'Flo'

Ontmoeting in het park

Inge Jessica Dijks

In het park stapt een imposante kater zelfbewust op me af. Ik ga door mijn knieën en groet hem; hij heeft een uitstraling zonder charme of lieflijkheid. Ik heb geen enkele behoefte om hem op te tillen of te knuffelen. Een piepklein helder signaaltje in mij vertelt me dat hij dat niet zal tolereren, en ik krijg een beeld van een kat die zonder pardon van zich af krabt. Niet eerst spartelen of mauwen; gewoon alle klauwen uit, zonder terughoudendheid. Kracht. Vanzelfsprekend.

Ik praat met hem, maar wat ik heb gezegd weet ik niet meer. Ik bewonder hem oprecht om aanwezigheid en zijn gewicht dat ik op meer dan 5 kilo schat. Hij is niet mooi, iets te dik en zijn achterpoten zijn in verhouding aan de kleine kant. Ik kan voelen dat hij de baas van het park is; hij regeert hier.

Hij draait wat om me heen, maar ik sluit ons gesprek af en vervolg mijn wandeling. Ik kijk niet om, maar zie hem haarscherp voor me. Dan hoor ik ineens gejank. Ik kijk om en zie mijn herdershond beteuterd van een afstandje naar hem staan te kijken.
De kater staat ontspannen en uitdagend tegelijkertijd naast ons tennisballetje. Er is een duidelijk waarneembare grens rondom hem, een cirkel met een doorsnee van zeker 10 meter. Mijn hond moet het niet in zijn hoofd halen om binnen die cirkel te komen, dat is duidelijk.

Ik bekijk de situatie en moet lachen; daar staat mijn herdertje met een probleem; zijn taak is op de bal passen zodat ik die niet kwijt raak.. maar zijn moed is niet groot genoeg om nog eens die grens te overschrijden.

Voordat hij de verkeerde beslissing neemt en toch zijn bal gaat halen, roep ik hem bij me, zeg hem in het gras te gaan liggen en op me te wachten. Ik wandel naar de kater en vertel hem dat hij schitterend is, en dat de hond niet van plan is met hem een krachtmeting aan te gaan; we weten de uitslag immers al, hij en ik?
Ik pak de bal en spreek nogmaals mijn bewondering uit.

Ik kijk nog een paar keer om; niet helemaal zeker of hij achter ons aan zal komen om mijn hond alsnog een lesje te leren, maar hij staat daar fier rechtop, en kijkt niet mijn hond na, maar mij.

Ik voel me vereerd dat hij mijn bestaan erkent, dat hij met me spreekt met zijn aandacht, en dat hij mijn gevoelens van respect heeft opgemerkt en aanvaard.

Terwijl ik verder wandel met een - niet langer glanzend - herdertje aan mijn zij vraag ik me af of zijn ego niet gedeukt is geraakt. Je op je kop te laten zitten door een kat, nota bene, en je vrouwtje je bal laten halen… Misschien schaamt ie zich wel dood?

Ik wil hem troosten, maar dan merk ik dat ik andere gedachten formuleer dan troostende woorden.

Vanuit mijn hart en uit bewondering voor zijn zelfbewuste bewegingloosheid komt het weten; het is een voorrecht om zo’n tegenstander te ontmoeten. De enig passende reactie is hem eer te bewijzen (en als je wilt met een boogje om hem heen te gaan.)
Het is eervol om voor zo iemand aan de kant te gaan. Het is eervol om je eigen kracht en die van je tegenstander te kennen en op waarde te schatten. Het is een vreugde om zo iemand te ontmoeten.

Er valt hier niets te troosten, er is hier geen verliezer en geen winnaar.
Er is geen strijd, alleen maar kracht van Zijn.

.

Wij willen op geen enkele manier het copyright claimen van de diverse kunstwerken/- illustraties die wij gebruiken om afbeeldingen voor onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen zijn dan wel door ons gemaakt, maar het copyright van de originele kunstwerken/illustraties blijft expliciet eigendom van de individuele artiest.

Mochten er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen zijn gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij geen toestemming hebben verkregen, dan verzoeken wij je om ons dit zo snel mogelijk te laten weten. Wij zullen dan direct het betreffende item verwijderen of de gewenste stappen ondernemen om het materiaal wel te mogen gebruiken.