Sensueel golven bij zonsondergang de groenblauwe schaduwvleugen van de cipres. In mijn afgebladderde gietijzeren stoeltje zie ik stil, hoe de naaldboom lijkt te veranderen. Goudroze spelen de lichtstralen van de avondzon over mijn blote voeten en de contouren van de geurende rozenstruik dartelen er door.

Naar binnen luister ik, naar de veilige hartslag van mijn lichaam en de ondersteunende, pulserende Moeder Aarde die haar golven door me heen voert. Het aardse tijdsbesef laat los en als Kleine Bruine Vogel reis ik naar eeuwiger waarden. Mijn gedachten bewegen langs de zegeningen van het laatste jaar. Vreugde adem ik in en uit, zacht rijzend en dalend vieren de Aarde en ik het afscheid van deze dag.

Onhoorbaar nadert de Droomtijd en tot mijn verrukking neemt hij een donswitte, met kleine zwarte vlekjes getooide Sneeuwuil voor me mee. Hij glimlacht: “Kleine Bruine Vogel, ik stel je voor aan de boodschapper van voortekens. Hij heeft speciale ogen en met zijn hulp wrijf jij het stof uit je aardse ogen en neem je andere werkelijkheden helder waar.”

Sneeuwuil knipoogt vriendelijk met zijn grote, gele linkeroog en vertelt waarom hij komt: “Kleine Bruine Vogel, ga op mijn rug zitten want de man die zich “de Zoeker” noemt, vraagt in zijn dromen dringend om hulp en zoekt naar zijn krachtplaats om zich te helen. We maken een queeste zodat hij zijn dromen verwezenlijkt, dit is een speurtocht om je visie en doelen te verfijnen.”
De Droomtijd vraagt: “Je weet toch, dat een krachtplaats individueel en uniek is? Elke plek kan een verbindingsplek worden. In mijn tijd heeft onze Aarde levende elektromagnetische velden. Als een mens met zijn elektromagnetische lichaam en gerichte verlangens op een passende krachtplaats is, kan er een helend contact voor beide partijen tot stand komen. Natuurvolken, die zich kunnen verbinden met de Aarde, verheugen zich als er energie naar zo’n plek stroomt en zeggen: “de Aarde stuurt haar aandacht naar deze plaats.” Helaas vergeten veel mensen hoe ze deze verbinding kunnen leggen of ze ontkennen hun mogelijkheden hierin en als hun bewustzijn hierover zwak is, zal ook de verbinding zwak zijn.”

De Droomtijd zwijgt en zijn nabijheid stimuleert me, er welt een levendige herinnering in me op over een oud landgoed in Twente. Daar strekte ik me uit op een romantisch donkergroen tapijt van mos, dat op schaduwrijke, vochtige plaatsen goed gedijt. Het bleek een ware spons want mijn kleding werd drijfnat maar wat verder vond ik een droge plek bij een nobele zomereik. Leunend tegen de ruwe schors maakte ik me los van mijn dagelijkse beslommeringen en bevrijdde me uit de chronologische tijd. Ik herschikte mijn persoonlijke tijdslijn en schreef mijn eigen geschiedenis...

De knoop smelt weg

Ik vertrouwde me toe aan de hoogbejaarde boom die, door het vochtgehalte bij zijn schors, het woeden van onweer opvangt en zo ons huis behoedt voor blikseminslag. Gedachteloos speelde ik met een gegolfd blad, bewonderde de krachtige nerven en streelde een lichtgroen glanzende eikel. De structuren van zijn en mijn huid benaderden elkaar en de afstand tussen de buitenste, zichtbare lagen verminderde. Verlangend naar een wereld zonder het terugkerend alledaags stramien, reisde ik naar mijn maag, naar de harde knoop die er ontstond als ik me gedwongen voelde om te reageren op boosheid of verstard onbegrip.
Onverwacht vloeide een denkbeeld naar binnen dat van de oude zomereik leek. Met soepel uithoudingsvermogen had het te maken, één van zijn eigenschappen. De oorzaak van deze gedachte scheen buiten het verloop van mijn eigen gepeins te ontstaan en uit het niets op te doemen. Een vriendelijke stem klonk in mijn hoofd: “Je dagelijkse patronen beperken je inderdaad, evenals je overtuigingen en je reacties die eruit voortkomen. Maar je probleem ontstaat pas wanneer je ze gelooft en vastlegt. Omhels ze, Kleine Bruine Vogel, verlang naar een transformatie ervan.”

Dit was het antwoord op een vraag die ik mezelf nog niet stelde! Oh, ik hoefde alleen maar objectief en geamuseerd naar mijn beperkingen te kijken om uít de knoop te blijven! Verrukt door mijn helderheid keek ik omhoog, naar het licht dat speels door het  eikenloof bewoog. Daarboven zong nu juichend een roodborstje en parelend als een zilveren watervalletje ontstond een loflied van ons samen. Synchroon met de vloeiende klanken stroomde er iets soepel naar de knoop in mijn maag die ervan los liet. Een genezende ademtocht baande zich bevrijd een weg. 

“Kleine Bruine Vogel, jullie vraag en antwoord waren gelijktijdig afgestemde signalen, jullie waren zenders en ontvangers op dezelfde golflengte,” legde de vriendelijke stem uit.
Rijk met de onverwachte hulp bij deze oude natuurtempel op het landgoed en met het zelfinzicht over knopen die ik zelf kan laten wegsmelten, nam ik afscheid van mijn heilige ruimte.

Op de klanken van mijn vertederende zangvogeltje met zijn lieve oranje gezichtje en borst reisde ik terug van mijn Droomtijd naar onze Droomtijd...

Sneeuwuil verbreekt onze stilte: “Kleine Bruine Vogel, ik volgde je heling door de synchroniteit op je krachtplek. Nu gaan we de omstandigheden van de Zoeker verbeteren.”

Sneeuwuil biedt me tussen zijn vleugels een zitplaats aan en ik geniet van zijn warme rug als we stijgen.
Mijn aardse lichaam blijft onder de hoede van de groene cypres en de geurende rozenstruik. Verbonden door hun bescherming vlieg ik op deze nachtblauwe zomeravond naar het hoogste punt van de hemel. Magisch, in al haar vrouwelijke schoonheid, schijnt onder ons de volle maan in de onmetelijke ruimte. Ze schenkt met haar veelbelovende licht de kracht van het onbewuste en de wedergeboorte.

Dankzij de geluidloze vliegbewegingen van Sneeuwuil begeven we ons naar de nog ongeziene werelden, in dit parallel universum kan alles wat zich voordoet onze aardse werkelijkheid beïnvloeden.
Op deze droomreis door de sferen vertrouw ik me toe aan Sneeuwuil. Hij kent hier de geheimen en met zijn gele ogen ziet hij feilloos de poorten naar onze bestemming. Via zijn onaardse ogen zie ik, wat hij ziet, als een éénheid.
De blauwgroene planeet Aarde ligt diep onder ons als we door de azuren Adelaarsnevel vliegen. De symboliek van deze wolk van sterrenstof voorspelt een goede afloop van onze missie, hier worden nieuwe sterren geboren! We sluizen door de eerste zilveren sluier van onwetendheid en erachter ligt een kopie van onze eigen wereld.

De Droomtijd leest mijn gedachten: “Kleine Bruine Vogel, voor en achter mijn sluiers zijn verschillen. Allereerst zijn hier, net als in dromen, vierdimensionale mogelijkheden en kansen. Ten tweede is ons tijdsbesef anders. Ongemerkt keerden we twintig jaar in de tijd en ontmoeten hier Eenzaam Meisje, ze is veertien jaar, afgesplitst en toch verbonden is met haar parallelle persoon op Aarde, de vierendertigjarige Versteende Vrouw. Door haar trauma vergat ze alles over de periode rond haar veertiende. Ze verdrong Eenzaam Meisje en de bijbehorende frustratie, door het uit haar ontredderde systeem te plaatsen, achter deze zilveren sluier. Allebei verlangen ze in hun dromen om één te worden en als het geheugen van Versteende Vrouw verheldert, komt hun kans.

Ook de Zoeker, de twintigjarige zoon van deze Versteende Vrouw smacht naar een warme moederband in plaats van het schrijnend gebrek aan belangstelling.

Stilstaand zweven we nu boven een sombere plek. Witte Sneeuwuil legt uit: “Hierheen verplaatst Versteende Vrouw haar aardse angst en boosheid. Omdat ze de traumatische gebeurtenis verdringt, reist alle gevoel dat ermee te maken heeft naar Eenzaam Meisje, de oorzaak en de bron.

Inperkende en hoopvolle gedachten

Bij de sombere plek landen we en Sneeuwuil schudt me van zijn rug. Nieuwsgierig spring ik naast het meisje dat verlegen zegt: “Goedenavond, ik ben Eenzaam Meisje  en verwachtte jullie, want in mijn dromen verschenen jarenlang een grote witte en een kleine bruine vogel, die altijd naar de horizon vlogen. Maar vannacht, in mijn laatste droom landden ze naast me. Eindelijk is het zover, Versteende Vrouw en ik worden herenigd! Kijk maar in mijn systeem.”

“Dat kan hier dus zomaar!” verbaas ik me, en richt me er op. Haar gezichtje is een onaangedaan masker. Als symbool zie  een troosteloos landschap.

Sneeuwuil legt uit: “Kleine Bruine Vogel, blijf in je eigen energie. Als je in de verbinding zou versmelten kan ook in jou een desolaat landschap met weinig levensenergie ontstaan. Je ziet dat dit meisje in shock is, ze mist haar levendigheid. De stiefvader maakte haar op haar veertiende jaar ongewenst zwanger en moeder deed, alsof ze niet merkte wat er zich in huis afspeelde. Dit was zo’n pijnlijke gebeurtenis, dat het teveel van haar vergde. Essentiële aspecten zoals haar vertrouwen en onschuld beschadigden. Haar psyche werd ernstig verwond, functies stonden stil en ze durfde haar leven op Aarde niet meer in alle volheid ervaren. Haar zelfvertrouwen verzwakte. Ze overleefde doordat een deel van haar,samen met de herinneringen achter de zilveren sluiers van de Droomtijd vluchtte. Al twintig jaar wacht ze hier passief op de hereniging met haar volwassen deel.

Versteende Vrouw is koud doordat ze haar innerlijk kind mist. Ze ontbeert dierbare emoties als onverwachte spontaniteit en oncontroleerbare drift, tomeloze vreugde en peilloos verdriet, terechte kwaadheid, onbegrijpelijke woede en de tomeloze verwondering die bij een spontaan kind horen.

Ook zij heeft drie inperkende gedachten omdat ze de hulp van haar moeder miste: “Ik moet altijd alles alleen doen, ik ben niet goed genoeg en mensen zijn onbetrouwbaar.” Met deze negatieve overtuigingen pantsert ze zich om haar kwetsbaarheid niet te hoeven ervaren. Als ze zou zien hoe gesloten en onvrij ze nu is en hoe open en vrij ze zou kunnen zijn, als ze haar emoties een veilige plek geeft, kan Eenzaam Meisje met haar samensmelten!

Ongeïnteresseerd eigent Versteende Vrouw zich, vanuit het idee dat ze tekort komt, “de begeerlijke dingen van het leven” toe. Ze steelt want ze is niet in staat om haar hart te openen naar zichzelf en anderen en zich daarmee rijk te voelen. Tot een volwassen liefde is ze nog niet in staat.

Nu komt het goede nieuws! Er bestaat een magisch herenigingssymbool, een droomsleutel waarmee Eenzaam Meisje, Versteende Vrouw en uiteindelijk ook de Zoeker in balans kunnen komen. Dit voorwerp bestaat uit drie metalen. De steel is van koper en heeft aan één kant een zilveren greep en aan de andere kant een kunstzinnig bewerkte gouden baard. De zilveren greep is nodig om de sleutel met een liefdevolle intentie drie maal rond te draaien. De gouden baard opent de drie harten. Door de beweging ontstaat een klank die hun verbinding tot stand brengt.

Dit voorwerp functioneert als een wachtwoord. Het kan één keer worden gebruikt, alleen bij deze drie mensen. Ze beseffen dan hun liefde en het verlangen om samen te zijn en Versteende Vrouw kan met Eenzaam Meisje samensmelten tot Zachte, Warme Vrouw en alle nuances van het leven onder ogen zien. Eindelijk vrolijkt haar droevige leven op en de Zoeker vindt een liefdevolle moeder! Kleine Bruine Vogel, je begrijpt jouw taak?”

“Ja, wat mooi dat ik de droomsleutel mag vinden! Eenzaam Meisje, toon je ons nog meer?” 
Levendige beelden toveren zich voor ons. In de veertienjarige baarmoeder van Eenzaam Meisje kijken we naar de groei van een foetus. Verwarring en verwijt heeft de overhand in haar kinderbuik. Er heerst onrust, onveiligheid en onterechte diepe schaamte over de oorzaak van het bestaan van haar aanstaande zoon die tegelijkertijd een halfbroertje wordt.
Het wezentje wordt via de bloedbaan doordrongen van deze negatieve, verkillende energie.

Het besluit van Eenzaam Meisje van om de narigheid te vergeten en te overleven in plaats van te leven, draagt ze over aan dit aanstaande mensje. Gebrekkige groei en energie tekort is het gevolg. Het kleine mannetje in de dop wil dolgraag op Aarde komen en, omdat de baarmoeder zwanger is van mogelijkheden, wordt er een illusie gewekt van hemelse warmte en lichtheid. Daardoor ervaart de onvoldragen vrucht er geen kille, zware energie en is zijn groei mogelijk. Maar hij betaalt een prijs voor zijn geboorte.

“Een deel van De Zoeker blijft achter de zilveren sluiers van de Droomtijd. Daarom is zijn verblijf op Aarde gebrekkig en kort,” verklaart Sneeuwuil. “Hij kent tijdens zijn wandeling op het Aardse Rode Pad van Ondervinding verwarring, armoede en eenzaamheid maar ook unieke spirituele verbindingen. Al doende tijdens zijn leven moet hij drie vragen beantwoorden. Wie ben ik? Waarom ben ik? Waar ga ik naartoe?

Kleine Bruine Vogel, deze Aarde en Hemel geschiedenis is vol zoete hoop en wrange wanhoop. De Kosmos heeft verrassingen in overvloed, ze varieert oneindig! Leven is zo’n krachtige drive, dat gangbare processen verdwijnen en er ongebruikelijke oplossingen geboren worden.

De keus van Versteende Vrouw om te overleven in plaats van te leven, draagt ze in haar onwetendheid over aan haar zoon. Haar treft geen blaam. Hij draagt haar last als de zijne maar kan, als de tijd rijp is, het afwentelen en volledig leven met al de zoete en bittere facetten.

Vertrouw er op, dat harmonie een sterke puls bezit om, evenwichtig afgestemd, te integreren in open harten. Duistere kanten verlangen ook om het licht te mogen zien!”
Leunend in zijn verenpracht hoor ik zijn bemoedigende woorden, mijn adem bedaart en richt zich naar het tempo en ritme van zijn adem. Synchroon ademen we in en uit, onze ogen sluiten zich en tijdens onze droomreis vallen we samen in slaap....

Ja graag!

In onze heldere droom-in-de-droom trekt een hand een doorzichtige sluier weg. In de schemeringbuigt een waterlelie naar me; in een lichtend veld plooit ze statig uit. De blanke kroon ontsluit blad voor blad haar glanzend gouden hart. In de kern ervan ligt de droomsleutel. Als ik dit zie, vlamt de hoop door me heen en mijn handen reiken ernaar. Via het koele metaal van de koperen steel zindert de werking van de zilveren greep door mijn linkerhand naar mijn hart. Een vrouw fluistert: “Durf je kwetsbaar op te stellen, wees open en zachtmoedig!”

Via mijn rechterhand landt de kracht van de gouden baard achter mijn navel. Daar vult mijn buik zich met een ongekende potentiedoordat een donkere mannenstem een heldenlied zingt over moed en bescherming. Ik word er wakker van.
Sneeuwuil glundert: ”Ha, je hebt je de droomsleutel al!” Ik volg zijn gele ogen en zie, dat ik het begeerlijke krachtvoorwerp uit onze droom nog vasthoud!

”Houd contact met de droomsleutelwerking, Kleine Bruine Vogel!” roept hij en tovert uit het niets een kristallen bokaal met een regenboogkleurige vloeistof. “Deze vloeistof is een combinatie van moederkruid, waterlelie en papaver, een krachtige drie-éénheid.”

Sneeuwuil vraagt Eenzaam Meisje: “Wil je dit drinken? Deze ingrediënten schenken geloof, hoop en liefde. Zo lijken je lasten lichter en vloeit er innerlijke kracht in je om weer te geloven in je dromen.”
Gretig drinkt ze uit de kristallen bokaal. Intuïtief richt ik de droomsleutel naar haar hart en tot mijn verbijstering draait het instrument uit zichzelf één keer rond. Uit de gouden baard klinkt, als een klokkenspelletje, een tinkelende melodie die via haar speels het luchtruim zoekt. Zielsgelukkig laat ze de helende klank en drank naar binnen stromen en roept opgetogen:  “Ik ontdek iets! Ik vermeed mijn pijn. Nu snap ik, dat ik zo niet op mijn geluk kan letten. Dat ga ik anders doen”
We glimlachen alle vier stil naar haar, met tranen in onze ogen. De doorbraak van Eenzaam Meisje is een feit, zeis veranderd in Onbevangen Kind. Zij durft te luisteren en te horen en volgt haar dromen!

De werking van vlammend rode en sneeuwwitte rozen

“Gaan we nu naar Versteende Vrouw?” Witte Sneeuwuil spreidt zijn vleugels en samen klimmen we op zijn rug. Tijdens onze vlucht  naderen we een vlammend rode en sneeuwwitte locatie. “Dit zijn rode en witte rozen, jullie plukken eerst een boeket voor Versteende Vrouw,” zegt hij. “De roos is het teken van harmonie en liefde. Door haar doornen verweert ze zich, zo leert ze ons met weerstanden om te gaan om ze te overwinnen. Veel soorten liefde schenkt ze, daarom staat ze voor echte hartsvriendschap. Het grote geheim van menselijk geluk schuilt in haar want als je niet meer hoeft te “prikken” open je in vriendschap en liefde. Scherpe humor, zoals sarcasme, verdwijnt. Je grapjes worden leuker. De werking van rozen is een remedie waardoor je nieuwe indrukken toelaat. De witte drukken de zuiverheid uit en de rode vertegenwoordigen onze vurige verlangens.”

Geestdriftig plukken we in het perk een geurig rood, wit en groen boeket dat we tot een oogstrelend geheel schikken. In het gezicht van Onbevangen Kind lees ik puur vertrouwen. Onze armen zijn zo vol met rozen dat onze opgetogen gezichten erachter verschuilen. We omringen ons op de rug van Sneeuwuil ook met rozen die ons vullen ons met rood verlangen, witte zuiverheid en groene levenskracht.

Omdat Onbevangen Kind verbonden is met Versteende Vrouw dalen we pijlsnel. Voorbij een zilveren sluier zie ik haar volwassen worden want we reizen twintig jaar verder. “Versteende Vrouw is nu vierendertig.” vertelt Droomtijd. “De herinneringen over de periode toen ze veertien was, plaatsten we als voorbereiding terug in haar nachtbewustzijn. Ze droomt er nu over en haar geheugen verheldert, ze wordt milder. Ze stelt vragen aan mensen die ze vertrouwt en haar systeem bereidt zich voor op de hereniging van Onbevangen Kind.”

In de schemertijd landen we op Moeder Aarde. De groenblauwe schaduwvleugen van de cipres verlengen en Versteende Vrouw doezelt en knikkebolt in haar gietijzeren tuinstoeltje. Ze snoeide de ligusterheg, wiedde onkruid, pootte lavendel en is voldaan en prettig moe. We schikken alle vuurrode en verkoelend witte rozen rond haar, zodat er een kring van rode hartstocht en liefdevol verlangen, witte zuiverheid en groene levenskracht ontstaat. Als de cirkel rond is stroomt de helende potentie als vanzelf bij haar naar binnen. Blij verrast denkt ze dat ze droomt over de betoverende kring.
Witte Sneeuwuil tovert zijn kristallen bokaal met de regenboogkleurige vloeistof  tevoorschijn, er drijven traag ontelbare, zilverig fonkelende sterretjes in.

“Deze vloeistof bevat de Ster van Bethlehem, een plant die helpt als je gekwetst bent bij oude trauma’s,” zegt hij tegen haar. “In jouw shock wordt door iedere kwetsing, hoe klein ook in de ogen van anderen, je oude wond weer dieper opengereten. Deze remedie zorgt ’s nachts dat je oude trauma’s in je dromen verwerkt. Drink je deze helende drank?”

Versteende Vrouw aanvaardt de flonkerende, kristallen bokaal en in één vloeiend gebaar drinkt ze de de bloesemdrank. Intuïtief houd ik de droomsleutel bij haar hart en voor de tweede maal cirkelt hij uit zichzelf rond. Uit de gouden baard beiert het geluid van bronzen kerkklokken en de machtige klanken werken zich via haar naar de hemel.
Terwijl de klank en drank naar binnen stroomt verbaast ze zich: “Het lijkt of er in mijn hoofd nieuwe verbindingen stromen. Ik hield de pijn in mijn leven buiten me. Nu besef ik, dat ik het op een onbewuster niveau dan toch nog beleef. Ik verlang ernaar om compleet te zijn. Ik wil ook als een onbevangen kind kunnen leven!”

Nauwelijks spreekt ze het uit of Onbevangen Kind en Versteende Vrouw vloeien al terug in elkaar’s systeem. Er ontstaat één persoon, een jeugdige, Volwassen Vrouw die alle nuances van het leven onder ogen ziet en ook “de rozen met doornen” accepteert! Ons gezamenlijk streven naar heelheid vervult ons zo, dat we elkaar in tranen omhelzen. 

Het leven van de Zoeker begint moeizaam door de verkillende, inperkende overtuigingen die hij via de baarmoeder inademde: “Ik ben niet goed genoeg. Ik moet altijd alles alleen doen. Mensen zijn niet te vertrouwen.” Zo vergt hij kostbare energie van zichzelf en anderen en ontmoet hij boosheid. Na zijn geboorte wordt hij weggehaald bij zijn kind-moeder en in een tehuis geplaatst maar als hij zeven is, neemt een toegewijd echtpaar de zorg op zich. Hij zoekt de ruimte om de natuur in te trekken en te genieten van alles dat groeit en bloeit en  verbindt zich met Moeder Aarde.

De Zoeker heeft een transparant contact met de Hemel via zijn systeem dat achter de zilveren sluiers van de Droomtijd blijft. Wat tijdens dit contact op Aarde gebeurt, mist hij en dit veroorzaakt verwarring en isolement. Speurend naar stenen en kristallen in zijn groeve kalmeert hij. Met zijn Aarde en Hemel verbinding laadt hij ze op en de band tussen kosmische en aardse dimensies wordt zo voor de mensen die ze vasthouden, intenser want men begrijpt elkaar via genuanceerder niveaus. Deze missie die hem naar de aarde brengt is een zegen. De Zoeker weet dat stenen de bibliotheken van de Aarde zijn omdat ze elektromagnetisch de geschiedenis ‘onthouden.’  Met zijn kwartskristal als archivaris ziet hij door stoffelijke illusies heen, behalve door zijn eigen... Hartstochtelijk houdt hij van schriftgranieten, een veldspaat uit Noorwegen met lange ingegroeide kwartskristallen. In de ‘teksten’ van de steen leest hij trefzeker boodschappen- maar zijn eigen zielenroerselen ontcijfert hij niet.

De Rode Jaspis, een geaderde halfedelsteen, aardt hem. Zo kan hij zijn wantrouwen loslaten en zijn doelen waar maken. “Jij voedt me en sluit aan bij mijn dynamische en activerende geest!” vertrouwt de Zoeker zich toe. Maar Rode Jaspis seint: “Je voelt mijn kracht door je gave. Ik help je  met het verwijderen van het vergif van je verdriet en verwijt, maar dit is het halve werk. Vraag je af: “Wie ben ik? Waarom ben ik hier? Stel je open naar jezelf en aard duurzaam.”
De Zoeker verbindt zich helaas gedeeltelijk en wordt nog geen Zelfonderzoeker...

Hij verzamelt de oudste kinderen van Moeder Aarde: Rode Jaspis, kristallen, schriftgranieten en ammonieten. De koude, versteende overblijfselen van dieren en planten herinneren hem aan zijn kille baarmoedertijd; dit is hem vertrouwd. Maar het verzamelen van de afdrukken en organismen tot ruim vierhonderd miljoen jaar geleden voeden ook zijn verslaving om alleen op aards niveau te zoeken. Hij heeft het misplaatste idee dat heling buiten zichzelf te vinden is, terwijl Moeder Aarde lokt: “Let op de tekens die ik je geef, kom in balans!”

Het zwaartepunt van de nacht

De verhalen in de schriftgranieten stimuleren het poëtisch talent van de Zoeker en hij sluit zich aan bij een dichters collectief. Speurend naar rust schrijft hij:
  
“...In de verte zie ik dat eiland, omgeven door stromen van woorden
gehuld in de nevelen van twijfel en angst
ze wordt gevormd door krachten die als koorden
me hechten aan haar, waarnaar ik het meest verlang...”

De Droomtijd seint Sneeuwuil dat ze gaan samenwerken met het sterrenbeeld Zwaan. Zij verzorgt toekomstdromen. Hierdoor kan eigenwaarde en zelfinzicht ontwaken.
Zwaan zendt de Zoeker een symbolische droom. Hij is er een Zon Delver in een groeve tussen zijn schaduwen van licht en donker. De droom maakt zo’n indruk dat hij hem in zijn gedichtenbundel noteert en, omdat hij de symbolen niet begrijpt, de volgende dagen keer op keer herleest:

“...Op het zwaartepunt van de nacht krijst de bosuil een boodschap over waakzaamheid. Temidden van het vindervolk laat ik me niet afschrikken en delf de verborgen gesteenten, onder hun woonstee op gelaagde aarde, in het boek dat leeft.
De zware wind draagt het gekrijs als een zachte ruis voorbij de poorten van tijd en fantasie in een wereld als van glas, waar schimmen slaapdronken dolen in een duister. Terwijl mijn hamergeklop doordringt in die slaap, ben ik getuige van hun levenskracht. Het beschermende woud koestert in zijn zachte aarde de afdrukken van dromen, achtergelaten in de paden van de tijd, en ik bezie het heden als een stip dat aaneengeregen, strepen vormt van geloof in eeuwen en in lijn.
Boven op de rotsen in het midden van de wind van geesten, die de wereld teisteren in een niet aflatend gebrul om erkenning van macht en hebzucht, houd ik het tijdloos lichtend wezen als een kostbare edelsteen in mijn verweerde, met klei bevuilde handen.
Roepend naar de reisgenoten die alle kanten gaan behalve die van mij, weet ik dat ieders pad gekruist wordt door de tekens van het vergankelijk leven, die elk verstaat en er mee praat in de tong die hen gegeven is.
Verstommende geluiden roepen mijn slaap terug, die zijn veilige omarming uitstrekt om me naar huis te leiden. Tot het moment dat de tijd zal komen dat de donkere schaduw vervaagt in een groter licht dat nieuw ontwaakt.
Ik weet dat ik het bij me draag, diep in dat kristal zit de grote kracht in het verspreiden van het Licht, hoe meer het geeft, hoe groter wordt zijn waarde...”

We vliegen door de indigoblauwe zomernacht naar de Melkweg want de Zoeker smacht naar verheldering!”
De droomsleutel ligt in mijn handen en Volwassen Vrouw behoedt de kristallen bokaal. Zwaan zingt: “Kom, ik help! Een gigantische dubbelster ben ik met mijn twee stelsels van sterren. We bewegen razendsnel om elkaar en veroorzaken opschudding en opluchting in vastgeroeste situaties. We hebben iets gemeenschappelijks want we zijn apart en ook samen, één energie is voor de moeder en één voor de zoon.

Laat je passagiers door jouw ogen meekijken, Sneeuwuil, dan zien jullie een gat in de melkweg. Een gas- en stofwolk hangt vóór de sterren, zodat je ze niet ziet, dat is het ‘zwarte gat’ dat voor elke bewustwording hangt. Jullie route gaat rond mijn galactische nevels. Passeer de Sluier nevel en de Noord-Amerika nevel, je herkent ze aan hun vorm. Vlieg langs mijn staart en vleugels en richt je op mijn lichtend hoofd: Albireo. In de toekomst wordt dit de helderste ster aan ons hemelgewelf!”
Zwaan wenkt ons met haar vleugels. Voor de Zoeker als dagdromer en dichter is zij in staat om een adequate voorspellende droom te geven met haar krachten van klank en muziek, heling en genezing, poëzie en schone kunsten....

Binnen enkele seconden passeren we een oneindig aantal lichtjaren en juicht Volwassen Vrouw: “Kijk, ik zie prachtige kleuren bij haar kop: goudgeel en azuurblauw!” We zijn bij Albireo de dubbelster. Sneeuwuil kantelt zich en we dwarrelen veilig omlaag, maar komen gescheiden terecht.

Behouden land ik op Azuurblauwe Ster en in de verte zie ik dat Volwassen Vrouw ongedeerd op Goudgele Ster terecht komt.
Ik proef een intrigerende sfeer die te maken heeft met Vadertje Tijd, de bedachtzame lotsvoltrekker met zijn plichtsbesef en realiteitszin. Het is hier reglementair, diplomatiek en degelijk...
Tussen mij en de diepblauwe ster ontstaat een intuïtieve communicatie. Het is beelddenken in kleurrijke beelden en gestroomlijnde gedachten door een holistische inschakeling van onze zintuigen en ons onderbewustzijn met zo’n tweeëndertig beelden per seconde. We nemen nog méér waar, want we gebruiken ook ons geheugen.

Na de voorbereiding richten we onze aandacht op Goudgele ster.
Daar landt Volwassen Vrouw en zodra haar voeten de oppervlakte raken ontstaat er een chemische reactie van warmte, liefde en medeleven. Naar al de organische stoffen straalt het uit. Deze laden zich hiermee op en ontladen ook weer. Perplex kijk ik naar de alles in beweging zettende goudgele golf van heilzame explosies tot in de wijde omtrek.
Opeens pulseert Blauwe Ster ook heftig want de stormachtig aanzwellende golven overspoelen ons. Gretig absorberen we de weldaden van Goudgele Ster.

Als we verzadigd zijn, lossen we op onze beurt de eigenschappen van Azuurblauwe Ster. Golvend, aanzwellend en glansrijk afnemend bewegen ze naar Goudgele Ster, naar alles en iedereen. 
We versmelten in de immens organische uitwisseling van tegengestelde en aanvullende kwaliteiten. De elektriserende krachten met tegengestelde polen en identieke eigenschappen worden energiek opgewekt, tot we compleet, opgeladen en verzadigd zijn.
Albireo reageert ook op Azuurblauwe en Goudgele ster. Door de bevruchtende stimulans ontstaat een nieuw concept over leven. Zijn hart en hoofd formeren azuurblauwe en goudgele gedachten, waaruit een spectrum van lentegroene kleuren wordt geboren, doordat begrip over prilheid en ongekunsteldheid rondwervelt.

In Zwaan manifesteert zich de werkende kracht van groen: harmonie, gezondheid en mythische krachten. Zijn associaties over hoop en vrede groeien, het streven naar volmaaktheid implodeert en explodeert tot het afgerond is.
Haar symbolische droom die is opgeladen met al deze potenties, reist dan naar de Droomenergie die hem opvangt en doorstuurt naar de Zoeker. Hij droomt hem opnieuw maar nu met een positiever toekomstbeeld...

“Stop! sist Zwaan, terwijl De Zoeker droomt dat hij probeert om de Gouden Zon op aarde te delven. “Je eigenlijke drijfveer is het verdrijven van je innerlijke kou. Dit verlangen stamt nog uit je baarmoedertijd. Gebruik mijn energie en kijk nu in je verleden, begrijp de oorzaak van je daden! Zie je toekomst en begrijp het doel van je ontwikkeling!” 

De Zoeker stopt en spiralend door verleden en toekomst krijgt hij diep begrip over zijn rol. Eindelijk stelt hij zijn visie bij.
Witte zwaan draagt het volgende droombeeld aan. De vuile hand van de Zoeker omvat de gedolven bergkristal waarin de zilver-glanzende maan de beelden van verdwaalde mensen, de reisgenoten die ook naar geluk zoeken, spiegelt. Zwaan fluistert: “Kun je in deze beelden de spiegelingen van je eigen zoektocht naar voorspoed zien? Richt je naar jezelf, blijf je afvragen wie je bent, waarom je bent en waar je naartoe gaat!”
Opnieuw bladert de Zoeker naar de verlossende bladzijde in het juiste hoofdstuk van zijn levensboek. Daar herkent hij zijn eigen identiteit en voelt liefde voor zichzelf.

De derde interactie van Zwaan zorgt, dat de Zoeker zichzelf verdwaald ziet in een donker woud met een onbestendige dreiging. De Bosuil krijst er een boodschap van waakzaamheid en de Zoeker wordt angstig.
Zwaan attendeert hem op de verborgen symboliek: “ Elke gedachte van jou slaat Moeder Aarde op. Besef je, dat de boodschap van Bosuil over gevaar en waakzaamheid een reflectie is van je eigen baarmoedertijd, waar je op je hoede moest zijn toen je in levensgevaar bleek? Automatisch nam je in je leven deze gewoonte mee  maar laat de ballast nu los!”  
De Zoeker gehoorzaamt opgelucht maar ontwikkelt droombeelden van grote drukte om zich heen; massa’s angstige mensen zoeken, elk op eigen wijze, tevergeefs naar geruststelling. Hij neemt zich voor om goed op te letten en zich niet af te laten schrikken of emotioneel te worden als hij iets niet kan vinden of begrijpen.

Zwaan sist fel: “Blijf gericht op jezelf! Je verleden is niet achter je want de schaduw van wat was, werpt zich voor je uit! Laat je niet afleiden door alles en iedereen om je heen.”
De Zoeker kan het horen en versterkt zoekt hij, professioneel toegerust met zijn speciale werktuigen, naar verborgen ammonieten, mineralen en kristallen in het Boek dat Leeft, Moeder Aarde.
Zwaan legt uit: “Op het punt waar we de meeste angst voelen, ligt onze grootste schat begraven. Maar dit is een figuurlijke schat, Zoeker! Wil je deze hopeloze verslaving die maar tijdelijk je verlangen lenigt, aanhouden? Je ammonieten bevredigen je hebzucht. Wat zoek je werkelijk? Verdriet dat in blijdschap verandert, boosheid die liefde wordt en gezamenlijkheid in plaats van eenzaamheid!” 

De Zoeker weerstreeft: “Ammoniet is een aarde genezer en bevat wijsheid uit vervlogen tijden, dat is nog niet met de gangbare wetenschap te verklaren. Dit fossiel neemt me mee naar de kern en zet mijn negatieve energie om in een vloeiende positieve spiraal. Ammoniet stimuleert mijn oeroverlevingsinstinct.”

De Droomenergie grijpt krachtig in en plaatst Sneeuwuil, Volwassen Vrouw en Kleine Bruine Vogel zichtbaar midden in het blikveld van de Zoeker. Verbaasd ziet hij ons en onzeker vraagt hij zich af, aan wie deze vrouw hem doet denken. Volwassen Vrouw kijkt hem recht aan: “Mijn zoon, wandel het Rode Pad van ondervinding en beantwoord je drie vragen.”“
Verbluft beseft de Zoeker dat ze gelijk heeft. Is ze werkelijk zijn moeder? Zijn blik glijdt hulpzoekend naar ons en Sneeuwuil zegt: “Natuurlijk zijn ammonieten helpers. Maar je moet wel zèlf het werk doen. Als jij je afhankelijk opstelt van je ammonieten en ermee charmeert kom je geen stap verder. Gebruik mijn speciale ogen voor helder zicht en verbreed je visie. Zet je persoonlijkheid in en je wilskracht om te vergeven. Onderken wat er is gebeurd en kom ermee in het reine. Neem verantwoordelijkheid voor je daden, dan helen je wonden!”

Nog begrijpt de Zoeker onze boodschap niet.
“Als Kleine Bruine Vogel zou ik je krachtigste ammoniet gebruiken om je drie vragen te beantwoorden. Laat de verslaving aan je verzamelwoede los!”

Nog steeds rest er weerstand. In zijn onmacht dolen in zijn droom schimmen slaapdronken en vertwijfeld in het duister. “Dit zijn jouw eigen symbolen in je persoonlijke schemergebied. Het spiegelt je dolende geest, op zoek naar vrede. Laat ze tot rust komen, dan bereik je jouw doel!”

Zwaan zet vol overgave het stervenslied van deze queeste in. De zwanenzang, een gebed, raakt ons diep. Het gaat over verdriet, verwijt, boosheid en verslaving. We zingen intuïtief mee via puur beelddenken. De tonen veranderen door de kleurrijke beelden en gestroomlijnde gedachten tussen ons. Het afscheid van dit thema schenkt nieuwe mogelijkheden.
Het stervenslied verandert in de klanken van een ontroerend geboortelied. We jubelen vierstemmig over de eigenschappen die de Zoeker kan veroveren: de levensvreugde en de zelfkennis, de liefde en het loslaten.

Als apotheose zingen we een juichend welkomstrefrein, ook over het Rode Pad van de Zoeker.
Door onze zang vallen de stukjes van de puzzel op z’n plaats. Enthousiast valt hij ons bij, zodat nu vijfstemmig een daverende finale ontstaat. Onze improvisatie is als één samenklank; we hebben verschillende golflengtes en tonen én zijn in perfecte harmonie.

Tot slot van de ceremonie omarmen we elkaar, zien en voelen dat liefde deels met de ogen kijkt, maar vooral met onze geest en ziel. De hemel, de aarde,  alles en iedereen zijn een ondeelbare éénheid.

Heling en genezing

Witte Sneeuwuil tovert de kristallen bokaal met een helderrode vloeistof  tevoorschijn en vertelt de Zoeker: “Dit is een drank met Sint Jans’ kruid. Hij is gezoet met honing. Dit heeft ook een kalmerende werking op je stress en al teveel emoties. In je eerste twintig levensjaren heb je te veel moeten incasseren. Honing maakt serotine in de hersenen vrij, waardoor je gezonder slaapt. Ook andere transmitters zoals bijvoorbeeld lichaamseigen valium en melatoline komen door honing vrij. Daarnaast bevat honing vitamines en mineralen, dus voedsel voor je hersenen en je zenuwstelsel. De homeopatische remedie verwarmt en overwint je angst voor kou en eenzaamheid. Je overbelaste zenuwen komen hiermee tot rust. Neem je de drank in?”
De Zoeker heft de rood-flonkerende, kristallen bokaal met de kruidendrank en proost plechtig. Terwijl hij drinkt benader ik hem met de droomsleutel en het instrument cirkelt voor de laatste maal uit zichzelf.

Uit de gouden baard  ontstaat door de beweging een reeks natuurtonen. Het zijn hoge koperklanken. De Zoeker laat het triomfantelijk bazuingeschal naar binnen stromen en zegt: “Deze drank en klank vult me met vergevensgezindheid. Altijd was ik verongelijkt omdat ik geen biologische moeder had. Nu begrijp ik, dat ik mezelf kwaad doe als ik boos ben. Als ik zei: “Die fout vergeef ik je nooit!” veroorzaakte ik mijn eigen kou en eenzaamheid.
Zojuist vond ik het persoonlijke symbool voor mijn ziel! Het is een kostbare diamant met spiegelende facetten, een tijdloos lichtend wezen!  Mijn naam wordt De Vinder in plaats van de Zoeker.”

Vol respect kijkt hij naar Volwassen Vrouw: “Moeder, ooit koos je uit schaamte en angst door je omgeving om te overleven in plaats van te leven. De oorzaak van dit besluit lag bij jouw stiefvader, mijn vader. Je besloot dit uit zelfbehoud, jou treft geen blaam. Deze houding nam ik over. Ik miste zo mijn onverwachte spontaniteit en oncontroleerbare drift, mijn tomeloze vreugde en peilloos verdriet, terechte kwaadheid en onbegrijpelijke woede. Nu besef ik mijn onvrijheid en kies voor volledig leven met al de zoete en bittere facetten. Mijn verslaving aan mijn stenen laat ik los. Ik draag mijn eigen verantwoordelijkheid, zij helpen mij ermee. Mijn ongenuanceerdheid, mijn goed of fout visie laat ik los. De werkelijkheid kent immers ontelbare kleurschakeringen. Wat ben ik blij dat ik de wereld met veel andere mensen kan en mag delen!”

De droomsleutel, het bewijsstuk dat alles werkelijk gebeurd is leg ik in de hand van de Vinder en voorspel:  “Als je uit je droomtijd reist en wakker wordt, ontdek je deze droomsleutel tot je verrassing ook in je gewone werkelijkheid!”
Witte Sneeuwuil lacht: “Vinder, de schepping is nog lang niet af. Draag jij met deze droomsleutel ook bij aan de kwaliteit ervan? Met jouw Aarde Hemel verbinding kun je hem opnieuw opladen en hergebruiken...”

Onbevangen Kind en Versteende Vrouw smolten samen tot Volwassen Vrouw en de Zoeker veranderde in de Vinder. Hun toekomst is hoopvol.

We groeten de Vinder en vertrekken uit zijn Droomtijd. Dezelfde route vliegen we terug uit dit parallelle universum. Onderweg nemen we ook afscheid van Volwassen Vrouw. Als we landen in mijn tuin is de zon voor aardse ogen al achter de horizon gedaald. Blij weet ik, dat hij in werkelijkheid nooit ondergaat en onafgebroken zijn licht verspreidt.
De cipres en de rozenstruik verspreiden een ongekend aroma. Ik adem verstild in mijn gietijzeren stoeltje. De avondzon schenkt haar laatste paarse en oranje stralen. 

Naar binnen luister ik, naar de veilige hartslag van mijn lichaam en de ondersteunende, pulserende Moeder Aarde die haar golven door me heen voert. Vreugde adem ik in en uit, zacht rijzend en dalend vieren de Aarde en ik het afscheid van deze dag.
Mijn gedachten bewegen langs de zegeningen en ik zie de horizon, hij geeft de begrenzing van mijn waarneming aan.
De Droomtijd zegt me vaarwel met de woorden: “Kleine Bruine Vogel, de horizon is alleen de scheidslijn tussen een gebied de geziene en de ongeziene gebieden. Dat wat op Aarde begint, kan hier voltooid worden. Voorbij de aanvaarde werkelijkheid gelden andere wetmatigheden. Wat daar begint, kan daar voltooid worden.”

Sneeuwuil groet me met een knipoog en verdwijnt als een stip in de verte.
Het is verkwikkend koel. Mijn ogen openen zich en de koesterende warmte van het huis verleidt me, om naar binnen te lopen en mijn deur te sluiten... 

Wij willen op geen enkele manier het copyright claimen van de diverse kunstwerken/- illustraties die wij gebruiken om afbeeldingen voor onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen zijn dan wel door ons gemaakt, maar het copyright van de originele kunstwerken/illustraties blijft expliciet eigendom van de individuele artiest.

Mochten er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen zijn gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij geen toestemming hebben verkregen, dan verzoeken wij je om ons dit zo snel mogelijk te laten weten. Wij zullen dan direct het betreffende item verwijderen of de gewenste stappen ondernemen om het materiaal wel te mogen gebruiken.