De eik

The oak tree

Nada Chronicles, part 92

Hans Brockhuis

nl   uk



De eik

Het is prachtig weer. Niet te warm, niet te koud en er staat praktisch geen wind. Ik zit op een bankje in het park. Het is niet zomaar een bankje, maar het staat op mijn favoriete plek, onder een prachtige grote oude eik. Een leeuwerik jubelt en is mét mij blij dat het zomer is. De bomen om mij heen stralen en vertellen mij dat zij gezond zijn en goed worden verzorgd door de regen die regelmatig valt èn door de veelvuldige zonneschijn. Zon en regen zijn onontbeerlijk voor ons allen, maar zeker ook voor deze schijnbaar roerloze wezens.

Zo roerloos zijn deze wezens ook weer niet want ik zie dat de grote tak waaronder ik zit, zichzelf onafhankelijk van de andere takken, enkele meters omlaag schijnt te bewegen en ik realiseer me dat de boom mij groet! Hier word ik echt stil van en wanneer ik mijn gedachteveld uitbreid en de frequentie ervan in overeenstemming breng met die van de boom, ontdek ik dat deze reus, die al zoveel langer op deze Aarde existeert dan ik, mij iets te vertellen heeft. Ik ga er eens goed voor zitten, want dit is voor het eerst dat ik werkelijk met een boom praat.

“G-o-e-d-e-m-o-r-g-e-n”, schijnt te boom te zeggen met een heel laag timbre. Het tempo waarin dit we-Zen communiceert is inderdaad enkele versnellingen lager dan wat ik gewend ben. Maar wel intenser. “Ik merk, dat jij wat wilt leren omtrent wat de mensen met hart en ziel zouden moeten kunnen opbrengen ten opzichte van elkaar?”

“Eh, ja,” antwoord ik. “Ik affirmeer elke dag dat ik open sta voor nieuwe inzichten, dus dat valt daar waarschijnlijk ook onder.” “Welnu,” is het antwoord. “Probeer net als ik je wortels net zo diep in de aarde te laten priemen als die van mij, want je zult een goede aarding nodig hebben voor wat ik je ga vertellen.”

“Dat is goed…, eh, o.k., ik ben zover, steek maar van wal.” Een onmogelijke opgave voor een boom, besef ik als ik mij realiseer wat ik heb gezegd. Maar het is natuurlijk niet letterlijk bedoeld.

“Ha, ha,” buldert de boom in vertraagd tempo. Zijn stam lijkt werkelijk enigszins te schudden. “Je zou eens moeten weten hoeveel van mijn soortgenoten ooit van wal zijn gestoken als mast of als romp of roer van een van de grote windjammers. Maar dit terzijde. Het gaat hier over andere dingen, zoals je hebt begrepen. Van Nada weet ik dat je op zoek bent naar de ware gedachten die ten grondslag liggen aan het begrip ‘met hart en ziel.’“

“Op het eerste gezicht lijkt het niet zo moeilijk. Immers, is ‘met hart en ziel’ niet datgene wat je wilt nastreven om je leven gelukkig en volslagen te maken. Het in harmonie samenleven met je naaste, met andere culturen, met dieren, geeft een rechtschapen gevoel. Dat is ten minste datgene waar allen naar streven. Maar helaas lukt dat niet altijd en verwordt het streven soms naar iets wat meer lijkt op overeenstemming met jezelf. Daarbij eigen je jezelf zoveel mogelijk voorrechten, gunsten en bezittelijkheden toe. En dat is niet zoals het is bedoeld.”

“Oordelen we niet allemaal over ieder ander. Altijd en overal? Ja, ik hoor je al denken, dat overkomt mij niet, maar kijk eens in je hart, luister naar je ziel. Je probeert het wel – zo nu en dan – maar lééf je het ook. Die onbevooroordeeldheid? Kun je dat werkelijk zeggen? Ik geloof er niets van en jijzelf gelooft het toch ook niet, heb ik gelijk?”

Dat moet ik beamen. De theorie is altijd gemakkelijker dan de praktijk. Ik moet bekennen dat ik mezelf er regelmatig op betrap in de fout te gaan. “Maar,” sputter ik tegen, “in de boeken van Neale Walsh, in zijn gesprekken met God, wordt er steeds op gehamerd dat je het niet fout kùnt doen. Dat er altijd weer een reden te bedenken valt waarom je handelt zoals je handelt en dat daaruit dan weer lessen te trekken zijn.”

“Natuurlijk,” antwoordt de boom. “Dat is ook zo, maar je moet jezelf niet voor de gek houden. Inderdaad, je moet altijd blijven streven om te proberen je eigen vibratie omhoog te brengen. Dat neemt niet weg dat je eerlijk ten opzichte van jezelf dient te blijven en moet proberen om erachter te komen wat voor jou, in communio met ieder ander, het beste is. Altijd weer. Dan is het tijd om te beseffen dat jij en allen waarmee jij het niet zo goed kunt hebben, net als jij de goddelijke vonk in zich dragen en dat, ieder op zijn eigen wijze – zich probeert te her-inneren waar men is en hoe de weg terug te vinden. Wanneer jij dan nijdig op iemand staat te wezen zit je niet alleen die ander in de weg maar ook jezelf. Is dat duidelijk?”

“Tja, als je het zo wilt stellen”, antwoord ik. “Maar dan lijkt het erop dat het ieder voor zich is en God voor ons allen, maar dat we geen moed kunnen putten uit de goedertierenheid van anderen die ons proberen te leren hoe het is om één te worden. Dat we op onszelf staan en dan toch niet met hart en ziel leven, hoezeer we ook proberen om dat te bereiken.” Het is allemaal nogal verwarrend.

Maar de boom is kennelijk uitgepraat, want ik hoor niets meer. Het is blijkbaar de bedoeling om hier nog eens goed over na te denken. Wel zie ik dat de grote tak zich opnieuw enkele meters omlaag beweegt. Als om afscheid te nemen. Langzaam word ik me weer bewust van mijn omgeving.

In de verte hoor ik de geluiden van de autoweg. Een trein glijdt voorbij en ik weet dat al die auto’s en die trein met hun inzittenden, al die mensen, op weg zijn naar hun eigen doel. Zij zijn, net als ik op reis, allemaal op hun eigen waardevolle wijze… Ik besef dat ik meer over dit onderwerp te weten kan komen door mijn eigen nieuwsbrief te lezen die met hart en ziel geschreven is voor allen die hiervan kennis willen nemen. Klik hier voor de nieuwsbrief: 'Met hart en ziel.'

terug

~*~*~*~

The oak tree

It is gorgeous weather. Not too hot, not too cold and practically no wind. I am sitting on a bench in the park. This is not just a bench. It is located on my favorite spot, under a beautiful aged oak tree. A lark shrills his joy about the summer. The trees around me radiate and tell me they are healthy and are being taken care of very well by the rain, which is falling regularly, and by the plentiful sunshine. Sun and rain are indispensable for all of us, and indeed especially for these apparently motionless beings.

But these beings are not that motionless it seems, because I can see that this large branch, which grows directly above me, moves itself, or so it seems, independently from the other branches, a few yards downward and suddenly I realize that the tree is greeting me! This makes me really silent for awhile and when I move my field of consciousness outward and adapt it to that of the tree; I discover that this giant, that exists already upon this earth so much longer than I do, has to tell me something. I set myself because this is the first time a tree truly seems to be talking to me.

“G-o-o-d-m-o-r-n-i-n-g”, the tree seems to say to me with a very low rumble. The pace in which this creature communicates indeed is so much more unhurried than what I am used to. But then, also more intense. “I understand that you would want to learn something about what people ought to develop towards each other with their heart and soul?”

“Eh, yes,” I reply hesitantly. “Every day I affirm that I am open to new insights, so this would definitely include it.” “Well then.” The answer is. “Try to pierce your very roots as deep into the earth as I have, because you will need to be properly earthed for that which I am going to tell you.”

“All right…, eh, okay, I am ready. Cast off from the shore, (a Dutch proverb) if you would.” An impossible task for a tree, I realize. “But this is not meant literally, of course.”

“Hah, hah,” the tree roars. It looks like his trunk is indeed shaking a little. “You should know how many of my species have been cast away from the shore as a mast or a trunk or a rudder of one of the great sailing vessels of late. But enough of this. This is to be about other things. Nada told me that you are searching for the true thoughts that underlie the concept of ‘heart and soul.’”

“At first sight it is not so difficult. Isn’t ‘with heart and soul’ that which you strive for to make your life a happy and rewarding one? The living together in harmony with your fellow man/woman, with other cultures, with animals, causes a righteous feeling of oneness. That at least is the goal at which you are aiming. But unfortunately, this is not to be all the time and the striving often becomes something that looks like oneness with yourself. With that you allocate to yourself as much prerogatives, favors and possessions as possible. And that is not what it is meant to be.”

“Do we not judge everybody else? Always and everywhere? Oh yes, I can hear you think, not me. But look into your heart. Probably you are trying – from time to time – but the question is do you live it? That open-mindedness? Can you really say that? I do not think so, do you?”

I can only confirm this. Theory is always easier than practice. I have to admit that I catch myself regularly going into the wrong again. “But,” I grumble, “In the books of Neale Donald Walsh, about his conversations with God, once and again it is emphasized that one cannot go wrong. In every instance it is possible to think of a reason why it is that you acted like you did. Thus you have been able to learn a lesson once again.”

“Of course,” the tree replies. “It is true, but do not try to fool yourself. Certainly, you have to strive for and aim towards uplifting your own vibration. That is to say, you always have to stay honest towards yourself and have to try to learn what it is that is best for you in close association with every-body else. Again and again. Then it will be time to realize that you and all those you do not very much like, carry within themselves the same Divine spark just like you, and all of you are trying – each in their own way – to re-member themselves where they are and how to return to the road, the path. If you are standing there however, being cross at someone, you are not only standing in the way of the other, but of yourself as well. Do I make myself clear?”

“Fine, if you do want to put it that way. But then, it looks like it is everyone for themselves and God for us all, but that none of us will be able to draw from the grace of others, who want to teach us how it would be to become one. That we are all alone and there’d be no ‘heart and soul’ feeling at all, as much as we try to reach it.” I have to say, all this is rather confusing.”

The tree seems to have spoken, because I do not hear anything anymore. Apparently I have to work this out for myself. I do see however that the large branch moves itself a few yards downward again. As if to say good-bye. Slowly I adjust to my surroundings. Far away I hear the sounds of the motorway. A train glides by and I know that all those cars and that train, carrying their occupants, all those people, are on their way to their own goals. They are, just like myself, on a journey, all of them in their own precious way…. I now understand that I will be able to learn more about the subject by reading my own newsletter that is written with heart and soul for those who want to take note of it. Klik hier voor de nieuwsbrief: 'With heart and soul.'

back