Nada Kronieken/Chronicles Buitenaards/Extraterrestrial Meditaties/Meditations Korte verhalen/shorts Bibliography
Myriah´s Grasses Roots Reïncarnatie/Reincarnation Written with love Gedichten/poems Portfolio

 

 

Vriend of Vrees

© Myriah Krista Walker 2007

www.grassesroots.com

Vertaling: Hans Brockhuis

- 1 -

Ik zit op een rots temidden van de ruigheid van een beekje, ergens in Colorado. Ik heb mijn favoriete wandelroute gekozen om daarheen te gaan. Het is zonnig en warm met de belofte van een koel windje die er aan zit te komen. Hier en daar is een blad van kleur verschoten, maar de grote najaars-opruiming heeft nog niet doorgezet. Plots ben Ik vervuld van dankbaarheid en ik voel dat mijn hart zich opent en Mijn Hart wordt. Liefdesenergie straalt naar buiten en mijn borst voelt warm aan. Ik dank het water voor diens gave, die voorbij stromend, lichtdeeltjes binnenin zichZelf laat sprankelen.

Wanneer ik mijn hoofd naar de zon richt, voel ik dankbaarheid voor dit Grote Licht dat naar de Aarde wordt gezonden. Ik voel het werk van de Meesters die Hemelse liefde projecteren als krachtbron van het Licht en verzend golven van dankbaarheid vanuit Mijn Hart. Ik voel de essentie van de Meesters die werken binnen de Aarde en verzend ook een puls van dankbaarheid in hùn richting.

Onverwacht openen mijn ogen zich en ik zie een kleine rivierotter aan de andere kant van de beek. Water of steen; het maakt hem niet uit. Hij navigeert er even gemakkelijk doorheen. En dat op slechts een meter afstand. De otter weet dat ik voor hem ik geen gevaar vorm en toont daarom angst noch vrees. Mijn Hart is nog steeds vervuld van Liefde en ik voel zijn speelse en nieuwsgierige natuur, terwijl het ongeveer 6 meter verderop langs de oever naar voedsel begint te zoeken. Onder een grote rots vindt hij de resten van een zich in ontbinding bevindende vis en begint zich tegoed te doen. Ik kijk het een poosje aan voordat hij me opmerkt. Roerloos kijkt hij me lange tijd aan en rent dan weg, uit mijn gezichtsveld.

Terwijl ik de otter de rug toekeer, talm ik bij de beek. Ik klauter van rots tot rots en inspecteer kleine poeltjes, bespikkeld met zonlicht. Talrijke veelkleurige stenen komen in mijn gezichtsveld. Me weer omdraaiend schrik ik me een hoedje als ik de otter terugzie die stiekem is teruggekomen en zich nu op enkele centimeters afstand van me bevindt. Waarschijnlijk zou hij tegen me op zijn gelopen als ik me niet had omgedraaid! Hoe heerlijk is het om deel uit te mogen maken van de natuur en niet bang te zijn om nieuwe vrienden te maken en misschien wel een spelletje tikkertje te spelen. Ik voel het plezier van de otter als hij weer stroomopwaarts wegrent. Korte tijd heb ik deel uitgemaakt van zijn speelse spel.

Ik ben hier tientallen keren eerder geweest, maar nooit zag ik een otter. En dus, wie was er het eerst, de otter of de dankbaarheid?

- 2 –


Twee maanden geleden ging ik op reis. Wachtend in de lange veiligheidsrij op het Internationale vliegveld van Denver, ontwaarde ik om mee heen de gespannen blikken van mensen die allemaal in de leugen geloven. De leugen die zegt dat we elkaar niet kunnen vertrouwen. Dat het kwaad in ons midden is en dat terroristen achter elke hoek op de loer liggen. Een luidspreker gaf een zich herhalend bandje weer met vreeswekkende berichten. Terwijl ik voetje voor voetje vooruit kwam langs de lange zigzag lijn naar de veiligheidscontrole, herinnerde ik me dat Ik een Kind van het Licht ben. Daarom zond ik Licht uit en liet het uitstralen naar iedereen in de rij. Sommigen werden zich ervan bewust en keken me aan met plotse nieuwsgierigheid. Mijn glimlach was blijkbaar ontwapenend en ze glimlachten terug. Maar de meesten leken onbewust van de stille zegening die plaatsvond in de atmosfeer.

Tenslotte arriveerde ik bij mijn check-in station, en terwijl ik mijn schoenen en kostbaarheden aflegde en in het mandje voor het röntgen apparaat plaatste, kwam me een alarmerende gedachte voor de geest. Ik vroeg me af of dit het was hoe de joden zich moeten hebben gevoeld als ze werden opgehaald voor het concentratie kamp. Ik kon mezelf daar zien, terwijl angstwekkende berichten door luidsprekers op de achtergrond werden uitgekraamd, me vastklampend aan mijn bezittingen. De kortaffe commando’s waarheen te gaan. Een bizarre gedachte, dat is wel zeker. Ik schudde me wakker uit deze alarmerende gewaarwording.

In het vliegtuig zag ik de snelle blikken van mensen die probeerden uit te zoeken of de blik op mijn gezicht goede of slechte intenties uitstraalde. Zeldzaam was de glimlach, de kalme blik. Er waren mensen waar ik even mee kon spreken en van wie ik een glimlach of een snel antwoord terugkreeg, maar het was onwaarschijnlijk om meer te verwachten. In stilte hoorde ik: “Spreek me niet aan; er wordt van me verwacht dat ik voorzichtig, bang, niet communicatief ben.” “Jij bent een vreemdeling, dus praat ik niet met je”.

Stilte geeft geen veiligheid. De bereidheid om in elke omstandigheid blij te zijn is het wat vrees doet verdwijnen. Bovendien, als je geboren bent met een giechel en een grijns zoals ik, is dat bedoeld om te delen. Angst en vrees zijn de vijanden. Op luchthavens zijn de mensen gehaast, zich reppend om hun aansluiting te halen, een snelle maaltijd tot zich nemend of het geduldig ondergaan van vertragingen. Om voorzichtig en opmerkzaam te zijn betekent niet dat je angstig hoeft te zijn in je waakzaamheid. Het is gemakkelijker om waarheid of moeilijkheid te onderkennen wanneer je je hart hebt opengesteld.

De bemanningsleden waren gehaast en gestresst. In stilte zond ik Licht naar hen toe en vroeg me af welke informatie zij hadden om te verwerken en te verspreiden. Gedurende de vlucht zou ik, als ik angstig mijn mond had gehouden, nooit hebben gehoord over de rol die mijn buren in de zetels naast mij in het leven speelden. Zij waren aangesloten bij een kerk en werkten met hangjongeren in Brooklyn, waarbij ze hen met de computer om leerden gaan in de hoop om voor hen een grondslag te creëren voor een route uit de jeugdbendes. Doordat zij hun verhaal vertelden, verspreidden zij Licht. Deze mensen konden niet bang worden gemaakt. Zij waren volledig wakker en bewust en vervuld met vreugde.

- 3 -

Mijn bestemming was Maine, met een stop in New York. Op het JFK vliegveld waren de mensen duidelijk gespannen en nerveus. Iedereen klampte zich aan zijn persoonlijke bezittingen vast alsof de dichtstbijzijnde persoon op het punt stond die te stelen. In stilte affirmeerde ik dat Liefde en Licht de ware werkzame kracht was. Ik dwong mezelf te glimlachen en niet toe te geven aan de zware gebiologeerdheid die me probeerde te overmannen.

Ik vond een lege stoel nadat ik koffie had gehaald. Ik probeerde een praatje te maken met een ouder echtpaar naast me. Al wat ik terugkreeg was een neerbuigende blik van de vrouw die daarmee zeggen wilde: “Weet u niet dat het onbehoorlijk is te spreken met onbekenden!” Vervolgens keek ze minachtend naar het T-shirt dat ik droeg, bewoog heen en weer en keerde zich van me af. Later, in de toiletruimte, ontdekte ik dat ik koffie op mijn shirt had gemorst. Wat vervelend nou dat de vrouw mij dat niet had kunnen/willen zeggen. Ik zond haar een stille zegening terwijl ik een schoon shirt uit mijn tas opdiepte. Wie weet waar zij op het menselijke vlak mee bezig was. Voor mij was dit het niet waard om aan enige wrok vast te blijven houden.

In de toiletruimte bevond zich een schoonmaakster die werkelijk wakker en waardig was. Hoewel de mensen zich steeds maar weer langs haar heen haastten, stond ze rustig te wachten totdat de menigte zich zou oplossen om te kunnen doorgaan met het dweilen van de vloer. Een brede glimlach week niet van haar gezicht en haar aanwezigheid straalde blijheid uit. Zij had ervoor gekozen om niet op onbeleefdheden te reageren, maar om een vriendelijk voorbeeld te zijn, wat er ook gebeurde. Stralend bediende haar Licht velen en deed zo zijn volmaakte werk.

Toen ik in het kleine forensentoestel stapte om naar mijn landelijke bestemming te reizen, vond ik eindelijk het gezicht der stoutmoedigen. Relaxed, boeken lezend, kruiswoordpuzzels oplossend of handwerkend en rustig wachtend totdat het vliegtuig zou vertrekken. Zelfs de stewardess was vriendelijk en joviaal, een levensgroot verschil met de vorige bemanning.

Toen ons vertrek werd uitgesteld en we ons realiseerden dat we lange tijd tezamen zouden moeten doorbrengen, leerde ik sommigen van hen kennen. Een grootmoeder die roze babyvoetjes op een stuk goed borduurde voor haar zesde kleinkind, vertelde me over het leven op het platteland; een vrouw, vermoeid en hongerig, bezig aan de laatste etappe van een thuisreis het hele continent omspannend die al de hele dag onderweg was; een gepensioneerd stel terugkerend van een bezoek aan hun kinderen. Voedsel werd rondgedeeld en camaraderie nam bezit van ons.
De stewardess was werkelijk heel anders dan welke vluchtemployee die ik ooit had ontmoet. Borrelend van jovialiteit lachte ze vaak en dolde met de passagiers. Hier was iedereen klaarwakker en zich bewust van de waarheid. Dat harmonie de ware kracht is in elke situatie en dat Liefde en Lach elke vrees teniet doet.

- 4 -

Of ik nu op een vliegveld sta of in de wildernis, altijd probeer ik hetzelfde te handelen. De kleding zal anders zijn, maar een vreugdevol en open Hart is mijn keuzeschild. Als ik wandel ben ik alert en ben me bewust van mijn omgeving. Ik kijk uit voor wilde dieren, gevaren op het pad, weersveranderingen. Maar ik heb géén vrees. Vreugde en harmonie zijn mijn altijd aanwezige begeleiders. Bovendien probeer ik iedere keer weer zegeningen uit te zenden. Het enige verschil is dat het in de wildernis toegestaan is mijn superhandige Zwitserse legermes te gebruiken.

De otter had niet toegegeven aan de idee om voor alle mensen bang te zijn. In plaats daarvan luisterde het naar zijn innerlijke waarheid. Het voelde mijn essentie, mijn kern, en koos voor vreugde over vrees. De otter weet dat het gemakkelijker is om waarheid of probleem met een open hart te onderkennen. Ik ben dankbaar dat ik me die dag had opengesteld om dat te onderkennen en te ondergaan.