Zij ademt. Ik voel de kracht uit haar handen wegglijden. Nog even kijkt ze. Ze knikt naar mij alsof ze wacht op toestemming om te gaan: 'Ga maar lieverd, ga maar, laat het leven maar los, er wordt op je gewacht en je bent veilig.’ 

Ze ademt nog een keer. Even denk ik dat ze al weg is maar dan toch komt nog de laatste zucht. Het licht in haar ogen zoekt iets anders dan mijn gezicht. Alsof ze iets ziet wat ik niet kan zien en ik voel de temperatuur in de kamer zakken. Alsof er een ongeziene wind langs mijn gezicht strijkt.  Zachtjes glijdt zij weg. 

Ik zoen haar voorhoofd, aai haar verwarde haren zachtjes weg, nog even hou ik haar handen vast want zij is mij zo lief, zo ongelooflijk dierbaar:  ‘Dag mijn lieve vriendin, mijn oudste maat, dank je voor je lach, je liefde en je wijsheid. Dank je wel dat ik zolang jouw vriendin mocht zijn en al brachten de jaren soms momenten van stilte, ik wist altijd helder dat je aan mijn zijde was. Ik zal je leven vieren. Ik zal je gedenken, dapper zijn, proberen niet te huilen en aan je denken zoals je was. Want jij bent liefde, mijn lieve meis. Jij was het gezicht van liefde in alles wat je hebt gedaan. En zal ik diep in mijn hart het testament van jouw leven herinneren.’

Ik sluit haar zacht in mijn armen, wieg haar nog een laatste maal, nog even, want ik kan haar nog niet goed loslaten. Haar laatste woorden waren nog voor mij: 'Dag schat, gebruik je tijd om zoveel mogelijk zielen te lezen. Durf te laten zien wie je bent want ik ken je hart als geen ander. Geef alsjeblieft niet op want de aarde heeft liefde nodig'

De ochtend is stil. Zij wordt thuisgebracht.  Even later ligt zij in het midden van haar kamer in al haar serene schoonheid, in een zee van licht, met haar vertrouwde geur van verse bloemen. Ik til haar trouwe labrador op om afscheid van haar te nemen. Hij likt haar gezicht, duwt zijn neus in haar nek en kijkt mij aan. Alsof hij weet dat zij er niet meer is en met een diepe verdrietige zucht kruipt hij aan de zijde van haar witte kist.

Ik zit in de luwte van stille uren naast haar. Ik vertel haar over onze herinneringen en blader door het boek van haar verleden heen.  Foto’s van al haar geleefde jaren en besef ik dat zij een prachtig leven heeft gehad. Met verloren liefdes waar zij innig om huilde, om nieuwe romances waar zij zo van genoot, zij was verlaten of verliet zelf,  maar altijd was daar voor haar een nieuwe liefde. Ooit zou ze trouwen maar besloot op de ochtend zelf het toch maar niet te doen en lagen wij slap van het lachen om de zenuwen te bedaren. En vergiste ik mij dat ik haar hoorde lachten toen ik haar vertelde dat wij ooit varend in een bootje en we allebei nog niet konden zwemmen, toch besloten het  te doen. Want wij woonden immers in een wereld die een speeltuin vol mogelijkheden voor ons was.  Mijn vader zag ons op tijd, redde ons, gaf ons een ijsje om bij te komen van de schrik en een liefdevolle aai met troost.  De volgende dag leerde hij ons zwemmen aan een touw langs de steiger van de boot.

Dat wat ik als God benoem maakt mooie mensen en geeft hen boeiende avonturen mee in het leven, van de eerste onwennige huil van een pasgeborene tot de allerlaatste dag. De laatste dag vieren wij onze geboorte aan de overzijde. Want de dood is in werkelijkheid een nieuw begin.

Van mijn oude en wijze leraar leerde ik het engelenpad lopen uit de oudste wijsheid die de wereld kent. Ik beschreef het in mijn boek Benjamins Boom. Toen zij als eerste mijn ongedrukte woorden las, keek zij mij aan en vroeg mij of engelen echt werkelijk bestaan. Ik knikte bevestigend en legde haar uit dat engelen krachten zijn zoals de wind of het licht. Zij zijn de deugden van liefde, vertrouwen, kracht en wijsheid en wonen in een ongeziene wereld, zonder vorm, noch tijd. Ze begreep mijn woorden en liet mij haar beloven het pad naar het licht met haar te lopen. Alsof ze een voorgevoel had dat zij eerder zou gaan dan ik. Dus pakte ik in de verlatenheid van de dood haar kille hand, sloot mijn ogen en zocht Sandalphon, de kracht van het licht,  en legde haar hand in die van hem en wist ik dat zij veilig over was.

Het leven is wonderlijk, haar dood verwonderlijk, ze horen bij elkaar als de dag en de nacht. En wakende over haar vroeg ik mij af of ik wel genoeg had geleefd, had genoten van haar schoonheid en al haar mogelijkheden. De uren tikte langzaam en om de tijd de doden besloot ik haar mijn nieuwe boek, The Gift, voor te lezen, zomaar, wellicht meer voor mezelf dan voor haar en hoorde ik de klank van mijn stem de volgende woorden lezen: “Elk mens wordt geboren uit het mooiste licht. Licht is de grootste gave van het leven. Innerlijk licht is de sterkte kracht van dit heelal. Het heelt het diepste verdriet, verzacht de rimpels van het leven, brengt de grootste vreugde en de meest dierbare liefde op je weg. Zij is je levenskracht, de passie van je ziel, de waarheid in je hart en het kompas voor je leven. Als je haar durft te ontsteken verdwijnt de duisternis voor eens en voor altijd. Dus leef haar voluit. Durf je armen te openen en dat te doen wat je hart je influistert. Wat men ook zegt, leef vanuit een diep vertrouwen en als je dan de liefde in jezelf ontmoet, dan rest je niets anders te doen dan je hoofd in dankbaarheid te buigen.”

Ik leef. Jij niet meer. Jij wordt morgen wakker in de hemel en ik op de aarde. Ooit op een dag haal jij mij op en loop ik het engelenpad in liefde aan jouw hand.
Tot straks, nog even een kus, vooruit nog een en voor de zekerheid nog eentje.
Dag grietje. Fijne reis.

In liefde,

Patty Harpenau

Misschien vraag jij je af wat zielenlezen is. Zielenlezen heb ik mogen leren van mijn oude leraar die je wellicht kent uit The Life Codes. Je kunt het vergelijken met een reading waarin ik met jou in twee uur tijd op zoek ga naar je diepste verlangen, je grootste gemis, je talenten en de code van je eigen leven. Als je meer wilt weten dan kun je de informatie vinden op de site van The Life Foundation www.thelifefoundation.nl onder het kopje zielenlezen.

Wij willen op geen enkele manier het copyright claimen van de diverse kunstwerken/- illustraties die wij gebruiken om afbeeldingen voor onze pagina's te maken. Deze afbeeldingen zijn dan wel door ons gemaakt, maar het copyright van de originele kunstwerken/illustraties blijft expliciet eigendom van de individuele artiest.

Mochten er op deze pagina's, ondanks onze zorgvuldigheid, onderdelen zijn gebruikt waarop een copyright rust en/of waarvoor wij geen toestemming hebben verkregen, dan verzoeken wij je om ons dit zo snel mogelijk te laten weten. Wij zullen dan direct het betreffende item verwijderen of de gewenste stappen ondernemen om het materiaal wel te mogen gebruiken.