Written with Love Written Speciaal

Magnolia Tree

Magnolia Tree

 

Kleine Bruine Vogel

© 2010 - Christina Boudewijns - de Kaste

www.deklankschaal.nl

... De grote Indiaan wijdt me in met de naam: “Kleine Bruine Vogel.” In de ceremonie verklaart hij me mijn eigenschappen, karakteriseert mijn identiteit en vertelt: “Je naam kan daarnaast nog anders geduid worden.“Klein” betekent, naast je lengte, ook nog: eenvoudig, laagdrempelig of vlakbij. De kleur bruin verwijst, naast de uitleg die ik er al over gaf, naar je verbinding met de bomen en met de natuur. Je bent een bruine sjamaan.”

Hoog in de magnolia zingt de merel met zijn zwartglanzend verenkleed. Uit zijn felgele snavel trilt een parelende melodie waarmee hij verklapt dat het een beeldschone zomerdag wordt. De ochtend is nog jong en verrukt loop ik door mijn tuin om te zien welke rode en oranje rozen vandaag ontluiken. In mijn lustoord verspreiden de tere theerozen hun zoete bedwelmende geur. Vers geplukte blauwe, witte en paarse riddersporen, gebed in geelgroene vrouwenmantel staan op de tuintafel in de ouderwetse glazen bokaal te pronken.

Mijn grote ovalen trommel van Ceder met Hert lokt me. Ik nestel me er behaaglijk mee onder mijn geliefd oud appelboompje met haar vruchten van kennis en voorspelling. Vandaag werk ik niet; mijn geest is de laatste weken voorbij gegaan aan wat mijn lichaam kan en het lichaam heeft geprobeerd mijn gedachten bij te houden. Mijn nieren vragen extra aandacht want de onderrug voelt een beetje hard. Omdat dit een familiekwaal is, verdiepte ik me in hun werking. Nieren bieden weerstand aan geestelijke spanning. Ze reguleren ook mijn hormonale afscheiding en zuiveren mijn bloed. Als ik een zwakke nierenergie heb, is de kans groter dat ik ga stressen. Vandaag krijgen ze daarom liefde, warme thee, water en rust.

Deze dag krijg ik volkomen vrij van mezelf. Langzaam, bijna onhoorbaar zacht trommel ik terwijl mijn ogen naar de horizon reizen of mijn innerlijk oog naar binnen dwaalt, beurtelings of samen. Tussentijds sta ik enkele maten stil en luister naar het ruisen van de kleine rietpol, het ritselen van de zilvergroene magnoliablaadjes; ik voel een lieveheersbeestje over mijn arm kriebelen en trommel verder, synchroon met mijn gemoed. Samen met het groeien van het gras, samen met mijn innerlijke timing, op weg naar het nulpunt van rust en evenwicht. Zo kom ik op het spoor van de behoeften van mijn hart: door mijn eigen ritme, mijn eigen lichaam te eerbiedigen. Het gebabbel in mijn geest verstilt en ik voel me zo plezierig dat het lijkt of ik harmonieer met al de andere levensritmes in en om me heen. Ik word de klank en mijn persoonlijk ritme veert, viert haar eigen feest, haar eigen leven. De eerste minuten hoor ik nog met mijn oren en herinnert het geluid van de trommel me aan de energie slurpende hectiek van de laatste weken. Verinnerlijking volgt en ik herkoppel me via de donkere klanken met alles, wat voor mij ‘het baarmoedergevoel’ betekent. Dit is: innerlijke rust, veiligheid  in heden en verleden, het vreugdevol vieren van mijn leven… Mijn geest gaat bevrijd op reis en ik kom thuis op de plek waar mijn hart woont. Ik nestel me in de armen van Moeder aarde en word gewikkeld in haar voedende liefde.

Ze brengt me naar mijn Indiaanse voorouders en ik voel me niet verward omdat er ook “rood bloed” door me heen stroomt. In deze rustige reis naar mijn heilige ruimte heerst eerbied voor alle levensvormen; mijn buitenkant is wit en mijn binnenkant is rood, ik ben weer welkom thuis in Noord Amerika. Binnen dit hernieuwd gevoel van welbevinden voel ik de uitnodiging om informatie te ontvangen. De tijd blijkt rijp om mijn “Ik” los te laten en naar ons “Wij” te gaan.
Mijn potentieel toont zich bij een kleine plas helderblauw water, zo ondiep, dat het felle zonlicht door de rimpelingen heen tot de gele, gegolfde zandbodem reikt. Bij de poel  foerageert kwetterend een bruine vogelsoort die een slagje groter is dan onze Nederlandse merel. Het groepje bestaat voornamelijk uit mannetjes met een grote rare pet. Over hun hele kop tot bijna over hun ogen hebben ze een dwaze platte verenbos. Om voldoende te kunnen zien moeten ze hun kop rechtop houden, bijna in de nek leggen.
Ik grinnik vrolijk want het is, alsof ze zeggen: “ Kop op! Ga eens wat meer uit je bol, doe gek. Kijk lekker eigenwijs buiten de gebruikelijke beknoptheid van je hersenen. Bezie het anders, ruimer. De wereld is wijder.” Een paar vrouwtjes bevinden zich in de groep. Ze zijn kleiner en een ervan drinkt uit deze heldere waterplas. Zij intrigeert me; mijn aandacht wordt naar haar toegezogen. Haar walnootbruinekleur, haar bewegingen en manier van drinken voelen aan alsof ik het zelf ben.
Links van me, een tiental meters achter de plas, neemt een archetypische grote Indiaan, in de kracht van zijn leven, me doordringend op. Zijn armen zijn, zoals je in jongensboeken ziet, traditioneel voor de borst gekruist. In vol ornaat is hij; de soepele wijde hertsleren broek en hes zijn getooid met lange franjes. Zijn kleding is voornamelijk vriendelijk wit en geel gekleurd.

Hij heeft gezien dat ik geboeid naar de kleine bruine vogel kijk en helpt me: “De bruine kleur is een tertiaire kleur die ontstaat door vermenging van de primaire kleuren rood, geel en blauw. Deze tinten absorberen samen het meeste licht. Dit kun je vergelijken met een omschrijving van jouw identiteit, want ik ga je noemen: “Kleine Bruine Vogel.” Ik zal het je ook uitleggen. Jij bestaat, energetisch gezien, voor een groot deel uit de primaire kleuren rood, groen en blauw die samen de kleur bruin vormen. Jouw werking en doel is, om net als de kleur bruin, je te blijven voeden met Licht, al de elektromagnetische golven, het hele spectrum dat jij met jouw innerlijke en uiterlijke ogen waar kunt nemen. Spiritueel gezien betekent dit: al de integere, waarachtige en vreugde gevende aspecten. Blijf je hiermee voeden, bid ik je!
Ik wil je nog iets anders vertellen, Kleine Bruine Vogel. Je hebt gezien dat de kleine bruine vrouwtjesvogel drinkt uit de waterplas. Mijn advies voor jou is: blijf jezelf ook reinigen met water, Levenswater! Letterlijk heeft water de potentie om te reinigen, dat is een van de vele facetten waardoor in het leven je problemen opgelost kunnen worden en je aandachtspunten kunnen worden verhelderd. Figuurlijk betekent dit: Stromen van Kracht. Kleine Bruine Vogel, drink veel water en blijf daardoor zo zuiver mogelijk; zo kun je bij je basis, je wortels blijven. Eer je oorspronkelijkheid en de grondbeginselen daarvan. Stel je eigen prioriteiten.”

De grote Indiaan gaat kaarsrecht staan en begint een kort, eenvoudig maar plechtig ritueel. Hij wijdt me in met de naam: “Kleine Bruine Vogel.”
In de ceremonie verklaart hij me mijn eigenschappen, karakteriseert mijn identiteit en vertelt: “Je naam kan daarnaast nog anders geduid worden.“Klein” betekent, naast je lengte, ook nog: eenvoudig, laagdrempelig of vlakbij. De kleur bruin verwijst, naast de uitleg die ik er al over gaf, naar je verbinding met de bomen en met de natuur. Je bent een bruine sjamaan.”

Hij vertelt me ook over mijn opdracht.
“Kleine Bruine Vogel, jij bent in staat om het Levenswater, het onbewuste, op een laagdrempelige manier bij veel mensen te brengen. “Zij die vliegt” kan ook anderen gemakkelijk laten vliegen. Dit is een gedeelte van de taak waarom je op Aarde wandelt. Jij kunt degelijk, helder en duidelijk aanleren hoe je in ruimte en tijd kunt reizen. De bedoeling van deze kunst is echter, om er vervolgens handen en voeten aan te geven, om de gegevens uit zo’n reis te gaan verwezenlijken
 op Aarde.”  
De grote Indiaan draagt me mijn naam plechtig over en er golft grote vreugde en dankbaarheid door me heen als ik hem aanneem. Ik voel dat het klopt en weet me door zijn inwijding bevestigd en gezegend. Mijn verantwoordelijkheid om dit in de toekomst nog verder te realiseren, maakt me nederig en blij; ik wil er met hart en nieren mee bezig zijn.
Verdiept contact ontstaat er door de werking van de plechtigheid tussen mij en mijn oerenenergie, de nieren. Een vredige balans en een weldadige innerlijke rust daalt in. Ik voel de energie stromen en mijn nieren worden warmer en soepeler. Zo laten ze merken dat ze opgelucht zijn.
Door de hereniging met deze oude wortels, oerenergie uit Noord Amerika herstellen onbekende dichtgeslibde of verbroken banen. Zowel naar binnen, in mijn lichaam, als ook naar buiten, in mijn omgeving. Deze verandering zal herstel van harmonie naar mezelf en naar anderen betekenen.

De grote Indiaan gaat nog verder met het uitwerken van zijn visie en missie, maar nu vertelt hij over een gedeelte dat iedereen aangaat. “Jij kent nu je persoonlijke opdracht, maar er is voor iedereen die zijn of haar persoonlijke opdracht kent, nog een missie die we allemaal hebben. Het doel van deze gemeenschappelijke taak is om te ontdekken wie je bent, welke talenten je kunt gebruiken om bij te dragen aan het kleine en grote geheel en om te onderzoeken hoe je dit gaat uitvoeren. Deze ontdekkingsopdracht is een pad van schoonheid dat elk levend wezen in staat stelt eigenheid uit te drukken op een wijze waardoor echtheid, eerlijkheid, balans en evenwicht wordt aangetoond. Veel mensen zijn het innerlijk weten over hun eigen doelen verloren. Maar er zijn heel veel antwoorden om de vragen over onze gezamenlijke opdrachten te kunnen begrijpen. Er zijn helpers op aarde zoals medemensen en medeschepsels. Bijdragen kunnen uit de lucht komen, bijvoorbeeld in de vorm van dromen. Uit al de elementen kan hulp stromen. Dit vraagt om je gedachten en gevoel hierover te vormen voordat je de waarde van je persoonlijke talenten kunt bevatten. Je verantwoordelijkheid voor je medeschepsels kun je slijpen door bijvoorbeeld je ethische waarden en normen te ontwikkelen.

Kleine Bruine Vogel, we zijn scheppers en medescheppers en verantwoordelijk voor de manier waarop we in ons leven onze lotgevallen willen ervaren. We zijn deels verantwoordelijk voor de vorm waarin deze ons worden aangereikt. Het zou arrogant zijn om te denken dat we alles zelf kunnen bepalen. Wel verantwoordelijk zijn we voor de manier, waarop we met onze reacties omgaan. We zijn aansprakelijk voor al onze eigen blijdschap en al ons eigen verdriet. Als je kunt leren om dankbaar te zijn voor al je lessen, of ze nu licht of zwaar zijn, kan elk verdriet in een winst veranderen. Ik beweer beslist niet dat dit altijd gemakkelijk is, o nee! Je hele eigen gevoel en je totale verstand heb je daarvoor soms nodig, en zo nu en dan is de hulp van anderen vereist.  
Stuur daarom met je creatieve vermogens en laat nieuwe kansen ontstaan. Je kunt niet altijd je levensgeschiedenis veranderen maar wel je omgang ermee. Richt je op je scheppend vermogen, Kleine Bruine Vogel, en je kunt hiermee veranderen wat je wilt. Elke keer is er tijd om met een scheppende geest je destructieve zelfkritiek, je valse schaamte, je claimende behoefte om aardig te worden gevonden of je onterechte spijt in de prullenbak te mikken en je bestaan op Aarde te vieren.
Schenk weg en je ontvangt.
De natuurlijke stroom van het leven komt in de knoei wanneer je krampachtig alles onder controle wilt houden. Niemand heeft het totale overzicht dus we mogen het loslaten om met ons beperkte inzicht supervisie te houden op de resultaten. Laat je maar al scheppend, terwijl je nieuwe kansen voortbrengt, met de levensstroom meedrijven. Geniet van het peddelen en onthoud hoe heerlijk het is om op deze wijze onbegrensd mee te mogen scheppen. Als je zo kunt reageren op de gebeurtenissen in je leven, Kleine Bruine Vogel, heb je ruim voldoende overzicht van de hoofdpunten en lig je prima op schema.
Leer je lessen en geef ze door.”

De grote indiaan neemt eenvoudig en geluidloos afscheid door een liefdevolle blik op me te werpen en door ter plekke in het niets op te lossen.
Het blijkt tijd te zijn om de ceremonie verder te vieren. Ter gelegenheid van mijn naamgeving komt een groep Indiaanse vrouwen bij elkaar; sommigen reisden van ver. Ze dragen speciale, kleurige traditionele kleding die ze zelf maakten van stof en van hert- of reebok leer. Hun kleding is kunstzinnig versierd, op veel plaatsen bevinden zich prachtige bonte kralen en grote en kleine veren. Er ontstaat een luidruchtig vrouwenfeest met een feestmaal van lekker eten en drinken voor iedereen. Er zijn uitwisselingen van de laatste boeiende nieuwtjes, nieuwe technieken om kralen te rijgen, lekkere recepten en oude wetenswaardigheden in een nieuw jasje, over natuurlijke geneesmiddelen van de planten, stenen en dieren uit deze streken.
Op het hoogtepunt van mijn inwijding word ik in het midden van een kring gezet. De oudste indianenvrouwen gaan op de grond zitten. Er wordt gedanst, gelachen en gezongen. Men joelt, gilt en lawaait om me heen; hoe gekker, hoe leuker. Soms lijken de geluiden die ze maken een beetje op het huilen van wolven. Een oude gerimpelde vrouw komt naar me toe. Ze brengt haar bruine, getaande gezicht vlak bij me en kijkt met haar donkere, bijna zwarte glinsterende ogen tot ver in mijn binnenste. “Zingen is een geschenk van de wind om onze hartsnaar te laten trillen!” fluistert ze me plechtig toe. Haar stem, samen met de betekenis van haar woorden, zinkt diep in me.
Dan worden er speciale liederen en oude dansen uitgevoerd die met mijn naamgeving te maken hebben en met naamgevingen in het algemeen; het ontroert me allemaal diep.

Gedurende het hele festijn hebben we dikke lol, we eren de ideeën en talenten van elkaar, zwaaien elkaar de hoogste lof toe over onze vermogens en bewonderen onze specifieke vrouwenkrachten. Onderling is er een uitbundige uitwisseling van goedheid en we voelen ons Zusters van elkaar in de breedste, rijkste zin van het woord. Ons zelfbewustzijn wordt gestimuleerd en verhoogd door dit feestelijk gebruik van onze zintuigen. Ik voel me in dit ondersteuningssysteem fenomenaal verwend als middelpunt van al deze bezielde belangstelling. Het hele feest straal ik van geluk naar iedereen en ben in een bijzondere, wakkere staat; helder over mezelf, de anderen en mijn omgeving. Uniek, vibrerend en scheppend voel ik hoe mijn binnenwereld wordt bevestigd en versterkt: ik ben “Kleine Bruine Vogel.”
Langzaam maar zeker, bijna onmerkbaar, vervagen de beelden uit Noord Amerika met al de mensen die ik zo lief heb. In mijn systeem blijft de kostbare zielsverbinding die we met elkaar legden, bewaard. De klanken uit mijn ovale trom van Ceder met Hert naderen ritmisch want mijn oren ontwaken en verdrijven de intense kracht van de andere zintuigen. Ze luisteren weer naar de parelende merelmelodie, hoog in de magnolia.
Mijn oude appelboom, waaronder ik vaker sleutels tot kennis, weten en verwezenlijking van inspiratie vind, glimlacht mild. Ze schijnt me, in haar geur gebundeld, woorden naar voren te brengen die ik alleen maar hoef te vormen naar verstaanbare beelden, hoef samen te stellen tot begrippen, die ik bezonnen mag uitvoeren.

Door de warme wind kan mijn oude appelboom zingen en mijn hartsnaar laten trillen: “… Durf een liefdevol bemiddelaar te zijn… Streef naar een eeuwig geestelijke jeugd … Geloof in verandering, geloof in verjonging van je cellen...Vertrouw op ontwikkeling van je denkbeelden... Gebruik je inzet om je gewoontes  aan te kunnen passen… Geef, gevoed door je eigen ervaring, les aan jezelf en anderen. Maak het bewustzijn wakker via deze reis met jouw legenden over de gouden vruchten van onsterfelijkheid…”

Nabeschouwing
 
Wat er met mijn bewustzijn in dit verhaal gebeurt, is een gevolg van mijn persoonlijke overdenkingen. Ik verbind mijn  indrukken uit de buitenwereld: dat wat ik zie, hoor of voel, met mijn binnenwereld: het besef van dat, wat er in me omgaat. Mijn lichaam en geest staan centraal. Door me hieraan te wijden tijdens het trommelen, kan een andere vorm van bewustzijn, de trance ontstaan.
Eigenlijk is trance een heel alledaags verschijnsel. Iedereen die wel eens helemaal verdiept is in een boek kent het - of althans maakt het mee. Want ook dan treden trance-verschijnselen op: je hebt even wat minder aandacht voor je omgeving, en je bent helemaal geconcentreerd op jezelf. Ook als je vaak dezelfde weg aflegt per auto of fiets treedt soms als vanzelf trance op: je merkt dan ineens dat je een heel stuk weg "gemist" hebt. Terwijl je ook weet, dat als er zich iets ongewoons zou hebben voorgedaan, je meteen weer helemaal alert geweest zou zijn.
Trance is ook een meditatief verschijnsel, waarbij iemand een ander bewustzijnsniveau heeft. Er ontstaat een splitsing in je geestelijke eenheid, waarbij een gedeelte, naast je normale bewustzijn, een zelfstandige functie inneemt. Als je in trance bent, ben je minder gevoelig voor indrukken van buitenaf, maar je bent noch bewusteloos, noch in slaap. Je verplaatst je in een situatie waarin je bewustzijn verschuift; je verzinkt meer in jezelf of in een onderwerp waarop je je aandacht richt. Je bent bewuster of minder bewust van je lichaam en je lichaamsreacties kunnen veranderen. Je besef van tijd verandert en je voorstellingsvermogen kan  sterker worden.
Je eigenheid: het beeld dat je van jezelf hebt en het beeld dat mensen van je hebben, kan minder omlijnd zijn. Op deze manier ontstaat de kans om je incomplete zelfbeeld te verbeteren. Trance is een "poort naar je onbewuste". Bij natuurvolken wordt deze staat van bewustzijn gebruikt bij heling; een religieus verschijnsel waar het vragen om hulp en het bidden mee verbonden zijn. Er is steeds een religieuze of culturele context.
De wisselwerking van ons lichaam (inclusief hersenen) en onze geest (inclusief bewustzijn) is nog steeds een levendig onderwerp van discussie.
Als je het bewustzijn in twee vormen indeelt, heeft de eerste vorm te maken met onze persoonlijke eerste indrukken, gevoelens en belevingen. De tweede vorm heeft te maken met onze zelfkennis en ons vermogen om over de inhoud van onze waarnemingen, gedachten en herinneringen te kunnen vertellen. Om te begrijpen hoe onze persoonlijke indrukken uit onze hersenen voortkomen, is lastiger voor ons “eerste bewustzijn” en eenvoudiger voor ons “tweede bewustzijn.”
Als we kunnen beleven wat er in onze eigen geest en lichaam omgaat, kunnen we zelfbewuster ons eigen bestaan op Aarde neerzetten.

_______________________________________________________________________________