Written with Love Written Speciaal

Zonsondergang

 

Zonsondergang

De Nada Kronieken, deel 28

14 mei 2005


Tijdens onze recente reis naar de Verenigde Staten, waar we in Utah onder meer Bryce Canyon en Escalante Petrified Forest hebben bezocht, rijden we door de besneeuwde Boulder Mountains. De natuur hier is overweldigend. Steeds worden we als het ware uitgenodigd om langs de weg te stoppen om het prachtige landschap goed in ons op te nemen.

Onderweg komen we tot het besef dat het tijd wordt om de belofte die we voor ons vertrek aan een vriendin hebben gedaan om in dit land, samen met haar en haar vorig jaar overleden echtgenoot, een zonsondergang te beleven, na te komen. Dit met de intentie om stil te staan bij het gegeven dat Hij zich thans in een voor ons onzichtbaar universum bevindt. Het is echter zwaarbewolkt, met van tijd tot tijd lichte regen en zelfs een beetje sneeuw, en naar het zich laat aanzien zal er deze avond van een spectaculaire zonsondergang geen sprake kunnen zijn.

Desondanks visualiseer ik een onderkomen voor de nacht, gelegen op een heuvel, met een prachtig uitzicht op het landschap, inclusief een fantastische zonsondergang. Twee tellen later krijgen we een eerste bevestiging; 4.44 staat er op de klok van de auto, even later gevolgd door 3x een 1 op een mijlpaal (what’s in a name) langs de weg.

Anderhalf uur later belanden we in een motel met de prozaïsche naam ‘Wonderland Inn’, gelegen op een lage heuvel in een plaats die Torrey heet, met uitzicht op het westen, aan de horizon waarvan zich enkele niet al te hoge tafelbergen bevinden. De setting is perfect; nu nog het weer, dat geleidelijk lijkt op te klaren. Naarmate de tijd verstrijkt ontstaat er een gat in de bewolking, waardoor enkele lichtbanen schuin omlaag priemen. Geleidelijk wordt het gat groter en plots laat de zon zich in al zijn glorie zien.

Een half uur later zakt de zon, tussen twee wolkenbanken in, langzaam weg achter één van de tafelbergen. Een caleidoscoop van prachtige kleuren ontstaat van het éne op het andere moment. Het zijn de gebruikelijke kleuren van een zonsondergang zoals we die in Nederland ook zo nu en dan kunnen bewonderen, aangevuld met een diep indigo met als hoogtepunt een fel metallic-achtig magenta met rondom intens trillende banen van potente energie die zich vibrerend en rondtollend in onze richting bewegen; rechtstreeks in ons bewonderende, wachtende en ontroerde hart.

Onze Vriend is héél dichtbij. Zijn fragiele gezicht is een ogenblik zichtbaar in de ontstane opening tussen de wolken. Deze poort naar de andere wereld is gedurende enkele minuten wijd open en zijn Aanwezigheid, die een intense ontspanning uitstraalt, is intens voelbaar. Mijn vrouw ontvangt levendige beelden uit de tijd dat de fysieke Vriend zich nog thuis in Nederland bevindt. Zijn lach, zijn stem, zijn praten, zijn aanwezigheid in de huiskamer, zijn manier van lopen, zijn unieke wijze om iemand welkom te heten.

Kortom, Hij straalt rust uit, en tevredenheid met zijn huidige bestaan; met diepe dankbaarheid voor het ontbreken van gebreken; fysiek en geestelijk. De trauma’s van de ervaringen uit het kamp in Indië – die hij in zijn jonge jaren heeft moeten ondergaan - zijn vanuit het perspectief waar hij zich thans bevindt, totaal losgelaten. Het is Goed. Tenslotte wenst Hij zijn eigen Lief het allerbeste toe en Zijn diepste groeten zijn voor haar…