Mijn Vision Quest

© John van Dijk

MIJN BRON (plaats in de bossen) 28/06/2007

Mijn vision quest is met geen pen te beschrijven, woorden schieten tekort. Er is zoveel en toch zo weinig waarmee / waardoor ik heel kan worden. De verbinding met mezelf, met alles om me heen. Een visioen heb ik niet gehad. Althans, ik noem het wel vele inzichten. Deze inzichten komen vanuit mezelf, vanuit mijn (heilige) plek, vanuit mijn waarheid, mijn kern, mijn ziel. Dat is wat er allemaal in me zit, waar mijn kwaliteiten liggen. Ik heb ze gevoeld, erkend in o.a. een wild zwijn, wiens bezoek ik als een eer achtte, omdat het me iets kwam vertellen. Net als het ree, de ijsvogel en de uil. Mijn krachtdieren. Door in mezelf als lichaam en (denk)geest niet meer te functioneren bleef alleen het enige in me over wat altijd in me zal blijven en ook in een eventueel volgend leven mee zal reizen als ik gestorven ben; mijn verzameling aan kwaliteiten.

Het wilde zwijn met zijn oerkracht en oergeluid. Te staan als een huis, levensgevaarlijk als het pijn voelt. Niet moeders zachtste maar er helemaal voor gaan als dat van hem wordt verwacht. Met maar één doel, zijn onuitputtelijke kracht in te zetten voor zijn doel. Zijn oerkracht te gebruiken ter verdediging van vrouw en kinderen, zijn meest dierbaren op aarde. Het ree, prachtig schepsel van het donkere woud. Snel, schichtig, flexibel, zachtaardig en schuw. Maar sterk. Dier van elegantie en innerlijke kracht. Toonbeeld van liefde. Met grote dank, eerbied en respect heb ik een ‘teken’, een gewei mogen vinden. Het zal voor mij altijd het symbool blijven van mijn vision quest. Jouw oplettendheid en charme intrigeren me. De ijsvogel, eigenwijs, gekleurd, creatief, gewiekst en snel. Klein maar dapper. Zeldzaam. Dank je dat ik je mocht aanschouwen in jou uniciteit, daar aan dat kabbelende beekje. Net zoals alle andere dieren welke ik heb mogen aanschouwen. De uil, zachtjes - op de achtergrond - wijsheid, kracht en geduld uitstralend. Rustig wachtend, toeslaand op het juiste moment, met al zijn kracht. Elke aanval van jou is raak. Respectvol dier, stille jager, geen geluid makend in de nacht / jacht. Het magische van deze ervaringen was dat er, na het dier gezien te hebben, in een flits een aantal intuïtieve beelden door me heen gingen, waardoor mijn ziel als het ware gespiegeld werd in de waarneming van dat dier. Het dier hield mij een spiegel voor, waarin ik mezelf dan in een aantal punten kon (h)erkennen. Te vertrouwen op deze intuïtie voelde magisch.

Ik heb mogen ervaren dat ik, door mijn contact met de natuur, vanuit mijn stilte, een energie door me heen voelde gaan (hetzij via geluid of zicht), een trilling. Ogenblikkelijk na deze energie ervaren te hebben, flitsten allerlei beelden, woorden, door mijn geest. Dit gewaarworden, dit INZICHT, heb ik leren ervaren, leren aanvoelen als INZICHT, het is zo magisch, wonderlijk. (VISION / VISIOEN). En vooral, erop vertrouwend dat deze inzichten gewoon de WAARHEID zijn. Dat deze inzichten iets over mij vertellen. Het dier, de natuur, spiegelt iets in mijn geest, waardoor ik meer inzicht krijg over wie ik ben, wat mijn kwaliteiten zijn. Hoeveel tranen heb ik wel niet gelaten na deze ervaringen. Sinds mijn vision quest heb ik talloze van zulke inzichten mogen voelen, ze zijn mijn leven gaan steunen, voeden, begeleiden. Het heeft mijn leven rijker gemaakt. Hierdoor te ervaren dat alle (levende) organismen een (energetische) uitwerking en verband hebben ten opzichte van elkaar. Dat is voor mij de magie van het leven, HET LEVEN ZELF geworden. Hoe alles onderling samenhangt. DE KERN, de ZIN VAN HET LEVEN, waarom we hier op aarde mogen leven. Om dit te ervaren, ons hierdoor te laten leiden. Ik voel nu ook duidelijk waarvandaan deze ingevingen, gevoelsmatig, komen. Tegelijkertijd voelt het alsof de verbinding met mijn eigen hart veel beter is, en ik veel meer opensta in de mondelinge communicatie met andere mensen. Liefdevoller en warmer. Alsof ik meer vanuit mijn ziel spreek en voel. Vanaf dat moment voelt het alsof ik gedurende de hele dag vanuit een onuitputtelijke kracht, vanuit mijn innerlijk, met geduld, liefde en respect met mijn medemens kan omgaan.

Om één en ander te verduidelijken het volgende. In Frankrijk heb ik een bijzondere steen gevonden. Een ronde, zwarte, platte steen, met in een midden een putje, een uitgeslepen holte. Ik vond dat zo bijzonder, dat ik deze steen wilde bewaren. Toch ervoer ik op dat moment niet meer dan dat. De zondag erna, wilde ik deze steen aan mijn zoon laten zien en in een flits dacht ik, hoe ongelooflijk lang het heeft geduurd voordat zich in een keiharde steen een uitholling kon vormen. Hoe in deze uitholling zo lang bewaard kan blijven. In een flits zag ik mezelf in de steen. Het heeft lang geduurd voordat er in mìj een ruimte werd aangelegd waarin iets voor altijd bewaard zou kunnen blijven. Dit voelde aan als absolute waarheid.

Een voorbeeld van gisteren (een werkdag). Ik fietste naar huis en langs de weg stonden vele witte en paarse bloemen. Op de één of andere manier was er iets in mij wat mijn aandacht naar die bloemen trok, ze lieten me niet los. Wat was dat toch?

Ik bleef naar de bloemen kijken en terwijl ik het wit van de bloemen in mij opnam, ging een gevoel van schoonheid, zuiverheid en maagdelijkheid door me heen. Via het paars ervoer ik kracht van spiritualiteit. Het wit met paars leverde me een gevoel van zuivere spiritualiteit op. Nog steeds vroeg ik me af, hoe is dit mogelijk? Vanmorgen werd het me duidelijk. In mijn ziel (en de ziel van elk levend organisme) bevinden zich ’verborgen’ kwaliteiten, krachten. Noem ze goddelijk, noem ze hoe je wilt. Deze krachten wachten erop om gezien te worden, ervaren te worden door de drager ervan. Als ik nu die bloemen zie, is er een aantrekkings-kracht vanuit mijn ziel welke zich in de bloem laat spiegelen. Deze kracht wil zich via deze bloem zo graag laten zien. Deze kracht kan zich ook alleen maar in levende organismen laten zien. Omdat deze kracht in alle organismen is, zorgt het ook voor de verbinding tussen alle organismen. Waarom reageert deze innerlijke kracht wel op het ene en niet op het andere organisme? Omdat in het andere organisme dan geen krachten zijn welke zich KUNNEN spiegelen met jouw krachten. De kracht in mijn ziel, trekt de kracht in de bloem aan en als eenvoudig mens ben je daar dan getuige van. Eigenlijk sta ik langs de zijkant te kijken, terwijl het zich allemaal in mij afspeelt. Een wonder welke zich mijn hele leven in me af zal spelen, waar ik me alleen niet altijd van bewust ben. Mijn taak is het in mijn leven meer en meer open te staan voor mijn ziel, te observeren wat mijn ziel me wil vertellen, me er door te laten leiden.

Het maken van een medicijnwiel. Het zoeken en neerleggen van grotere en kleinere stenen welke voor mij intuïtief iets betekenen, in de vorm van een wiel. (Noord, Oost, Zuid en West). Elke steen symboliseert een orgaan of kwaliteit van mij. Op deze manier kan ik mijn aanwezigheid symbolisch (in de vorm van het medicijnwiel) in het bos aanwezig laten zijn. In de sjamanistische culturen wordt de spirituele waarde dan aan de omgeving overgedragen. Het was voor mij creatief, intuïtief, spiritueel als geschenk van mij aan het bos voor zijn steun aan mij gedurende de zware 4 dagen. Ik heb de stenen de volgende namen gegeven: oosten, rechtlijnig, richting, hulp aan richting, vlees-lever-kleur, praten – expressie, zwaarte-basis-fundament, creativiteit, er zijn, vrouwelijkheid, donkerte-duisternis, vertrouwen, vruchtbaarheid, grote onschuld, naïviteit, structuur-scherp, klein-eenvoud, glimlach-humor, littekens in mij, glinster in mijn leven, mijn ziel, verdieping in mijn leven, hulp aan verdieping in mijn leven, soberheid, bloed, hart, zwart-wit. Hiermee ben ik symbolisch één met een afschrift van mijn ziel (mijn plek in het bos), een krachtig en spiritueel instrument. Een gedenkteken geschonken als dankbaarheid voor alles wat ik van ‘’DE BRON’’, (MIJN PLEK) HEB MOGEN LEREN.

Ik heb ervaren dat dankbaarheid en respect tonen erg belangrijk is en dat ik dat elke dag weer moet doen. Zodoende ervaar ik mijn plaats beter en voel ik dat niets voor niets is. Wetende wat mijn plaats is ga ik rustiger de dag in. Ik mag zoveel ontvangen, maar dat ontvangen lijkt zijn spirituele waarde te verliezen als ik niet meer dankbaar ben, respectvol ben. Als ik niet meer dankbaar ben stroomt het leven niet meer, staat het stil, kan ik alleen nog maar innemen. Ik heb geleerd niet voorbij te lopen aan mijn gevoel en intuïtie. Deze zijn belangrijker dan mijn ‘ogenschijnlijke’ voorgenomen eigen doel. Ik geniet nu van stap tot stap, in eerbied, langzaam, totdat ik voel hoe ik ga, waarheen ik ga. De laatste dagen was ik lichamelijk zozeer verzwakt, dat ik alleen maar voetje voor voetje, als een oude indiaan van 80 jaar, vooruit kon schuifelen. Mijn lichamelijke toestand heeft me gedwongen mijn ‘levens’ pad centimeter voor centimeter te bewandelen en te bekijken. Het hier en nu kwam daardoor tot leven. Het was voor mij erg moeilijk te geloven, te vertrouwen, mezelf te vertrouwen. Maar dit zijn de enige instrumenten welke ik had, om mezelf op weg te helpen naar mijn innerlijk, mijn ziel. Naar het vuur in mezelf. Met de stilte in mezelf voel ik nu veel beter het geloof en vertrouwen in mezelf, de wereld en mijn toekomst.

Ik heb ontdekt van welke materiële zaken ik afstand wilde doen. Tijdens een van de vele strompel-wandelingen stonden ze opeens in mijn geest gegrift. Wat mijn toekomstige werkzaamheden zouden worden, althans welke daar een zeer belangrijke rol in zouden gaan spelen. Ik voelde dat ik nog een kind wilde. Dit gevoel is daarna niet meer weggegaan. Voor mijn gevoel wordt het een dochter. Er bleef een gezang in mijn hoofd aanwezig. Het Gloria in Excelsis Deo. Ik wilde leven, leuke dingen doen, genieten, eropuit gaan.

In de zweethut ben ik gaan liggen. Het werd zo heet dat ik in die ‘baarmoeder’ (bij de geboorte) in paniek raakte. Ik meende werkelijk geen adem meer te krijgen. Ik werd misselijk, maar voelde de steun van moeder aarde. Door de hitte raakte ik in een soort van trance waardoor ik dieper in mijn ziel kon kijken, waar ik mijn hartenwensen, angsten en contacten met levenden en doden kon aanschouwen. Op zielsniveau sprak ik deze zaken uit, vroeg ik om heling, vroeg me te steunen voor de komende dagen.

De afgelopen dagen was ik lichamelijk zo uitgeput, geestelijk niet meer denkende, waardoor alleen nog contact met mijn innerlijke (ziel) overbleef. Die plek waar ik in open contact sta met de wereld, met daarin alle levende organismen. Ik was het gevoel voor tijd helemaal verloren. Mezelf alleen maar richtend op de zon, en zelfs die was vaak niet te zien door de dikke wolkenlaag. Elke keer bergop / bergaf. Bij elke stap oppassend niet uit te glijden in de modder, door de vele regens, elke dag weer. De gladde stenen, begroeid met mos, ook glad, ook een gevaar.

Als een 80 jarige indiaan, met staf, bewoog ik moeizaam dagenlang door het bos. Voetje voor voetje alsof mijn laatste dagen aangebroken waren. Spiritueel gezien, was dat ook zo. Vele malen, vele kilometers heb ik gelopen. Uit tijdverdrijf, maar ook om telkens weer te ervaren, om het voetje-voor-voetje-gevoel opnieuw te ervaren. Het werd een meditatie. Als een kluizenaar. Mijn begeleider heeft me zo gezien en vertelde me achteraf: JE HAD JE OVERGEGEVEN. Fysiek had ik niets meer bij te zetten en het zou nog enkele dagen duren. Ik stond bij elke stap te trillen op mijn benen en toch voelde ik me gedragen door de energie van het leven in mezelf. Dat bleef me kracht geven. De laatste dagen sliep ik op een nat isolatiematje met plastic erover. Mijn slaapzak, met daarin een wollen deken. Ikzelf droeg in die slaapzak sokken, een lange broek, t-shirt, wollen trui en fleece trui, en nog kon ik niet warm worden. Ik dronk niet genoeg. Veel drinken zou me nog meer afkoelen. Ik heb me niet meer gewassen, het koude water uit de beek zou me teveel afkoelen. Ik heb gehuild van verdriet, dankbaarheid, pijn en ontroering. Ik heb mijn leraren van de opleiding Neo Hypnotherapie bedankt dat ik gevoelens heb leren uiten. Deze kennis heeft me vaak geholpen. Ik heb ze daarvoor in de zweethut bedankt. Alle emotionele spanningen moesten eruit. Vele malen heb ik aan mijn vrouw en mijn twee kinderen gedacht. Hoe ongelooflijk veel ik van ze hou.

Vele ‘wanhopige’ malen heb ik me afgevraagd wat ik in godsnaam in dat bos aan het doen was. Waarom ik niet thuis was gebleven. Gehuild, geschreeuwd heb ik. Vele oefeningen gedaan. Alle chakra’s vanuit mijn ademhaling doortrillend, om, zodoende via mijn chakra’s meer verbinding te krijgen met mijn omgeving. Zolang ik me veilig voelde, voelde ik me thuis. Maar toen werd ik moe en verloor mijn motivatie / concentratie, ik ging denken. Hierdoor verloor ik de verbinding met mezelf en dus met mijn omgeving. Onzekerheid sloeg toe, de paniek werd erger. Ik heb gehuild / geschreeuwd, totdat alle spanningen waren weggeschreeuwd. De spanning vloeide weg, net als mijn beekje. De hindernis viel weg, ik voelde weer verbinding met mezelf, met mijn omgeving. Ik was weer thuis aangekomen. Voelde me weer veilig en op mijn gemak. Zo belangrijk was dit proces voor mij geworden. Van levensbelang. Ik leerde mezelf te openen, te horen. Ik werd trots op mezelf, ik mocht er zijn, ik stond. Daar boven op die berg schreeuwde ik: “MIJN NAAM IS JOHN VAN DIJK”, wat door de bergketen, door de echo van alle kanten door het dal werd begeleid en teruggegeven. Een fabelachtig gevoel overkwam me. Een oertrots. Sprakeloos was ik. Ik heb panfluit gespeeld. De tere, doch goddelijke muziek weergalmde door de natuur en de bergen. Ik voelde er een onuitsprekelijke liefde en respect welke ik met mijn panfluit de wereld in kon blazen. Halleluja. Verschillende malen heb ik me in mijn blote kont gewassen in een beekje. Het werd me duidelijk hoe men in de ‘beschaving’ is ingesteld op luxe, behaaglijkheid, en tevens daarmee een begin maakt de verbinding met zijn natuurlijkheid te verliezen. Hier telde ’s-nachts voor mij alleen nog droge spullen en warmte van binnen. Als ik alle denkbeelden van ‘hoe een douche zou moeten zijn’ opzij zette, en ik stapte in het koude water van het kabbelende beekje, en ik me er helemaal in onderdompelde, voelde ik me echt helemaal schoon. Natuurlijk is het niet zo warm, maar op de een of andere manier voelde ik me toch schoner, meer opgeruimd. Het leek niet zo koud omdat deze douche meer bij mijn ‘natuur’ hoorde. Telkens weer, de afgelopen dagen, moest ik me door mijn lichamelijkheid, emotionaliteit en denken op te geven, OVERGEVEN, MIJN WEZEN opgeven voor iets heel fundamenteels. Door deze overgave kon er op alle gebieden verbinding zijn met mijn omgeving en bestonden goed of slecht, warm of koud niet meer. Dat is wat voor mij deze VISION QUEST heeft gebracht.

HO-HO *]

John

*] Indiaans gezegde - woorden als men klaar is met spreken. Zou kunnen worden vertaald met: “Ik heb gezegd”.

.

Wij willen op geen enkele manier het copyright claimen van de diverse kunstwerken/- illustraties die wij gebruiken om afbeeldingen voor onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen zijn dan wel door ons gemaakt, maar het copyright van de originele kunstwerken/illustraties blijft expliciet eigendom van de individuele artiest.

Mochten er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen zijn gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij geen toestemming hebben verkregen, dan verzoeken wij je om ons dit zo snel mogelijk te laten weten. Wij zullen dan direct het betreffende item verwijderen of de gewenste stappen ondernemen om het materiaal wel te mogen gebruiken.