Meditaties Written with Love Written Speciaal

MS Princess Daphne

M.S. Princess Daphne

 

Parels van de Oostzee

Een avontuurlijke cruise over de Oostzee met de MS Princess Daphne, juli 2009

Pearls of the Baltics

An adventurous cruise across the Baltic Sea, per M.S. Princess Daphne, July 2009

door/by Hans Brockhuis

 

Parels van de Oostzee

  1. KIEL, Duitsland – vertrouwen en verwachting ~  15 juli 2009.

De start van onze reis over de Oostzee was zeer vals. Toen we, na een reis van 600+ kilometers eindelijk in Kiel arriveerden, bleek ons schip de Princess Daphne niet aanwezig te zijn op de plek die in onze reispapieren stond aangegeven. De dame aan de balie van de zeehaven vertelde ons na enige aarzeling echter dat ‘ons’ schip aan de overkant van de baai zou vertrekken en of we maar zo vriendelijk wilden zijn ons daarheen te begeven. Uiterst merkwaardig. Het was niet ver, maar toen we te bestemder plaatse arriveerden, was ook daar geen Daphne te vinden, maar wel een behulpzame parkeerwachter die ons omstandig probeerde over te halen weer terug te keren naar onze oorspronkelijke locatie. Het schip, zo verzekerde hij ons, zou helemaal niet naar Kiel komen, maar was omgeleid naar een plaats genaamd Warnemünde, ongeveer drie uur verderop naar het Oosten in de voormalige DDR! Goede raad was duur en ons vertrouwen in de operatie was naar een diep dieptepunt afgezakt.

Teruggekomen bij de oorspronkelijke plek, bleken zich daar inmiddels een aantal bussen en enkele dames van het reisbureau te hebben verzameld. We werden geïnformeerd dat het schip kort daarvoor naar Warnemünde bij Rostock was omgeleid in verband met uiterst vage moeilijkheden in Stockholm en dat wij en onze bagage per bus naar de boot zouden worden overgebracht. Onze auto echter diende in een parkeergarage te worden gestald, inderdaad, aan de overkant van de baai!

Drie uur later arriveerden we eindelijk bij de ligplaats van de mooie, hoewel een beetje gedateerde, Princess Daphne, met wie we gedurende de volgende 10 dagen zouden verkeren om op die manier vele avonturen te kunnen beleven.

‘s-Avonds, bij het diner, bleek het dat alle 14 Hollandse gasten bij elkaar aan twee aanpalende tafels in het restaurant waren gesitueerd. Wij vormden daar een uiterst kleine minderheid waar alle andere gasten – ruim 400 – Duitstalig waren. Daarmee  beleefden we voor het eerst in ons leven hoe het is om deel van een minderheid uit te maken. En ik kan je verzekeren dat het geen enkel probleem bleek op te leveren. Na een paar dagen de kat uit de boom kijken waren bijna alle aanwezigen buitengewoon vriendelijk ten opzichte van ons en bovendien waren wij in het voordeel omdat wij in staat waren om in het Engels te communiceren met de hoofdzakelijk Russischtalige bemanning die, uitzonderingen daargelaten, nauwelijks in staat bleken zich in het Duits verstaanbaar te maken.

Eén van onze mannelijke tafelgenoten bleek die dag jarig te zijn. Dat werd uitbundig gevierd met het spelen van ‘Happy Birthday’ door het scheepsorkest, een taart met twee brandende kaarsen, champagne en drie kussen van Marie de buitengewoon knappe vrouwelijke purser.
Dergelijke gebeurtenissen, zo kan ik je verzekeren, hielpen ons geweldig om ons aanvankelijke wantrouwen te converteren naar een gezond vertrouwen en hoge verwachtingen omtrent datgene wat de Princess Daphne voor ons in petto zou hebben.

2 ~ DANZIG/GDANSK, Polen – solidariteit ~ 16 july 2009.

Vroeg in de morgen van de volgende dag arriveert ons schip in de haven van Gdynia, dat deel uitmaakt van de driestad Gdansk/Sopot/Gdynia. Danzig, zoals de Duitsers zeggen is welbekend in verband met de revolutie van het begin van de jaren 80, geleid door Lech Walesa en zijn scheepsbouwers van de Solidarnosz beweging, wat uiteindelijk leidt tot de val van het communisme in Polen, het omverhalen van de muur in Berlijn en uiteindelijk de ineenstorting van de Sovjet Unie.

Gedurende enkele uren zijn we in de gelegenheid om de stad te bezichtigen die gedurende het grootste deel van drie eeuwen door de Duitsers bezet is geweest. Tijdens de tweede wereldoorlog is het hevig gebombardeerd, zo erg dat nauwelijks een steen op de andere is blijven staan. Later wordt de stad bezet door de Sovjets, en hoewel het grootste deel van de binnenstad in de oude stijl is herbouwd, staan de buitenwijken nog steeds vol met erfenissen uit de communistische tijd. Half vergane bouwblokken, veel armoede en slechte wegen zijn er meer dan genoeg.

In het bijzonder dient een flatgebouw van 7 verdiepingen genoemd te worden van niet minder dan drie kilometer lengte. Het is een dorp op zich, met winkels en sociale voorzieningen op de begane grond.
Maar bovenal is ons bezoek aan de oude stad zeer plezierig. In het bijzonder onze stop op een terrasje langs de weg, met excellent bier en cappuccino bij de hand en zeer goede klassieke muziek aan de overkant van de promenade is het waard genoemd te worden. Bovendien maken we kennis met een overvoed aan barnstenen juwelen, iets waarmee we gedurende deze reis nog vele malen in aanraking zouden komen. 

Het is nauwelijks denkbaar dat we hier nog ooit terug zullen komen, maar de herinneringen blijven en het is wel zeker dat we ons solidair voelen met deze vriendelijke en behulpzame, maar overigens onverstaanbare mensen.

3 ~ KLAIPEDA/MEMEL, Litouwen  – verbinding ~ 17 juli 2009.

Weet je waar de Baltische staten zo beroemd om zijn? Ongetwijfeld is dat barnsteen. Overal proberen de mensen in stalletjes hun kunstwerken te slijten. Zoals je weet is barnsteen – amber – een fossiele hars van prehistorische naaldbomen. Die hars is miljoenen jaren geleden uit de bomen gelopen en geleidelijk versteend. Barnsteen is warmgeel tot donkerrood van kleur. Doorzichtige barnsteen is het mooist en het kostbaarst. (bron: Wikipedia). En het is amber waarnaar we hebben lopen zoeken, op het strand van de Koerse landengte.
Klaipeda, de havenstad van één van de zeer jonge Baltische staten, Litouwen, is waar ons goede schip de Princess Daphne ons vandaag brengt. Dit land, dat gedurende het grootste deel van zijn bestaan door anderen is bezet, wordt tenslotte in 1991 toegestaan, als het communistische rijk uiteenvalt, om zijn eigen beslissingen te nemen.

Ongetwijfeld zijn de lithouers tegenwoordig een trots volk die hun complexe taal met niet minder dan 7 naamvallen in ere houden en proberen voor elk buitenlands woord een eigen variant te bedenken. Fier en trots plegen deze mensen door hun stad Klaipeda – spreek uit Klay-pieh-dah, met nadruk op de eerste lettergreep, te wandelen.

Tijdens de oorlog is Klaipeda niet gebombardeerd en daarom zijn er nog talrijke oude – waaronder Jugendstil - gebouwen aanwezig, die soms vervallen zijn maar zich vaak in goede staat bevinden. Vandaag nemen we deel aan een excursie per bus en worden we per veerboot naar een 100 kilometer lange smalle landtong gevaren, de Koerse Landengte, die de Oostzee scheidt van het Koerse Haf, een grote binnenzee. Bijzonder is dat de helft van deze landtong tot Litouwen behoort, terwijl de andere helft Russisch is en deel uitmaakt van het gebied rond Kaliningrad, voorheen Köningsberg, waar de Russen een toegang tot de Oostzee in stand houden.
Het is plezierig om in de wakkere winden te wandelen, door de kalme golven te waden langs het eindeloze strand, waar we worden aangemoedigd om ons eigen stukje barnsteen te vinden die na stormachtig weer in grote getale schijnen aan te  spoelen. Maar omdat er al lange tijd weinig wind is geweest, gebeurt dat niet en daarom beklimmen we een zandduin die uitkijkt over de eerste kilometers van het Russische gebied, kuieren we langs het water van het haventje van Nidden aan de kant van de rustige binnenzee en bewonderen we het zomerhuis van de beroemde Duitse schrijver Thomas Mann.

Op de een of andere manier verbindt me dat met het emotionele korte verhaal van een andere Duitse schrijver, Heinrich Böll: ‘Sta op, sta toch op’, dat ik jaren geleden vertaalde en dat ik binnenkort zal introduceren.
Vertrouwen en connectie zijn de thema’s die je in gedachten schieten wanneer je dit verhaal leest dat niet lang na de oorlog is geschreven en ondanks de wanhoop en de hopeloosheid van de situatie waarin de ik-figuur zich bevindt, komt er uiteindelijk een moment dat zijn overleden echtgenote en hij weer verenigd worden. Een uiterst ontroerende episode.

Later die dag worden we verwacht in de Admiral’s Lounge op het schip waar we galant worden begroet door een stuurse kapitein die zich ook afvraagt wat hij hier aan het doen is. Iedereen is uitgedost in zijn of haar beste kleren. Samen met de champagne, de goede Jazz band en de zalvende woorden van de kapitein is het toch nog een mooie, zij het enigszins overbodige, avond geworden.

  1. RIGA, Latvia – kompassie ~ 18 juli 2009.

Samen met twee andere echtparen van onze ‘tafel’ bezoeken we Riga, de hoofdstad van Letland. Geleid door onze stadsplattegrond - met uitleg – wandelen we door de niet al te grote binnenstad waar we verscheidene mensen ontmoeten die prachtige muziek maken. Onder hen is een jongen van een jaar of  tien vermeldenswaard die midden op het omvangrijke domplein niet onverdienstelijk trompet speelt. Stel je een enorm verlaten plein voor, geplaveid met kinderhoofdjes, omzoomd door grote Jugendstil gebouwen en een koepelkerk. In het midden de jongeman die, alsof zijn leven ervan afhangt, behoorlijk goed klassiek trompet speelt. Vóór hem een omgekeerde hoed, wachtend op munten die maar niet lijken te komen. Ik voel compassie voor deze dappere jongen die maar doorgaat met spelen, ongeacht wat er om hem heen gebeurd of niet gebeurd….

Terwijl we de vele Jugendstil gevels bewonderen, genieten van koffie en thee op een schaduwrijk terras, door de smalle steegjes wandelen en enkele niet al te indrukwekkende kerken bezoeken, genieten we alle zes bijzonder van ons korte bezoek aan deze niet al te drukke stad. Bovendien is het plezierig om op deze manier elkaar wat beter te leren kennen met hen die, net als wij, zijn aangemonsterd op deze trip om plaatsen te bezoeken waarover we veel hadden gehoord, maar waar we nog nimmer waren geweest.

Als we nog enkele kerken hebben bekeken wandelen we op ons gemak terug naar de niet al te veraf gelegen pier waar onze goede oude dame Daphne zich al aan het opwarmen is  voor de volgende etappe die ons naar Tallinn, de hoofdstad van Estland zal brengen.

’s-Avonds laat wandelen we over het dek en genieten van een prachtige zonsondergang. We zijn al duidelijk in noordelijker streken aangekomen, want de nacht is hier maar kort. Het doet ons terugdenken aan ons bezoek van 16 jaar geleden aan de Noordkaap in Noorwegen, waar we hebben kunnen genieten van de middernachtzon. Daar is hier geen sprake van, maar het komt wel dicht in de buurt.

5 ~ TALLINN/REVAL, Estland – ondersteuning ~ 19 juli 2009. 

Tallinn – voorheen Reval – is de hoofdstad van weer zo’n prille staat, Estland. Wanneer we in de haven arriveren  kunnen we zien dat er al een groot aantal andere cruise schepen liggen afgemeerd. Later wanneer we met een bus in de oude bovenstad arriveren die zich op een heuvel bevindt en over land en baai uitkijkt, ziet het er inderdaad naar uit dat we niet de enigen zijn die zich hier hebben verzameld om de architectuur van het voormalige paleis te aanschouwen waar tegenwoordig de Estse regering zetelt. Boven op de toren van wat eens een fort was, wappert fier het blauw-zwart en wit van deze jonge staat in de niet al te sterke wind. Het is warm en aangenaam, de bomen werpen hun schaduw, de wind is verfrissend en het is inderdaad een weldaad om hier te zijn. En dat ondanks de vele andere toeristen.

Wat later arriveren we in een orthodoxe kerk waar een wachter mij dringend vraagt uit respect mijn pet af te zetten. Natuurlijk voldoe ik aan zijn wens. Maar aan de andere kant worden de dames juist weer aangemoedigd wèl iets op hun hoofd te dragen. Inderdaad, uit respect. Gewoonten als deze zijn blijkbaar een manier om je geloof uit te dragen. Ik kan mij nauwelijks voorstellen dat de grote baas zich met dergelijke futiliteiten zou bezighouden. Maar toch, wie ben ik dat ik kritiek lever op een geloofsgemeenschap die zo wijdverbreid is als de Russisch Orthodoxe kerk?

Marie, de wonderschone vrouwelijke purser waarover ik al eerder sprak, is mee met onze groep. Op een bepaald moment hebben Annie en ik een ondersteunend gesprek met haar. Eén van de jongere gasten is haar, gewapend met een levensgrote camera, voortdurend aan het stalken waarbij hij haar vanuit alle mogelijke gezichtspunten probeert te fotograferen. Na een poosje is zij dat, zeer begrijpelijk, behoorlijk zat en we proberen haar een beetje af te schermen en om haar een beetje stoom te laten afblazen zodat zij haar frustraties kwijt kan. Marie volgt Toeristische Studies in Bremen en voert aan boord haar stageperiode uit, waarbij zij de gelegenheid heeft om zich met alle aspecten van het reiswezen vertrouwd te maken.

Terwijl we door de smalle draaiende en kerende straatjes wandelen, passeren we vele stalletjes waar, inderdaad, veel barnstenen juwelen worden verkocht, maar ook heel dik gebreide hoofddeksels, vesten en truien (de winters moeten hier streng zijn) en andere juwelen verkocht worden. Aldus bekijken en bewonderen we de boven- en de benedenstad. Op het grote plein drinken we bier en sap en overdenken dat we samen met deze excursie heel goed in staat geweest zijn om een glimp op te vangen van elk van de drie Baltische staten. Natuurlijk is het uitsluitend een eerste gang geweest, maar het is interessant te beleven hoe deze staten, die altijd in één adem worden genoemd, zo heel verschillend blijken te zijn. Drie talen die niet uit dezelfde taalgroep komen, landschappen die variëren, een verscheidenheid aan volken die zich allen op hun eigen wijze op deze aarde bewegen. Inderdaad, deze drie landen zijn er trots op dat ze ieder hun eigen identiteit kunnen bewaren. En dat is precies zoals het zou moeten zijn.

Die avond is het feest in de Admiral’s Lounge. Drie jonge mensen uit Slowakijke dansen de sterren van de hemel. Het Zwanenmeer, stukken uit verschillende musicals, moderne dans. Alles begeleid door de voortreffelijke scheepsband; het is werkelijk een verrukkelijke avond. De volgende dag is één van de danseressen mee met de eerste excursie in St. Petersburg. Uit een prettig gesprek met haar blijkt dat deze mensen ook deel uitmaken van de bemanning en bij alle mogelijke werkzaamheden worden ingeschakeld; serveren, huishouding, begeleiding van excursies, enzovoort. Tereza heeft haar dansopleiding in Praag gekregen en vindt het geweldig dat wij jaren geleden, toen Slowakije nog geen zelfstandige staat was in Bratislava, haar geboortestad, waren.

6 ~ ST PETERSBURG/Санкт-Петербург, РOCCия – opluchting ~ 20 juli 2009.

Het valt nog niet mee om langs de douane te komen. Meterslange rijen voor de balies, die ook nog eens te pas en te onpas worden gesloten, onhebbelijke vrouwelijke beambten en bureaucratische toestanden maken het niet gemakkelijk om de stad in te komen. Maar als die barrière eenmaal is geslecht blijkt St. Petersburg een traktatie te zijn. De stad is gesticht door Peter de Grote nadat hij in Amsterdam in de ban was geraakt van de manier van leven van de Nederlanders. Hij liet zijn stad ontwerpen met vele kanalen, waarvan de meeste tegenwoordig zijn gedempt en brede verkeersaders zijn geworden.

De stad is gelegen aan de monding van de rivier de Neva in de Finse Golf. Er wonen ongeveer 5 miljoen mensen. Het is een belangrijk verkeersknooppunt met een zeehaven, een luchthaven en een metrostelsel. Er is veel industrie, onder andere staal, chemie en machinebouw. In de stad is de zetel van de Russische Academie van Wetenschappen gevestigd en telt vele onderzoeksinstituten, drie universiteiten en een conservatorium. Er zijn zo'n 120 musea, waaronder de Hermitage en meer  dan 50 theaters, waaronder het beroemde Marinskii Theater.

We worden rondgeleid door Ekatharina (noem me maar Katja), een frêle jongedame van, naar verluidt, 19 jaar die uitstekend Duits spreekt, trots is op haar geboortestad en ons laat genieten van al het schoons dat deze stad te bieden heeft. Prominent in de skyline van Sint-Petersburg is de torenspits van de Petrus en Pauluskathedraal , waar tegenwoordig de graven van alle Tsaren van Rusland worden bewaard. Deze kathedraal, gelegen binnen de muren van de gelijknamige vesting op een eiland in de rivier de Neva, is sinds 1924 een museum, maar na de omwenteling worden er weer erediensten gehouden.

Bijzonder in deze stad is de manier waarop jonge paren in de echt worden verbonden. Natuurlijk behelst dat een bezoek aan de burgerlijke stand en later een bevestiging in één van de talrijke Russisch orthodoxe kerken. Maar uitzonderlijk is dat de jonge paren in ellenlange limousines worden rondgereden compleet met uitgebreide fotosessies met en zonder vredesduiven op fotogenieke plaatsen in de stad.

In de avond worden we naar het theater gebracht van het plaatselijke conservatorium, waar we een prachtige uitvoering krijgen voorgeschoteld van het Zwanenmeer van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski. De muziek is live en voortreffelijk, de kostuums de decors en de dansers en danseressen zijn een lust voor het oog en het is werkelijk heel bijzonder om in een stad als dit een dergelijke uitvoering mee te mogen maken.

Door de noordelijke ligging van Sint-Petersburg zijn de nachten in de zomer erg kort. In deze periode, die de Witte Nachten worden genoemd, zijn de bruggen iedere nacht  open van 1 tot 5 uur geopend. Wanneer je je toevallig aan de verkeerde kant van de rivier bevindt dan is dat jammer, want dan zal het beslist een latertje, c.q. vroegertje worden voordat je thuiskomt. Maar wie weet; misschien is dat dan wel de bedoeling….

Sinds 1993 wordt jaarlijks het Witte Nachten Festival  gehouden met elke avond voorstellingen in de theaters, met veel vertier langs de boorden van de rivier en een carnavaleske sfeer. Daar zien we echter niets van want terug aan boord spreken we uitgebreid met Svetlana. Zij is afkomstig uit Odessa in Oekraïne. Svetlana is onze ‘huishoudster’ en zij onderhoudt onze cabine op voortreffelijke wijze. Deze jonge vrouw is een lief mens; zij heeft een contract van een half jaar bij de rederij . Gedurende deze tijd werkt zij 7 dagen per week maar kan, als het schip in een haven ligt, zo nu en dan van boord om gedurende enkele uren, de betreffende stad te bekijken. Al die tijd ziet zij haar familie en vrienden niet, maar omdat zij kost en inwoning geniet, zal ze aan het eind van haar contract een mooi bedrag mee naar huis kunnen nemen.

Op haar vraag welke stad ons tot dusver het beste was bevallen, en onze bevestiging dat het ongetwijfeld St. Peterburg was, lijkt ze zeer tevreden. Want inderdaad, hoewel zij tegenwoordig in het ‘buitenland’ woont voelt Rusland voor haar nog steeds aan als ‘thuis’ en mede omdat de taal bijna gelijkaardig is, vraagt ze zichzelf af waarom de Unie, zoals zij het noemt, uiteen moest vallen. Ze is het er wel mee eens dat het voor de volkeren van de Baltische staten en die in de Kaukasus een zegen is dat zij zich uiteindelijk uit het grote lichaam hebben kunnen losmaken.  

Maar de volgende dag staat er nog meer St. Petersburg op het programma. We beginnen met een tocht met de metro. Dit ondergrondse systeem is in verband met de slappe bodem net als in Moskou, op grote diepte aangelegd. Dat heeft tot gevolg dat je met een bijna eindeloze roltrap heel diep ondergronds wordt afgezet. Vervolgens loop je tussen een enorme drukte door allerlei gangenstelsels naar de volgende roltrap, waarop je weer enkele minuten bezig bent om beneden te geraken. Op strategische punten zijn prachtige kunstwerken aanwezig maar omdat het ten strengste verboden is te fotograferen, hebben we dat maar nagelaten.

Weer boven bezoeken we een bouwvallige overdekte markt, waar we proberen het toilet te bezoeken. Dat werkt dus niet omdat we ter plaatse uitsluitend in roebels kunnen betalen en daarvan hebben we er niet één. De aangeboden Euromunten worden met een bruusk gebaar misprijzend afgekeurd. Dan zoeken we ons heil maar in de belendende kerk waar een dienst aan de gang is. We genieten geruime tijd van het prachtige koor dat je niet kunt zien maar wel kunt horen. Het is natuurlijk ook mogelijk dat er een bandje wordt afgedraaid, maar dat is niet helemaal duidelijk. Hier kunnen we onze Euromunten wel kwijt om een paar kaarsen te kopen en aan te steken. Déze dame achter de balie is erg blij met de voor haar exotische munten; zoiets heeft ze nog nooit gezien.

Vervolgens worden we met de bus bij een restaurant afgezet waar de koffie en het gebak al klaar staat en na nog een wandelingetje door een park met onze nieuwe vrienden uit Delft worden we weer bij de boot afgezet.

Maar er staat nog meer op het programma. En niet het minste. De Hermitage. Dit ongelofelijk prachtige museum drukt zich uit in superlatieven. Enorme zalencomplexen, schilderijen, beeldhouwwerken, wandtapijten, kroonluchters, en van elk genre vooral veel. Het is bijkans onmogelijk om niet te verdwalen en onze reisleidster Ekatarina (Katja) doet dan ook alle mogelijke moeite om haar groep van 34 bij elkaar te houden. Dat lukt maar ten dele want halverwege de rondleiding zijn we een stuk of vier groepsleden kwijt, terwijl juist weer enkelen uit een andere groep met ons mee oplopen. Naarmate de rondleiding, met koptelefoon, vordert raakt ze meer en meer gefrustreerd want zij heeft toch de verantwoording dat iedereen weer op tijd aan boord komt. Gelukkig wordt ze bijgestaan door Georg, de mannelijke danser uit het eerdergenoemde Slowaakse gezelschap, die onze Katja verzekert dat het allemaal goed gaat komen. “Ja, ja, het zal wel”, zie je haar denken.

Wanneer we weer bijna bij de uitgang zijn, kopen Annie en ik bij één van de catalogusverkopers een Nederlandstalig exemplaar. Het is hier blijkbaar ook doorgedrongen dat er in Amsterdam een dependance van de Hermitage is geopend, want de man roept als aanprijzing wel zes keer: “Hermitage Amsterdam!” Katja daarentegen, die het allemaal heeft aangezien is hogelijk verbaasd en vraagt zich hardop af waarom we geen Duitstalige catalogus hebben aangeschaft. Ons antwoord: “Omdat we Nederlanders zijn”, tovert een schakering van uitdrukkingen op haar knappe gelaat tevoorschijn: verbazing, begrip, verwondering, inzicht, verrassing, enzovoort.  Maar de bus wacht en als iedereen op zijn plaats zit is er een laatste telling. En wat blijkt: Alle 34 deelnemers zijn aanwezig! Ik heb zelden iemand gezien die zo opgelucht is als onze Katja die zegt ons wel allemaal te willen omhelzen.

Dat gebeurt echter niet, maar vlakbij het douanekantoor is er een grote souvenirschop, waar we uiterst prettig – in bijna vlekkeloos Engels - worden geholpen door twee jongedames die er kennelijk plezier in hebben ons van dienst te kunnen zijn. Voordat we onze onvriendelijke douanebeambten voor de laatste keer moeten trotseren, is dit een waardig, plezierig en aangenaam besluit van het prachtige St. Petersburg met heel veel plezierige mensen waar we ooit nog wel eens een hernieuwd bezoek hopen te brengen…

7 ~ HELSINKI/HELSINGFORS, Finland – kameraadschap ~ 21 juli 2009. 

Zoals eerder vermeld, vormen wij Nederlanders een kleine minderheid in de gemeenschap op het schip. Daarom besluiten we deze keer om eens op onszelf te zijn en verkennen, samen met twee andere Nederlandse koppels de stad Helsinki, zodat we aan onze aanvechting kunnen voldoen om zo een beetje kameraadschap met elkaar te delen. 

De klemtoon van de naam Helsinki ligt op de eerste lettergreep. De stad ligt aan de zuidkust van het land aan de Finse Golf. Het is tevens de grootste stad en in alle opzichten het centrum van het land. De gemeente Helsinki telt ongeveer 560.000 inwoners; het stedelijk gebied heeft echter rond de één miljoen inwoners, zodat bijna een vijfde van de totale Finse bevolking in en om de stad woont.

We gaan per lijnbus naar de stad. Bus 26 zet ons binnen een minuut of 20 in het centrum af. We wandelen over de markt waar een groot aantal voor ons onbekende vissoorten  zijn uitgestald. Annie, als groot visliefhebber, voelt zich in haar element en als het woord watertanden ooit van toepassing is geweest, is dat nu het geval. Behalve dan die ene soort met zijn scheve kop. Geen idee hoe dit monster heet. Verderop bekijken we een kerk op een rots van de buitenkant, maken foto’s en wandelen verder door de niet al te drukke binnenstad van de hoofdstad van Suomi/Finland. Dat dit land tweetalig is blijkt onder meer uit de straatnaamborden die zowel in het Fins als in het Zweeds zijn uitgevoerd. In Finland, het land van de duizend meren, met ca. 5,2 miljoen inwoners,  wonen ongeveer 6% Zweedstaligen, meestal aan de Westkust en op de Åland eilanden.

Vervolgens bezoeken we de Domkerk, die zich bovenaan een groot aantal brede trappen op een heuvel bevindt. Omdat het om een Lutherse kerk gaat, de staatskerk van Finland, is het gebouw vrij sober uitgevoerd; een groot contrast met de rijke uitvoering van de Russisch Orthodoxe kerken die we eerder bezochten. Maar al met al is deze kerk met zijn grote koepel toch wel indrukwekkend. Buiten staat een man, begeleid door een mobiel karaoke apparaat luidkeels aria’s uit allerlei opera’s te vertolken. Hij staat erbij alsof hij onoverwinnelijk is maar helaas betrappen wij hem op enkele kleine onvolkomenheden. Maar het zij zo, de man doet zijn uiterste best en is waarschijnlijk aangewezen op aalmoezen om in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien.

Als we terug zijn gekomen bij de halte, vanwaar de bus ons weer terug naar het schip zal brengen, is er nog voldoende tijd om enkele winkels te bezoeken waarin de ‘sale’ de boventoon voert en er allerhande Finse waren aan onze bagage toegevoegd kunnen worden.

8 ~ STOCKHOLM, Zweden – tezamen ~ 22 juli 2009. 

Vandaag zìjn we samen. Nadat we alle andere etappeplaatsen in verschillende samenstelling met anderen hebben bezocht, besluiten we om Stockholm met ons tweetjes te bewonderen. Een shuttlebus brengt ons naar het centrum, waar we op een panoramabus stappen die ons gedurende twee uur een groot deel van de binnenstad laat zien. Omdat we hier al eerder zijn geweest is het leuk om alles eens op deze manier van bovenaf te kunnen bekijken. Behalve de te verwachten toeristische attracties komen we op een bepaald punt in de rondrit uit in de haven. De bus stopt tot onze niet geringe verbazing ook naast de Princess Daphne. Als we dat eerder hadden geweten…

Maar het is een prettige tocht, we zien van alles, maken vele foto’s en na afloop kuieren we samen gezellig door een winkelstraat en komen, na het bezichtigen van – alweer een kale Lutherse kerk – uit bij het Stockholmse hoofdstation. Na thee en cappuccino te hebben genuttigd bekijken we de verschillende soorten treinen die in dit ongezellige station op vertrek wachten. Voor mij als treinen liefhebber  is dit toch wel leuk om te zien. Bovendien is er een plek waar computers staan opgesteld. Voor weinig geld kun je hier internetten en ter plaatse halen we onze E-mails op, wat gedurende deze reis nog niet eerder was gebeurd omdat internetten aan boord ongelofelijk duur is. En ja hoor, terwijl we bezig zijn komt er een mail van onze zoon binnen, die we online kunnen beantwoorden. Toeval bestaat toch niet?

Vervolgens wandelen we op ons gemak naar het Koninklijk Paleis waar een wachter in een antiek uniform op wacht staat om zijn koning – die zeer waarschijnlijk met vakantie is - tegen elke aanval te beschermen. Hij staat voor zijn speciale hokje en verveelt zich ongetwijfeld een ongeluk want op een goed moment tovert hij een uiterst modern mobieltje uit zijn ouderwetse uniform en begint een gesprek in onverstaanbaar Zweeds. Je moet je daarbij voorstellen; een soldaat in een ouderwets uniform – onder de ene arm een antiek geweer, in de andere hand een zeer moderne GSM. Het ziet er niet uit, maar het humeur van de man knapt zienderogen op en daar gaat het om.

Iets verderop lukt het ons zowaar om enkele Nederlandse kranten te bemachtigen; de eerste sinds een dag of tien, maar even later is de tijd bijna om en begeven we ons naar de opstapplaats van de shuttlebus. En ja hoor, Piet & Marjan en Corrie & Gino, zitten al te wachten zodat het bijna lijkt of we alweer thuis zijn.

In de avond, terwijl het schip is uitgevaren en zich voorbij de vele eilanden spoedt die zich voor de Stockholmse kust bevinden, is het bonte avond. De bemanning heeft een mooi programma voor ons samengesteld en op basis van de ‘oprechte amateur’ worden ons dans, zang, pret, plezier en genoegen voorgeschoteld. Alles onder aanvoering van de ook nu weer voltallig aanwezige scheepsband. De lieftallige Oxana, van de duty-free boordwinkel doet volop mee en brengt, niet onverdienstelijk, een Oekraïens lied ten gehore.

Ik moet terugdenken aan de pret die we met haar hebben beleefd. Enkele dagen eerder hebben wij bij haar een horloge gekocht, die het de volgende dag alweer heeft begeven. Vervolgens heb ik bij haar een vervangend exemplaar gescoord, waarbij het de volgende dagen steeds de grap was dat er iedere keer dat we elkaar tegenkwamen werd geïnformeerd of het uurwerk nog wel liep. Bij bevestiging daarvan schudde zij steeds meewarig het hoofd en verzekerde ons dan met een big smile dat hij er ‘vanavond’ beslist mee zou ophouden. En dat in het Engels met een zwaar Russisch accent.

Hoe het ook zij. De gehele volgende dag, op weg naar Kiel, zijn wij aan boord. We luieren wat aan dek, maken een praatje met allerlei mensen, bestellen foto’s bij de boordfotograaf, maken ook nu weer goed gebruik van de heerlijke keuken; kortom het is een prettige dag bij kalme zee, zo nu en dan land in zicht (Gotland, Öland, Bornholm); een plezierige entourage. We hebben genoten van deze reis. De manier waarop is ons buitengewoon goed bevallen. Het hotel vaart met je mee; er wordt uitstekend voor het natje en het droogje gezorgd. De bediening is uitstekend, wat ook gezegd kan worden van de vele excursies die we hebben mogen meemaken.

En dan is het ineens afgelopen. In Kiel pikken we onze koffers op, zoeken de auto, nemen afscheid van onze nieuwe vrienden en even later rijden we over de autobaan richting huis. Aan alles komt een eind, ook aan onze avontuurlijke cruise over de Oostzee samen met ‘onze’ Princess Daphne…

terug

Pearls of the Baltics

  1. KIEL, Germany – trust and expectation ~ July 15th 2009.

The start of our trip across the Baltic sea was very false. After a trip of 400 plus miles, we at long last arrived at our place of embarkation in Kiel, Germany. However, the Motor Vessel  Princess Daphne was nowhere to be found. The lady at the seaport information desk, after some hesitation, told us to go to the other side of the bay, where ‘our’ ship was bound to leave in due course. Although inconvenient, it wasn’t faraway, but arriving there, again no ship, but a gentleman who duly informed us to go back to where we came from. The ship, he assured us, would not call at Kiel at all, but at a place called Warnemünde in the former German Democratic Republic, about a three hours drive further to the east! Good council was expensive and our trust in the whole operation had diminished to a very low level.

Back at the original spot, a few busses and some ladies from the travel agency were there, who informed us that the ship had been redirected at short notice because of  some vague difficulties at Stockholm and we and our luggage were to be transported (bussed) to where the ship would be waiting, some 200 miles to the east. Our car however was to be redirected to a parking building, indeed, again across the bay.

Three hours later we finally arrived at the berthing place of the beautiful, although a little bit old fashioned, Princess Daphne, with whom we were to stay and experience many an adventure for the next 10 days or so.
In the evening – at dinner – it appeared that all 14 Dutch guests were put together at two neighboring tables in the restaurant. We Dutch form a very small minority on this ship, where all other – 400 or so – guests are German. In that we experience for the first time in our lives, how it feels to be part of a minority. And I can assure you that this fact has been no problem whatsoever and in a way we are fortunate because we are able to communicate in English with the mainly Russian crew members, who seem to be hardly able to understand and speak German.

One of our male table companions had his birthday that day, which was celebrated exuberantly by the playing of ‘Happy Birthday to you’ by the ship’s band, a flaming cake, champagne and three kisses from Marie the extraordinarily beautiful woman purser.

That event helped us tremendously to overcome our former mistrust, converting it into a healthy trust and expectation in what the Princess Daphne had up her sleeve for us during our stay onboard.
 

  1. DANZIG/GDANSK, Poland – solidarity ~ July 16th 2009.

Early the next day our vessel arrived in a port called Gdynia, part of the triple city of Gdansk/Sopot/Gdynia. This town is well known because of the upheavals, which started in the early 1980’s and directed by Lech Walesa and his solidarity movement with the boat workers, leading to the fall of communism in Poland, the dismantling of the wall in Berlin and ultimately the collapse of the Soviet Union.

For a few hours we went to see the town, which is still called Danzig by the Germans and was occupied by them throughout the greater part of the last three centuries. During World war II it was bombed fiercely by which hardly left any stone on another. Later the city was occupied by the Soviets, and while most of the inner city has been rebuild in the old style , the outskirts are still literarily speckled with the remains of what the communist occupation left as its heritage. Terrible looking building blocks, much poverty, bad roads with many potholes and so on are available in abundance. In particular the building block , no less than two miles long, is worth a mention. It is a village in itself, with shops and other necessities of the floor ground.

Apart from all that our visit to the old town was very pleasant. Especially our stay on a roadside terrace, with excellent beer and cappuccino at our hands and very good live classical music across the walkway is worth to be mentioned. Furthermore we got acquainted with an abundance of amber jewelry, which we would come across many times during this cruise.

It is hardly likely we will come back here in the future, but the memories remain and for sure we are solidary with these friendly and helpful, though unintelligible people.

  1. KLAIPEDA/MEMEL, Lithuania  – connection ~ July 17th 2009.

 

Do you know where the cities of the Baltic are famous for? Undoubtedly that would be amber. Everywhere people try to sell these precious gems.  As you know, amber is fossil tree resin, which is appreciated for its color and beauty. Good quality amber is used for the manufacture of ornamental objects and jewelry. (source: Wikipedia). And amber is what we have been looking for, later, on the beach near the town of Klaipeda.
Klaipeda in one of the very young Baltic states, Lithuania, is the town where our good ship Princess Daphne brought us today. This country, which was occupied by others throughout the larger part of it existence, has at long last been allowed to make their own decisions since 1991, when the communist empire was dismantled.
No doubt the Lithuanians are a proud people these days who cherish their very complex language with no less than 7 cases. They show that by walking by confidently in their not too big harbor city of Klaipeda, pronounce Klay-peeh-dah, with emphasis on the first syllable.

Klaipeda was not bombed during the war, so many very old buildings as well as some Jugendstil ones are still in existence. Also we went along with a guided tour by buss across the harbor and were ferried to the 60 miles long stretch of small land, called Curonian Spit, between the Baltic sea and an inland sea called the Curonian Lagoon.

Remarkable is that half of this very narrow peninsula belongs to Lithuania, the other half is still Russian, which regained mastership on the region of Konigsberg, now Kaliningrad, for the Russians in order to have access to the Baltics.

It was pleasant to walk in the tranquil winds and saunter through the calm waves at the long stretched beach, where we were urged to find our own piece of amber, which can be found on the shores abundantly after stormy weather. As it had been calm for long such was not the case, so we went on to climb a sandy dune overlooking the first miles of Russian territory, to stroll along the waterfront of the port of Nidden, overlooking the calm waters of the lagoon, and to watch the summerhouse of the famous German writer Thomas Mann. One way or another it connected me with a very moving short story by another German writer, Heinrich Böll: ‘Stand up, please stand up’, which I will present to you shortly.

Trust and connection are the themes that come to mind when reading this story that was written not long after the war and next to the desperation and hopelessness of his situation, the I figure in this story finally is  reunited with his late wife. A moving episode!

Later that day we are expected in the Admiral’s Lounge on the ship, where we are gallantly greeted by the captain himself. Everyone is rigged up in his or hers best clothes. Together with the Champagne, the very good Jazz Band and the kind words of the captain, it has been a nice, although a little bit superfluous, meeting.
 

  1. RIGA, Latvia – compassion~ July 18th 2009.

Together with two other couples from our ‘table’ we pleasantly explore Riga, the capital city if Latvia. Guided by our town plan with explanations we walk around the not too big old town, where we happen to meet several people who make wonderful music. Among those a little boy playing trumpet in the vast town square. Picture a vast desolate square, paved with cobble stones. Large Jugendstil buildings and a dome cathedral all around. In the middle a boy of about 8 years of age, playing – rather good classical - trumpet like his life is depending on it. Before him a hat, waiting for the coins to be thrown in. I feel compassion with this boy, who just goes on playing, no matter what…

Admiring the many Jugendstil facades, enjoying the coffee and tea on a shady terrace, wandering the narrow alleyways and trotting around a few not too brilliant churches, the six of us really enjoy our little tour. Moreover it is enjoyable to have the opportunity to acquaint oneself with these two other couples who are – along with us – embarked upon this investigative trip bringing us to places hitherto unexplored by any of us.
Afterwaeds, we leisurely walked back to the not too far away pier, where our good old lady Daphne was already warming up for the next stretch that will bring us to Tallinn, the capital of Estonia.

  1. TALLINN/REVAL, Estonia – encouragement~ July 19th 2009.

Tallinn – once Reval – is the capital of Estonia. When we arrive at the harbor we can see many another cruise ship already docked there. Later when we, per bus, arrive in the upper (older) city which is situated on a hill overlooking land and bay, it looks that indeed many other visitors are already there to admire the architecture of the former palace where today the Estonian government resides.

On top of the tower of what once was a fortress, the blue-black and white colours of this young country are proudly waving in the not too strong winds. The weather is hot and nice, the trees are shady, the wind is refreshing and indeed it is a pleasure to be there, even including all the other eager tourists.
A little bit later we enter the orthodox church, where a chaplain encourages me to please respectfully remove my cap, to which of course I  apply. The ladies however are encouraged to respectfully wear something on their heads. Habits like this certainly are a way to express ones faith. I can hardly imagine though  that the big boss himself would deal with such futilities. Still, who am I to I criticize a religion as widespread as the Russian Orthodox Church?

Marie, the beautiful woman purser, of whom I told you earlier is with our group. At a certain point Annie and I have an encouraging conversation with her. One of the younger guests onboard is, armed with a big camera, constantly stalking her and trying to take her picture. After a while she seems to be genuinely pissed off and we try to shade her off a little bit and willingly listen whilst she expresses her frustrations. Marie studies touristic in Bremen and follows her internship onboard, allowing her to acquaint herself with anything related to traveling.

Walking the narrow winding roads, past many a stand offering – indeed amber – but also very thick knitted caps and jerseys (the winters must be harsh here)  and other jewelry we explore the upper and later the lower city. Together with this excursion we have been able to visit and take a glimpse of all three Baltic states. Of course it has been only one little serving, but it is interesting how these states, that are always named in the same breath, seem to be so  very different. Three languages that are not connected, landscapes that vary, a difference in the way people behave. Indeed these countries have and maintain their own identity. And that is precisely as it should be.

That evening it is party time in the Admiral’s Lounge. Three young people from Slovakia are dancing like angels. The swan lake, pieces from different musicals, modern dance. All accompanied by the very good ship’s band. It really is an exquisite evening. The next day, one of the young woman dancers accompanies our first excursion to Saint Petersburg. During a nice conversation with her it appears that these people are also part of the crew who take part many chores; serving, housekeeping, accompanying excursions. Tereza got her dancing education in Prague and is delighted that we, years ago when Slovakia was not yet independent, visited Bratislava, her town of birth.

  1. ST. PETERSBURG/ Санкт-Петербург, Рoccия – relief~ July 20th 2009.

It’s not an easy task to get behind the Russian customs. Long queues before the booths, that are being closed at random, or so it seems. Furthermore obnoxious female officers and bureaucracy make it rather difficult to enter this city but once the barrier is broken,  St. Petersburg turns out to be a treat. The city is founded by Peter the Great after he fell in love with Amsterdam and the Dutch. He orders his city to be designed with many canals, most of which now are today filled in and have become wide roads.

The city is situated at the mouth of the River Neva in the Finnish Gulf. The population is around 5 million. It is an important traffic hub with a seaport, an airport, a metro system. There are a lot of industries, including steel, chemicals and machinery. The city is the seat of the Russian Academy of Sciences and has many research institutes, three universities and a conservatory. There are some 120 museums, including the Hermitage and more than 50 theaters, including the famous Mariinski theater.

We are guided by Ekatharina (please call me Katja), a frail young lady, allegedly 19 years of age, who speaks excellent German. She is proud of her native city and let us enjoy all the beauty that this city has to offer. Prominent in the skyline of St. Petersburg is the spire of the Peter and Paul Cathedral, where now the graves of all Russian Tsars are retained. This cathedral, located within the fortress of the same name on an island in the Neva River, has been  a museum since 1924, where after the revolution services have been held again.
Weddings in this city are special and the way in which young couples are being joined in matrimony is a visit to the registry office, which is later confirmed in one of the many Russian Orthodox churches. It is exceptional  that the young couples are being driven around in long limousines complete with extensive photo sessions with and without peace doves on photogenic places in the city.

In the evening we are brought to the theater of the local conservatory, where a splendid performance of Swan Lake is presented. The music is lively and outstanding, the costumes, the sets and the dancers are a feast for the eye and it really is very special to be able, in a city like this, to attend such a formidable performance.
Because of the northern location of St. Petersburg the nights in the summer are very short. In this period, which are called the White Nights, all the bridges open up every night from 1 to 5.  If you accidentally appear to be on the wrong side of the river it is a pity, because it will certainly become a late night (or early) morning before you get home. But you never know whether it´s been just intentional or not?

Since 1993, the annual White Nights Festival with every evening performances in the theaters take place. With lots of fun along the shores of the river and a carnival like atmosphere. Unfortunately we do not see anything of this because back onboard we have a long conversation with Svetlana. She is from Odessa in Ukraine. Svetlana is our ‘housekeeper’ and every day she makes the beds and cleans the room. Svetlana is a dear soul, who has a contract with the ship owners for half a year. During that time she works 7 days a week, but is sometimes allowed to go onshore for a few hours. So all that time she does not see her relatives, but since she receives board and lodging, she will bring relatively good money home after the season.

When she asked us what we have enjoyed the most thus far, and we tell her that would undoubtedly be St. Petersburg, she appeared to be very happy. Indeed St. Petersburg, although she now lives in ‘another’ country, still feels like home for her and while also the language is broadly the same, she is asking herself why the Union had to be dismantled. She agrees however that for the people in the Baltics and those in the Caucasus, it  has been be a blessing they are separated from the great body at last.

But the next day there is more to the St. Petersburg program. We begin with a ride on the subway. Because of the weak soil the underground system is constructed very deep, just like in Moscow. Consequently, we have to descent a never ending escalator deep underground. Then you walk between the huge rush through all sorts of alleyways to the next escalator and again you'll need another few minutes to get down. At strategic points there are beautiful works of art but because it is strictly forbidden to photograph, we don´t.

Up in the fresh air again, we visit a ramshackle covered market, where we try to visit the toilet. That does not work because we can only pay in rubles and we have none. The Euro money we offer is disapproved of with an abrupt gesture. Then we look for our salvation in the adjoining church where a service is in progress. We enjoy the beautiful vocals although there is no choir to be seen. So it is also possible that a tape is being played, but that is not entirely clear. Here, we  can spend a few Euro coins in order to ignite a candle or two. This lady behind the desk is very happy with the for her exotic coins, something she has never seen.

Then the bus takes us to a restaurant, where the coffee and cakes are all ready and after a stroll through a park with our new friends from Delft we are brought back to  the boat.

But there is still more on the program. Last but not least, the Hermitage. This incredibly beautiful museum expresses itself in superlatives. Huge roomy complexes, paintings, sculptures, wall carpets, chandeliers, and of each genre a lot. It is almost impossible not to get lost and our trip leader Ekhatarina (Katja) has her work cut out trying to keep the group of 34 all together.

That is only partly the case because halfway through the tour we seem to be short of  four people, while on the other hand a few people from another group are with us. As the tour progresses she becomes more and more frustrated because it is her responsibility that everyone will be back in time to board the vessel. Fortunately, she is assisted by Georg, the male dancer from the aforementioned Slovak company. He ensures our Katja that everything will be well in the end. “Yeah, great”, one can see her thinking.

When we get close to the exit, Annie and I buy a Dutch language guide from one of the sellers. It is apparently also understood that in Amsterdam a dependence of the Hermitage is open, because the man calls six times by way of promotion: "Hermitage Amsterdam!" Katja however, who observes this, is highly surprised and asks aloud why we did not purchase a German catalog. Our answer: "Because we are Dutch, conjures a range of expressions on her pretty face: surprise , wonder, insight, understanding at last. But the bus is waiting and when everyone is in place, there is a final count and all 34 participants are present! I have rarely seen someone so relieved as our Katja who says happily she wants to embrace everyone.

That doesn’t happen but near the customs office there is a great souvenir shop, in which we are very pleasantly - in nearly flawless English - helped by two young ladies who appear to enjoy to be of service. Before we have to brave our unfriendly customs officials for the last time, this is a decent, pleasant and agreeable conclusion of our visit to beautiful St. Petersburg with her many pleasant people, which we ever hope to re-visit....

  1. HELSINKI/HELSINGFORS, Finland – comradeship~ July 21st 2009.

As said before, we Dutch people form a minority within the ship’s community. So this time, we decide to be on our own and go into the city together with two other couples, thus responding to our urge to make a little bit of comradeship possible.

The emphasis of the name Helsinki is located on the first syllable. The city lies on the southern coast of the country to the Gulf of Finland. It is also the largest city and in all respects, the center of the country. The City of Helsinki has about 560,000 inhabitants, the urban area around a million inhabitants, so that almost one fifth of the total Finnish population lives in and around the city.

A regular service bus brings us to the city. Line 26 delivers us in about 20 minutes to the center, where we walk around the market place where a large number of unknown fish species are displayed. Annie, as a great fish lover, feels content with all the inhabitants of the sea make her mouth water. Except for this one species with its horrid head. No idea what this monsters name is. Later we see a church on a rock from the outside, make pictures of each other and continue walking through the not too busy center of the capital of Suomi/Finland. This country is bilingual, which  is shown by the street signs in both Finnish and Swedish. In Finland, the land of a thousand lakes, with about 5.2 million inhabitants, live around 6% Swedish speakers, mostly on the West Coast and on the Åland islands.

Then we visit the Dom church, located on top of a hill and reachable by a large number of  wide stairs. Because it is a Lutheran church, the state church of Finland, the building is executed soberly, a great contrast with the richness of the Russian Orthodox churches that we visited earlier. But all in all, this church with its large dome is quite impressive. There is a man standing outside who is, accompanied by his mobile karaoke machine, interpreting loudly arias from various operas. He acts like he is invincible, but unfortunately we catch him on some minor imperfections. But so be it, the man does his best and is probably dependent on alms for a living.
When we get back to the bus stop to catch the bus back to the ship, there is still enough time to visit some shops, showing 'sale' and  many items of Finnish merchandize are added to our baggage.

  1. STOCKHOLM, Sweden – together ~ July 22nd 2009.

Today we are together. After visiting all the other places with others in different configurations, we decide to admire Stockholm with just the two of us. A shuttle bus brings us to the center, where we enter a panoramic bus which shows us the town and its surroundings during a two hours during trip. Because we already have been here, it is nice to view everything in this way from above. At some point in the tour we, apart from the touristic places, find ourselves in the port. And to our surprise the bus stops in front of the Princess Daphne. If we just had known that earlier….

But it is a pleasant trip, we see a lot, make many photos and afterwards we stroll along a nice shopping street and arrive after visiting an - again bare Lutheran Church - at the Stockholm main railway station. After tea and cappuccino, we admire different types of trains, awaiting departure, and even though this is a cheerless station, for me as a train enthusiast, it is still fun to watch. There is even a place with a few computers, where for a small amount you can catch up with email, which during this trip I had not yet done because the internet on board is incredibly expensive. And yes, while we are there we receive an email from our so, so we can respond online. Coincidence does not exist, right?

Then we walk leisurely to the Royal Palace where a guard in an antique uniform is on watch for his king - who is most likely on holiday - to protect against any attack. He stands for his special box and is undoubtedly bored, because at some point he magically takes his cell phone from somewhere out of his uniform and starts a conversation in unintelligible Swedish. It is a special sight. A soldier in an aged uniform - under one arm an antique gun, in the other hand a very modern GSM. It does not look right, but the mood of the man brightens up rapidly and that’s what counts.

A bit further on we can really buy some Dutch newspapers, the first since the last 10 days and as the time is almost up and we go the place where the shuttle bus is waiting. And yes, Piet &  Marjan and Corrie & Gino, are already there so it almost seems as if we are already home again. In the evening, while the ship slowly navigates past the many islands that are located off the Stockholm coast, it is colorful night. The crew has made up a very nice evening program for us and on the basis of the 'genuine amateur', much dancing, singing, fun, pleasure and satisfaction is presented. All led by the ever-present ship’s band. The lovely Oxana, of the duty-free shop, is also present and performs, rather good, a Ukrainian song.

I recall the fun that we have experienced with her. A few days earlier we had bought a watch in her shop which did not work the next day. So she replaced it and in the days to come the joke was that every time we ran into each other, she was informed that the clock  was still working. When confirmed, she always shook her head and assured us with a big smile that for sure the watch would stop 'tonight'. And that in English with a massive Russian accent!

Anyway. The entire next day, on our way to Kiel, we are on board. We relax on deck, chat with various people, order pictures at the on-board photographer and make again good use of the exquisite cuisine. In short it is a pleasant day with calm seas, every now and then land in sight (Gotland, Öland, Bornholm), all in all a pleasant experience. We surely have enjoyed this trip. Travelling this way is very much our piece of cake. The hotel sails along, food and beverages in abundance, the service is excellent, what can be said as well of the many excursions we have been on.

And suddenly it is all over. In Kiel we pick up our suitcases, search the car, say goodbye to our new friends and not much later we drive on the motorway towards home. This has to be the end of our adventurous cruise on the Baltic Sea together with ‘our’ Princess Daphne ...  

back