Written with Love Written Speciaal

Aardse engel

 

Judith, Magda en de Engel

De Nada Kronieken, deel 69

Hans Brockhuis

...het werd meer en meer overweldigend hoe de Liefde en de Warmte en het Mededogen ons stilletjes omringden en het werd tenslotte glashelder dat wij drieën baadden in die Liefde...

    UK    

 


Twee winters geleden winter hebben wij voor het eerst een week in de Franse sneeuw doorgebracht, samen met kinderen, kleinkinderen en een vriend van de familie. Naar aanleiding daarvan wil ik iets vertellen over mijn spirituele avonturen in Châtel, Frankrijk

Moet ik dan spreken over de zorg voor onze twee kleinkinderen, wat wonderbaarlijk in zichzelf was. Zeker niet. Het meemaken van deze jonge levens vertelde ons opnieuw hoe gelukkig we zijn om grootouders te zijn voor deze grote kleine mensen die aan het begin staan van hun eigen pad en weg, op deze Aarde van de Geliefde Moeder.

Waar ik het vooral over wil hebben, zijn mijn avonturen in afzondering in het donker van de nacht. Iedere avond, met het oog om een moment voor mijzelf te hebben, was ik steeds gewend om in het donker op de veranda te zitten die uitkijkt over de vallei. Terwijl ik dan mijn sigaar rookte en uitkeek over het dorp beneden in het dal, was het voor mij mogelijk om stil te worden, om te mediteren en om te mijmeren over alles wat zich in onze levens afspeelt. Dan waren er ook de kleine lichtjes op de berghellingen aan de overzijde van het dal. Dan waren er de schijnwerpers van de machines die de skipistes gereedmaakten voor de nieuwe dag en er was het altijd veranderende weer. Soms waren er de sterren and heel speciaal was het dan Orion die majesteitelijk zijn briljante sterren tot mij richtte. Soms was het ook donker en mistig en kon je maar weinig gewaarworden, en bij één gelegenheid leek het of alle lichten en de sterren en de bergen vanwege de dichte nevel waren weggemoffeld.

Die eerste dag was de temperatuur beneden het vriespunt en het was op dat moment dat ik voor de eerste maal het fenomeen waarnam van het bevriezen van de mistdeeltjes, daarbij van die hele kleine splintertjes vormend, die in de linkse straatlantaren zilver oplichtten en goud in die aan de rechterkant van het appartement waarin wij logeerden. Het was toen, dat ik mij realiseerde dat die deeltjes er exact zo uitzien als de ongeziene, wanneer de engelen aanwezig zijn of er ergens een hemelse sfeer heerst.

Op een andere avond, was er een vallende ster. Natuurlijk verzond ik mijn wens daarbij en op de laatste avond, terwijl het hevig sneeuwde, stak een bijna witte vos rennend de weg over, slechts ongeveer 30 meter van mij verwijdert. Het is daarbij van belang te vermelden dat de vos mijn Totemdier is en dat het lang geleden was dat een deel van mij zeer waarschijnlijk deel uitmaakte van het Noord-Amerikanen Hopivolk, waarbij mijn volwassen naam ‘Running Fox’ zou zijn geweest. Ik heb geen idee wat dat in de taal der Hopi is, maar die naam komt mij heel vertrouwd voor; die hoort op de een of andere manier bij mij.

De belangrijkste ervaring echter, vond plaats op donderdagavond. Mediterend maakte ik contact met Judith, mijn overleden dochter en even later arriveerde Magda, een van mijn geleidegidsen. We denk-praatten een poosje en geleidelijk werd het duidelijk dat zij beiden als het ware naast mij plaats hadden genomen, aan weerszijden van mij op de houten bank waarop ik zat. Links van mij, heel dicht tegen mij aan, bevond zich Judith, rechts Magda. We zetten onze conversatie voort en het werd meer en meer overweldigend hoe de Liefde en de Warmte en het Mededogen ons stilletjes omringden en het werd tenslotte glashelder dat wij drieën baadden in die Liefde en het was voor mij onmogelijk om mijn ogen droog te houden. Beide vrouwen omvatten met hun armen mijn schouders en opeens voelde ik dat – heel erg intiem – Magda mijn rechteroor kuste, net zoals zij dat placht te doen, toen we maatjes waren, terug in de 17e eeuw in Duitsland. Oh, dat heerlijke gevoel!!

Op dat moment keek ik op en werd ik een reusachtige engel gewaar die daar voor ons stond! Hij stond op de grond en torende ruim boven het chalet uit met drie verdiepingen! Hij had zijn enorme vleugels uitgestrekt en op dat moment realiseerden wij ons dat het deze engel was die de liefde die wij uitstraalden reflecteerde en duizendvoudig vergrootte. Er waren op dat moment geen woorden meer. Heel geleidelijk vervaagde dit alles en was ik weer alleen. Ik bedankte de Engel en ik bedankte Judith en ik bedankte Magda en geruime tijd was ik niet in staat om me te bewegen.

Toen ik wat was bijgekomen vertelde ik mezelf dat ik hoegenaamd geen bevestiging van het gebeurde behoefde, omdat dit allemaal zo overweldigend was geweest en zo werkelijk, dat er in mij totaal geen twijfel was of dit allemaal wel werkelijkheid was geweest. Maar toen wist ik nog niet dat er nog meer zou komen. Ongeveer een kwartier later verscheen, in de bres tussen twee bergen tegenover me, een buitengewone lichtende wolk. En dat in een stikdonkere nacht, zonder maan. De wolk werd groter en helderder en werd tenslotte bijna wit in de donkere hemel. Plots realiseerde ik me dat deze wolk de Engel representeerde die zo kort tevoren nog bij ons was. Toen, terwijl de wolk niet meer groter werd, vormde zich een tweetal – veel kleinere – satellieten, die Magda en Judith vertegenwoordigden. Korte tijd later kwam alles weer bij elkaar, daarbij de EéN-heid van alles tonend. Geleidelijk vervaagde alles weer en enkele ogenblikken later was ik weer alleen met de sterren…