Nada Kronieken/Chronicles Buitenaards/Extraterrestrial Meditaties/Meditations Korte verhalen/shorts Bibliography
Myriah´s Grasses Roots Reïncarnatie/Reincarnation Written with love Gedichten/poems Portfolio
 

 

 

Het Adelaarsjong ~

een parabel

 

Door Liane Badjou


Er was eens een adelaarsjong dat zich een weg door de eierschaal naar buiten pikte. Hij keek om zich heen en zag het nest, de eierschaal en zijn ouders.

De jonge adelaar groeide en kwam er achter dat hij zich heel eenzaam voelde in dat nest; hij miste iets. Er kwamen wel een broertje en zusje bij maar die maakten niet dat het gevoel van eenzaamheid verdween. Hij bleef iets missen, maar ontdekte wel dat er meer was buiten het nest en daarom ging hij op onderzoek uit. Hij leerde zijn vleugels uitslaan en met vallen en opstaan leerde de adelaar vliegen. Vervolgens leerde hij andere vogels kennen en merkte ook bij hen een eenzaamheidsgevoel op en een zoeken naar iets….

Gaandeweg werd de wereld om hem hen groter en uitgebreider. Hij leerde van alles onderweg en ontdekte een kracht in zichzelf waardoor hij steeds hoger kon vliegen en steeds meer kon overzien. Allengs leerde hij dat alles wat hij meemaakte, zowel het vallen als het opstaan, deel uitmaakte van het leven. Bovenal leerde hij dat het goed was zoals het was. Elke val, alle pijn, een gebroken vleugel, het diende ergens toe en iedere keer opnieuw vond hij de innerlijke kracht om hoger en hoger te vliegen.

Het vertrouwen dat het goed was zoals het was bracht hem verder en verder en hoger op zijn pad zodat hij alles steeds beter kon overzien. Hij streek zijn vele mooie grote veren glad. Inmiddels had hij zo’n prachtig verenkleed gekregen. Elke veer stond voor hem symbool voor een hindernis die hij op zijn pad was tegengekomen én had overwonnen. Hij voelde zich er wèl bij, was blij met wie hij was en voelde geen ontevredenheid en gemis meer.

Inmiddels deelde hij zijn ervaringen met andere vogels die nog zoekende waren en nam ook hen daardoor mee naar grote hoogten. Hoogten die zij eerst nog niet hadden aangedurfd omdat hun innerlijke kracht daar tot dan toe niet in staat geweest was.

Hij besefte dat hij zijn doel steeds meer naderde en dat het eenzaamheidsgevoel een gebrek was aan innerlijke kracht. Meer en meer voelde hij dat die innerlijke kracht sterker werd, waardoor het eenzaamheidsgevoel geleidelijk verdween. Meer en meer voelde hij de eenheid en harmonie met alles om zich heen en overzag hoe alles in elkaar stak en dat iedereen op zoek was naar hetzelfde, lerende was. Pas nu wist hij dat je niet ver hoeft te zoeken. Die kracht en dat licht zitten in jezelf. Je hoeft ze alleen maar te ZIJN om die ervaring te delen met anderen. De adelaar hield van het vliegen en het weidse overzicht en genoot van het delen van zijn ervaringen met anderen en het ZIJN. Hij wist het zeker. Het is goed zoals het is en dan is er nog slechts plaats voor harmonie in Eenheid.