Written with Love Written Speciaal

Liane

Voor meer informatie over de praktijk van Liane, kijk op www.kesadaran.nl.

Zie ook: www.lianegedichten.nl

'Het was mijn tijd nog niet'

Een bijna-doodervaring veranderde het leven van Liane (50)

 

Tekst: Isabel Beije - Fotografie: Don Kunstt
Bron: Mijn Geheim: www.mijngeheim.nl


Bijna dertig jaar geleden balanceerde Liane op het randje van de dood. Ze heeft het gered, maar wat ze in die kritieke momenten heeft meegemaakt, draagt ze voor altijd mee in haar hart. Een onvergetelijke ervaring waardoor ze op een heel andere manier in het leven kwam te staan.

Het is 1980. Liane is eenentwintig jaar en pas getrouwd als ze ziek wordt. Wat zich aanvankelijk laat aanzien als een eenvoudige buikgriep, blijkt uiteindelijk ernstiger te zijn. ”Ik moest vaak overgeven en blééf maar last van diarree
houden, waardoor mijn lichaam onvoldoende voedingsstoffen opnam en ik me steeds zwakker ging voelen. Ik moest regelmatig van de huisarts naar het lab om mijn bloedwaarden te laten controleren. Tot ik zo verzwakt en duizelig was dat ik niet eens meer naar het lab kón gaan en er thuis bloed geprikt werd.”

De uitslag van het bloedonderzoek is dan zo verontrustend dat Liane met spoed wordt opgenomen in het ziekenhuis. Het kaliumgehalte in haar bloed is veel te laag, waardoor het risico bestaat op een hartstilstand. ”Eenmaal op bed leek het net alsof die hele ziekenhuiswereld om me heen vervaagde. Het lijkt wel of ik doodga, dacht ik. Ik voelde hoe ik als een spiraal uit mijn lichaam draaide. Ik keek naar beneden en zag mijn lichaam op het bed liggen, terwijl mijn bewustzijn ergens anders naartoe ging. Ik werd een tunnel ingezogen. Het ging razendsnel en ik kwam aan het eind van die tunnel in het licht terecht. Mijn bewustzijn werd erin opgenomen. Het was als thuiskomen. Ik had geen pijn meer en voelde geen uitputting.

Mijn leven trok als een film aan me voorbij. Dat ging heel snel. Het is bijna niet in woorden uit te leggen hoe dat was. Ik werd me bewust van een heel vredig en liefdevol gevoel. Een gevoel dat ik niet kende op aarde, ook al kom ik uit een warm nest. Dit was anders. Ik voelde me opgenomen in het grote geheel, terug bij de bron waar ik vandaan kwam. Ik wíst wie ik in wezen was en was totaal ontspannen. Vanuit het licht kwam een gestalte naar me toe, ik noem het een lichtwezen. En ik ’hoorde’ een stem. Het was geen gewoon horen, maar een innerlijk horen. ’Het is je tijd nog niet’, werd er ’gezegd’. ’Je moet terug. Je bent nodig op aarde, er zijn nog taken die je moet volbrengen.’ Ik was diep teleurgesteld, want ik wilde daar blijven. Maar ik had niks te willen. Ik moest terug naar de aarde, al begreep ik niet welke taken ik moest doen. In een nóg sneller tempo ging ik naar beneden en kwam met een plof terug in mijn lichaam. Vanaf dat moment voelde ik alles weer wat met mijn lichaam te maken had: de pijn, de vermoeidheid, het infuus… Het kwam allemaal terug. In plaats van te denken ’hoi, ik ben er weer’, voelde ik me alleen maar verdrietig. Ik had graag in het vredige, liefdevolle licht willen blijven.”

Liane valt in slaap en wordt wakker als er een verpleegkundige aan haar bed komt. Deze vertelt haar dat het kantje boord is geweest en dat ze nu via het infuus kalium krijgt toegediend. ”Omdat ik zo vol was van mijn ervaring, vertelde ik hem meteen het hele verhaal. Hij luisterde serieus, maar wist er zichtbaar geen raad mee. Even later verscheen de internist aan m’n bed. ’Je hebt ons erg laten schrikken’, vertelde ze. En legde in medische termen nog eens uit wat er met me aan de hand was geweest, dat ze me nog net op tijd via het infuus hadden kunnen redden. Op mijn beurt vertelde ik wat ik had meegemaakt. Kennelijk was zij ook niet bekend met dergelijke ervaringen, want ze kon me niks aanreiken. Geen opmerking van ’wat bijzonder’ of zo. Nee, integendeel. ’Misschien is het goed voor je om eens met een psychiater te praten’, stelde ze voor. Ongetwijfeld met de beste bedoelingen. Ik was nog slaperig, maar ik zei dat dat niet nodig was.” Vanaf het moment dat de internist voorstelde om een psychiater te zien, is Liane dichtgeklapt.

”Veertien jaar lang heb ik met niemand gepraat over deze bijzondere ervaring uit angst voor nog meer onbegrip. Het was veel te mooi geweest om mijn ervaring door mensen te laten afdoen als onzin. Ik had geen idee wat me was overkomen, van een bijna-doodervaring had ik toen nog nooit gehoord. Dat kwam pas veel later. Ik richtte me nu vooral op het fysieke, ik moest eerst lichamelijk beter worden.” Na twee weken is Liane redelijk hersteld en mag ze naar huis om verder te genezen. ”Ik voelde me lichamelijk wel sterker, maar ik was ook erg verdrietig, omdat ik mijn verhaal aan niemand kwijt durfde. Ook niet aan mijn man en mijn familie. Ik was bang dat ook zij me niet zouden begrijpen. Dit had tot gevolg dat ik alleen met mijn emoties moest worstelen. Waarom ik terug naar de aarde moest, wist ik nog niet, maar ik vertrouwde erop dat de taken die ik hier moest volbrengen zich nog wel zouden openbaren.”

Eén taak wordt Liane al snel duidelijk. Ze krijgt als het ware ingegeven dat ze op korte termijn moeder moet worden. Ze wordt doorverwezen naar een gynaecoloog die haar helpt fysiek sterk genoeg te worden om een zwangerschap aan te kunnen. ”Mijn man vond mijn plotselinge gedrevenheid om zwanger te raken een beetje vreemd, maar ook hij wilde graag een gezin. Ik was zo gelukkig toen ik eenmaal zwanger was! In 1982 is mijn eerste zoon geboren. Drie jaar later kwam de tweede. Ik heb erg van hun kindertijd genoten. Het hielp me om hier op aarde aan de slag te gaan. Ik had mijn handen vol aan mijn gezin en mijn ziekenhuiservaring verdween een beetje naar de achtergrond. In die tijd ging het ook heel goed met mijn lichamelijke gezondheid.”

Emotioneel gaat het minder voorspoedig. Na haar wonderlijke reis door de tunnel naar het licht blijkt Liane erg gevoelig te zijn geworden voor de emoties van anderen. ”Ik pikte alles op. Als een spons absorbeerde ik alle emoties en soms ook de pijn van anderen. Dat was niet prettig. Daar moest ik mee leren omgaan, maar ik wist nog niet hoe.”

Een aantal jaren later bezoekt Liane toch een psychiater. Hij is de derde persoon aan wie ze haar ervaring en de gevolgen ervan vertelt. ”Hij reageerde heel positief. Hij begreep dat er iets heel reëels aan de hand was. ’Dat is heel mooi! Met die gevoeligheid van jou kun je andere mensen juist helpen. Alleen al het vertellen van je ervaring kan een troost voor hen zijn’, zei hij. Zover was ik nog niet, maar het gesprek deed me goed. Het bleef bij dat ene gesprek.

De psychiater had me precies de bevestiging gegeven die ik nodig had: ik was niet gek, ik moest alleen leren omgaan met wat ik had meegemaakt en met de ’spons’ die ik daarna was geworden. Wel bleef ik het gevoel houden dat ik tussen hemel en aarde hing, ik had een sterke verbinding met zowel het licht als de aarde. Ik kon soms best afwezig zijn. Dan was ik met mijn gedachten weer in die liefdevolle omgeving die ik in 1980 had ervaren. Sinds die gebeurtenis trad ik ’s nachts regelmatig uit, waarbij ik weer datzelfde bijzondere gevoel kreeg.

Soms zag ik ook overleden mensen, bekenden en onbekenden. En iedere keer als ik daarna wakker werd, voelde ik me gesterkt. Het werd me duidelijk dat ik ’s nachts gevoed werd door de liefdevolle energie uit de bron, die voor mijn gevoel de oorsprong van alles is. Een reis naar het licht en terug, alleen niet zo intens als tijdens die eerste keer.”

Als de kinderen naar school gaan krijgt Liane meer tijd voor zichzelf. Tijd die ze met veel enthousiasme besteedt aan het volgen van een cursus parapsychologie en het lezen van vele boeken. Zo groeit haar kennis op het gebied van gezondheid en spiritualiteit. ”Ik had zo’n honger naar informatie. Tijdens een van mijn zoektochten kwam ik in de bibliotheek bij de afdeling esoterie een boek tegen dat als het ware voor me was klaargelegd. Het stond niet in de kast zoals de andere boeken, maar het lag apart. Ik las op de achterkant iets over tunnelervaringen en wit licht… Verhip, dat leek mijn ziekenhuiservaring wel, inmiddels alweer dertien, veertien jaar geleden! Het boek ging over bijna dood ervaringen, afgekort BDE. Ik had nog nooit van die term gehoord. Het boek ging natuurlijk mee naar huis.

Wat moest ik huilen, toen ik erin ging lezen. Zoveel herkenning! Er waren dus meer mensen die zoiets hadden meegemaakt. Sterker nog: er was zelfs een stichting die zich hiermee bezighield, Stichting Merkawah.”

In die tijd wordt Liane opnieuw ziek. Ze heeft dezelfde klachten als in 1980 en ook deze keer voelt ze de kracht uit haar lichaam wegstromen. De huisarts stelt vast dat haar suikerspiegel schommelt en schrijft haar een middel voor tegen de diarree. ”Op een gegeven moment was ik weer zodanig verzwakt, dat ik opnieuw een BDE heb gehad. Deze keer thuis. In het licht kreeg ik te horen dat het nog steeds niet de bedoeling was dat ik daar zou blijven, omdat ik op aarde werk te doen had. ’Je hoeft niet bang te zijn. We zullen je bijstaan en je begeleiden bij je taken. En je zult de juiste mensen tegenkomen die je weer verder brengen op je pad.’ Dat gebeurde ook.

Omdat ik niet helemaal tevreden was met de behandeling door de huisarts, ben ik op zoek gegaan naar alternatieve geneeswijzen. Zodoende kwam ik bij een magnetiseur terecht die ook helderziend was. Deze vrouw wist me zo te helpen dat ik me wat fitter ging voelen, maar ze vond ook dat er meer moest gebeuren. Ze vermoedde dat ik candida had, een bepaalde schimmel die vanuit de darm in de bloedbaan was terechtgekomen, en raadde me een specialist aan die hier alles vanaf wist. Via een bloedtest werd aangetoond dat ik inderdaad die bepaalde schimmel had én het chronisch vermoeidheidssyndroom. Daar was ik niet blij mee, hoewel het wel fijn was dat ik nu eindelijk wist wat ik mankeerde.

Ik ben een tijdje bij die specialist gebleven en heb een heel behandelplan gevolgd, waar ik veel baat bij heb gehad.”
Omdat Liane er helemaal voor haar kinderen wil zijn, ook als ze uit school komen, wil ze nog geen betaalde baan. Wél reageert ze op een oproep in de krant van de terminale thuiszorg die vrijwilligers zoekt. Dat spreekt haar aan. ”Door mijn eigen ervaringen was ik niet meer bang voor de dood en dat kon me helpen bij dit werk. Na een intakegesprek
werd ik toegelaten tot de training en tijdens die training ontmoette ik de derde persoon die me verder zou helpen. Hij had mijn motivatieverhaal gehoord, waarin ik overigens de term bijna-doodervaring niet had genoemd. In de pauze kwam hij naar me toe. ’Mag ik je wat vragen? Heb je soms een bijna-doodervaring gehad?’ Ik heb hem toen met open mond aangekeken. Hij vertelde vervolgens dat hij dat ook had meegemaakt en dat hij veel steun ondervond bij een lotgenotengroep. Hij bood aan dat ik een keer mee kon gaan. Ja, dat wilde ik heel graag.

Zo komt Liane na al die jaren eindelijk in een gespreksgroep terecht waar ze haar verhaal kwijt kan. ”Ik kwam er bijna niet uit, zo emotioneel was dit voor me. Het was een ontlading. Alles wat ik al die jaren had ingehouden… En ze begrepen precies wat ik bedoelde. Een half woord was al genoeg. Dat deed me zo goed, ik voelde me zo gesteund! Ze herkenden ook de gevoeligheid voor andermans emoties en pijn en de helderziende dromen die ik regelmatig had. ’Ook al weet je van tevoren dat iets gaat gebeuren, tegenhouden kun je het niet. Het gebeurt toch. Jij weet het alleen wat eerder dan een ander.’ Ze stelden me gerust. Het was zo’n verademing!” In de jaren die volgen neemt Liane actief deel aan de gespreksgroep én zet ze zich twee keer per week in als vrijwilliger voor de terminale thuiszorg. ”Ik vond het geweldig om mensen te mogen begeleiden in hun laatste levensfase. Was ook dankbaar dat ik dit mocht doen. Daarnaast bleef ik me door zelfstudie verder ontwikkelen. Ik ging een Reiki cursus volgen en las vooral veel over spirituele onderwerpen.

Pas na de tweede BDE heb ik er voor het eerst met mijn man over gesproken. Zijn reactie? ’Het zal een hallucinatie zijn geweest!’ Vreselijk vond ik dat. Hij begreep me niet meer, vond me maar vreemd. Ik was ook aan het veranderen. Ik begon meer voor mezelf op te komen, werd sterker. Altijd had ik gekeken naar wat hij wilde, maar wat wilde ík nu eigenlijk? Langzaam maar zeker ging ik steeds meer de dingen doen die ík graag wilde doen, ook al vond mijn man het allemaal onzin. Ik was niet meer die meegaande vrouw die zich overal bij neerlegde en dat leidde regelmatig tot wrijvingen.”

Op verzoek van de stichting Merkawah gaat Liane zelf een gespreksgroep begeleiden en geeft ze lezingen over haar bijna-doodervaring. Ook bekwaamt ze zich verder in Reiki, zodat ze zelf behandelingen kan geven. Later volgt ze de opleiding tot Reiki-master die ze in 2001 afrondt. Nu mag ze ook mensen opleiden. ”Mijn ontwikkeling was in een stroomversnelling geraakt en niemand kon me daarin tegenhouden. Ook mijn man niet. Hoewel hij dat wel heeft geprobeerd. Ook al wist ik wel dat het niet goed zat met mijn relatie, tijdens de proefconsulten die we op die opleiding moesten doen, werd me pas goed duidelijk dat ik in mijn huwelijk niet volledig mezelf kon zijn. Voor de zoveelste keer heb ik toen geprobeerd daar met hem over te praten, maar ik stuitte steeds op een muur van onbegrip. We waren langzaam steeds verder uit elkaar gegroeid. Uiteindelijk heb ik na een heftig incident de knoop doorgehakt en ben bij hem weggegaan. Ons huwelijk had bijna vijfentwintig jaar geduurd. Maar ik was nu op een punt gekomen dat ik wel voor mezelf móest kiezen, anders was ik eraan onderdoor gegaan.”

De periode rondom de scheiding valt Liane zwaar, maar ze weet zich overeind te houden. ”Even heb ik in de ziektewet gezeten, maar al gauw kon ik mijn leven weer oppakken. Juist omdat ik al veel innerlijke kracht had opgebouwd, maar ook omdat ik veel lieve mensen om me heen had. Het scheelde ook dat ik me niet meer van mijn man los hoefde te maken, dat was in de loop van de jaren al geleidelijk aan gebeurd. Maar er komt meer kijken bij een scheiding. Gelukkig heb ik veel steun gehad van mensen om me heen. Eindelijk kon ik gaan doen wat ik graag wilde doen en waar ik achter stond, zonder eerst een hoop narigheid.

Een van de dingen waarmee Liane aan de slag gaat is het uitbrengen van een boekje. ”Sinds de tweede BDE werd ik ’s nachts regelmatig bezocht door lichtwezens, zag ik overleden mensen en werd ik in mijn dromen meegenomen naar de lichtsferen. Ik kreeg ’s nachts als het ware lessen in de vorm van boodschappen, maar ook als gedichten. Die schreef ik allemaal op. Er lag standaard een kladblok naast mijn bed. Zo kon het gebeuren dat ik ’s morgens wakker werd en een gedicht las, waarvan ik me niets meer herinnerde. Het was ook niet mijn taalgebruik.

In het begin sprak ik hier met niemand over. Ik wilde niet voor gek worden versleten. Maar later ben ik teksten gaan gebruiken in de gespreksgroepen of gaf ik een gedichtje aan iemand bij wie het goed voelde. Ik kreeg positieve reacties. Mensen raakten ontroerd en bleken er steun aan te hebben.” Tijdens een fotoreading - waarbij aan de hand van foto’s boodschappen van overledenen worden doorgegeven - krijgt Liane vanuit de geestelijke wereld de vraag wanneer haar boek uitkomt. ”Na verloop van tijd werd me duidelijk wat daarmee bedoeld werd. Ik moest iets gaan doen met de gedichten en de boodschappen die ik doorkreeg, zodat meer mensen er hun voordeel mee konden doen. In het boek moesten drie stukken samenkomen: het verhaal van mijn BDE, de gedichten met de boodschappen erin en de mandala’s, die ik inmiddels maakte. Dat zijn tekeningen die je maakt in een cirkel, waardoor je in contact kunt komen met je innerlijke bron. De vormen en kleuren die je hebt gekozen, geven je inzicht in jezelf. Ook de tekeningen hebben mij geholpen in mijn ontwikkeling. Het was een helen van binnenuit.

Vorig jaar heb ik een uitgever gevonden die mijn manuscript heeft goedgekeurd. In 2008 is het uitgebracht onder de naam: Als alles samenkomt… Want dat was letterlijk wat ik had gedaan met mijn BDE, de gedichten en de tekeningen. Die had ik nu in het boekje samengebracht. Net zoals ook alle gebeurtenissen als puzzelstukjes in mijn leven nu samenvielen.”

Naast haar werk in de kinderopvang heeft Liane inmiddels samen met haar nieuwe partner een eigen praktijk als spiritueel therapeut. ”Na de scheiding riep ik dat ik nooit meer een man wilde, tot ik Don ontmoette bij activiteiten waarvoor we allebei belangstelling hadden: het begeleiden van mensen naar heelwording en bewust-zijn. We praatten veel over het doel van ons leven en groeiden steeds meer naar elkaar toe. Toen we eenmaal samenwoonden was het vanzelfsprekend dat we ook gingen samenwerken in die richting. En nu hebben we de praktijk voor Bewust Zijn. Don is voetreflexzone therapeut en net als ik ook Reiki-master. We geven behandelingen en allerlei cursussen die mensen kunnen leiden naar meer zelfkennis en Bewust Zijn. Daarnaast geef ik cursussen en workshops mandalatekenen en werk ik met klankschalen. Wat ik nu doe samen met Don is precies waar het voor mij om draait. Dit zijn de taken die ik hier te doen heb. Dat het zo lang heeft geduurd voordat me dit duidelijk is geworden, komt ook doordat ik jarenlang zoveel concessies heb gedaan in mijn huwelijk. Maar ik heb mezelf teruggevonden.”

Voor Liane is haar eerste bijna-doodervaring in 1980 een sterke aanzet geweest voor dit hele proces. ”Het heeft me veel gebracht. Ik sta anders in het leven, omdat ik niet meer bang ben voor de dood. Ik weet dat er meer is tussen hemel en aarde en dat de dood niet het einde is. Verder heeft deze ervaring me aangespoord tot verdere groei; vooral spiritueel. Daardoor ben ik gaan ontdekken wie ik werkelijk ben, ben ik veel krachtiger geworden en kan ik nu veel meer voor anderen betekenen. Hoe ik mijn toekomst zie? Ik ben daar niet zo mee bezig. Tijdens de BDE heb ik ervaren hoe verleden, heden en toekomst als het ware in elkaar overvloeien.
 
Tijd is een uitvinding van mensen. Ik leef zoveel mogelijk in het nu. Wat in de toekomst ligt, ontvouwt zich vanzelf. Ik vertrouw erop dat het goed is zoals het komt.”

liane 2