers personen die in staat zijn, en zich geroepen voelen, om met mij het werk aan de site voort te zetten. Alle codes, adressen en andere noodzakelijkheden, zijn beschikbaar, zodat het er op neer zal komen om alles zoveel mogelijk in zijn huidige ‘formaat’ voort te zetten. Al het initiële werk wat gepaard gaat met het opstarten van een website heeft al plaatsgevonden, zodat dit relatief eenvoudig zal zijn. Potentiële vrijwilligers vraag ik zich te willen melden op het E-mailadres: brock@worldonline.nl Ik hoop van harte dat er mensen zijn die wat tijd hiervoor beschikbaar hebben, want het zou naar mijn gevoel goed zijn wanneer de fox ook in het komende jaar weer in staat zal zijn om te blijven rennen. Over de inhoud van deze nieuwsbrief zal ik verder kort zijn. Het thema is ‘inzicht,’ en bij het lezen van de verschillende artikelen die zijn opgenomen, zal het duidelijk worden waarom ik dit thema heb gekozen. Espavo, Hans Brockhuis ~*~*~*~ Hemelse trap
Verlangen drijft
hem naar de toegang Van een wereldwarm
intens gevoel Jopie Fransen-Molenaar ~*~*~*~ Judith Leeft!
Hoe kom je met zulk een tragedie in het reine. Hoe vertel je het je andere kinderen, op dat moment twee en drie jaar oud. Hoe ga je met je verdriet om in een wereld waarin - in die dagen - nog nauwelijks plaats is voor karma en (re)incarnatie? Waarom mogen we van de medische staf het lichaampje niet zien en wordt het onmiddellijk afgeschermd en naar een andere kamer gebracht? Twee dagen later bestel ik, want mijn vrouw is noch niet hersteld van de bevalling, samen met mijn moeder en de begrafenisondernemer, Judith - in haar kleine kistje - ter aarde op het grote kerkhof. Ik huil en de hemel huilt met mij mee, want op het moment dat het kistje in de kuil zakt, storten de wolken zich leeg in een hevige zondvloed die mijn tranen wegspoelen, maar mijn verdriet allerminst. Gedurende de jaren die volgen blijft deze 8e november een dag om te gedenken, samen met de andere kinderen. Judith blijft een, zij het onfysieke, plaats innemen in ons gezin. Intuïtief voelen mijn vrouw en ik echter toch aan dat het niet goed is om ons aan de gedachte aan Judith vast te blijven klampen, maar ze speelt altijd op de achtergrond mee op een uiterst subtiele wijze. De onvoorstelbare
pijn van het verdriet verandert langzaam naar een resonantie daarvan
en in de loop van de jaren, waarin wij stapje voor stapje bekend raken
met spirituele waarden komt er heel langzaam het besef dat Judith er
niet alleen in onze gedachten nog is. Bij stukjes en beetjes wordt het
bespreekbaar dat zij - ergens tussen hemel en aarde - nog existeert
en verdiepen de gevoelens zich op elke 8e november van pijn, via gelatenheid,
naar een begin van acceptatie. "[…] Nu een andere vraag. Judith zou op 8 november a.s. 25 jaar zijn geworden. Mag ik weten hoe het met haar gaat?". Het antwoordt luidt letterlijk: “Met veel liefde mag ik je zeggen dat het met de ziel van Judith heel goed gaat. Ze maakt veel kunst in de vorm van mooie bomen en versieringen. Ze doet daarnaast aan wetenschappelijke experimenten en is heel erg gelukkig. Met liefde weet zij ook genoegen te scheppen in muziek." Ik ben verrukt en zeg: "Dat is heel fijn om te horen. Is het mogelijk om mijn groeten aan haar over te brengen en te zeggen dat ik heel erg blij ben dat het haar goed gaat?" Het antwoord daarop is als volgt: "Maar natuurlijk hoor Hans. Met veel liefde is dit hierbij overgebracht. Mooie momenten zijn dat wanneer de mensen van de Aarde en de mensen van de geest met elkaar in contact kunnen komen." Ik ben overgelukkig want ik weet nu zeker dat Judith op haar plaats is, waar ze ook is en dat het op 8 november 1973 beter voor haar is geweest om te besluiten niet ter wereld te komen. Ik accepteer! Judiths fictieve 25e verjaardag valt op een zondag. De dag ervoor wil ik een mooie bos bloemen voor haar kopen. Wanneer ik bij de bloemist arriveer blijkt deze net te gaan sluiten, maar ze hebben nog één boeket liggen, die niet is afgehaald. De hoofdkleuren van dit prachtige boeket zijn twee heel aparte tinten blauw en gedurende enkele weken - hij lijkt maar niet uit te willen vallen - sieren deze prachtige bloemen onze woonkamer. Die zondag, terwijl ik op zolder mijn ritje op de hometrainer maak, omgeeft mij - vanuit het niets zo lijkt het - een enorm gevoel van liefde, geborgenheid en van trouw. Op korte afstand ontstaat voor mijn ogen een wolk van compassie en wanneer die optrekt verschijnt daar een jonge vrouw die naar mij glimlacht. Ik weet onmiddellijk dat dit Judith is die mij duidelijk maakt dat zij er is en dat zij de tinteling van het leven ervaart en dat dit leven goed is. Judith straalt ook een zekere spijt uit, dat zij ons al deze pijn heeft moeten aandoen, maar dat dit ook een loutering is geweest, een les om te weten te komen dat zonder pijn geen vreugde kan bestaan, zonder angst geen liefde en zonder strijd geen vrede. Mijn dochter draagt een prachtig blauw gewaad, exact in de tinten van het boeket dat ik de dag ervoor heb gekocht en haar lange blonde haren, die over haar schouders vallen, steken zo prachtig bij deze kleuren af dat zij een fee lijkt, een engel, een boodschapper van God. Na enkele minuten vervaagt het beeld, mij achterlatend in een opperste vorm van geluk, ja van extase. Beneden vertel ik mijn vrouw van dit wonderbaarlijke voorval, en hoewel zij nog steeds enige scepsis vertoont, ziet zij wel aan mijn stralende gezicht en aan mijn uitstraling dat datgene wat mij is overkomen echt is en zo zijn wij allebei weer dichter gekomen bij het moment dat deze episode in ons leven een steeds betere plaats kan krijgen. Het voorgaande speelde zich 4½ jaar geleden af. Het vervolg van deze historie ligt op de vooravond van mijn verjaardag, enige jaren later. Ik leg de intentie om - zo mogelijk - met mijn overleden familieleden te spreken. Vrijwel onmiddellijk volgt een affirmatie van mijn geleidegids Magda, en ik krijg - voor het eerst in woorden - contact met o.a. Judith die mij vrolijk aanspreekt met: "Hallo papa, hoe gaat het met jou?" De conversatie die volgt is kort maar opwekkend en ik kan zeggen dat ik enorm dankbaar ben dat ik al deze dingen kan en mag meemaken. Dit maakt het mogelijk om dit voorval in een ‘normaler’ perspectief te plaatsen en om te zien in liefde. Om te weten dat Judith het zo goed maakt veroorzaakt een onvergetelijke en waardevolle blijheid. Ik dank God/Godin/Bron voor al dit moois dat ons ten deel is gevallen. De pijn is getransformeerd van mededogen, via liefde naar een vergaande vorm van acceptatie en we weten nu zeker dat Judith leeft… Inmiddels is er weer een nieuwe episode aan dit verhaal toegevoegd. Het speelt zich af in april 2000, na een weekendseminar in Nijmegen, waar ik samen met een aantal co-lichtwerkers “three magic steps” bij Steve Rother heb beleefd. Op de terugreis per trein bouw ik een cocon van stilte om mij heen en maak contact met Magda, die zich onmiddellijk meldt maar zegt dat er iemand anders is die met mij van gedachten wil wisselen. Kortgeleden zit
ik opnieuw in een trein. Schuin tegenover mij, aan de overzijde van
het gangpad, zit een jonge blonde vrouw, waarvan ik ‘zeker’ weet dat
ik haar zou moeten kennen. Ik kan er echter niet de vinger opleggen
omtrent wie of waar, en breek mij er geruime tijd het hoofd over. Totdat
op een gegeven moment haar mobiel afgaat. De jongedame neemt hem op
met de woorden: “Met Judith.” Op dat moment is het raadsel opgelost.
Wanneer ‘onze’ Judith in leven zou zijn gebleven, zo is mijn interpretatie,
zou zij er uit hebben gezien zoals deze vrouw. Geschatte leeftijd en
uiterlijk kloppen en vanuit de andere wereld wordt mij dat onmiddellijk
luid en duidelijk bevestigd. Mijn gevoel is juist. Het behoeft geen
nader betoog dat ik hiervoor uiterst dankbaar ben en dat ik dat ook
naar ‘boven’ heb door-gecommuniceerd… ~*~*~*~ INZICHT Ik was overdonderd. Te bedenken dat ik net een tweejarige opleiding bloesemremedies achter de rug had en ook een driedaagse cursus bloemen schilderen en op een bloemschik cursus had gezeten. Toen ik thuis kwam vertelde ik mijn man over de boodschap. Hij antwoordde: “het kan goed zijn dat dit oude vrouwtje je oma is.” Een maand later bevond ik me temidden van een grote crisis met mezelf. Op een morgen was ik buiten bezig bonen schoon te maken, terwijl de tranen over mijn wangen biggelden. Ik had een intens verdriet en de tranen bleven maar komen. Ineens klonk er vanuit het niets een stem die zei; “Hou vol!” Bovendien kreeg ik een geruststellende aai over mijn bol. Ik knikte braaf. Een paar dagen later zaten mijn man en ik op een zaterdagavond buiten te praten. Ineens rook ik een hele sterkte bloemengeur. Omdat er geen bloeiende bloemen bij ons in de buurt staan vroeg ik aan mijn man of hij dit ook kon ruiken. Hij zei: “Ik ruik niets, maar misschien is dat je oma?” Ik had daar niet meer aan gedacht. Later op de avond toen het wat was afgekoeld, gingen we naar binnen, maar ik rook nog steeds die bloemengeur. Ik rook aan mijn huid en aan de limonade. Ik wilde het eerst zeker weten. “Zou het dan toch waar zijn?,” vroeg ik me af. In mezelf begon ik dingen te vragen. Ik vroeg eigenlijk om raad en inzicht in de situatie waar ik toen middenin zat. Die nacht kreeg ik een droom die heel helder en duidelijk voor mij was en bovendien positief. In mezelf was toch nog wat weerstand overgebleven. Na een kleine week van me tegen mezelf te verzetten en diepe gedachten, begon er wat ruimte te komen doordat ik de situatie meer en meer begon te accepteren. Toen zei ik tegen mezelf: “Het is goed.” Een paar dagen later kwam ik thuis van boodschappen doen. Er lag een briefje in de bus van de postbode. Hij had een pakje voor mij van het tijdschrift ‘Inzicht.’ Eerder dat jaar had ik mij geabonneerd op dit totale nieuwe kwartaalblad, en het eerste exemplaar had ik al ontvangen. Het zag ernaar uit dat ik nu dus het tweede exemplaar zou ontvangen. Ik vroeg me alleen af waarom de post dit blad niet gewoon door de brievenbus had gedaan en waarom het een pakje was. Dezelfde avond kwam de postbode weer langs en toen ik de deur open deed zei deze: “Ik moest eerst even kijken of er nu iemand thuis was, want de doos is te zwaar om weer voor niets uit de auto te halen.” Ik snapte er niets van, maar ik was wel benieuwd wat er toch in die doos kon zitten. Toen ik hem openmaakte lag erbovenop het tweede nummer van 'Inzicht' en toen ik dit blad eruit haalde lag er nog zo'n exemplaar en nog een en nog een. Bij telling bleken er 99 exemplaren van het blad `Inzicht` in de doos te zitten. Negenennegentig inzichten! Als dat geen aanwijzing was?
|
||||||||||||||
