| - 1 -
Ik zit op een rots temidden
van de ruigheid van een beekje, ergens in Colorado. Ik heb mijn favoriete
wandelroute gekozen om daarheen te gaan. Het is zonnig en warm met
de belofte van een koel windje die er aan zit te komen. Hier en daar
is een blad van kleur verschoten, maar de grote najaars-opruiming
heeft nog niet doorgezet. Plots ben Ik vervuld van dankbaarheid en
ik voel dat mijn hart zich opent en Mijn Hart wordt. Liefdesenergie
straalt naar buiten en mijn borst voelt warm aan. Ik dank het water
voor diens gave, die voorbij stromend, lichtdeeltjes binnenin zichZelf
laat sprankelen.
Wanneer ik mijn hoofd naar
de zon richt, voel ik dankbaarheid voor dit Grote Licht dat naar de
Aarde wordt gezonden. Ik voel het werk van de Meesters die Hemelse
liefde projecteren als krachtbron van het Licht en verzend golven
van dankbaarheid vanuit Mijn Hart. Ik voel de essentie van de Meesters
die werken binnen de Aarde en verzend ook een puls van dankbaarheid
in hùn richting.
Onverwacht openen mijn ogen
zich en ik zie een kleine rivierotter aan de andere kant van de beek.
Water of steen; het maakt hem niet uit. Hij navigeert er even gemakkelijk
doorheen. En dat op slechts een meter afstand. De otter weet dat ik
voor hem ik geen gevaar vorm en toont daarom angst noch vrees. Mijn
Hart is nog steeds vervuld van Liefde en ik voel zijn speelse en nieuwsgierige
natuur, terwijl het ongeveer 6 meter verderop langs de oever naar
voedsel begint te zoeken. Onder een grote rots vindt hij de resten
van een zich in ontbinding bevindende vis en begint zich tegoed te
doen. Ik kijk het een poosje aan voordat hij me opmerkt. Roerloos
kijkt hij me lange tijd aan en rent dan weg, uit mijn gezichtsveld.
Terwijl ik de otter de rug
toekeer, talm ik bij de beek. Ik klauter van rots tot rots en inspecteer
kleine poeltjes, bespikkeld met zonlicht. Talrijke veelkleurige stenen
komen in mijn gezichtsveld. Me weer omdraaiend schrik ik me een hoedje
als ik de otter terugzie die stiekem is teruggekomen en zich nu op
enkele centimeters afstand van me bevindt. Waarschijnlijk zou hij
tegen me op zijn gelopen als ik me niet had omgedraaid! Hoe heerlijk
is het om deel uit te mogen maken van de natuur en niet bang te zijn
om nieuwe vrienden te maken en misschien wel een spelletje tikkertje
te spelen. Ik voel het plezier van de otter als hij weer stroomopwaarts
wegrent. Korte tijd heb ik deel uitgemaakt van zijn speelse spel.
Ik ben hier tientallen keren
eerder geweest, maar nooit zag ik een otter. En dus, wie was er het
eerst, de otter of de dankbaarheid?
- 2 –
Twee maanden geleden ging ik op reis. Wachtend in de lange veiligheidsrij
op het Internationale vliegveld van Denver, ontwaarde ik om mee heen
de gespannen blikken van mensen die allemaal in de leugen geloven.
De leugen die zegt dat we elkaar niet kunnen vertrouwen. Dat het kwaad
in ons midden is en dat terroristen achter elke hoek op de loer liggen.
Een luidspreker gaf een zich herhalend bandje weer met vreeswekkende
berichten. Terwijl ik voetje voor voetje vooruit kwam langs de lange
zigzag lijn naar de veiligheidscontrole, herinnerde ik me dat Ik een
Kind van het Licht ben. Daarom zond ik Licht uit en liet het uitstralen
naar iedereen in de rij. Sommigen werden zich ervan bewust en keken
me aan met plotse nieuwsgierigheid. Mijn glimlach was blijkbaar ontwapenend
en ze glimlachten terug. Maar de meesten leken onbewust van de stille
zegening die plaatsvond in de atmosfeer.
Tenslotte arriveerde ik
bij mijn check-in station, en terwijl ik mijn schoenen en kostbaarheden
aflegde en in het mandje voor het röntgen apparaat plaatste,
kwam me een alarmerende gedachte voor de geest. Ik vroeg me af of
dit het was hoe de joden zich moeten hebben gevoeld als ze werden
opgehaald voor het concentratie kamp. Ik kon mezelf daar zien, terwijl
angstwekkende berichten door luidsprekers op de achtergrond werden
uitgekraamd, me vastklampend aan mijn bezittingen. De kortaffe commando’s
waarheen te gaan. Een bizarre gedachte, dat is wel zeker. Ik schudde
me wakker uit deze alarmerende gewaarwording.
In het vliegtuig zag ik
de snelle blikken van mensen die probeerden uit te zoeken of de blik
op mijn gezicht goede of slechte intenties uitstraalde. Zeldzaam was
de glimlach, de kalme blik. Er waren mensen waar ik even mee kon spreken
en van wie ik een glimlach of een snel antwoord terugkreeg, maar het
was onwaarschijnlijk om meer te verwachten. In stilte hoorde ik: “Spreek
me niet aan; er wordt van me verwacht dat ik voorzichtig, bang, niet
communicatief ben.” “Jij bent een vreemdeling, dus praat ik niet met
je”.
Stilte geeft geen veiligheid.
De bereidheid om in elke omstandigheid blij te zijn is het wat vrees
doet verdwijnen. Bovendien, als je geboren bent met een giechel en
een grijns zoals ik, is dat bedoeld om te delen. Angst en vrees zijn
de vijanden. Op luchthavens zijn de mensen gehaast, zich reppend om
hun aansluiting te halen, een snelle maaltijd tot zich nemend of het
geduldig ondergaan van vertragingen. Om voorzichtig en opmerkzaam
te zijn betekent niet dat je angstig hoeft te zijn in je waakzaamheid.
Het is gemakkelijker om waarheid of moeilijkheid te onderkennen wanneer
je je hart hebt opengesteld.
De bemanningsleden waren
gehaast en gestresst. In stilte zond ik Licht naar hen toe en vroeg
me af welke informatie zij hadden om te verwerken en te verspreiden.
Gedurende de vlucht zou ik, als ik angstig mijn mond had gehouden,
nooit hebben gehoord over de rol die mijn buren in de zetels naast
mij in het leven speelden. Zij waren aangesloten bij een kerk en werkten
met hangjongeren in Brooklyn, waarbij ze hen met de computer om leerden
gaan in de hoop om voor hen een grondslag te creëren voor een
route uit de jeugdbendes. Doordat zij hun verhaal vertelden, verspreidden
zij Licht. Deze mensen konden niet bang worden gemaakt. Zij waren
volledig wakker en bewust en vervuld met vreugde.
- 3 -
Mijn bestemming was Maine,
met een stop in New York. Op het JFK vliegveld waren de mensen duidelijk
gespannen en nerveus. Iedereen klampte zich aan zijn persoonlijke
bezittingen vast alsof de dichtstbijzijnde persoon op het punt stond
die te stelen. In stilte affirmeerde ik dat Liefde en Licht de ware
werkzame kracht was. Ik dwong mezelf te glimlachen en niet toe te
geven aan de zware gebiologeerdheid die me probeerde te overmannen.
Ik vond een lege stoel nadat
ik koffie had gehaald. Ik probeerde een praatje te maken met een ouder
echtpaar naast me. Al wat ik terugkreeg was een neerbuigende blik
van de vrouw die daarmee zeggen wilde: “Weet u niet dat het onbehoorlijk
is te spreken met onbekenden!” Vervolgens keek ze minachtend naar
het T-shirt dat ik droeg, bewoog heen en weer en keerde zich van me
af. Later, in de toiletruimte, ontdekte ik dat ik koffie op mijn shirt
had gemorst. Wat vervelend nou dat de vrouw mij dat niet had kunnen/willen
zeggen. Ik zond haar een stille zegening terwijl ik een schoon shirt
uit mijn tas opdiepte. Wie weet waar zij op het menselijke vlak mee
bezig was. Voor mij was dit het niet waard om aan enige wrok vast
te blijven houden.
In de toiletruimte bevond
zich een schoonmaakster die werkelijk wakker en waardig was. Hoewel
de mensen zich steeds maar weer langs haar heen haastten, stond ze
rustig te wachten totdat de menigte zich zou oplossen om te kunnen
doorgaan met het dweilen van de vloer. Een brede glimlach week niet
van haar gezicht en haar aanwezigheid straalde blijheid uit. Zij had
ervoor gekozen om niet op onbeleefdheden te reageren, maar om een
vriendelijk voorbeeld te zijn, wat er ook gebeurde. Stralend bediende
haar Licht velen en deed zo zijn volmaakte werk.
Toen ik in het kleine forensentoestel
stapte om naar mijn landelijke bestemming te reizen, vond ik eindelijk
het gezicht der stoutmoedigen. Relaxed, boeken lezend, kruiswoordpuzzels
oplossend of handwerkend en rustig wachtend totdat het vliegtuig zou
vertrekken. Zelfs de stewardess was vriendelijk en joviaal, een levensgroot
verschil met de vorige bemanning.
Toen ons vertrek werd uitgesteld
en we ons realiseerden dat we lange tijd tezamen zouden moeten doorbrengen,
leerde ik sommigen van hen kennen. Een grootmoeder die roze babyvoetjes
op een stuk goed borduurde voor haar zesde kleinkind, vertelde me
over het leven op het platteland; een vrouw, vermoeid en hongerig,
bezig aan de laatste etappe van een thuisreis het hele continent omspannend
die al de hele dag onderweg was; een gepensioneerd stel terugkerend
van een bezoek aan hun kinderen. Voedsel werd rondgedeeld en camaraderie
nam bezit van ons.
De stewardess was werkelijk heel anders dan welke vluchtemployee die
ik ooit had ontmoet. Borrelend van jovialiteit lachte ze vaak en dolde
met de passagiers. Hier was iedereen klaarwakker en zich bewust van
de waarheid. Dat harmonie de ware kracht is in elke situatie en dat
Liefde en Lach elke vrees teniet doet.
- 4 -
Of ik nu op een vliegveld
sta of in de wildernis, altijd probeer ik hetzelfde te handelen. De
kleding zal anders zijn, maar een vreugdevol en open Hart is mijn
keuzeschild. Als ik wandel ben ik alert en ben me bewust van mijn
omgeving. Ik kijk uit voor wilde dieren, gevaren op het pad, weersveranderingen.
Maar ik heb géén vrees. Vreugde en harmonie zijn mijn
altijd aanwezige begeleiders. Bovendien probeer ik iedere keer weer
zegeningen uit te zenden. Het enige verschil is dat het in de wildernis
toegestaan is mijn superhandige Zwitserse legermes te gebruiken.
De otter had niet toegegeven
aan de idee om voor alle mensen bang te zijn. In plaats daarvan luisterde
het naar zijn innerlijke waarheid. Het voelde mijn essentie, mijn
kern, en koos voor vreugde over vrees. De otter weet dat het gemakkelijker
is om waarheid of probleem met een open hart te onderkennen. Ik ben
dankbaar dat ik me die dag had opengesteld om dat te onderkennen en
te ondergaan.
|
