Written with Love Written Speciaal

 

MajaWonder1

Paintings by the author

Schilderijen van de auteur

 

 

Een WONDER-baarlijk verhaal NL

A WOND(e)R-ous story GB

Maja Kluvers

 

Dit is het waargebeurde verhaal over geboorte en leven van een nieuw Lichtkind op aarde. Het behandelt de periode vanaf zijn geboorte tot het huidige moment. Om privéredenen is de naam van de hoofdpersoon fictief. Tot mijn vreugde heb ik mezelf zo in deze speciale gebeurtenis kunnen verdiepen dat ik de informatie die ik heb doorgekregen rechtstreeks vanuit mijn gevoel heb mogen opschrijven. Op deze manier heb ik alle handelingen vanuit het perspectief van de hoofdpersoon kunnen weergeven.

This is the true story of birth and life of a new Child of Light on earth. It covers the period from his birth to the present moment. For personal reasons, the name of the main character is fictitious. To my great joy, I have been able to fully immerse myself in this special event so that it was possible to write directly from my feelings about the information I have been given. As a result I was able to view all actions from the perspective of the main character



Een WONDER-baarlijk verhaal

Hallo, mijn naam is: ‘Rudy.’ Naar de Aarde komen om je jonge leventje te beginnen is blijkbaar een alledaagse gebeurtenis. Maar dat alles zomaar van een leien dakje zal gaan is niet zo vanzelfsprekend als de meesten van jullie misschien wel plegen te denken. Daarom wil ik jullie, met Maja’s hulp, vertellen hoe het mij tot nu toe is vergaan.

Mijn ouders heb ik natuurlijk zelf uitgekozen net als ieder ander die naar de aarde komt. Al lijkt dat in vele gevallen voor de hoofdpersonen onwaarschijnlijk, gezien de situaties waarin zij terecht zijn gekomen. Maar we kunnen ervoor kiezen om in omstandigheden te verkeren waarin precies die energie aanwezig is, van belang is om de lessen te leren waarvoor we ‘dit’ leven gekozen hebben.

Zelfs de plek waar je geboren wordt is belangrijk. De constellatie van de planeten, wat betreft tijd en plaats, oefent hierop invloed uit. Daardoor zal het voor velen die dit lezen vrijwel onbegrijpelijk zijn dat ik voor dit ingrijpende begin van mijn leven heb gekozen. Als mens zal ik het ook nooit kunnen begrijpen maar mijn geest des te meer.

Toch is alles al tevoren geregeld al lijkt het voor ons een onvoorstelbaar fenomeen. Misschien ben je ook wel eens ergens ‘toevallig‘ terechtgekomen of komt er iets op je pad waarnaar je al zo lang op zoek bent geweest?
In het prille begin blijkt al dat het voor mijn vader eigenlijk helemaal geen optie was om een kind te hebben.

Veel te jong om een dergelijke verantwoordelijkheid op zich te nemen, is voor hem de reden om ‘voorlopig’ een andere weg in te slaan. Voor mijn moeder was dat natuurlijk een hele klap om te verwerken. Maar wat een moed. Zij besluit toch om de zwangerschap uit te dragen en haar kind alleen op te voeden. Wat een moeder. Ik heb zoveel bewondering voor haar!

Al in een vroeg stadium van de zwangerschap blijkt dat niet alles zo gemakkelijk gaat als we wel zouden wensen en al na ongeveer vijf maanden kondigt zich mijn geboorte aan. In het ziekenhuis blijken er regels te zijn ten aanzien van het aantal weken waarin een zwangerschap voldragen behoort te zijn, waarin een kind dat extreem vroeg geboren is, in leven kan worden gehouden. Het blijkt dat ik net niet lang genoeg in de buik van mijn moeder heb gezeten om volgens de artsen ook maar enigszins levensvatbaar te zijn. Er wordt over en voor mij beslist alsof ik er zelf niet bij ben. Voor de buitenwereld mag het lijken alsof ik er niets van begrijp, maar met telepathie kan ik wel degelijk goed uit de voeten.

Ik word bij mijn moeder weggehaald en in een apart kamertje gelegd. De artsen zijn er stellig van overtuigd dat ik totaal niet levensvatbaar kan zijn, gezien de te korte zwangerschapsperiode. Maar een lieve verpleegkundige praat tegen mij en aait over mijn lijfje en ik kan haar liefde voelen. Maar ze moet weer aan het ‘werk’ en met grote tegenzin laat ook zij mij alleen.

Het is nu helemaal stil om me heen hoewel ik vanuit de naburige ruimte wel geluiden hoor. Helemaal alleen, weg van de veilige buik en liefde van mijn moeder slaak ik wanhopig een luide kreet, iets wat voor een dergelijk jonge baby heel bijzonder blijkt te zijn. Ik wil nog helemaal niet dood! Ik heb voor dit leven gekozen, hoe moeilijk het misschien ook zal zijn. Met al mijn krachtsinspanning begin ik te schreeuwen.

De verpleegkundige heeft vanuit de naburige kamer mijn eerste kreten gehoord. Opeens zijn er allemaal mensen om me heen om mij te verzorgen. Ze wrijven me warm en iedereen komt in actie, omdat ik blijkbaar nu toch tot de baby’s behoor die misschien toch levensvatbaar blijken te zijn. Want als door een wonder zijn mijn longen al zover ontwikkeld dat ik me na slechts vijf zwangerschapsmaanden zo duidelijk verstaanbaar kan maken.

Ten slotte word ik, volledig verzorgd, in de couveuse gelegd. Heerlijk warm is het daarbinnen. Ook mijn moeder komt naar me kijken en ze strijkt over mijn vermoeide hoofdje. Ze voelt zo blij dat ik er nog ben. Haar was immers verteld dat ik het niet zou redden en nu staat ze naar me te kijken en ik voel haar gigantische liefde voor mij!

Ze weet dat het geen gemakkelijk tijd zal worden maar dat we ervoor gaan, staat als een paal boven water. Ik ben zo blij dat ik haar bekende stem hoor praten. Die heb ik immers al zoveel malen gehoord toen ik nog in haar buik was. Ze zingt zachtjes het kinderliedje dat ik haar al zo vaak heb horen doen. Bij haar voel ik me volkomen veilig.

Dan volgen er maanden die redelijk moeilijk te noemen zijn. Ofschoon ik beetje bij beetje voorruit ga, zijn er toch ook regelmatig tegenslagen die te maken hebben met mijn fysieke gesteldheid. Maar iedere keer weet ik me er weer bovenop te werken en als het dan eindelijk zover is dat mijn gezondheid het toelaat mag ik naar huis. Met mijn moeder mee. Ik hoop vurig dat mijn vader ondanks alles toch deelgenoot van mijn leven wil zijn. Het zal me zoveel extra houvast geven.

Direct blijkt echter dat de gewenning aan mijn nieuwe omgeving een uitermate moeilijk proces is. De angstgevoelens in mijn bewustzijn die voortkomen uit ‘het weggelegd worden tijdens de eerste uren,’ zorgen ervoor dat ik niet alleen gelaten wil worden in deze voor mij nieuwe omgeving. Mijn moeder geeft gehoor aan mijn gevoelens en draagt mij zoveel ze kan bij zich. Het kloppen van haar hart geeft een gevoel van bescherming en rust, net zoals gedurende de tijd toen ik nog in haar buik was. Haar liefde is LEVEND geworden.

Regelmatig moeten we voor controles naar het ziekenhuis en er komen ook allerlei mensen bij ons thuis om te zien hoe het met me gaat. Maar mijn leeftijd wordt altijd bepaald vanaf het moment dat ik geboren ben en de maanden die mijn moeder mij niet heeft kunnen uitdragen tellen blijkbaar niet meer mee. Bij alles word ik vergeleken met kinderen van ‘mijn leeftijd’ en steeds lijk ik dus achter te lopen. De ene therapie volgt op de andere en we boeken nauwelijks vooruitgang. Het is zo belastend voor mij. Ook voor mijn moeder trouwens want zij wordt geacht alle adviezen op te volgen. En dan te moeten zien dat het bijna geen resultaat oplevert….

Velen praten met een dubbele agenda. Ze zeggen tegen mij dat het zo goed gaat, maar ik voel dat het niet compleet gemeend is. Daar word ik toch zo ontzettend onzeker van. En dan is er nog het feit dat de meeste mensen om mij heen denken dat ik het op weg naar volwassenheid niet zal redden en blijkbaar niet tot een zelfstandig mens zal kunnen uitgroeien. Dit wordt in verband gebracht met de remmingen in mijn ontwikkelingsproces. Is het zo moeilijk te accepteren dat het allemaal iets langzamer gaat dan bij andere kinderen?

Ik heb al zo’n moeilijke start gehad. Als je iedereen met elkaar gaat vergelijken blijkt dus in mijn geval dat ik alsmaar inferieur ben met betrekking tot andere kinderen die zogenaamd in mijn leeftijdscategorie vallen. Op die manier lijkt alle goedbedoelde hulp slechts averechts te werken. De reeks problemen die men met mij samen probeert te ontmantelen, hebben een dusdanige impact dat ik steeds vaker doe alsof ik de opdrachten niet begrijp. Ook praten lukt nog niet.
Dan volgen weer extra onderzoeken om te zien of er niet iets bijzonders aan de hand is. Maar ik durf helemaal niet te praten. Woorden kunnen soms zo hard zijn!

Ze geven nauwelijks weer wat ik zou willen zeggen. Praten hoort immers bij het groter worden en dat is iets wat ik niet durf. Groter worden voelt als een bedreiging die mij boven het hoofd hangt in een ‘grote mensen wereld’ waarin het alleen maar om problemen oplossen lijkt te gaan. Ook het eten gaat met de nodige problemen. Bang als ik ben om snel groter te worden eet ik maar mondjesmaat.

En toch, ondanks alles krijg ik van mijn moeder complimenten dat ze mij zo flink vindt. We maken af en toe leuke uitstapjes. En dat is toch zo heerlijk! Samen gaan we naar zwemmen voor moeder en kind. Het is een hele openbaring om zo ontspannen in het water te liggen. Bovendien kunnen mijn spieren zich goed ontwikkelen.

Zo boeken we spelenderwijs toch vooruitgang zonder dat ik het als dwangmatig ervaar. Ik begin een heel andere wereld te leren kennen. Er bestaat nog iets meer dan alleen mijn best te moeten doen. Dit gevoel van actie komt helemaal vanuit mezelf, al word ik natuurlijk uitermate aangemoedigd door mijn moeder. Samen van het leven genieten. Van de natuur, de nieuwe lente en alles wat je maar kunt bedenken dat erbij hoort. Er zijn toch heel veel lieve mensen om ons heen die helpen om de leuke uitstapjes mogelijk te maken.

Een echte doorzetter was ik bij mijn geboorte al, maar nu er ook nog eens zoveel uitermate leuke en ontspannen dingen op mijn pad komen krijg ik er steeds meer zin in om toch groter te worden en ervoor te gaan. Inmiddels heb ik de leeftijd bereikt waarop ik tot de peuterzaal kan worden toegelaten. En weer is er een hele nieuwe wereld voor me opengegaan. Spelen met de andere kinderen. Allerlei activiteiten samen ondernemen. Spelen, zingen, knutselen … blij zijn, LACHEN!

Daar wordt er niets van mij verwacht en kan ik gewoon mezelf zijn zonder het gevoel te hebben dat alles beter moet. Wat een verandering en wat ben ik hier blij mee. In een relatief korte tijd kan Ik nu al zelf lopen en een beetje praten!
Ik ben er van overtuigd dat ik Maja mijn verhaal niet zonder reden heb verteld zodat jullie dit kunnen lezen. Misschien zijn er andere kinderen en hun ouders die met een soortgelijke situatie te kampen hebben.

~*~*~*~

Lieve Rudy. Hartelijk dank dat ik dit voor en over jou heb mogen schrijven. Het was voor mij een hele bijzondere ervaring om zo dicht bij jouw ziel te mogen komen. Het voelt als een groot voorrecht! Bovendien voelt het heel goed om te weten dat het met jouw ontwikkeling nu zoveel beter gaat. Ik wens je heel veel liefde, warmte, gezondheid en vooral veel doorzettingsvermogen toe.
Ik hoop werkelijk dat vele momenten van geluk jouw leven extra glans mogen gaan geven.

Lieve lezers, nog even dit:
Eens te meer beseffen wij hoe gelukkig wij ons mogen prijzen dat ONZE kleinzoon Bram wel als een gezonde, helemaal volgroeide baby van bijna negen pond op de wereld is gekomen en tevens zoveel blijheid uitstraalt! Een hele rijkdom.


Voor jullie allemaal heel veel liefs en de hartelijke groeten van MAJA!

terug


MajaWonder2

A WOND(e)R-ous Story

Hello, my name is "Rudy." To come to Earth to start one’s young life is seemingly an everyday occurrence. But that all will just go without a hitch is not as obvious as most of you might be thinking. So I want to tell you, through Maja, how I thus far fared.

Of course, I have personally chosen my parents, just like everyone else who comes to earth. But then, for the main characters, it seems in many cases unlikely because of the situation in which they get into. But we can choose to be in those circumstances in which exactly the required energy is available to learn the lessons for which we have chosen 'this' life.

Even the location where you are born is important. The constellation of the planets in terms of time and place, exert their influence. Thus it will be almost incomprehensible to many who read this that I chose this radical beginning of my life. As a human, I will never understand it as well, but my mind even more.

Yet all has been arranged beforehand though it seems to us an incredible phenomenon. You might also sometimes have ended up somewhere ‘accidentally’ or something comes your way for which you have long been looking? In the very beginning it already showed that for my father it was not an option at all to have a child.

Being much too young to take such a responsibility, was his reason to ‘temporarily’ turn into another way. For my mother this was of course a huge blow to cope with. But what a courage. She decided to continue her pregnancy and to raise her child all by herself. What a mother. I have so much admiration for her!

At an early stage of pregnancy it shows that not everything is as easy as we would wish for, and after about five months it looks as if my birth is imminent. In the hospital appear to be rules regarding the number of weeks in which a full-term pregnancy should be, for a child born extremely early, to have a chance to live. It turns out that I have just not been long enough in my mother's womb for the doctors to be only somewhat viable. Decisions are made for me and without me as if I am not present myself. To the outside world it may seem like I do not understand anything, but by using telepathy, I can manage very well, thank you!

I am taken away from my mother and placed in a separate room. The doctors  convince themselves that I surely cannot be viable, given the too short gestation period. But a sweet nurse talks to me and strokes my body and I can feel her love. But she must return to ‘work’ and with great reluctance she also has to leave me.

It is now completely silent around me, although I do hear noises coming from the neighboring room. All alone, away from the safe belly and love of my mother, I let out a loud cry in despair, something that turns out to be very special for such a young baby. I am certainly not ready to die! I have chosen for this life, how difficult it perhaps is going to be. With all my effort, I start to cry.
From the neighboring room, the nurse has heard my first cries. Suddenly there are a lot of people about, to take care of me. They rub me warm and everyone comes into action, because apparently I now belong to the baby's that prove to maybe be viable. As if by a miracle, my lungs are already so far advanced that I am already, after only five months of pregnancy, able to make myself clearly audible.

Finally, completely taken care of, I am placed in the incubator. Delicious hot it is in there. My mother comes to look at me and she touches my weary head. She feels so happy that I'm still here. She had indeed been told that I would not make it and now she looks at me and I feel her enormous love for me!

She knows it is not going to be an easy time, but we will go for it, beyond any doubt. I'm so glad I hear her familiar voice. After all I've heard her so many times when I was still in her womb. Tenderly she sings the children's song that I've already heard so often. With her I feel fully secure and protected.

Months follow that can be called reasonably hard. Although I'm recovering little by little, yet there are also frequent setbacks that have to do with my physical condition. But every time I'm picking up again and when it finally happens that my health permits, I can go home. With my mother.
I sincerely hope that my father, despite everything, will participate in my life. It will provide me with so much more extra grip.

Immediately it shows, however, that getting used to my new environment is an extremely difficult process. As a result of the anxiety in my consciousness, originating from ‘the discarding of the first hours,' I do not want to be left alone in this for me new environment. My mother obeys her feelings and carries  me with her as often as she can. The beating of her heart gives a sense of protection and peace, just as during the time when I was still in her womb. Her love has become ALIVE.

We need to go to the hospital for regular checkups and there are also all kinds of people at our home to see how I am doing. My age, however, is always determined from the moment I was born. The months that my mother could not raise me apparently do not count anymore. In everything I am compared with children of "my age" and so I always seem to lag behind. One therapy follows the other and we are making little progress. It is so stressful for me. For my mother also because she is presumed to follow all the advice. And then to have to see that it almost does not yield any results ....

Many talk with a hidden agenda. They tell me it's going so very well, but I can feel that these words are not completely sincere. From that I become so very uncertain. And then there's the fact that most people around me think that I am not gonna make it on the way to adulthood and apparently will not be able to become an independent person. This is associated with the inhibitions in my development process. Is it so hard to accept that for me things are going more slowly than with other children?

So I’ve had such a difficult start. If you compare everyone with each other, in my case it appears that I'm continually inferior in relation to other children who are supposedly in my age group. In this way, all well-intentioned aid seems just to be ccounterproductive. The set of problems that they are trying to dismantle together with me, have such an impact that I claim more and more to not understand the commands. Also talking does not work yet. Then additional tests are brought into see if there is not something special going on. But I dare not to speak at all. Sometimes words can be so hard!

They hardly express what I would like to say. After all, talk is part of getting bigger and that's something I do not dare. Growing feels like a threat  impending me in a ‘big man’s world’ where all is just about solving problems. Also feeding comes with several problems. Scared as I am to grow too fast I eat sparingly.

And yet, despite everything, I get compliments from my mother that she likes me so significantly. We make occasional trips. And that is delicious! Together we go to the ‘mother and child swimming’ hour. It's quite a revelation to be so relaxed in the water. Moreover, in this way my muscles develop properly.

As a consequence we are playfully progressing without me experiencing it as compulsive. I start to get to know a very different world. There is something more than just have to do my best. This sense of action comes completely out of myself, though I am naturally very encouraged by my mother. Enjoying life together. Of nature, the new spring and everything you can think of that goes with it. Yet there are many lovely people around us who help to make possible the trips.

Already at my birth I was a real go-getter, but now that very much fun and relaxing things are coming my way I feel more and more like getting bigger after all and to really go for it. Meanwhile I have reached an age where I can be admitted to the toddler room. And again a whole new world is opened up for me. Playing with the other children. All kinds of activities doing together. Playing, singing, crafts ... be happy, LAUGH!

There nothing is expected from me and I can just be myself without having the feeling that everything has to be better. What a change and I am so happy. In a relatively short time I already walk on my own and talk a little bit!
I am convinced that I told Maja my story not without reason so that you can read this. Perhaps there are other children and their parents who have to deal with a similar situation.

~*~*~*~
Dear Rudy. Thank you for letting me write this for and about you. For me it was a very special experience to be able to come this close to your soul. It feels like a great privilege! Moreover, it feels very good to know that your development now is so much better. I wish you lots of love, warmth, health and much perseverance too.
I truly hope that many moments of happiness  will give your life extra shine.

Dear readers, another word:
Once more we realize how lucky we may praise ourselves that OUR grandson Bram did come to the world as a healthy, fully grown baby of almost nine pounds, and radiating very much joy! An enormous treasure.
For all of you lots of love and greetings from MAJA!

back