Hopi Plate, Old Oraibi.

 

Een spirituele reis naar de Nieuwe Wereld

Of: Een heilzame ontmoeting met het Hopivolk.

De Nada Kronieken, deel 33

Hans Brockhuis

vervolg op: Een spirituele reis naar Albion


In de zomer van 1996 maakten mijn vrouw en ik een grote reis naar het Verenigd Koninkrijk wat resulteerde in een aantal avonturen die ik heb beschreven in Een Spirituele reis naar Albion.

Als een soort vervolg daarop, ik heb daarover al eerder geschreven, zijn wij in mei 2005 naar Amerika gereisd, waarover wij ook een aantal bijzondere belevenissen met jou willen delen.

Kortom; een spirituele reis naar de Nieuwe Wereld. Een wens van vele jaren waarbij ik wil trachten contact te maken (niet als toerist) met het Hopivolk en bovendien een bezoek te brengen aan [Grasses Roots] Myriah Krista Walker…

Phoenix; uit de as herrezen

Vandaag zitten we in totaal 13 uur in het vliegtuig. Eerst van Amsterdam naar Washington; vervolgens door naar Phoenix, Arizona.

Onderweg in het vliegtuig een kort gesprek met Judith, mijn dochter die zich in de andere wereld bevindt, die mijn hartbeklemming die altijd tijdens vliegreizen optreedt, verlicht. Tevens belooft zij elke maand voor de nieuwsbrief een ‘gedachte van Judith’ aangaande het betreffende onderwerp te leveren.

Als we uiteindelijk in Phoenix aankomen moeten we heel lang op de shuttle naar het hotel wachten. Die komt uiteindelijk na 2x bellen en veel ongeduld, maar als die er eenmaal is, worden we vlug en fruitig naar het Days Inn motel gebracht op 3333 Van Buren. Ons Amerikaans avontuur is begonnen!

Dat het een goed avontuur gaat worden is duidelijk omdat ik niet goed kan slapen en achtereenvolgens de 1.11, 2.22 en 3.33 op de wekker verschijnen, kan het niet anders dan dat dit een heel mooi avontuur gaat worden.

Sedona

Nadat op de volgende dag al bij een drietal gelegenheden Hopi Natives voorbij zijn getrokken, betrekken we het Sky Ranch Lodge te Sedona met mooi uitzicht over de stad en de Red Rocks. We ontmoeten Terry en Claudia opnieuw die we eerder in Dephi, Griekenland hebben ontmoet. Morgen zal Terry ons Sedona en omgeving laten zien, inclusief Raven’s Nest, onderaan de heuvel waar wij verblijven!

Bob, van Raven’s Nest is een soulmate van één van mijn Amerikaanse lezeressen. Op mijn vraag of zij mensen kent die mij in contact zouden kunnen brengen met de Hopi, raadde zij mij aan met Bob te gaan praten. De Hopi hebben een boodschap voor de wereld en ik zou graag willen dat Running Fox daarvoor een medium zou kunnen zijn, maar hoe maak ik het daarvoor benodigde contact?
De volgende dag blijkt Raven’s Nest gesloten te zijn. Samen met Terry gaan we naar een Art Gallery waar ze zilveren Hopi spullen verkopen. Terry heeft daar geruime tijd gewerkt dus hij kent de verkoopdame heel goed. Het is allemaal heel mooi, wel duur, maar toch kopen we o.a. een zilveren ‘Running Fox’ die thuis een goed plaatsje krijgt. Daarna gaan we nog meer art- en giftshops bezoeken waarbij we o.a. een Aura-reading ondergaan door Zeffi Kefala, oorspronkelijk uit Griekenland.

Een dag later blijkt Raven’s Nest wel open te zijn. Bob, de eigenaar, is een prettig mens, maar op mijn vraag over de Hopi kan hij mij helaas niet verder helpen. We scharrelen nog wat rond en even later komt een Native binnen die wel antwoord op mijn vraag weet. Wij doen er goed aan om naar het Hopi Museum in Second Mesa [in Hopi Country] te gaan. De directrice daar zal ons ongetwijfeld verder kunnen helpen. Ik ben benieuwd.

Grand Canyon

De eerste aanblik van de Grand Canyon is er een van een enorme spirituele schoonheid die als het ware in een grote vortex mijn gestel, mijn geest, mijn zijn, verovert. Deze unieke creatie van Moeder Natuur raakt mij dusdanig dat ik er stil en emotioneel van word. De vibraties trillen door mijn lichaam, fysiek, etherisch en geestelijk en gedurende een eeuwigdurende hartslag lijkt het heelal te expanderen tot een groots lichten dat, althans voor mij, zijn weerga niet kent.

Slechts één hartslag later wordt dit alles teruggebracht tot normale proporties wanneer een blik Japanners wordt opengetrokken die al kwetterend blijk geven dat zij op deze zoveelste keer dat zij uit hun bus worden losgelaten, slechts belangstelling kunnen opbrengen voor het fotograferen van elkaar, waarbij de kloof dient als decor. Ik weet het, dit is een oordeel, maar op dat moment ben ik best wel even nijdig dat het eerder beschrevene moois zo abrupt wordt tenietgedaan.

Ik weet dat de grootsheid van deze slenk binnen ons zonnestelsel slechts wordt overtroffen door de Vale Marinaris op Mars die met een lengte van 9000 kilometer als de grote broer van onze eigen Grand Canyon kan worden aangemerkt.

Korte tijd later rijden we gedurende lange tijd door Navajo country waarvan het uiterlijke kenmerk de vele stalletjes zijn met Navajo kunst. Het doet denken aan onze tocht, jaren geleden, door Lapland waar zich hetzelfde pleegt af te spelen. Als we in een plaatselijke supermarkt boodschappen doen worden we aangesproken door een wat oudere Navajo, die samen met zijn vrouw, inkopen doet en informeert of wij niet geïnteresseerd zijn in het kopen van een zelfgeweven kleed. Dat zijn we niet – een beetje lastig in de handbagage – dus rijden we verder via Page, waar een enorme stuwdam de Colorado temt en een groot stuwmeer heeft gevormd. Even later rijden we Utah binnen waar we lange tijd de vermiljoenen kliffen als gezelschap hebben. We overnachten in een goedkoop motel om de volgende dag bijtijds in het Zion National Park te kunnen arriveren.

De poort opent zich.

Na onze avonturen in Bryce Canyon en Escalante Petrified Forest, die in dit verband verder niet belangrijk zijn, rijden we door de besneeuwde Boulder Mountains. De natuur hier is overweldigend. Steeds worden we als het ware uitgenodigd om langs de weg te stoppen om uitgebreid het prachtige landschap in ons op te nemen. Onderweg – het is nog volop licht – komen we tot het besef dat het tijd wordt om de belofte die we aan Breg hebben gedaan om in dit land, samen met haar en Jos, een zonsondergang te beleven, na te komen met de intentie om stil te staan bij het gegeven dat Jos zich thans in een voor ons onzichtbaar universum bevindt. Het is echter zwaarbewolkt, met van tijd tot tijd lichte regen en naar het zich laat aanzien zal er deze avond van een spectaculaire zonsondergang geen sprake kunnen zijn.

Desondanks visualiseer ik een onderkomen voor de nacht, gelegen op een heuvel, met een prachtig uitzicht op het landschap, inclusief een fantastische zonsondergang. Twee tellen later krijgen we een eerste bevestiging; 4.44 staat er op de klok van de auto, even later gevolgd door 3x een 1 op een mijlpaal (what’s in a name) langs de weg.

Anderhalf uur later belanden we in een motel met de prozaïsche naam ‘Wonderland Inn’, gelegen op een lage heuvel in een plaats die Torrey heet, met uitzicht op het westen, aan de horizon waarvan zich enkele niet al te hoge tafelbergen bevinden. De setting is perfect; nu nog het weer en inderdaad, naarmate de tijd verstrijkt ontstaat er een gat in de bewolking, waardoor enkele lichtbanen schuin omlaag priemen. Geleidelijk wordt het gat groter en plots laat de zon zich in al zijn glorie zien.

Een half uur later zakt de zon, tussen twee wolkenbanken in, langzaam weg achter één van de tafelbergen. Een caleidoscoop van prachtige kleuren ontstaat van het éne op het andere moment. Het zijn de gebruikelijke kleuren van een zonsondergang zoals we die in Nederland ook zo nu en dan kunnen bewonderen, aangevuld met een diep indigo met als klap op de vuurpijl een fel metallic-achtig magenta met rondom intens trillende banen van potente energie die zich vibrerend en rondtollend in onze richting bewegen; rechtstreeks in ons bewonderende, wachtende en ontroerde hart.

Jos is héél dichtbij. Zijn fragiele gezicht is een ogenblik zichtbaar in de ontstane opening tussen de wolken. Deze poort naar de andere wereld is gedurende enkele minuten wijd geopend en Jos’ aanwezigheid, die een intense ontspanning uitstraalt, is intens voelbaar. Annie ontvangt levendige beelden uit de tijd dat de fysieke Jos zich nog in Zoetermeer bevond. Zijn lach, zijn stem, zijn praten, zijn aanwezigheid in de huiskamer, zijn manier van lopen, zijn unieke wijze om welkom te heten.

Kortom, Jos straalt rust uit, en tevredenheid met zijn huidige bestaan. met een diepe dankbaarheid voor het ontbreken van gebreken; fysiek en geestelijk. De trauma’s uit het kamp in Indië zijn vanuit het perspectief waar hij zich thans bevindt, totaal losgelaten. Het is Goed. Tenslotte wenst Jos zijn eigen Breg het allerbeste toe en zijn diepste groeten zijn voor haar…

Yellowstone

We maken een lange tocht door Noord Utah, Oost Idaho en een stukje Montana, waar we in het plaatselijke Days Inn hotel ons domicilie voor twee nachten inrichten. Dan gaan we het Yellowstonepark binnen en worden onmiddellijk getroffen door de prachtige natuur, die, het moet helaas worden gezegd, is aangetast door een grote brand, 13 jaar geleden. Grote stukken land zijn nog kaal met jonge nieuwe bomen, waarboven de kale stammen van voor de brand uitsteken. Toch is er nog veel begroeiing over. We stoppen voor grote kuddes bizon die over de weg en in het bos lopen, we zien moose herten langs de rivier en opnieuw buffalo’s die wadend en zwemmend de rivier oversteken. We spotten een visarend die zijn prooi verslindt en talingen in de rivier.

Verderop beginnen de Geisers; allerlei oprispingen van moeder natuur. Prachtige kleuren, zwavel, borrelingen, zuchtende geluiden, prevelingen. Het is onvoorstelbaar wat Moeder Aarde allemaal voor de goede verstaander te zeggen heeft. Het is koud en je moet goed luisteren om de verzuchtingen van Moeder Aarde te vertalen naar begrijpelijke gedachten maar wanneer je je ervoor openstelt, komt het allemaal vanzelf….

Opnieuw kruisen bisons ons pad, zowel op als naast de weg. Het meest vertederend zijn de jonge lichtgekleurde exemplaren die koddig ogen en fris en fruitig door de kudde heen stappen. Toch zal het niet raadzaam zijn om uit de auto te stappen om deze van een hoge aaibaarheidsfactor voorziene creaturen van dichtbij te benaderen. Alleen al het gewicht van zo’n jong! Pa en ma die ernaast lopen met hun geweldige blikopeners zullen daar zeker een zware stok voor steken. We laten het dus bij fotograferen; wel zo veilig. Maar er is veel meer. Elk m/f, mule deer m/f, een coyote-moeder die haar 5 welpen voedt, een dozijn bighorn schapen op een rotswand niet heel ver weg, een vrolijke zwarte beer op nog geen 30 meter afstand die zijn jeuk te lijf gaat door met zijn rug tegen een boom te schurken, een grote marmot die rap de veiligheid van zijn hol opzoekt, moose. Kortom, het kan niet op en we zijn vervuld van een grote dankbaarheid dat we dit allemaal mogen meemaken.

Yellowstone is de plaats waar de verhalen van Winnetou en Old Shatterhand plaatsvinden. Ook de Nez Pierce (Chief Joseph) en de Shoshoni leefden hier in deze wilde natuur. Dat is allemaal verleden tijd want de blanken hebben alles overgenomen en hebben de Natives in reservaten gestopt waar ze in meer of mindere mate kampen met een hoge werkloosheid, drankproblemen, watertekorten en ga zo maar door. Voor alle andere minderheden in de U.S.A. lijkt redelijk goed te worden gezorgd; de Natives trekken nog steeds aan het kortste eind…

Judith

Onderweg op de eindeloze vlakte van Wyoming wijst Annie me opeens op een op een heel bijzondere manier oplichtende wolk. Het is alsof er regenboogkleuren tegenaan worden geprojecteerd. Annie, die tijdens de vakantie een boek over vroeg gestorven kinderen heeft gelezen, weet zeker dat het Judith (onze overleden dochter) moet zijn die haar moed inspreekt. De wolk bestaat uit in totaal twaalf afgescheiden gedeelten die elk een overgegane ziel representeren; alweer een suggestie van Annie. Ik kan alleen maar bevestigen dat haar indrukken meer dan waar lijken te zijn. Zojuist beschreef zij een moment vlak vóór de bevalling van Judith. Zij had het gevoel dat er ‘iets’ uit haar wegvloeide. Achteruitkijkend in de tijd kan dat alleen maar betekenen dat dát het moment moet zijn geweest dat Judith’s ziel terugtrad tot de andere wereld.

Wanneer ik dit allemaal in de avond zit op te schrijven, de zon is ondergegaan, krijg ik een bevestiging doordat alle wolken karmijnrood – één van de kleuren die eerder in de twaalfdelige wolk voorkwam – oplichten. Dit alles in een allesbehalve spirituele setting. Vóór mij bevindt zich een grote groep stacaravans, daarachter is het lawaai van de interstate te horen en rechts van me staan de koelingen van een groep grote vrachtwagens te ronken. De mooie dingen, zoals ik die heb beschreven lijken zich hier echter niets van aan te trekken.

Myriah Krista Walker

We ontmoeten Myriah in haar nieuwe huis te Glenwood Springs. We rijden met haar naar Burns waar ze ons de cabin laat zien waar ze zes jaar heeft gewoond en rijdt ons rond langs de verschillende plaatsen waar haar verhalen en meditaties zich afspelen. Terwijl we in haar ‘tuin’ zitten te picknicken komen een visarend, een vulture (buizerd) en een blauwe reiger voorbij om hallo te zeggen. De adelaar en de reiger vliegen enige tijd rondjes om elkaar heen; een gedrag dat Myriah nog nooit eerder heeft waargenomen.

Myriah’s oude woning is prachtig gesitueerd tegenover de dalwand waar ooit de bighorn schapen voorbijkwamen om op de steile helling te grazen. Dat is ook de plek van de beer die op gezette tijden langskwam om Myriah te begroeten.

Daarna rijden we een grote route door de flattops wilderness area en langs de z.g. deep creek. Heel indrukwekkend allemaal. Myriah Country is awesome!

Bij een grote boerderij staan een groot aantal paarden in de wei die ons bij het hek komen begroeten. Het zijn heel bijzondere paarden; licht met donkere manen, zoals die worden beschreven in de boeken van Jean Auel.

Hopi

Vandaag is het tijd voor de Hopi. Onderweg nuttigen wij nog een halve kip met brood en na geruime tijd arriveren we uiteindelijk bij het Hopimuseum, zoals ons dat is aangeraden. Ik geef een donatie van Myriah, waarna ik mijn verhaaltje afsteek over contact met de Hopi en het uitdragen van de Hopi boodschap.

Inderdaad weet Anna van het museum op Second Mesa precies waar het over gaat. Zij geeft ons een kopie van werk van Thomas Banyacya Sr. uit Kykotsmovi en geeft ons inlichtingen over hoe daar te komen. So far so good en we gaan op weg naar Kykotsmovi, op Third Mesa, waar ik zoals aangeraden, in de winkel nadere inlichtingen inwin.

Raak en in de roos!

We worden hartelijk welkom geheten in hun woning en gedurende meer dan 1½ uur praten we over allerhande zaken inclusief datgene waarvoor we gekomen zijn.

Kortom, dit was een hele goede dag, en onze grote dank gaat uit naar de anonieme Hopi in Sedona, naar Myriah en naar alle anderen die zich hebben ingezet om dit contact mogelijk te maken. Wanneer ik dit opschrijf vermeldt de wekker: 11.11h, zodat ik weet dat het bedankje is aangekomen en geaccepteerd! Als toetje krijgen we bovendien nog een prachtige zonsondergang voorgeschoteld…

Door een kletspraatje ‘over de heg’ komen we er een dag later achter dat er vandaag in First Mesa een traditionele dans wordt gehouden. Het is onzeker of er ook blanken welkom zijn, maar het is alles waard om het te proberen. Wat wij aanvankelijk niet durfden, gebeurt nu wel. We slaan van de hoofdweg af en rijden omhoog naar First Mesa. In het dorp Hano aangekomen zien we behalve veel geparkeerde auto’s niets bijzonders. Dan rijden we maar door naar het volgende dorp, Walpi, waar blijkt dat we zonder gids niet welkom zijn.

Maar Annie zou Annie niet zijn om toch aan een daar wonende oudere dame te vragen of het niet toch mogelijk zou zijn ter plaatse een blik te werpen. Zij vind het best. Dus lopen wij op het gemak het oude Walpi in dat gedeeltelijk is gerestaureerd en, behalve door enkele oudere mensen, nog maar nauwelijks wordt bewoond.

Even later komt een politieagent ons vertellen wat we al weten, maar we zetten ons meest onschuldige gezicht op en het eind van het liedje is dat de man, die zegt ter plaatse te zijn geboren, ons trots langs al het moois rondleidt en ons alle ins en outs uitlegt van deze bijzondere plaats. Ik probeer in te voelen of er iets bekends is, maar dat lukt maar ten dele.

Op onze vraag of het mogelijk is de dans te Hano te bezoeken krijgen we als antwoord dat dat zeker het geval is. Nadat we onze auto op een onmogelijke plek hebben geparkeerd lopen we op het geluid van een enkele trom af en inderdaad, op het kleine dorpsplein vindt de slangendans plaats. Het is heel bijzonder en een voorrecht om dit mee te mogen maken. Begeleid door de eenzame monotone trom voeren de levend geworden kachina’s hun traditionele pavane, hun langzame dans, uit die al om middernacht is begonnen en tot zonsondergang zal voortduren. De circa 30 mannen bevinden zich in een soort trance en het geratel van de als sieraden meegevoerde schelpen op het ritme van hun voetbewegingen zorgen ervoor dat ook de toeschouwers als het ware worden meegevoerd naar onpeilbare verten.

Tenslotte maken wij maar een korte tijd van dit alles mee, maar ik weet zeker dat deze gebeurtenis voor altijd een onuitwisbare indruk op onze geest zal achterlaten.

En ja, wij hebben Amerika ondergaan, in al zijn tegenstellingen en kwaliteiten. Dit was een spirituele reis naar de Nieuwe Wereld. Een wens van vele jaren om contact te maken met het Hopivolk is in vervulling gegaan. Wij zijn ontzettend dankbaar!