'Cosmic dolphins'

De Ui, het kristal en de dolfijn

Anita Boom

Iemand stelde me de vraag of we nu werkelijk ‘klaar’ waren met allerlei issues. We pellen de ui laag voor laag af om van diverse zaken die ons ogenschijnlijk tegenhouden af te komen. Het gaat wel niet meer over ons, maar we voelen nog steeds heel veel en hoe verhoudt zich dat nu tot het transformeren en het leren? Hoe staat het met het idee dat we nu juist op aarde zijn om te leren en onze levenslessen op te doen?

Dit jaar maart was ik in Spanje en channelde Saint Germain in een groep. Hij gebruikte het voorbeeld van de ui om de transformatiedrang aan te geven. Hierbij werd het idee geopperd dat je laag voor laag van de ui afhaalt. Iedere laag staat garant voor iets dat dient te worden getransformeerd. Hij vertelde dat we laag voor laag een ui afpellen terwijl we simpelweg de mogelijkheid hebben om hem in één keer plat te slaan.

Het is alleen niet makkelijk om weg te stappen van het transformeren en alle drama’s in het leven nog een keer doorvoelen om uiteindelijk tot een heerlijk gevoel van openheid en nieuwe levenskansen te komen. Het lijkt een verslaving te worden.

Het wegstappen daarvan houdt ook in dat ineens heel veel mensen in spiritueel Nederland het niet meer met je eens zijn en dat kan een redelijk onveilig gevoel geven. Want waar eerst het ‘liefde en licht’ in je oren prettig naklinkt, worden nu de termen als ‘arrogant’, ‘onwetend’ en “Maar lieve schat, jij bent er ook nog niet” gebezigd. Oftewel in liefde en licht sla ik allebei je ogen dicht. Het voelt voor mij altijd een beetje of het me kwalijk wordt genomen dat het wel erg goed met me gaat.

Het uitstappen uit de mallemolen van het ‘beter worden’ kan ook een gevoel van schuld opleveren. Als het met de anderen ogenschijnlijk zo slecht gaat en ik loop in een soort jubelstemming rond te bazuinen hoe prettig ik me voel, voelt dat een beetje akelig. Wel ik heb nog nooit iemand beter zien worden van het feit dat ik met hen mee ging zitten lijden of dat ik in mezelf dan ook maar een puntje van wanhopig zijn oprakelde om hen het gevoel te geven dat ze niet alleen waren.

En dan toch was daar gedurende de laatste twee maanden een enorm gevoel van ellende dat over me heen sloeg. Alles werd ineens een probleem. Niets leek meer dat bekende gouden randje te hebben. Diep van binnen bleef ik weten dat het niet over mij ging. Het waren ook zaken waar ik al mijn pogingen tot bevrijden, accepteren en integreren op kon loslaten, maar het werkte voor geen meter. Het leek alleen maar erger te worden. Ik stond voor een enorm dilemma. Ik had besloten er niet in verstrikt te raken, maar ik voelde mezelf enorm rot.

Tijdens het ademhalen en het binnentreden in mijn verbeeldend vermogen kwam ik terecht bij een kristal. Het kristal staat voor het geheel aan verhalen en menselijke hypnosen, de patronen, de overtuigingen en de vaste hokjes waarin mensen leven. Ik liep het kristal in en bemerkte dat het totaal solide was, maar het leek me onzin om er niet gewoon doorheen te kunnen lopen. Dus deed ik dat. Ik liep naar de andere kant en stapte daar op een platform. Het kristal bleek te drijven in de zee. Voor mij verscheen een dolfijn die een communicatie met mij aanging. Hij nodigde me uit om in zee te springen en dat deed ik. We zwommen, sprongen, raceten door het water, draaiden cirkels boven het water en lagen af en toe ontspannen met onze buik omhoog te drijven in de zon.

Opeens merkte ik dat het kristal aan het zinken was. Ik zwom het kristal achterna en de dolfijn zwom met me mee. We werden steeds dieper de zee in gezogen en de dolfijn communiceerde met me om het kristal te laten gaan en terug te keren naar de oppervlakte van het water. Het was best zwaar om terug te zwemmen, maar uiteindelijk waren we weer boven water. Even voelde ik een verlaten gevoel omdat het platform en het kristal weg waren, zaken waar ik me aan vast kon houden in het midden van de zee. En tegelijkertijd voelde ik dat ik in deze zee prima kon zwemmen en geen behoefte had aan strohalmen en houvast. Ik vroeg de dolfijn naar het kristal en hij antwoordde: “De zee zorgt voor alles wat daarin aanwezig is”.

Dat bevrijdde me van alle zorgen en verplichtingen die ik nog voelde voor de mensen om me heen en de mensen in het algemeen die nog besloten hadden in het kristal te blijven zitten. Ik hoef er niet steeds weer in te duiken en in het kristal te laten zien hoe men eruit moet lopen. Ik hoef geen openingen in het kristal aan te blijven bieden. Het Al zorgt voor iedereen en biedt iedereen de mogelijkheid aan om moeiteloos uit het kristal te wandelen. Velen zijn hen voor gegaan. Voorbeelden zat dus.

Op dat moment greep ik mezelf liefdevol in de nek en schudde mezelf even door elkaar. Boom! Uit het drama! Doe het gewoon niet meer. Ik kies niet meer voor het drama! En in werkelijk een paar uur had ik mij uit het gevoel van misère teruggetrokken en werd alles weer helder en simpel om me heen. Opnieuw merkte ik die neutraliteit en de stilte op. Ik snapte ook dat sommigen dit maar een oersaaie staat van zijn moesten vinden, zo op het eerste gezicht. We zijn gewend aan de enorme uitslaande uitersten van de dualiteit en de enorme voldoening om na een zwaar proces lekker bij te komen in een retraite centrum. De verheerlijking van anderen die ons op onze rug slaan als we een zware tijd hebben overleefd. Dus is de verslaving al snel geboren om weer in een stukje ellende te duiken.

De angst om iets te missen of om het niet goed te doen en dan uiteindelijk de hemelse zegen mis te lopen is ook reden om weer terug te duiken in verhalen, zeker als we ons niet zo prettig voelen. Maar voelen doen we nu allemaal redelijk makkelijk en voelen wil niet zeggen dat er dan ook direct iets ‘mis’ is met ons. Voelen van energie op aarde is erg makkelijk want die is overvloedig en in vele vormen aanwezig. Angst om te voelen en ‘over te nemen’ is sterk gebonden aan het feit dat je de keuze maakt om een bepaalde energie aan jezelf toe te kennen en er weer een rondje mee te gaan processen. Vandaar de vergelijking met de mallemolen.
Voelen en laten zijn is een grotere vorm van compassie dan het idee te hebben dat compassie hetzelfde is als ‘mee (de) lijden’.

Ik geloof niet meer in het verhaal dat ik hier op aarde ben om levenslessen te leren en zeker niet op een pijnvolle manier vol lijden en afzien. Ik merk niet dat ik dood ben gegaan omdat er niets meer was om te transformeren. Het is gedaan, het werk zit er op en nu ga ik genieten. Er is zoveel meer om voor te leven dan ‘mijn proces en mijn geestelijke ontwikkeling’. Ik geniet van de liefde voor mezelf, de mensen om mij heen waar ik van hou, de opkomende en ondergaande zon, de bewegingen van de natuur, de leuke dingen die ik kies in mijn leven en het zien ontvouwen van mijn eigen scheppingen in dit leven.

De keuze om uit het drama en de mallemolen van transformaties te stappen en de totale bevrijding ín te stappen is een keuze die ieder voor zichzelf moet maken. Hierin valt niet te ‘helen’. Er valt alleen iets over te vertellen en te schrijven. Het kan worden gevoeld in iedere ademhaling, iedere aanraking van God door God en dan is het aan ieder voor zich om te bepalen, misschien de moed te verzamelen om te zeggen. Ik ben er klaar mee! Ik ga ervoor. Al weet ik misschien niet helemaal precies waar ik voor kies, omdat ik eigenlijk nooit geloofd heb in die jubelverhalen, toch ga ik ervoor!

.

Wij willen op geen enkele manier het copyright claimen van de diverse kunstwerken/- illustraties die wij gebruiken om afbeeldingen voor onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen zijn dan wel door ons gemaakt, maar het copyright van de originele kunstwerken/illustraties blijft expliciet eigendom van de individuele artiest.

Mochten er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen zijn gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij geen toestemming hebben verkregen, dan verzoeken wij je om ons dit zo snel mogelijk te laten weten. Wij zullen dan direct het betreffende item verwijderen of de gewenste stappen ondernemen om het materiaal wel te mogen gebruiken.