Written with Love Written Speciaal
Blue lagoon 1

Schilderijen van de auteur

 

 

Blue Lagoon

 

Maja Kluvers

 

 


 

Als de zomer van 2014 alweer bijna ten einde loopt, besluiten een vriendin en ik om samen een middagje naar Schiermonnikoog te gaan. Gewoon om nog eens even lekker te genieten van het weldadige en rustgevende vrijheidsgevoel van zon, zee en zand.

Als we zijn aangekomen is het tij behoorlijk laag en dus kunnen we aan onze gevoelens gehoor geven om heerlijk door het water van de leegstromende prielen te waden. Als we zover gelopen zijn, dat we de Noordzee kant van het eiland hebben bereikt, zie ik dat de geul, waar tijdens  de getijdenstroom het water vanaf de Noordzee tussen twee zandbanken door stroomt, zo laag is dat ik spontaan het gevoel heb om hier over te kunnen steken, maar in werkelijkheid durf ik het niet. De weerspiegeling van het zonlicht in het resterende water, geeft als het ware een soort belemmering van mijn vermogen om de diepte goed in te schatten. Dan “hoor” ik zeggen dat ik er echt door kan lopen. Ik sta verbaast te kijken. Wat zal ik doen? Twijfel? Ik durf het niet aan. Mede door het feit dat ik bang ben dat we misschien, door de extra lange wandeling door het water, niet op tijd terug kunnen zijn voor de laatste boot.

Als ik weer thuis ben bekijk ik de bijzondere film die ik van zon, zee en zand heb gemaakt. Tegen het zonlicht in genomen en ondanks dat, geweldig gelukt. Wouter, met zijn ervaring in fotografie, kan het niet bevatten. Het zonnelicht weerspiegelt zich op majestueuze manier in het water. Op dat moment komt er een enorm gevoel van spijt over me dat ik de kans niet heb waargenomen om te doen waar mijn gevoel zo naar verlangde. Te weten, de oversteek te maken van de Blue Lagoon, zoals ik deze plaats liefdevol genoemd heb. En precies op het magische moment de liefdevolle handreiking die mij werd geboden niet met beide handen heb aangepakt!

Ik koester de prachtige filmpjes die ik van deze, voor mij zo hartveroverende plaats, heb gemaakt. Ik kan er telkens weer in wegdromen. En blijkbaar op een dusdanige manier dat Wouter eind september ‘heimelijk’ nog een korte vakantie heeft geboekt. Heerlijk, nu kunnen we het hopelijk samen beleven. Natuurlijk alleen als het tij mee zou zitten. Heel bijzonder is wel dat september eigenlijk niet een heel uitzonderlijke maand is ten aanzien van het weer, maar net ‘toevallig?’ als wij gaan zijn de weersvoorspellingen TOP.

Het blijft niet bij alleen maar een voorspelling. Het wordt heerlijk warm. Een stralende zon staat hoog aan een hemelsblauwe lucht. Ik ben vastbesloten dat, als ik de kans krijg alsnog mijn droom in vervulling te laten gaan, ik zonder aarzeling dankbaar van de gelegenheid gebruik zal maken.

Jaren geleden toen ik nog aan het begin van mijn ontwikkeling stond en de gevoelens van één zijn met de natuur bij mij wat meer op de achtergrond waren geraakt, heb ik bij de zee eens gevoelens geuit: “Ik hou van de zee, ik ben één met de zee, IK BEN DE ZEE!” En hoe vaak ik het ook heb herhaald, het waarachtige gevoel hierbij wilde maar niet komen.

~*~*~*~

We zijn weer terug aan het strand. Geweldig zo met je blote voeten in het warme zand. We lopen langs de vloedlijn en ik begin spontaan schelpen te zoeken. Deze wezens hebben van kinds af aan op mij een enorme aantrekkingskracht uitgeoefend en dit gevoel is alleen maar sterker geworden. Ik heb al zoveel gezocht! In vele kleuren en maten liggen ze voor het oprapen. Vele hebben een mooi plekje in de tuin gekregen. Wisten jullie dat schelpen werelden met elkaar kunnen verbinden?

Ik waad door het water als nooit te voren. De zon, die haar glinsterende stralen in het water weerkaatst reikt een betoverend palet aan van kleuren. Een lust voor het oog. Geweldig. Ook de rimpelingen in het water zijn heel bijzonder en opnieuw leg ik alles vast op film.

Het zand onder mijn voeten, het klotsende water om mijn benen en de zon op mijn lichaam geeft een haast betoverend lichtvoetig gevoel. Terwijl we doorlopen en de oversteek maken door de geul van de ene zandbank naar de andere, word ik opgenomen in een grootsheid van energie, iets wat ik heel mijn leven nog niet gevoeld heb, terwijl ik me toch al mijn hele leven zo met de zee verbonden voel. Zou dit het gevoel kunnen zijn dat ik één ben met de zee?

Heel in de verte kunnen we met de verrekijker de zeehonden op de zandbank zien liggen, heerlijk genietend van de overdadige warmte van de zon.

We lopen verder langs de vloedlijn. Ik stap stevig door het water en opeens krijgen we de aandrang om te dansen en te springen. Een oneindig gevoel van blijdschap komt in mijn hart. Het is zo groots dat het eigenlijk niet eens in een paar woorden uitgedrukt kan worden. Spontaan tekenen we een heel groot hart in het zand en gaan er samen in staan. We houden elkaar vast en wanen ons in een heuse Regenboogroman, waarin ik, Maja, de vrouw en Wouter de man!

Het voelt als een tijdloze sfeer. Er ontspruit een gedicht in mijn hoofd:

 


In de stilte van de schaduw
Waar de regenboog ontspringt
Bloeit een teer en heel klein Madeliefje
Ik hoop dat ik het bloempje spoedig vind
Om het dan te koesteren in mijn hand
In dit enorme zongevormde Regenboogland
Even voel ik mij het kleine bloempje
Onontdekt en o zo broos
Probeer ook eens te begrijpen dat je eeuwenlang voor zo vele ontberingen koos
Ben ik daardoor groot geworden?
Groot van Ziel en rijp van Geest?
Vind het moeilijk te geloven en dat verbaast mij nog het meest!
En zie hier na al die levens, samen terug weer aan het strand
Op ons eigen paradijsje te midden van dit kleurrijke,
voor ons zo speciale regenbogenland!

  Blue Lagoon 2

We moeten even gaan zitten om al deze woorden op ons in te laten werken en de onderliggende waarheid ervan te doorgronden. Er komt bij ons het gevoel boven dat het te maken heeft met een periode waarin er grote schaduw heerste op aarde. Waarbij de mensheid is afgedwaald van het leven vanuit het hartsgevoel. Tevens komt bij mij de herinnering boven met betrekking tot het gedicht wat ik heb gemaakt behorend bij het stuk: Een Regenboogroman. Zie: http://www.runningfox.nl/overigeartikelen/regenboog.html  

Hierin wordt omschreven dat mannelijke en vrouwelijke energie in de afgelopen tijdsperioden ieder hun eigen ontwikkeling zijn gegaan en waardoor er een grote dualiteit is ontstaan. Nu, in deze Nieuwe tijd, worden oude wonden, ontstaan door die afgescheidenheid weer geheeld.

“Ooit besloten wij samen dit pad te gaan,
Om een hernieuwde eenheid te doen ontstaan.”

Na enige tijd besluiten we om onze voettocht voort te zetten Het strand ligt op deze plek vol met enorme kwallen. Allemaal bij hoog water op het strand geworpen en ze hebben het niet overleefd Heel even bekruipt me het gevoel dat de zee ook vernietigend kan zijn.

Vlug laat ik deze angstgedachte weer los. Gedachten immers, komen en gaan en ik kan ervoor kiezen om weer teug te keren naar mijn eigen blije gevoel. Het is allemaal te sprookjesachtig om je er op dit moment zorgen over te maken.

We maken een paar foto’s van een enorme gele kwal. Iets verderop ligt er ook nog een blauwe variant. Die heeft een doorsnede van zeker wel veertig centimeter! De kleuren zijn in het zonlicht overweldigend. De tentakels lijken allemaal kristallen aan elkaar geregen als kettinkjes van Fluoride.

Natuurlijk is oppassen geblazen; als er namelijk veel kwallen zijn en je wilt in zee gaan zwemmen zou ik willen adviseren om het even uit te stellen want fysieke aanraking met een kwal is bepaald geen kleinigheid!

Oh, wat gaan deze prachtige dagen snel voorbij. Veel te snel staat de terugreis al weer op het programma. We hebben buiten op de boot plaatsgenomen. De zon gaat al bijna onder in een wel haast rimpelloze zee. Er ontstaat een gouden pilaar in het water wat we al wel vaker hebben gezien. Maar dan opeens omhelzen alle kleuren van de regenboog deze gouden staaf. Zoiets geweldigs Heel even voel ik mij het bloempje, dat bloeit op de plek waar de regenboog ontspringt!

Iedereen op de boot maakt er foto’s van of legt alles vast op film. Gedurende de gehele reis is het een betoverend schouwspel. En terwijl we zo onderweg zijn zakt de zon steeds een beetje verder in het water. Maar de kleuren blijven! Als we bijna op Lauwersoog zijn aangekomen is de zon ondergaan. Hij heeft de gouden pilaar, omhelst door de regenboog, met zich meegenomen. Of we dit schouwspel ooit nog eens weer zullen kunnen aanschouwen?

Het voelt als een ONCE IN A LIFETIME MOMENT. Een bijzonder schouwspel, kleurrijk en puur: een gouden geschenk zo uit de natuur.

Dit gevoel van Zon, zee en zand zit zo diep in mijn ziel verankert. Zelfs in mijn schilderijen ben ik begonnen om deze gevoelens vast te leggen. De kleuren van zon, zee en zand. Niet dat het per definitie zeegezichten zijn, in tegendeel, vaak ontspruiten deze gevoelens van inspiratie vanuit mijn relatie met de poezenhemel. Een relatie die een extra verdieping heeft gekregen met het overgaan van Deshney, de poes, op Valentijnsdag in 2008. Deshney die samen met Suusje jarenlang is meegegaan naar een van onze meest favoriete vakantieplekjes. Een van de schilderijen welke ik van hen gemaakt heb heet namelijk: Blue Lagoon.

De afgelopen periode zijn we vele malen teruggeweest bij de zee. Met natuurlijk nog steeds de geweldige gevoelens van 2014! Nu, in de zomer van 2016, heeft de natuur, waar de zee deel van uitmaakt, een andere loop van het water tot stand gebracht. De Blue Lagoon zoals wij het in herinnering hadden is er niet meer. De instroom van het water vanuit de Noordzee ligt nu een behoorlijk stuk verderop. Ook geweldig mooi, maar anders. Het lijkt net als in het leven dat een voorval, een toevalligheid, je leven een totaal andere wending kan geven.

Veel liefs en de hartelijke groeten voor jullie allemaal van Wouter en in het bijzonder van MAJA!

  Blue lagoon 3